Τι επιβαρύνει το στομάχι σας

 

Eίναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι εκείνοι που δεν τους έχει ενοχλήσει έστω και μία φορά στη ζωή τους το στομάχι τους. Δυστυχώς, πολλές από τις καθημερινές μας συνήθειες επιβαρύνουν τη λειτουργία του. Tο αλκοόλ, οι καφέδες και το κάπνισμα μπορεί να ενοχλήσουν το στομάχι ή να προκαλέσουν επιδείνωση κάποιας πάθησής του. Eπιβαρυντικά επίσης για την υγεία τού στομάχου μπορεί να είναι το στρες και ορισμένα φάρμακα. Γνωρίζοντας τι μισεί το στομάχι σας, θα μάθετε να το προστατεύετε και καλύτερα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Tα συμπτώματα που δεν πρέπει να αγνοήσετε

 

Το 70% των περιπτώσεων η καρδιά... προειδοποιεί εγκαίρως με συμπτώματα όπως ο πόνος στο στήθος, η δύσπνοια και η εύκολη κόπωση. Ωστόσο, συχνά, αυτά τα πρόδρομα συμπτώματα υποεκτιμούνται από τους ασθενείς (π.χ., κατά τη λήψη του καρδιολογικού ιστορικού ο ασθενής θυμάται ξαφνικά ότι πριν από έξι μήνες, όταν ανέβαινε τις σκάλες, ένιωσε ένα σφίξιμο στο στήθος, το οποίο όμως δεν τον ξανάπιασε). Διαβάστε λοιπόν ποια είναι τα προειδοποιητικά μηνύματα της καρδιάς σας που δεν πρέπει να αγνοήσετε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πως μπορούμε να προφυλαχτούμε από τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Η υγιεινή διατροφή, η αποχή από το κάπνισμα και το αλκοόλ και η σωματική άσκηση μπορούν να προλάβουν σχεδόν το ένα τέταρτο των 1,2 εκατομμυρίων κρουσμάτων καρκίνου του παχέος εντέρου που διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο.

Ερευνητές από τη Δανία διαπίστωσαν ότι μετά τις συστάσεις για σωματική δραστηριότητα, έλεγχο των διαστάσεων της περιφέρειας της μέσης, διακοπή του καπνίσματος, περιορισμό της κατανάλωσης αλκοόλ και σωστή διατροφή, μειώθηκε κατά 23% ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου.

"Η μελέτη μας αποκαλύπτει το χρήσιμο μήνυμα για τη δημόσια υγεία ότι ακόμα και οι δευτερεύουσες αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορεί να μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο για καρκίνο του παχέος εντέρου", δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης, Αν Τγιόνελαντ του Ινστιτούτου Καρκινικής Επιδημιολογίας στο Αντικαρκινικό Ινστιτούτο της Δανίας.
    
Ο καρκίνος του παχέος εντέρου ευθύνεται για περίπου μισό εκατομμύριο θανάτους το χρόνο σε παγκόσμιο επίπεδο
Η Τγιόνελαντ και οι συνεργάτες της μελέτησαν τα προσωπικά στοιχεία 55.487 ανδρών και γυναικών, ηλικίας 50 με 64 ετών, οι οποίοι στο παρελθόν δεν είχαν διαγνωστεί με καρκίνο και παρακολούθησαν την πορεία τους για περίπου δέκα χρόνια.
    
Οι εθελοντές απάντησαν σε ερωτηματολόγια με θέμα τις συνήθειες της ζωής τους και τις διατροφικές τους συνήθειες και οι ερευνητές δημιούργησαν έναν δείκτη υγιούς διαβίωσης χρησιμοποιώντας συστάσεις για την υγεία από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), το Παγκόσμιο Ταμείο Έρευνας για τον Καρκίνο και τη Σκανδιναβική Επιτροπή Διατροφικών Συστάσεων.
    
Οι συνήθειες αυτές περιλαμβάνουν την αποχή από το κάπνισμα, την καθημερινή σωματική δραστηριότητα για τουλάχιστον 30 λεπτά, τον περιορισμό του αριθμού των αλκοολούχων ποτών σε επτά την εβδομάδα για τις γυναίκες και σε 14 για τους άνδρες, τις διαστάσεις της περιφέρειας της μέσης μέχρι 88 εκατοστά για τις γυναίκες και 102 για τους άνδρες και την υγιεινή διατροφή
.    
Τα αποτελέσματά τους δημοσιεύτηκαν στην Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση και έδειξαν ότι στη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης 678 άνθρωποι διαγνώστηκαν με καρκίνο του παχέος εντέρου.
Μετά την εξέταση του τρόπου με τον οποίο οι εθελοντές αντεπεξήλθαν στις πέντε συμβουλές για τις καθημερινές τους συνήθειες, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι αν όλοι τους είχαν ακολουθήσει μία σύσταση, σχεδόν το 13% των κρουσμάτων αυτού του τύπου καρκίνου θα είχαν προληφθεί

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

H σχιζοφρένεια μπορεί να εξαρτάται από την ηλικία του πατέρα

Οι άνδρες που αποκτούν το πρώτο τους παιδί σε σχετικά μεγάλη ηλικία έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν παιδιά τα οποία κάποια στιγμή στη ζωή τους θα εμφανίσουν σχιζοφρένεια, σε σχέση με εκείνους που απέκτησαν το πρώτο τους παιδί σε νεαρή ηλικία, προκύπτει από μεγάλης κλίμακας έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Δανία.
Χρησιμοποιώντας δεδομένα που αφορούν περισσότερους από δύο εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι γεννήθηκαν στο διάστημα 1955 με 1992, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της ηλικίας των ανδρών που αποκτούν για πρώτη φορά παιδί και των πιθανοτήτων κάποιο από τα παιδιά τους να εμφανίσει σχιζοφρένεια.
Αντίθετα, δεν προέκυψε κάποια σχέση μεταξύ των ανδρών που ήταν σχετικά μεγάλοι όταν απέκτησαν το δεύτερο ή τρίτο τους παιδί.

Είναι γνωστό ότι η σχιζοφρένεια είναι μία διαταραχή στην εγκεφαλική εξέλιξη και οι ερευνητές θεωρούσαν επί μακρόν ότι προέρχεται από έναν συνδυασμό γενετικής προδιάθεσης και περιβαλλοντικών και άλλων παραγόντων, μεταξύ των οποίων ιογενείς λοιμώξεις και κακή διατροφή στη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Αρκετές μελέτες έχουν αποδείξει τη σχέση ανάμεσα στην ηλικία των γονέων όταν γεννιέται το παιδί και τον κίνδυνο που διατρέχει αυτό να εμφανίσει σχιζοφρένεια.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η εξήγηση μπορεί να βρίσκεται στο γεγονός ότι οι άνδρες που αποκτούν το πρώτο τους παιδί σε μεγάλη ηλικία είναι πιθανότερο σε σχέση με τους νεότερους να έχουν γενετικές ανωμαλίες στο σπέρμα τους, που πιθανόν να συνδέονται με τη σχιζοφρένεια.
Ωστόσο, τα νέα ευρήματα θέτουν υπό αμφισβήτηση αυτή τη θεωρία, σύμφωνα με την επικεφαλής της έρευνας δρα Λιζελότ Πέτερσεν του πανεπιστημίου Aarhus της Δανίας.
Κι αυτό γιατί αν η θεωρία ήταν σωστή, τότε η ηλικία του πατέρα κατά τη γέννηση οποιουδήποτε παιδιού- όχι μόνο του πρώτου- θα πρέπει να συνδέεται με τον κίνδυνο εμφάνισης σχιζοφρένειας.
Αντίθετα, η Πίτερσεν και οι συνεργάτες της υποστηρίζουν ότι τα ευρήματά τους ενισχύουν μία άλλη θεωρία: οι άνδρες που έχουν προδιάθεση για σχιζοφρένεια, αλλά δεν την εμφανίζουν οι ίδιοι, τείνουν να αποκτούν παιδιά σε μεγαλύτερη ηλικία σε σχέση με άλλους άνδρες.
Η μεγάλη πλειονότητα των παιδιών που γεννιούνται από σχετικώς μεγαλύτερους ηλικιακά άνδρες δεν θα εμφανίσουν σχιζοφρένεια, καθώς η νόσος εκτιμάται ότι πλήττει περίπου το 1% του πληθυσμού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το πρώτο χάπι για την σκλήρυνση κατά πλάκας

Ένα νέο σκεύασμα σε κάψουλα προστίθεται στο ιατρικό οπλοστάσιο για την αντιμετώπιση της σκλήρυνσης κατά πλάκας, μιας από τις πιο απειλητικές νευρολογικές ασθένειες που οδηγεί και σε αναπηρία. Το νέο φάρμακο, με δραστική ουσία την φινγκολιμόδη αναπτύχθηκε στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα και ανήκει στην κατηγορία μιας νέας γενιάς θεραπειών, οι λεγόμενοι αναστολείς των υποδοχέων S1P. Η βασική λειτουργία τους έγκειται στην κατακράτηση των λεμφοκυττάρων μέσα στους λεμφαδένες καθώς επίσης και στην δημιουργία δικλείδων ασφαλείας ώστε να μην κυκλοφορήσουν ελεύθερα στο υπόλοιπο αίμα περιορίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τις βλάβες που προκαλεί η ασθένεια» εξηγεί η καθηγήτρια κα Pascal Brundin, υπεύθυνη για την ανάπτυξη του φαρμάκου.

Η αποτελεσματικότητα του νέου φαρμάκου για την σκλήρυνση κατά πλάκας
Η φινγκολιμόδη μειώνει την εξέλιξη αναπηρίας κατά 30% και τις υποτροπές της νόσου στους ασθενείς κατά 52% σε σύγκριση με την ενδοφλέβια χορήγηση ιντερφερόνης (κλασική θεραπευτική αγωγή για την σκλήρυνση)
Οι άλλες υπάρχουσες θεραπείες για τη πολλαπλή σκλήρυνση είναι ενέσιμες
Το σκεύασμα που θα κυκλοφορήσει από την φαρμακευτική εταιρία Novartis στην Ευρώπη μέσα στο 2011 φέρνει την επανάσταση στην αντιμετώπιση της πολλαπλής σκλήρυνσης καθώς οι μέχρι σήμερα θεραπείες ήταν όλες ενέσιμες και επώδυνες, δυσχεραίνοντας την καθημερινότητα τους.
Συχνότητα χορήγησης του νέου χαπιού για τη σκλήρυνση κατά πλάκας
Η φινγκολιμόδη θα χορηγείται μια φορά την ημέρα ανεξαρτήτως της λήψης τροφής. Η ένδειξη του σκευάσματος αφορά ασθθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας που έχουν κάνει υποτροπές.
Επίπτωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας
Σύμφωνα με τον καθηγητή Νευρολογίας στο πανεπιστήμιο Heinrich, στο Dusseldorf της Γερμανίας, κ. Pernd Kieseier, από την ασθένεια νοσούν 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως ενώ σύμφωνα βάσει των νέων δεδομένων τα κρούσματα αυξάνονται συνεχώς αν και με διαφορετική συχνότητα στην κάθε χώρα. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στη Γερμανία πάσχουν 150.000 άτομα, στη Νορβηγία 200.000 άτομα, στις μεσογειακές και στις νοτιότερες χώρες που βρίσκονται κοντά στον ισημερινό τα ποσοστά είναι χαμηλότερα ενώ υπάρχουν διαφοροποιήσεις ακόμη και σε ότι αφορά στα κρούσματα μεταξύ βορρά και νότου. Όπως έχει αποδειχθεί, τα κρούσματα αυξάνονται προς τον βορρά ενώ το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις χώρες οι οποίες απομακρύνονται από τον ισημερινό προς το νότιο ημισφαίριο.
Πιθανές αιτίες που προκαλούν την πολλαπλή σκλήρυνση
Για την ασθένεια πιθανολογείται ότι κατά κύριο λόγο ευθύνεται κάποιος ιός που επιβιώνει περισσότερο στις βόρειες χώρες και αυτό μπορεί να σχετίζεται με την ηλιακή ακτινοβολία και τη βιταμίνη D . Άλλοι ερευνητές καταδεικνύουν γενετικούς λόγους , αποδίδοντας την ασθένεια σε κάποια συγκεκριμένα γονίδια.
Προειδοποιητικά συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας
«Αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένα συμπτώματα που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για την νόσο, παρόλα αυτά υπάρχουν αρχικές ενδείξεις για την ύπαρξη της, όπως είναι κάποια προβλήματα όρασης που παρουσιάζονται στα νεαρά άτομα. Το πρόβλημα εντοπίζεται αρχικά μόνο στο ένα μάτι , όπου και προκαλείται απώλεια των χρωμάτων και πόνος στις κινήσεις του ματιού, δημιουργώντας την λεγόμενη οπτική νευρίτιδα που αφορά σε φλεγμονή του οπτικού νεύρου, οπότε και ενισχύεται το ενδεχόμενο δημιουργίας σκλήρυνσης. Άλλα συμπτώματα που παρουσιάζονται είναι περισσότερο κινητικής φύσεως . Οπωσδήποτε, περισσότερο ευάλωτες στην νόσο είναι οι νέες γυναίκες αν και επηρεάζονται ακόμη και οι άντρες ηλικίας μεταξύ 20-30 ετών» επισημαίνει ο καθηγητής Pernd Kieseier.
http://www.healthview.gr
της Αλεξίας Σβώλου
22-10-2010

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

τρόποι για να γλιτώσετε από τον πονόδοντο

Όλοι έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή στη δυσάρεστη -και πολλές φορές οδυνηρή- θέση να πρέπει να αντιμετωπίσουμε άμεσα ένα πρόβλημα με τα δόντια μας (πόνος, οίδημα, αιμορραγία) και να μη μας είναι εύκολο να επισκεφθούμε τον οδοντίατρο, ή ακόμη και να επικοινωνήσουμε μαζί του για κάποια συμβουλή. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές σε τέτοιες περιπτώσεις όχι μόνο δεν ξέρουμε τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε, αλλά καταφεύγουμε σε ευρέως διαδομένα γιατροσόφια, που είναι πιθανόν να επιδεινώσουν την κατάσταση. Tο Vita παρουσιάζει ένα μίνι «οδηγό επιβίωσης» μέχρι να πάμε στον οδοντίατρο, που είναι και ο μόνος αρμόδιος για τα προβλήματα της στοματικής μας κοιλότητας.

Έφαγα κάτι γλυκό και πόνεσαν τα δόντια μου
Tο ίδιο μπορεί να συμβεί αν, αντί για γλυκό, πιείτε ή φάτε κάτι πολύ ζεστό, πολύ κρύο, πολύ γλυκό ή πολύ ξινό. Ή μπορεί να νιώσετε πόνο χωρίς προφανή αιτία (πιθανόν να οφείλεται σε μια απλή υπεραιμία, σε τερηδόνα ή σε μικρή διάβρωση).
Tι να κάνετε: Aν ο πόνος διαρκέσει πολύ λίγο: •Tίποτε ιδιαίτερο. O πόνος που περνάει σχεδόν αμέσως μετά το ερέθισμα είναι απλώς ένα πρώτο μήνυμα ότι κάτι δεν πάει καλά. •Aποφύγετε το τρόφιμο ή το ποτό που σας προκάλεσε το ερέθισμα. Aν ο πόνος κρατήσει αρκετή ώρα ή επανέλθει όταν ξαπλώσετε:
•O πόνος κατά την κατάκλιση είναι σημάδι ότι η βλάβη του δοντιού αρχίζει να γίνεται αρκετά σοβαρή. •Kάνετε πλύσεις με χλιαρό χαμομήλι, είναι πιθανό να νιώσετε καλύτερα. •Προσπαθήστε να μη μασήσετε από τη μεριά που πονά. •Aν ο πόνος είναι ενοχλητικός, μπορείτε να παίρνετε κάποιο από τα ήπια αναλγητικά σε τακτά χρονικά διαστήματα. Aν ο πόνος είναι οξύς και παλμικός (νιώθετε να «χτυπάει» στα δόντια) και δεν υποχωρεί: •Πάρτε ένα ισχυρό παυσίπονο, ώστε να ανακουφιστείτε από τον πόνο. •Kάνετε μπουκώματα με κρύο νερό. •Aπευθυνθείτε άμεσα στον οδοντίατρο. Tο χαρακτηριστικό αυτής της περίπτωσης είναι ότι ο πόνος είναι διάχυτος και δεν μπορούμε να καταλάβουμε σε ποιο δόντι ακριβώς εντοπίζεται. Aν ο πόνος είναι εντοπισμένος σε κάποιο δόντι και γίνεται πολύ πιο ισχυρός με το μάσημα ή το «χτύπημα» του δοντιού αυτού, μπορεί να σημαίνει ότι αρχίζει να δημιουργείται απόστημα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πριν από αυτόν τον πόνο, είχαν προηγηθεί ενοχλήσεις, τις οποίες πιθανώς αγνοήσατε, αφού ο πόνος δεν ήταν τόσο οξύς και έντονος.
Tι να μην κάνετε: •Δεν χρειάζεται να πάρετε αντιβίωση. H χορήγησή της μπορεί να κριθεί απαραίτητη μόνον από το γιατρό σας. •Mη μασήσετε ασπιρίνη, γιατί μπορεί να σας κάνει τοπικό έγκαυμα στα ούλα. •Mην κάνετε μπουκώματα με οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό. Όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά είναι πιθανό να προκαλέσει ελαφρύ έγκαυμα στο στόμα. •Mην κάνετε «τεστ», δοκιμάζοντας ξανά να πιείτε ή να φάτε αυτό που σας προκάλεσε την ενόχληση. Δεν έχει κανένα πρακτικό νόημα και είναι πολύ πιθανό να νιώσετε πάλι τον αρχικό πόνο.

Αν χτυπήσω και μου βγει το δόντι, τι να κάνω ;

• Eίναι κάτι που συμβαίνει συνήθως στα μπροστινά δόντια. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά μόνο να τρέξουμε αμέσως στο γιατρό. Yπάρχει όμως ένα σοβαρό λάθος που μπορούμε να αποφύγουμε:
• Δεν αποστειρώνουμε το δόντι, βάζοντάς το σε οινόπνευμα ή χλωρίνη. Tο βάζουμε σε ένα ποτήρι ή σε ένα μπουκαλάκι με ειδικό διάλυμα (hank solution), το οποίο μπορούμε να βρούμε στα φαρμακεία. Aν αυτό δεν είναι εφικτό, μπορούμε να το διατηρήσουμε σε φυσιολογικό ορό, σε νερό, σε γάλα, ακόμα και σε σάλιο (κάτω από τη γλώσσα μας), αφού το βασικό μας μέλημα είναι να μη στεγνώσει. Tο ίδιο ισχύει και αν σπάσει μεγάλο κομμάτι του δοντιού.

Ξαφνικά άρχισα να πρήζομαι στο πρόσωπο
Ένα λιγότερο ή περισσότερο έντονο πρήξιμο στο μάγουλο πολλές φορές δεν αφορά ένα δερματικό πρόβλημα, αλλά κρύβει ένα πρόβλημα στα δόντια.
Tι να κάνετε: Aν δεν συνοδεύεται από πόνο:•Eίναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου θα πρέπει να πάρετε αντιβίωση (ήπιο αντιβιοτικό ευρέως φάσματος), ειδικά αν για οποιονδήποτε λόγο δεν μπορείτε να βρείτε άμεσα τον οδοντίατρό σας. Aν συνοδεύεται από πόνο: •Eπίσης, θα πρέπει να πάρετε αντιβίωση, αλλά και παυσίπονα για να ανακουφιστείτε από τον πόνο. Kαι στις δύο περιπτώσεις μπορείτε να κάνετε μπουκώματα με ζεστό χαμομήλι και να βάζετε κρύες κομπρέσες στο πρησμένο μάγουλο.
Tι να μην κάνετε: •Mη βάζετε ζεστές κομπρέσες στο μάγουλο. Tο πύον που υπάρχει στην προβληματική περιοχή είναι πιθανό -λόγω ζέστης- να «οδηγηθεί» προς τα μαλακά μόρια και να δημιουργηθεί συρίγγιο στην επιφάνεια του προσώπου.

Ξεκόλλησε η θήκη και το δόντι μου είναι εκτεθειμένο και πονάει
Tι να κάνετε: •Προσπαθήστε να την ξαναβάλετε στη θέση της, χρησιμοποιώντας μία αυτοσχέδια κόλλα από αλεύρι και νερό, ακόμα και μία τσίχλα.
Tι να μην κάνετε: •Σε καμία περίπτωση μην προσπαθήσετε να κολλήσετε τη θήκη με κοινές κόλλες. Eίναι τοξικές και προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στο νεύρο του δοντιού.

Έκανα εξαγωγή και εξακολουθώ να πονάω και να ματώνω
Δεν είναι σπάνιο, μετά από μια εξαγωγή δοντιού, η περιοχή να πονάει και να ματώνει πέρα από το χρονικό όριο που σας έχει δώσει ο γιατρός σας. Tι να κάνετε: •Tοποθετήστε ένα κομμάτι βαμβάκι ή γάζα διπλωμένη σε μέγεθος μικρού καρυ-διού πάνω στην περιοχή που ματώνει και πιέστε δαγκώνοντας.
Tι να μην κάνετε:•Mην ξεπλένετε διαρκώς με νερό, παρατηρώντας πότε θα σταματήσει το αίμα. Oυσιαστικά καταφέρνετε το αντίθετο, δηλαδή διευκολύνετε τη ροή του αίματος. •Mην προσπαθείτε να ρουφάτε και να φτύνετε, γιατί δεν βοηθάτε το αίμα να πήξει, ώστε να σταματήσει η αιμορραγία. •Mην πάρετε ασπιρίνη. Eίναι πιθανόν η αιμορραγία να χειροτερεύσει. Aν πονάτε, πάρτε οποιοδήποτε άλλο αναλγητικό.

Πόσο ωφελούν τα γιατροσόφια;
Oύζο: Oι πλύσεις με ούζο είναι πολύ διαδεδομένες και θεωρούνται πανάκεια για τον πονόδοντο. H αλήθεια είναι ότι δεν μας προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια, παρά μόνο μια ολιγόλεπτη ανακούφιση. Eίναι επίσης πολύ πιθανό να μας δημιουργήσουν άλλα προβλήματα, αφού μπορούν να προκαλέσουν έγκαυμα.
Γαρίφαλο: Tο αιθέριο έλαιο του γαρίφαλου χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική και θεωρείται ένα από τα καλύτερα φυσικά παυσίπονα για τον πονόδοντο. Λίγες σταγόνες γαριφαλέλαιου ή το μάσημα ενός γαρίφαλου μπορεί να μας ανακουφίσει προσωρινά από τον πόνο, αρκεί να μην αναβάλλουμε επ’ αόριστον την επίσκεψη στο γιατρό.
Aλατόνερο: Ένα επίσης πασίγνωστο γιατροσόφι, το οποίο όμως είναι αποτελεσματικό μόνον όταν πρόκειται για επούλωση τραύματος μετά από εξαγωγή δοντιού.
Xαμομήλι: Tο χαμομήλι είναι γνωστό για τις αντισηπτικές του ιδιότητες. Mπορεί να μην είναι πάντα πολύ αποτελεσματικό στο να καταπραΰνει τον πόνο, τουλάχιστον όμως δεν προκαλεί παρενέργειες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Καρκίνος τραχήλου μήτρας

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Και τώρα τι κάνω ; ή το δίλημμα με το Tysabri

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ινομυαλγία

 

Τι είναι η ινομυαλγία και πού οφείλεται; Πότε πρέπει να απευθυνθούμε σε ειδικό; Πώς επιτυγχάνεται η διάγνωση; Ποιες εναλλακτικές μπορούν να βοηθήσουν; Υπάρχουν άλλες μορφές θεραπείας; Τι να προσέχουν οι πάσχοντες από ινομυαλγία; Ο κ. Γεώργιος Κατσίκας, Ρευματολόγος, δίνει τις απαντήσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Υπερθυρεοειδισμός - Υποθυρεοειδισμός

Υπερθυρεοειδισμός

 

Αυξάνει τις ανάγκες σε οξυγόνο και την ευαισθησία στην διέγερση του συμπαθητικού (αυξάνει το έργο που απαιτείται από την καρδιά ενώ προκαλείται ταχυκαρδία και αρρυθμία).
Πρέπει να αναζητείται σε κάθε περίπτωση ανεξήγητης φλεβοκομβικής ταχυκαρδίας ή κολπικής μαρμαρυγής ή σε καρδιακή ανεπάρκεια που είναι ανεξήγητη ή συνοδεύεται από ταχεία κυκλοφορία ή δεν ανταποκρίνεται στην θεραπεία.
Στον υπερθυρεοειδισμό ο θυρεοειδής αδένας είναι υπερβολικά δραστήριος και παράγει περισσότερες θυρεοειδείς ορμόνες από ότι χρειάζεται ο οργανισμός.
Οι γυναίκες προσβάλλονται μέχρι 6 φορές συχνότερα από ότι οι άνδρες. Η πάθηση εκδηλώνεται σπανιότερα στους ηλικιωμένους παρά στους νέους. Συμβαίνει πιο συχνά στις ηλικίες μεταξύ 20 και 40 ετών.
Περισσότερο από 70% των περιπτώσεων υπερθυρεοειδισμού οφείλονται στην ασθένεια Graves (διάχυτη τοξική βρογχοκήλη). Η ασθένεια αυτή προκύπτει λόγω του ότι το σύστημα άμυνας του οργανισμού, το ανοσοποιητικό σύστημα, εξαιτίας παθολογικής διαταραχής, επιτίθεται με αντισώματα εναντίον του θυρεοειδούς αδένα (αυτοάνοσος νόσος).
Τα παθολογικά αντισώματα κάνουν το θυρεοειδή αδένα στα άτομα με ασθένεια Graves, να παράγει περισσότερη θυροξίνη (Τ4) ή και τριιωδοθυρονίνη (Τ3) που είναι οι ορμόνες που συνθέτει και αποθηκεύει ο αδένας.
Η υπερλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα, εκτός από την ασθένεια Graves, μπορεί επίσης να προκληθεί και από άλλες παθολογικές καταστάσεις όπως οι ακόλουθες:

• Η υποξεία θυρεοειδίτιδα (φλεγμονή του θυρεοειδούς αδένα)
• Η τοξική πολυοζώδης βρογχοκήλη
• Τοξικό αδένωμα
• Υπερβολική έκθεση στο ιώδιο
• Φαρμακευτικός υπερθυρεοειδισμός (λόγω χορήγησης υπερβολικών δόσεων θυροξίνης ή τριιωδοθυρονίνης)
• Θυρεοειδίτιδα που συμβαίνει μετά από τη γέννα

Τα συχνότερα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού περιλαμβάνουν:

• Απώλεια βάρους που δεν εξηγείται λόγω περισσότερης σωματικής άσκησης ή λιγότερο φαγητό
• Ταχυπαλμία (αίσθημα προκάρδιων παλμών με ταχυκαρδία) και άλλες ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού
• Ιδρώτες και μείωση αντοχής της ζέστης (δυσανεξία στη ζέστη, εξάψεις)
• Νευρικότητα
• Μυϊκή αδυναμία, κούραση, εύκολη κόπωση
• Τρέμουλο
• Εξώφθαλμος (τα μάτια βγαίνουν προς τα έξω, προεξέχουν). Το κάπνισμα αυξάνει κατά πολύ τον κίνδυνο πιο σοβαρών προβλημάτων σε ασθενείς που πάσχουν από την ασθένεια Graves
• Διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα, βρογχοκήλη

Η ταχύτερη διάγνωση επιτρέπει έγκαιρη αντιμετώπιση και καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα.
Τα συμπτώματα μπορεί να είναι σοβαρότερα ή πιο ήπια. Σε ηλικιωμένους τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού, δυνατόν ακόμη και να μην υπάρχουν.
Η διάγνωση βασίζεται στο ιατρικό ιστορικό, στην κλινική εξέταση και σε απλές συμπληρωματικές εξετάσεις όπως η μέτρηση των ορμονών.
Οι ορμόνες του θυρεοειδούς (Τ4, Τ3) βρίσκονται σε ψηλά επίπεδα ενώ η ορμόνη TSH (θυρεοειδοτρόπος ορμόνη, θυρεοτροπίνη) που εκκρίνεται από την υπόφυση του εγκεφάλου και ρυθμίζει την παραγωγή ορμονών από το θυρεοειδή αδένα, βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα.
Το σπινθηρογράφημα με τη βοήθεια ραδιοϊσοτόπων, βοηθά διότι έχει τη δυνατότητα να απεικονίζει περιοχές με λειτουργικές ανωμαλίες του θυρεοειδούς.
Η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού εξαρτάται από την αιτία. Τα θεραπευτικά όπλα περιλαμβάνουν φάρμακα (αντιθυρεοειδικά φάρμακα προπυλθειουρακίλη, μεθιμαζόλη, καρβιμαζόλη) που καταστέλλουν τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδενα, το ραδιενεργές ιώδιο και τη χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση του αδένα.
Η δακτυλίτιδα δεν ελέγχει συνήθως την καρδιακή συχνότητα και στην τελευταία περίπτωση χρειάζεται η χορήγηση ένός β-αναστολέα. Σε υπερθυρεοειδισμό μπορεί να συμβεί επιδείνωση της καρδιακής ανεπάρκειας.
Η θυρεοτοξική κρίση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μία επείγουσα κρίσιμη κατάσταση με β-αναστολείς και κορτικοστεροειδή, εκτός από το ιώδιο και τα αντιθυρεοειδικά φάρμακα.

Υποθυρεοειδισμός

 

Οι ορμόνες του θυρεοειδούς αδένα ρυθμίζουν την ταχύτητα με την οποία ο οργανισμός διεκπεραιώνει τις χημικές λειτουργίες, δηλαδή το μεταβολικό ρυθμό. Επιδρούν σε όλα τα όργανα και ιστούς βοηθώντας ουσιαστικά στη σύνθεση των πρωτεϊνών. Επίσης αυξάνουν την ποσότητα οξυγόνου που χρησιμοποιούν τα κύτταρα.
Ο υποθυρεοειδισμός χαρακτηρίζεται από ελαττωμένη έκκριση θυρεοειδικών ορμονών με πιο συχνή αιτία την χρόνια αυτοάνοσο θυρεοειδίτιδα(Hashimoto), ενώ άλλες πιο συχνές αιτίες είναι η ολική θυρεοειδεκτομή, η καταστροφή του αδένα μετά από ιώδιο, εξωτερική ακτινοβολία, η παρουσία όγκου (λέμφωμα) και φάρμακα όπως το λίθιο και η ιντερφερόνη. Δευτεροπαθής υποθυρεοειδισμός μπορεί να προκληθεί από βλάβες του υποθαλάμου και της υπόφυσης.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού εγκαθίστανται σταδιακά και οφείλονται σε μια γενική επιβράδυνση των μεταβολικών λειτουργιών του οργανισμού

• Κόπωση
• Αύξηση βάρους από κατακράτηση υγρών
• Ξηρό δέρμα και δυσανεξία στο κρύο
• Κίτρινο δέρμα
• Τραχύτητα ή απώλεια της τρίχας
• Βραχνάδα
• Βρογχοκήλη
• Ελάττωση των αντανακλαστικών
• Αταξία
• Δυσκοιλιότητα
• Αδυναμία συγκέντρωσης
• Πνευματική και νοητική καθυστέρηση
• Κατάθλιψη
• Διαταραχές του κύκλου,υπογονιμότητα
• Μυαλγίες
• Υπερλιπιδαιμία
• Βραδυκαρδία και υποθερμία
• Μυξοίδημα από διήθηση των ιστών από υγρά

Διάγνωση

• TSH
• FT4
  
• Θυρεοειδικά αυτοαντισώματα- αντιθυρεοειδική περοξειδάση και αντιθυρεοσφαιρινικά αυτοαντισώματα
  

Στο 95% των περιπτώσεων της νόσο του Hashimoto υπάρχουν θυρεοειδικά αυτοαντισώματα, ενώ όζοι δεν είναι σπάνιοι με ένα 5% πιθανότητα για καρκίνο. Η γρήγορη αύξηση του αδένα σημαίνει μάλλον λέμφωμα.
Η θεραπεία συνίσταται σε θεραπεία υποκατάστασης με λεβοθυροξίνης σε δόση που πρέπει να εξατομικεύεται.

Υποθυρεοειδισμός και καρδιά

Το μυξοίδημα προκαλεί άθροιση περικαρδιακού υγρού.
Επίσης με αύξηση της χοληστερόλης προκαλεί στεφανιαία νόσο που παραμένει συχνά ασυμπτωματική, μέχρις ότου αυξηθούν οι ανάγκες με την αποκατάσταση του ευθυρεοειδισμού.
Στο ηλεκτροκαρδιογράφημα μπορεί να υπάρχουν μεταβολές που θυμίζουν χρόνια περικαρδίτιδα, ελαφρά παράταση του PQ αλλά και του QT, ταπεινά επάρματα ORS και χαμηλά Τ.
Η χορήγηση φυσιολογικών δόσεων θυροξίνης σε μυξοίδημα μπορεί να έχει βαριές συνέπειες στην καρδιά.
Η αγωγή πρέπει να αρχίζει με θυροξίνη 0.05 mg/ημέρα και η δόση αυτή αυξάνεται κατά 0.05 mg/ημέρα με μεσοδιαστήματα μηνός.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ