ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗ

Εμμηνόπαυση
H εμμηνόπαυση σηματοδοτεί το τέλος της αναπαραγωγικής περιόδου, το οποίο επέρχεται ως αποτέλεσμα της φυσιολογικής διακοπής της λειτουργίας των ωοθηκών και της έκκρισης σημαντικών ορμονών, όπως είναι τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη. Η διάρκεια μετάβασης προς την εμμηνόπαυση, ονομάζεται κλιμακτήριος και διαρκεί περίπου 2 έτη. Η εμμηνόπαυση που εμφανίζεται μετά την ηλικία των 40 ετών και κάτω από φυσιολογικές συνθήκες αποτελεί ένα φυσιολογικό στάδιο της γήρανσης. Ωστόσο, κάποιες γυναίκες μπορεί να μεταβούν στην εμμηνόπαυση πιο γρήγορα εξαιτίας γενετικών, ανοσολογικών ή ιατρικών παραγόντων. Σε αυτή την περίπτωση η εμμηνόπαυση χαρακτηρίζεται πρόωρη. Το μεγαλύτερο ποσοστό των γυναικών παρουσιάζουν εμμηνόπαυση σε ηλικία 51 ετών μετά από 12μηνη διακοπή της περιόδου.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης χωρίζονται σε βραχυχρόνια και μακροπρόθεσμα. Η μετάβαση στην εμμηνόπαυση συνοδεύεται από πιο άμεσα συμπτώματα, όπως είναι τα εξής:
διαταραχή του κύκλου της περιόδου

εξάψεις

κυκλοθυμική διάθεση

αϋπνίες

κόπωση

κατάθλιψη

ταχυκαρδίες

πονοκέφαλος

πόνοι στις αρθρώσεις

έλλειψη σεξουαλικής διάθεσης

κολπική ξηρότητα

Μακροπρόθεσμα, μετά την εμμηνόπαυση, εξαιτίας της μείωσης των οιστρογόνων, αυξάνεται ο κίνδυνος για την εμφάνιση:

διαταραχών της μνήμης
ρυτίδων και τριχόπτωσης (εξαιτίας έλλειψης κολλαγόνου)
μυϊκής ατονίας
διαταραχών της όρασης (καταρράκτης, εκφύλιση της ωχράς κηλίδας)
διαταραχών στη λειτουργία της ουροδόχου κύστης και του εντέρου
νόσου Alzheimer
καρδιοπάθειας
οστεοπόρωσης

Πως γίνεται η διάγνωση;

Η λήψη του ιατρικού ιστορικού αποτελεί το πρώτο βήμα της διάγνωσης, η οποία επιβεβαιώνεται με εργαστηριακό έλεγχο των επιπέδων των φυλετικών ορμονών και συμπληρώνεται με test Παπανικολάου και υπερηχογράφημα της πυέλου.

Τι μπορείτε να κάνετε;

Μπορείτε να υιοθετήσετε μια πιο θετική στάση απέναντι στην εμμηνόπαυση και να περιορίσετε τα συμπτώματα ακολουθώντας έναν υγιή τρόπο ζωής, ο οποίος θα περιλαμβάνει άσκηση, περιορισμό αλκοόλ, διακοπή καπνίσματος, καλή διατροφή (πρόσληψη βιταμινών και ασβεστίου), φυσιολογικό ύπνο και ετήσιο προληπτικό ιατρικό έλεγχο. Ενισχυτικά ή εναλλακτικά, ο γιατρός σας μπορεί να σας συνταγογραφήσει αντικαταθλιπτικά χάπια και να σας προτείνει να χρησιμοποιήσετε κολπικές κρέμες για την ξηρότητα του κόλπου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Θεραπεία αναπηρίας με βλαστοκύτταρα

Να περπατήσει ξανά κατάφερε ένας πίθηκος που είχε μείνει παράλυτος από κάκωση και το χρωστάει σε μια ομάδα  ιαπώνων ερευνητών η οποία προχώρησε σε έγχυση πολυδύναμων βλαστοκυττάρων στην τραυματισμένη σπονδυλική στήλη του ζώου.

"Είναι η πρώτη φορά που ένα ζώο αυτού του είδους ανακτά τις κινητικές του λειτουργίες με τον τρόπο αυτό", εξήγησε ο καθηγητής Χιντεγιούκι Οκάνο του πανεπιστημίου Κέιο.

Τα βλαστοκύτταρα διοχετεύθηκαν εννέα ημέρες μετά την κάκωση που τραυμάτισε την σπονδυλική του στήλη. Ο πίθηκος άρχισε να κινεί τα μέλη του δύο ή τρεις εβδομάδες αργότερα, σύμφωνα με τον καθηγητή Οκάνο.

"Σε διάστημα έξι εβδομάδων, ξαναβρήκε την ικανότητά του να πηδά σχεδόν κανονικά. Η δύναμη της λαβής επίσης επανήλθε στα μπροστινά του μέλη κατά 80%", πρόσθεσε ο επιστήμονας.

Τα βλαστοκύτταρα που χρησιμοποιήθηκαν δημιουργήθηκαν με την εμφύτευση τεσσάρων τύπων γονιδίων στα κύτταρα ανθρώπινου δέρματος για να αναπρογραμματιστούν. Τα πολυδύναμα βλαστοκύτταρα που δημιουργήθηκαν με τον τρόπο αυτόν επέστρεψαν σχεδόν σε εμβρυακό στάδιο.

"Πραγματοποιούμε πειράματα με τη πρόθεση να χρησιμοποιήσουμε πιο ασφαλή και καλύτερα ποιοτικά κύτταρα, ώστε κάποια μέρα να γίνουν δυνατές κλινικές μελέτες επί ανθρώπων", δήλωσε ο καθηγητής Οκάνο κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου με θέμα την μοριακή βιολογία στο Κόμπε.

Η Ιαπωνία είναι πολύ δραστήρια σε αυτού του είδους την έρευνα. Η ομάδα του καθηγητή Σίνια Γιαμανάκα του Πανεπιστημίου του Κιότο ήταν η πρώτη που κατόρθωσε να επαναπρογραμματίσει κύτταρα του δέρματος μετατρέποντάς τα σε πολυδύναμα βλαστοκύτταρα.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα των εργασιών αυτών δεν βρίσκονται ακόμη σε ικανοποιητικό σημείο, ώστε να επιτρέψουν την ιατρική εφαρμογή. Χρειάζεται η επαλήθευση των κινδύνων, η ανάπτυξη τεχνικών και η δημιουργία θεραπευτικών αγωγών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου ή πιο απλά « μια σπαστική κολίτιδα»

Το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι μία νοσολογική οντότητα που χαρακτηρίζεται από χρόνιο κοιλιακό πόνο και διαταραχές στις συνήθειες του εντέρου, χωρίς να έχει εντοπιστεί κάποιο οργανικό αίτιο. Είναι η πιο κοινή νόσος του γαστρεντερικού συστήματος που ταλαιπωρεί το 15-20% του ελληνικού πληθυσμού και ιδιαίτερα τους νέους και τις γυναίκες.

Ποια είναι τα βασικά συμπτώματα;

1. Χρόνιο κοιλιακό άλγος. Ο κοιλιακός πόνος περιγράφεται σαν έντονο σφίξιμο στην κοιλιά που περιοδικά υφίεται ή επιδεινώνεται. Η θέση και ο χαρακτήρας του πόνου ποικίλουν. Παράγοντες όπως το άγχος και το φαγητό μπορούν να επιδεινώσουν τον πόνο, ενώ η αφόδευση τον ανακουφίζει.
   Προσοχή στον κοιλιακό πόνο που σχετίζεται με ανορεξία, απώλεια σωματικού βάρους ή που ξυπνάει τον πάσχοντα κατά τη διάρκεια της νύχτας γιατί χρήζει περαιτέρω ελέγχου.
2. Διαταραχές στις εντερικές συνήθειες. Οι ασθενείς με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου παραπονούνται για εντερικές ενοχλήσεις που μπορούν να αφορούν διάρροια, δυσκοιλιότητα ή και εναλλαγή των δύο καταστάσεων. 50% των ασθενών παραπονούνται για διάρροιες, προσοχή όμως! Αιματηρές ή νυκτερινές ή ελαιώδεις διάρροιες δεν μπορούν να συσχετισθούν με το σύνδρομο και υποδηλώνουν οργανικό πρόβλημα.
3. Άλλα συμπτώματα που σχετίζονται με το σύνδρομο είναι η ναυτία, η δυσπεψία, ο μετεωρισμός της κοιλιάς (φούσκωμα), η παραγωγή αερίων.
4. Εξωεντερικά συμπτώματα. Οι ασθενείς συχνά παραπονούνται για δυσμηνόρροια (πόνο κατά την περίοδο), δυσπαρεύνια (πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή),  γενικευμένους πόνους.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Δυστυχώς δεν έχει βρεθεί κάποια εξέταση αίματος που να δηλώνει ότι πάσχουμε από το σύνδρομο. Ως εκ τούτου είναι μια διάγνωση αποκλεισμού. Πέρα λοιπόν από την κλινική εικόνα που περιέγραψα πιο πάνω, ο Ιατρός πρέπει να στείλει καλλιέργειες κοπράνων, για να αποκλείσει κάποια λοίμωξη. Ο αιματολογικός έλεγχος για κοιλιοκάκη, μία νόσο με παρόμοια συμτώματα, κρίνεται αναγκαίος. Είναι λογικό επί εμμονής των συμτωμάτων να καταφύγουμε αρχικά σε ένα υπέρηχο κοιλίας και τελικά ακόμα και σε κολονοσκόπηση προς αποκλεισμό οργανικής νόσου.

Θεραπεία

• Το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι μία χρόνια νόσος για την οποία δεν έχει βρεθεί ακόμα οριστική θεραπεία. Ο κύριος στόχος των ιατρικών μας παρεμβάσεων έγκειται στην ανακούφιση των συμτωμάτων του ασθενούς και στον αποκλεισμό υποψιών για σοβαρό νόσημα. Ακρογωνιαίο λίθο λοιπόν αποτελεί η σχέση εμπιστοσύνης και κατανόησης μεταξύ Ιατρού και πάσχοντα.
• Προσοχή στη διατροφή! Αποφυγή τροφών που παράγουν αέρια, όπως τα όσπρια, τα δημητριακά, οι μπανάνες, τα καρότα, τα ροδάκινα. Η απομάκρυνση τροφών με λακτόζη βοηθάει κάποιους πάσχοντες. Αύξηση στην πρόσληψη φυτικών ινών όταν η νόσος είναι σε ύφεση και εξάλειψή τους από το διατροφολόγιο επί εξάρσεως των συμτωμάτων.
• Φάρμακα. Η χρόνια χρήση φαρμάκων πρέπει να αποφεύγεται. Επί εξάρσεων όμως συνιστούμε τη συστηματική χρήση σπασμολυτικών για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Επίσης έχει αποδειχθεί ότι κάποια ήπια αντικαταθλιπτικά βοηθούν, εκμεταλλευόμενοι την αναλγητική τους δράση. Η χορήγηση αντιδιαρροϊκών για μικρό χρονικό διάστημα βοηθά τους ασθενείς με διάρροια στα πλαίσια μιας έξαρσης αλλά δεν καταπραύνει τον πόνο. Εξάλλου, η χρήση κάποιων αντιεμετικών (αγωνιστών σεροτονίνης) μπορεί να βοηθήσει στον κοιλιακό πόνο. Τέλος τα αντιβιοτικά σύχνα επιστρατεύονται για αντιμετωπίσουν επίμονα συμπτώματα.
• Εναλλακτικές θεραπείες με προβιοτικά, βότανα, βελονισμό, χορήγηση ενζύμων είναι ακόμα σε πειραματικό επίπεδο, με ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

Καταλήγοντας, πρέπει να επισημάνω πως το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου είναι μία πολύπλοκη κλινική οντότητα, που αν και δεν ενέχει μεγάλους κινδύνους για την υγεία του πάσχοντα, εν τούτοις μπορεί να τον ταλαιπωρήσει ψυχικά και σωματικά. Είναι αναγκαία η συστηματική παρακολούθηση του πάσχοντα από επιστήμονες με την απαιτούμενη τεχνογνωσία, προκειμένου να παράσχεται η εξατομικευμένη αντιμετώπιση που χρήζει αυτό το σύνθετο νόσημα.

Γεράσιμος Καρούσος MD, MSc, MRCP (London),
Δ/ντης Παθολογίας Αθηναϊκής Κλινικής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Συσκευή θα "βλέπει" αν τα καρκινικά κύτταρα είναι μεταστατικά

Έρευνα δείχνει ότι η χρήση ειδικών μικροδομών πυριτίου μπορεί να προσφέρει έναν νέο τρόπο να ελέγξουν οι ειδικοί αν τα καρκινικά κύτταρα είναι ικανά για μεταστάσεις.
Ο κυτταρικός σκελετός αναφέρεται στη διαμόρφωση του κυττάρου και στις μηχανικές του ιδιότητες, εξήγησε ο Masoud Agah, υπεύθυνος της έρευνας. "Κάθε τροποποίηση της κυτταροσκελετικής δομή μπορεί να επηρεάσει την αλληλεπίδραση των κυττάρων με το γύρω μικροπεριβάλλον τους. Οι βιολογικές μεταβολές σε φυσιολογικά κύτταρα, όπως η εμβρυϊκή ανάπτυξη, ανάπτυξη των ιστών και ανοσολογικές αντιδράσεις, καθώς και η κινητικότητα των καρκινικών κυττάρων και η επιθετικότητά τους  εξαρτώνται από την αναδιοργάνωσης του κυτταροσκελετού.

Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το κύτταρο αλληλεπιδρά με το γύρω περιβάλλον μέσα στο ανθρώπινο σώμα, ακόμα και με την εισαγωγή ενός φαρμάκου, είναι ένα θεμελιώδες βιολογικό ερώτημα. Οι απαντήσεις έχουν επιπτώσεις στη διάγνωση του καρκίνου και στη θεραπεία.

Οι ερευνητές ανέπτυξαν μια ειδική τρισδιάστατη μικροδομή από πυρίτιο για το έργο τους. Λόγω της καμπυλωτής επιφάνειας ήταν σε θέση να χαρακτηρίσουν και να συγκρίνουν την ανάπτυξη και τη συμπεριφορά των φυσιολογικών ινοβλαστών και των μεταστατικών κυττάρων καρκίνου του μαστού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

κατάθλιψη ή θλίψη;

«Όταν χάνει η ομάδα μου παθαίνω κατάθλιψη». Αν και η παραπάνω δήλωση δεν ακούγεται καθόλου υπερβολική στα αυτιά των απανταχού φανατικών φιλάθλων, αξίζει να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι ακριβώς εννοεί αυτός που την εκφέρει. Tο καθημερινό μας λεξιλόγιο περιλαμβάνει πλέον με μεγάλη άνεση ψυχιατρικούς όρους, με αποτέλεσμα να ακούμε ότι οι φίλοι μας παθαίνουν κάθε Kυριακή «πανικό» εν όψει της Δευτέρας, η ζωή μας χαρακτηρίζεται από την «κατάθλιψη» από τότε που η ομάδα μας δεν πάει καλά, ενώ το καινούργιο τραγούδι που μας έχει «ενσφηνωθεί» στο μυαλό μάς έχει γίνει «ψύχωση». Kαι ενώ η υπερβολή είναι ένα συνηθισμένο χαρακτηριστικό της γλώσσας, που πάντα δανείζεται παρομοιώσεις και κοσμητικά επίθετα, προκειμένου να δώσει έμφαση στα νοήματα που θέλει να μεταδώσει, εμπεριέχει τον κίνδυνο να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις. Eξάλλου, εφόσον είναι γνωστό ότι η γλώσσα καθρεφτίζει αλλά και κατευθύνει τη σκέψη, έχει σημασία να ξέρουμε τι ακριβώς εννοούμε όταν μιλάμε για την ψυχική μας κατάσταση, για την ίδια την ουσία της ζωής μας.


H στενοχώρια και η κατάθλιψη

H Kατάθλιψη: Eίναι μια παθολογική κατάσταση που διαρκεί πάνω από έξι μήνες, με κύρια χαρακτηριστικά τη σχεδόν αδιάκοπη στενοχώρια και το αίσθημα κόπωσης. Συνοδεύεται από έναν αριθμό συμπτωμάτων, όπως αϋπνία ή υπερυπνία, ανορεξία ή υπερφαγία, ελάττωση την ενεργητικότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας. H θλίψη και η κατάθλιψη έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τον ψυχικό πόνο. Γιατί, λοιπόν, έχει τόσο σημασία να αποσαφηνίσουμε τη διαφορά μεταξύ των δύο; Aκούγεται αρχικά παράδοξο, αλλά κατά κάποιον τρόπο ο θρήνος και η κατάθλιψη είναι σχεδόν αντίθετα. Παρά την αμηχανία που μπορεί να προκαλεί σε κάποιους γύρω του ο άνθρωπος που επιτρέπει στον εαυτό του να θρηνήσει για την απώλεια μιας σχέσης ή μιας κατάστασης, εντούτοις δεν πέφτει σε κατάθλιψη. Aντίθετα, μέσα από το θρήνο, ο πόνος εκφράζεται και σταδιακά εκτονώνεται. H εκτόνωση αυτή επιτρέπει στον άνθρωπο που βιώνει τον πόνο να συνειδητοποιήσει την απώλεια και τελικά να την αποδεχθεί. Mε την πάροδο του χρόνου η απώλεια γίνεται μέρος της καινούργιας ζωής του. Σταδιακά, αρχίζει να επενδύει συναισθηματικά στο τώρα, ενώ το χθες μετατρέπεται σε αναμνήσεις.


H σύγκρουση με την αλήθεια

Aυτό ακριβώς είναι που δεν μπορεί να γίνει στην κατάθλιψη, η οποία εάν μιλούσε θα έλεγε: «Όχι, δεν μπορώ να δεχθώ ότι αυτό συνέβη, δεν το ανέχομαι, εγώ θα περιμένω να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν». Yπό αυτό το πρίσμα η μόνη αποδεκτή εξέλιξη θα ήταν να γυρίσει ο χρόνος πίσω στην προηγούμενη κατάσταση: O χωρισμός των γονιών μας να μην είχε συμβεί ποτέ, ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου να είχε ακυρωθεί, το αγαπημένο μας παιδί να μην είχε εγκαταλείψει ποτέ την οικογενειακή εστία ώστε να φτιάξει τη δική του, να μην είχαμε ποτέ λάβει τη διάγνωση της κλονισμένης μας υγείας. Kάθε στιγμή που η προσμονή αυτή προσκρούει στα βράχια της αλήθειας, η απογοήτευση ανανεώνεται. Eδώ δεν μιλάμε για μια άρνηση της πραγματικότητας. Tο καταθλιπτικό άτομο δεν έχει ξεφύγει στη σφαίρα της τρέλας. Ξέρει ποια είναι η αλήθεια, αλλά δεν μπορεί να συμφιλιωθεί μαζί της και να προσαρμοστεί σε αυτήν. Ξέρει πολύ καλά ότι π.χ. έχει πάρει διαζύγιο εδώ και τρία χρόνια, αλλά εξακολουθεί να «μην μπορεί να το χωρέσει ο νους του». O θρήνος έχει αναβληθεί επ’ αόριστον και τη θέση του έχει πάρει μια γενικευμένη δυσθυμία, μια απέραντη συνεχής θλίψη, μια απουσία χαράς για τη ζωή.


H εξωτερική και η εσωτερική απώλεια

Έτσι ερχόμαστε στη μεγαλύτερη διαφοροποίηση μεταξύ της απλής στενοχώριας και της κλινικής κατάθλιψης: Όταν στενοχωριόμαστε, αυτό που κυριαρχεί είναι μια απώλεια συνδεδεμένη με την εξωτερική πραγματικότητα. Kλαίμε γιατί έφυγε από τη ζωή ένα αγαπημένο πρόσωπο, γιατί τελείωσε μια σχέση, ενώ εμείς θα θέλαμε να συνεχιστεί, γιατί κάτι δραματικό άλλαξε στην εξωτερική πραγματικότητα. O λόγος είναι συγκεκριμένος, μπορούμε να τον ονομάσουμε, να τον περιγράψουμε και να κλάψουμε γι’ αυτόν. Όταν πια κλάψουμε αρκετά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απώλεια παύει να υφίσταται, είμαστε τελικά σε θέση να συνεχίσουμε τη ζωή μας, κάνοντας χώρο για την καινούργια μας πραγματικότητα. Eξάλλου, η στενοχώρια, όπως κάθε πόνος, έχει από τη φύση της την τάση, αφού πρώτα φτάσει σε ένα αρκετά οξύ σημείο, στη συνέχεια να αποκλιμακώνεται. Aντίθετα, στην κατάθλιψη είναι η εσωτερική μας πραγματικότητα που κλονίζεται περισσότερο. Eνώ εξακολουθεί να υπάρχει μια εξωτερική αφορμή, ο πόνος που νιώθουμε είναι πιο γενικευμένος και διάχυτος: Δεν αφορά πια τον άλλον άνθρωπο (ή την κατάσταση) που λείπει, αλλά την εικόνα του εαυτού μας, που βάλλεται. Aυτό το γενικευμένο αίσθημα ενοχής και αναξιότητας είναι και το πιο οδυνηρό χαρακτηριστικό της καταθλιπτικής συναισθηματικής κατάστασης. Mιας ενοχής που, μάλιστα, δεν είμαστε σε θέση να αποδώσουμε σε μια λογική αιτία, αφού αυτό στο οποίο ενεχόμαστε είναι απροσδιόριστο και ασαφές.

Πότε η κατάθλιψη είναι «βολική»;

Mε έναν παράδοξο τρόπο, η κατάθλιψη αποτελεί μια άμυνα. Όσο οδυνηρή και να είναι, αποτελεί μια ασπίδα προστασίας από άλλα, πιο αγχωτικά συναισθήματα. Mια προστασία που, βέβαια, μας στερεί την ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά το πρόβλημα που μας στενοχωρεί. H κατάθλιψη μας προσφέρει:
•Ψευδαίσθηση ελέγχου: Aποδίδοντας μια απώλεια σε ένα δικό μας έλλειμμα, ανακτούμε μια ψευδαίσθηση ενός κάποιου ελέγχου. Έστω και κατηγορώντας τον εαυτό μας, αποδίδουμε ένα λογικοφανές νόημα σε αυτό που μας συνέβη. Ένα τέτοιο παράδειγμα μπορεί να είναι η περίπτωση του ανθρώπου που αδυνατεί να ξεπεράσει την περίοδο πένθους μετά το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, γιατί του έχει γίνει εμμονή ότι, εάν είχε χειριστεί τα πράγματα διαφορετικά (πιο έγκαιρη διάγνωση, άλλη ιατρική προσέγγιση), ο θάνατος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, επομένως ο ίδιος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την τελική έκβαση. H ιδέα της ενοχής είναι οδυνηρή, αλλά φαίνεται ότι μπορεί να φαντάζει λιγότερο αγχωτική από τη γεύση της απουσίας νοήματος και ελέγχου με την οποία μας αφήνει το απρόβλεπτο και το ανεξέλεγκτο της ζωής και του θανάτου.
•Έλεγχος του θυμού: Για πάρα πολλούς διαφορετικούς λόγους, οι άνθρωποι και κυρίως οι γυναίκες, μπορεί να έχουν διδαχθεί ότι ο θυμός είναι κάτι ανεπίτρεπτο και επικίνδυνο. Yπό αυτό το πρίσμα, ο θυμός θα πρέπει να αποσιωπηθεί πάση θυσία, όχι μονάχα από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Έτσι, αντί να παραδεχθούμε ότι είμαστε θυμωμένοι με τον άλλον, στρέφουμε αυτόν το θυμό εναντίον μας, κατηγορώντας και πάλι τον εαυτό μας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τι είναι αλλεργία;

Η αλλεργία είναι μία λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε μία πληθώρα συμπτωμάτων, από την κρίση φτερνίσματος και δακρύρροιας, που εκδηλώνεται μία ζεστή, καλοκαιρινή ημέρα, έως το κόκκινο εξάνθημα που προκαλεί κνησμό και τον συριγμό, που παρουσιάζονται μετά το χαΐδεμα του οικογενειακού κατοικίδιου, ή το οίδημα των χειλιών και της γλώσσας και τον έμμετο που εμφανίζονται μετά την κατανάλωση ενός φιστικιού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΒΙΟΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μύθοι για την υπέρταση

Μύθος 1ος
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από την υπέρταση είναι ο κίνδυνος να πάθει ο άρρωστος εγκεφαλική αιμορραγία από απότομη αύξηση της αρτηριακής του πίεσης.

Αλήθεια
Ο κίνδυνος αυτός είναι πολύ μικρός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το εγκεφαλικό επεισόδιο προκαλείται όχι από αιμορραγία, αλλά το φράξιμο εγκεφαλικής αρτηρίας, δηλαδή με τον ίδιο μηχανισμό με τον οποίο προκαλείται και το έμφραγμα. Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος της άμεσης πρόκλησης αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι πολύ μεγαλύτερος όταν ελαττώνεται απότομα η αρτηριακή πίεση σε ένα υπερτασικό άτομο (π.χ., με τη χορήγηση χαπιών που τοποθετούνται κάτω από τη γλώσσα).

Μύθος 2ος
Επικίνδυνη είναι η αύξηση της διαστολικής (“μικρής”) κυρίως και όχι τόσο της συστολικής (“μεγάλης”) πίεσης.

Αλήθεια
Από πολλές μελέτες είχε αποδειχθεί ότι η αύξηση της συστολικής (“μεγάλης”) πίεσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για νόσο της καρδιάς και των αγγείων εξίσου σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο από την αύξηση της διαστολικής (“μικρής”) πίεσης.

Μύθος 3ος
Σε έναν υπερτασικό που καπνίζει η ρύθμιση της αρτηριακής του πίεσης αρκεί για να τον προφυλάξει από νοσήματα της καρδιάς και των αγγείων.

Αλήθεια
Αν και οι καπνιστές δεν έχουν υψηλότερες τιμές αρτηριακής πίεσης από όσο οι μη καπνιστές, το κάπνισμα αποτελεί μείζονα παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο. Σε όσους συνεχίζουν να καπνίζουν η προστασία που εξασφαλίζει η ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης με φάρμακα είναι περιορισμένη.

Μύθος 4ος
Η φαρμακευτική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται αμέσως μετά τη διαπίστωση της υπέρτασης για να προλαμβάνονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αύξηση της αρτηριακής πίεσης.

Αλήθεια
Η πρόκληση βλάβης από την υπέρταση είναι μια μακροχρόνια διαδικασία. Όχι σπάνια, άτομα με τιμές διαστολικής (“μικρής”) αρτηριακής πίεσης 9-9,5 ή τιμές συστολικής (“μεγάλης”) αρτηριακής πίεσης 14-15 που παρακολουθούνται χωρίς φαρμακευτική παρέμβαση, παρουσιάζουν υποχώρηση των τιμών της αρτηριακής τους πίεσης σε κανονικά επίπεδα. Για το λόγο αυτό, όταν η αύξηση της πίεσης είναι σχετικά μικρή, δεν υπάρχει λόγος να σπεύδει κανείς να χορηγήσει θεραπεία πριν να αποκλείσει το ενδεχόμενο η αύξηση αυτή να είναι περιστασιακή.

Μύθος 5ος
Σε ελαφριές περιπτώσεις υπέρτασης αρκεί η χορήγηση ορισμένων αντιυπερτασικών φαρμάκων (π.χ. διουρητικών) δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα.

Αλήθεια
Ένα άτομο ή είναι υπερτασικό ή δεν είναι. Αν είναι υπερτασικό, πρέπει να παίρνει ένα φάρμακο τόσο συχνά, όσο χρειάζεται για να εξασφαλίζεται καθημερινή δράση σε 24ωρη βάση, άρα κάθε μέρα. Αν δεν είναι υπερτασικό, τότε δεν χρειάζεται να παίρνει καθόλου αντιυπερτασικά φάρμακα.

Μύθος 6ος
Στους ηλικιωμένους η αρτηριακή πίεση δεν πρέπει να ελαττώνεται όταν είναι αυξημένη, επειδή τα διάφορα όργανα, όπως ο εγκέφαλος και οι νεφροί, έχουν “συνηθίσει” να λειτουργούν με αυτή την πίεση.

Αλήθεια
Στην πραγματικότητα, η σταδιακή μείωση της αρτηριακής πίεσης όταν είναι αυξημένη ελαττώνει στους ηλικιωμένος τον κίνδυνο από καρδιαγγειακά νοσήματα σε βαθμό μεγαλύτερο από όσο στους νέους.

Μύθος 7ος
Η απότομη αύξηση της αρτηριακής πίεσης σε υψηλά επίπεδα (π.χ. 20/11) είναι υπερτασική κρίση και πρέπει να αντιμετωπίζεται επειγόντως.

Αλήθεια
Αυτή καθεαυτή η τιμή της αρτηριακής πίεσης ή η ταχύτητα ανόδου της δεν αποτελούν κριτήρια για να χαρακτηριστεί μια κατάσταση επείγουσα. Τέτοιες αυξήσεις μπορούν να συμβούν και σε φυσιολογικά άτομα κάτω από συνθήκες στρες. Σημασία έχει η μακροχρόνια και όχι η περιστασιακή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.

Μύθος 8ος
Ο υπερτασικός είναι σε θέση να `καταλαβαίνει’ πότε ανεβαίνει η πίεσή του με βάση τα συμπτώματα που του προκαλεί.

Αλήθεια
Με εξαίρεση τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις υπερτασικής εγκεφαλοπάθειας (πολύ υψηλές τιμές πίεσης που συνοδεύονται από απώλεια προσανατολισμού και αδυναμία καλής επικοινωνίας), δεν έχει αποδειχθεί συσχέτιση του ύψους της αρτηριακής πίεσης με την εμφάνιση συμπτωμάτων, όπως είναι ο πονοκέφαλος ή η ζάλη. Η λανθασμένη αντίληψη ότι η αύξηση της αρτηριακής πίεσης γίνεται υποκειμενικά αισθητή οδηγεί σε περιστασιακή λήψη φαρμάκων βασισμένη στα συμπτώματα, ενώ το σωστό είναι να εφαρμόζεται σταθερή θεραπεία όταν διαπιστώνονται αυξημένες τιμές πίεσης σε μετρήσεις ανεξάρτητες από την παρουσία συμπτωμάτων.

Μύθος 9ος
Υπάρχει μια μορφή αύξησης της αρτηριακής πίεσης, η καλούμενη “νευροπίεση”, που είναι λιγότερο επικίνδυνη από την πραγματική υπέρταση και που, ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να την ελέγξει κανείς επειδή δεν οφείλεται σε κάποια οργανική διαταραχή, αλλά εξαρτάται από ανεξέλεγκτες εξωτερικές επιδράσεις, όπως συγκίνηση, φόβο, οργή, θυμό κ.λπ.

Αλήθεια
Η συγκινησιακή επίδραση στην αρτηριακή πίεση ισχύει για όλα τα άτομα, υπερτασικά και μη (σε ένα φυσιολογικό άτομο που οδηγεί και πατάει φρένο για να μη σκοτώσει ένα πεζό που πετάγεται μπροστά του, η πίεση μπορεί να φθάσει στα 22), αλλά όταν κανείς χαρακτηριστεί υπερτασικός με βάση τα σωστά κριτήρια, ο κίνδυνος εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το ύψος της αρτηριακής πίεσης σε συνθήκες ηρεμίας και τη συνύπαρξη άλλων παραγόντων κινδύνου, όπως είναι η αυξημένη χοληστερίνη, το κάπνισμα ή η παχυσαρκία. Αθώα πίεση του τύπου της “νευροπίεσης” δεν υπάρχει.

Mύθος 10ος
Η υπέρταση προκαλεί ρινορραγία, που αποτελεί, άλλωστε, μηχανισμό-δικλείδα ασφαλείας, με τον οποίο ο οργανισμός προστατεύεται από την υπέρταση (“ανοίγει η μύτη για να φύγει το περισσευούμενο αίμα”). Σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται επείγουσα αντιμετώπιση της υπέρτασης.

Αλήθεια
Στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων η ρινορραγία προέρχεται από κάποια φλέβα. Δεν έχει, επομένως, οποιαδήποτε σχέση με την πίεση μέσα στις αρτηρίες, αλλά οφείλεται σε τοπικούς λόγους (π.χ., ξηρότητα βλεννογόνου, ρινίτιδα, παρέκκλιση διαφράγματος κ.λπ.). Η αύξηση της αρτηριακής πίεσης είναι το αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλεί στον άρρωστο η ρινορραγία και όχι η το αίτιο της τελευταίας. Η μόνη περίπτωση που δικαιολογεί επείγουσα αντιμετώπιση της αρτηριακής πίεσης είναι η πολύ σπάνια περίπτωση της αιμορραγίας από αρτηρία της ρινικής κοιλότητας (το αίμα τινάζεται σαν πίδακας κατά ώσεις).

Μύθος 11ος
Το σκόρδο κάνει καλό στην πίεση.

Αλήθεια
Το σκόρδο έχει βρεθεί ότι μπορεί να προκαλέσει μικρή ελάττωση της αρτηριακής πίεσης όταν χορηγείται σε σχετικά μεγάλες ποσότητες (π.χ., 10-25 σκελίδες νωπού σκόρδου την ημέρα). Τα σκευάσματα που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι εκχυλίσματα ή αποστάγματα σκόρδου, που δεν έχουν όμως, σταθερή περιεκτικότητα στη δραστική ουσία που περιέχει το σκόρδο και επομένως, είναι δύσκολο να εξασφαλίσουν σταθερή δόση. Επιπλέον, ακόμα και τα “χάπια” σκόρδου προκαλούν τη χαρακτηριστική δυσάρεστη μυρωδιά από το στόμα αυτού που τα παίρνει.

Μύθος 12ος
Τα πορτοκάλια αυξάνουν την πίεση.

Αλήθεια
Αντιθέτως, υπάρχουν ενδείξεις για το ότι οι πλούσιες σε κάλιο τροφές, όπως τα πορτοκάλια, προστατεύουν από την υπέρταση και εν πάση περιπτώσει, οι υπερτασικοί που παίρνουν διουρητικά πρέπει να παίρνουν τροφές πλούσιες σε κάλιο, όπως είναι τα πορτοκάλια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σκλήρυνση κατά πλάκας & διαταραχές ούρησης

Επειδή υπάρχουν πολλοί ασθενείς με Σκλήρυνση κατά πλάκας που παρακολουθούν τις σελίδες σας και δεν γνωρίζουν που να απευθυνθούν, θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω την διεύθυνση της Ελληνικής Εταιρίας Σκλήρυνσης κατά Πλάκας, που απαρτίζεται αποκλειστικά από ασθενείς, και σκοπό έχει την βοήθεια και ενημέρωση των συμπασχόντων: ΚΑΑ-ΝΑΑ, Πρώην βάση Ελληνικού, Βουλιαγμένη, Ελληνικό, 16777. Τηλ: 9644166

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ