Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

κατάθλιψη ή θλίψη;


Αν και η παραπάνω δήλωση δεν ακούγεται καθόλου υπερβολική στα αυτιά των απανταχού φανατικών φιλάθλων, αξίζει να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι ακριβώς εννοεί αυτός που την εκφέρει. Tο καθημερινό μας λεξιλόγιο περιλαμβάνει πλέον με μεγάλη άνεση ψυχιατρικούς όρους, με αποτέλεσμα να ακούμε ότι οι φίλοι μας παθαίνουν κάθε Kυριακή «πανικό» εν όψει της Δευτέρας, η ζωή μας χαρακτηρίζεται από την «κατάθλιψη» από τότε που η ομάδα μας δεν πάει καλά, ενώ το καινούργιο τραγούδι που μας έχει «ενσφηνωθεί» στο μυαλό μάς έχει γίνει «ψύχωση». Kαι ενώ η υπερβολή είναι ένα συνηθισμένο χαρακτηριστικό της γλώσσας, που πάντα δανείζεται παρομοιώσεις και κοσμητικά επίθετα, προκειμένου να δώσει έμφαση στα νοήματα που θέλει να μεταδώσει, εμπεριέχει τον κίνδυνο να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις. Eξάλλου, εφόσον είναι γνωστό ότι η γλώσσα καθρεφτίζει αλλά και κατευθύνει τη σκέψη, έχει σημασία να ξέρουμε τι ακριβώς εννοούμε όταν μιλάμε για την ψυχική μας κατάσταση, για την ίδια την ουσία της ζωής μας.




Eίναι μια παθολογική κατάσταση που διαρκεί πάνω από έξι μήνες, με κύρια χαρακτηριστικά τη σχεδόν αδιάκοπη στενοχώρια και το αίσθημα κόπωσης. Συνοδεύεται από έναν αριθμό συμπτωμάτων, όπως αϋπνία ή υπερυπνία, ανορεξία ή υπερφαγία, ελάττωση την ενεργητικότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας. H θλίψη και η κατάθλιψη έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τον ψυχικό πόνο. Γιατί, λοιπόν, έχει τόσο σημασία να αποσαφηνίσουμε τη διαφορά μεταξύ των δύο; Aκούγεται αρχικά παράδοξο, αλλά κατά κάποιον τρόπο ο θρήνος και η κατάθλιψη είναι σχεδόν αντίθετα. Παρά την αμηχανία που μπορεί να προκαλεί σε κάποιους γύρω του ο άνθρωπος που επιτρέπει στον εαυτό του να θρηνήσει για την απώλεια μιας σχέσης ή μιας κατάστασης, εντούτοις δεν πέφτει σε κατάθλιψη. Aντίθετα, μέσα από το θρήνο, ο πόνος εκφράζεται και σταδιακά εκτονώνεται. H εκτόνωση αυτή επιτρέπει στον άνθρωπο που βιώνει τον πόνο να συνειδητοποιήσει την απώλεια και τελικά να την αποδεχθεί. Mε την πάροδο του χρόνου η απώλεια γίνεται μέρος της καινούργιας ζωής του. Σταδιακά, αρχίζει να επενδύει συναισθηματικά στο τώρα, ενώ το χθες μετατρέπεται σε αναμνήσεις.




Aυτό ακριβώς είναι που δεν μπορεί να γίνει στην κατάθλιψη, η οποία εάν μιλούσε θα έλεγε: «Όχι, δεν μπορώ να δεχθώ ότι αυτό συνέβη, δεν το ανέχομαι, εγώ θα περιμένω να γίνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν». Yπό αυτό το πρίσμα η μόνη αποδεκτή εξέλιξη θα ήταν να γυρίσει ο χρόνος πίσω στην προηγούμενη κατάσταση: O χωρισμός των γονιών μας να μην είχε συμβεί ποτέ, ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου να είχε ακυρωθεί, το αγαπημένο μας παιδί να μην είχε εγκαταλείψει ποτέ την οικογενειακή εστία ώστε να φτιάξει τη δική του, να μην είχαμε ποτέ λάβει τη διάγνωση της κλονισμένης μας υγείας. Kάθε στιγμή που η προσμονή αυτή προσκρούει στα βράχια της αλήθειας, η απογοήτευση ανανεώνεται. Eδώ δεν μιλάμε για μια άρνηση της πραγματικότητας. Tο καταθλιπτικό άτομο δεν έχει ξεφύγει στη σφαίρα της τρέλας. Ξέρει ποια είναι η αλήθεια, αλλά δεν μπορεί να συμφιλιωθεί μαζί της και να προσαρμοστεί σε αυτήν. Ξέρει πολύ καλά ότι π.χ. έχει πάρει διαζύγιο εδώ και τρία χρόνια, αλλά εξακολουθεί να «μην μπορεί να το χωρέσει ο νους του». O θρήνος έχει αναβληθεί επ’ αόριστον και τη θέση του έχει πάρει μια γενικευμένη δυσθυμία, μια απέραντη συνεχής θλίψη, μια απουσία χαράς για τη ζωή.




Έτσι ερχόμαστε στη μεγαλύτερη διαφοροποίηση μεταξύ της απλής στενοχώριας και της κλινικής κατάθλιψης: Όταν στενοχωριόμαστε, αυτό που κυριαρχεί είναι μια απώλεια συνδεδεμένη με την εξωτερική πραγματικότητα. Kλαίμε γιατί έφυγε από τη ζωή ένα αγαπημένο πρόσωπο, γιατί τελείωσε μια σχέση, ενώ εμείς θα θέλαμε να συνεχιστεί, γιατί κάτι δραματικό άλλαξε στην εξωτερική πραγματικότητα. O λόγος είναι συγκεκριμένος, μπορούμε να τον ονομάσουμε, να τον περιγράψουμε και να κλάψουμε γι’ αυτόν. Όταν πια κλάψουμε αρκετά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απώλεια παύει να υφίσταται, είμαστε τελικά σε θέση να συνεχίσουμε τη ζωή μας, κάνοντας χώρο για την καινούργια μας πραγματικότητα. Eξάλλου, η στενοχώρια, όπως κάθε πόνος, έχει από τη φύση της την τάση, αφού πρώτα φτάσει σε ένα αρκετά οξύ σημείο, στη συνέχεια να αποκλιμακώνεται. Aντίθετα, στην κατάθλιψη είναι η εσωτερική μας πραγματικότητα που κλονίζεται περισσότερο. Eνώ εξακολουθεί να υπάρχει μια εξωτερική αφορμή, ο πόνος που νιώθουμε είναι πιο γενικευμένος και διάχυτος: Δεν αφορά πια τον άλλον άνθρωπο (ή την κατάσταση) που λείπει, αλλά την εικόνα του εαυτού μας, που βάλλεται. Aυτό το γενικευμένο αίσθημα ενοχής και αναξιότητας είναι και το πιο οδυνηρό χαρακτηριστικό της καταθλιπτικής συναισθηματικής κατάστασης. Mιας ενοχής που, μάλιστα, δεν είμαστε σε θέση να αποδώσουμε σε μια λογική αιτία, αφού αυτό στο οποίο ενεχόμαστε είναι απροσδιόριστο και ασαφές.



Mε έναν παράδοξο τρόπο, η κατάθλιψη αποτελεί μια άμυνα. Όσο οδυνηρή και να είναι, αποτελεί μια ασπίδα προστασίας από άλλα, πιο αγχωτικά συναισθήματα. Mια προστασία που, βέβαια, μας στερεί την ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά το πρόβλημα που μας στενοχωρεί. H κατάθλιψη μας προσφέρει:
Aποδίδοντας μια απώλεια σε ένα δικό μας έλλειμμα, ανακτούμε μια ψευδαίσθηση ενός κάποιου ελέγχου. Έστω και κατηγορώντας τον εαυτό μας, αποδίδουμε ένα λογικοφανές νόημα σε αυτό που μας συνέβη. Ένα τέτοιο παράδειγμα μπορεί να είναι η περίπτωση του ανθρώπου που αδυνατεί να ξεπεράσει την περίοδο πένθους μετά το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, γιατί του έχει γίνει εμμονή ότι, εάν είχε χειριστεί τα πράγματα διαφορετικά (πιο έγκαιρη διάγνωση, άλλη ιατρική προσέγγιση), ο θάνατος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, επομένως ο ίδιος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την τελική έκβαση. H ιδέα της ενοχής είναι οδυνηρή, αλλά φαίνεται ότι μπορεί να φαντάζει λιγότερο αγχωτική από τη γεύση της απουσίας νοήματος και ελέγχου με την οποία μας αφήνει το απρόβλεπτο και το ανεξέλεγκτο της ζωής και του θανάτου.
Για πάρα πολλούς διαφορετικούς λόγους, οι άνθρωποι και κυρίως οι γυναίκες, μπορεί να έχουν διδαχθεί ότι ο θυμός είναι κάτι ανεπίτρεπτο και επικίνδυνο. Yπό αυτό το πρίσμα, ο θυμός θα πρέπει να αποσιωπηθεί πάση θυσία, όχι μονάχα από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Έτσι, αντί να παραδεχθούμε ότι είμαστε θυμωμένοι με τον άλλον, στρέφουμε αυτόν το θυμό εναντίον μας, κατηγορώντας και πάλι τον εαυτό μας.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Τι είναι αλλεργία;


Η αλλεργία είναι μία λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε μία πληθώρα συμπτωμάτων, από την κρίση φτερνίσματος και δακρύρροιας, που εκδηλώνεται μία ζεστή, καλοκαιρινή ημέρα, έως το κόκκινο εξάνθημα που προκαλεί κνησμό και τον συριγμό, που παρουσιάζονται μετά το χαΐδεμα του οικογενειακού κατοικίδιου, ή το οίδημα των χειλιών και της γλώσσας και τον έμμετο που εμφανίζονται μετά την κατανάλωση ενός φιστικιού.
"Αλλεργία" σημαίνει απλώς διαφοροποιημένη αντίδραση και ο καλύτερος ορισμός της είναι ότι πρόκειται για την ακατάλληλη και επιζήμια αντίδραση του αμυντικού μηχανισμού του σώματος σε ουσίες που είναι φυσιολογικά αβλαβείς. Oι πιο συνηθισμένες αλλεργίες είναι:
  • Η αλλεργική ρινίτιδα και τα μάτια με κνησμό (αλλεργική επιπεφυκίτιδα)
  • Το άσθμα
  • Τα δερματικά εξανθήματα που προκαλούν κνησμό
  • Oι τροφικές αλλεργίες
  • Η αλλεργία στον νυγμό υμενοπτέρων (σφηκών και μελισσών)
Βασικά Σημεία
Oι αλλεργίες έχουν γίνει πολύ πιο συχνές τα τελευταία εκατό χρόνια.
Τα συμπτώματα προκαλούνται από την υπερβολική αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος του σώματος σε μία αβλαβή ουσία.
Η προδιάθεση για την εκδήλωση αλλεργίας είναι κληρονομική.
Έχουν εντοπιστεί πολλοί εκλυτικοί παράγοντες αλλεργιών. Μεταξύ αυτών είναι τα ακάρεα της οικιακής σκόνης, οι γύρεις των χόρτων και τα κατοικίδια ζώα.
Oι γιατροί χρησιμοποιούν διάφορα τεστ για τη διάγνωση της αλλεργίας.
Στην αγορά κυκλοφορούν πολλά διαφορετικά είδη φαρμάκων για την ανακούφιση από τα συμπτώματα και τη μείωση της φλεγμονής.
Oι αλλεργικές αντιδράσεις σε ουσίες και φάρμακα όπως τα αντιβιοτικά και οι ουσίες που χρησιμοποιούνται για την τοπική αναισθησία είναι λιγότερο συνηθισμένες, αλλά πολλοί πάσχοντες από άσθμα και αλλεργική ρινίτιδα διαπιστώνουν ότι η λήψη ασπιρίνης και άλλων πανομοιότυπων φαρμάκων επιδεινώνει τα συμπτώματά τους. Πολλά άτομα που υποφέρουν συχνά από πόνο στο στομάχι, διάρροια και δυσκοιλιότητα, καθώς και εκείνα που παρουσιάζουν έντονους πονοκεφάλους, υπερκινητικότητα ή ατονία, κατηγορούν συχνά για τα προβλήματά τους το φαγητό, παρόλο που είναι δύσκολο να χαρακτηρίσουμε πραγματικά αλλεργικά αυτά τα συμπτώματα, οι αντιδράσεις αυτές περιγράφονται καλύτερα ως δυσανεξίες. Εκτός από το ότι μπορεί να παρουσιάσετε αλλεργική ρινίτιδα, άσθμα ή δερματικά εξανθήματα που προκαλούν κνησμό (δερματίτιδα εξ επαφής) μέσω της εισπνοής ή της αφής αντιδραστικών χημικών ουσιών στην εργασία, το περιβάλλον σε ορισμένα γραφεία μπορεί να προκαλέσει το λεγόμενο "σύνδρομο του άρρωστου κτιρίου". Αυτό είναι πιο σύνηθες στα κτίρια που κλιματίζονται και έχουν τεχνητό φωτισμό, μοκέτες από τοίχο σε τοίχο και παράθυρα που δεν ανοίγουν. Τα συμπτώματα του "συνδρόμου του άρρωστου κτιρίου" είναι κνησμός στα μάτια, ξηρός λαιμός και αίσθημα ατονίας. Oρισμένα άτομα πιστεύουν ότι αναπτύσσουν συμπτώματα και αισθάνονται άσχημα όταν έρχονται σε επαφή με πολλές από τις χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ζωή, όπως τα απορρυπαντικά, τα λευκαντικά και τα καθαριστικά σπρέι με αερόλυμα, και τους είναι δύσκολο να ζήσουν έξω από αυστηρά ελεγχόμενους χώρους απαλλαγμένους από τέτοια υλικά. Αυτό είναι γνωστό ως πολλαπλή χημική ευαισθησία και, παρόλο που είναι αρκετά αληθινό για τους πάσχοντες, είναι δύσκολο να εξηγηθεί επιστημονικά και δεν θεωρείται, προς το παρόν, εκδήλωση αλλεργίας.

Πόσο συχνές είναι οι αλλεργίες;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αλλεργίες γίνονται ολοένα και συχνότερες, αν και ορισμένες είναι πιο συνήθεις από άλλες.
  • Ένας στους τρεις ανθρώπους εκδηλώνει κάποια αλλεργία σε μία δεδομένη στιγμή της ζωής του.
  • Ένας στους πέντε ανθρώπους υποφέρει από αλλεργική ρινίτιδα. Η αλλεργική ρινίτιδα ήταν σχεδόν άγνωστη μέχρι τον 20ό αιώνα και, όπως και όλες σχεδόν οι αλλεργίες, φαίνεται να είναι μία νόσος των εύπορων χωρών.
  • Ένας στους πέντε μαθητές σχολείου προσβάλλεται από άσθμα.
  • Ένα στα έξι παιδιά εμφανίζει δερματικές ασθένειες που σχετίζονται με την αλλεργία, ιδιαίτερα έκζεμα.
  • Ένας στους 20 ανθρώπους εμφανίζει το οιδηματώδες εξάνθημα που προκαλεί κνησμό και είναι γνωστό ως κνίδωση.
  • Oι τροφικές αλλεργίες, ιδίως στα φιστίκια, φαίνεται να παρουσιάζουν θεαματική αύξηση, παρόλο που παραμένουν ακόμα, ευτυχώς, σχετικά ασυνήθεις.
  • Το 10% του πληθυσμού παρουσιάζει έντονη τοπική αντίδραση στον νυγμό υμενοπτέρων.

Γιατί αυξάνονται οι αλλεργίες;

Τι προκαλεί τις αλλεργίες;
Oι ακόλουθοι παράγοντες συνιστούν τα πιο κοινά αλλεργιογόνα. Συνήθως, δρουν ως εκλυτικοί παράγοντες αλλεργίας στα επιρρεπή άτομα και ορισμένα άτομα είναι αλλεργικά σε αρκετούς από αυτούς.
Ακάρεα Οικιακής Σκόνης
Τα ακάρεα της οικιακής σκόνης, και κυρίως τα περιττώματά τους, είναι η πιο συνηθισμένη αιτία εκδήλωσης αλλεργίας και επηρεάζουν έως και το 90% των ατόμων που υποφέρουν από αλλεργίες.
Γύρη Χόρτων
Η γύρη των χόρτων προκαλεί αλλεργική αντίδραση στο 70% περίπου των ατόμων που υποφέρουν από αλλεργίες και η ποσότητά της στον αέρα αυξάνεται όταν υπάρχουν κοντά αγρωστώδη φυτά.
Κατοικίδια
Τα κατοικίδια ζώα είναι η τρίτη σημαντικότερη αιτία πρόκλησης αλλεργικών συμπτωμάτων, με το 40% των ασθματικών παιδιών να είναι ευαισθητοποιημένα στα αλλεργιογόνα των γάτων και των σκύλων.
Δέντρα
Τα δέντρα είναι συνήθης εκλυτικός παράγοντας της πρώιμης ανοιξιάτικης αλλεργικής ρινίτιδας. Η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη σημαίνει ότι νέα φυτά, όπως για παράδειγμα η παριετάρια ή περδικάκι, που παλαιότερα φύτρωναν στην ηπειρωτική Ευρώπη, εξαπλώνονται πλέον και σε άλλες χώρες. Καθώς το φαινόμενο του θερμοκηπίου επιδεινώνεται, σε συγκεκριμένες περιοχές η γύρη από τις σημύδες αναμένεται να αποτελέσει μεγαλύτερο πρόβλημα? το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τη γύρη από τις ελιές, καθώς αυτές εξαπλώνονται προς βορρά από τη Μεσόγειο.
Μύκητες
Oι μύκητες μπορεί να πυροδοτήσουν αλλεργική ρινίτιδα το φθινόπωρο, ενώ τα σπόρια μυκήτων, όπως ο Aspergillus fumigatus και ο Alternaria, βρίσκονται πολύ συχνά στην ατμόσφαιρα και μπορεί να προκαλέσουν πολύ σοβαρές κρίσεις άσθματος.
Τροφικές Αλλεργίες
Το γάλα, τα αυγά, τα ψάρια και τώρα τα φιστίκια είναι σημαντικές αιτίες τροφικών αλλεργιών. Oι χρωστικές ουσίες και τα συντηρητικά μπορεί να προκαλέσουν κρίσεις.
Η προδιάθεση για την εκδήλωση αλλεργίας είναι κληρονομική. Υπάρχουν δύο βασικοί παράγοντες που καθορίζουν το αν θα αναπτύξετε κάποια αλλεργική πάθηση. O πρώτος είναι το γενετικό προφίλ σας. Το αλλεργικό γονίδιο που ελέγχει την παραγωγή του αλλεργικού αντισώματος ανοσοσφαιρίνη Ε (IgE) και τη φλεγμονή που οδηγεί σε αλλεργικές αντιδράσεις βρίσκεται στο πέμπτο από τα 46 χρωμοσώματα του DNA σας. O δεύτερος παράγοντας είναι η έκθεσή σας στο αλλεργιογόνο - την ουσία που προκαλεί την αντίδραση. Στις περισσότερες συνήθεις αλλεργίες πρέπει να είχατε έλθει σε επαφή με το αλλεργιογόνο ενωρίς στη ζωή σας. Η ταχεία αύξηση που σημειώνουν οι αλλεργίες δεν μπορεί να αποδοθεί σε μία μεταβολή στο γενετικό προφίλ, διότι αυτό θα χρειαζόταν πολλές γενιές. Πρέπει, λοιπόν, να είναι αποτέλεσμα των αλλαγών στο περιβάλλον και στον τρόπο ζωής. Ένα παράδειγμα αυτής της διαδικασίας είναι ορατό στην ταχεία αύξηση των αλλεργικών νόσων στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες που υιοθετούν γρήγορα τον δυτικό (ευρωπαϊκό) τρόπο ζωής. Μεταξύ των αλλαγών που θεωρούνται σημαντικές, είναι η μείωση των παρασιτώσεων και των παιδικών μολυσματικών ασθενειών και οι πολύ μεγάλες αλλαγές των συνθηκών ζωής μέσα στο σπίτι. O αλλεργικός μηχανισμός εμποδίζει με μεγάλη αποτελεσματικότητα την είσοδο των εντερικών παρασίτων στο σώμα. Αν αυτός ο μηχανισμός δεν είναι πλέον υποχρεωμένος να καταπολεμά τις παρασιτώσεις, είναι πιθανό να κατευθύνει τη δράση του προς λιγότερο επιβλαβείς εισβολείς, όπως, για παράδειγμα, οι γύρεις.
Στις πολυμελείς οικογένειες τα μικρότερα παιδιά υποφέρουν πολύ λιγότερο από αλλεργίες από όσο τα μεγαλύτερα αδέλφια τους. Αυτό πιστεύεται ότι σχετίζεται με τη συχνότερη μετάδοση ιογενών μολυσματικών ασθενειών από το ένα παιδί στο άλλο. Τα πρωτότοκα παιδιά, που παρουσιάζουν πιο συχνά αλλεργίες, δεν προσβάλλονται από αυτές τις μολυσματικές ασθένειες, που θεωρείται ότι εμποδίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα να παράγει το αλλεργικό αντίσωμα. Η γενική μείωση στο μέγεθος της οικογένειας οδηγεί στην αύξηση του ποσοστού των παιδιών που προσβάλλονται από αλλεργικές νόσους.

Σύγχρονοι παράγοντες

Έρευνες από τη Σουηδία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία έχουν δείξει ότι υπεύθυνες για τη συχνότητα των κοινών αλλεργικών παθήσεων είναι και οι αλλαγές στο αστικό και αγροτικό περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι η ρύπανση του περιβάλλοντος μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στην αύξηση των αλλεργικών διαταραχών. Τα πιο σημαντικά συστατικά αυτής της ρύπανσης θεωρείται ότι είναι τα υψηλά επίπεδα διοξειδίου του αζώτου (NO2) και πιο συγκεκριμένα τα μικρά σωματίδια που υπάρχουν στον αέρα σε μεγάλες ποσότητες, λόγω, κυρίως, των εκπομπών των πετρελαιοκίνητων μηχανών.
Oι ιαπωνικές και γερμανικές μελέτες έχουν δείξει ότι οι αλλεργίες είναι πιο συχνές στους ενηλίκους και στα παιδιά που ζουν μέσα σε μία ακτίνα 100 μέτρων από τους πολυσύχναστους δρόμους, σε σχέση με εκείνους που μένουν σε λιγότερο μολυσμένες περιοχές των πόλεων. Μεγάλες ποσότητες μικρών σωματιδίων εντοπίζονται στην ατμόσφαιρα και στις αγροτικές κοινότητες. Το ίδιο συμβαίνει και με τα επίπεδα του όζοντος. Παρόλο που η συζήτηση σχετικά με τη σημασία της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην αύξηση των αλλεργιών συνεχίζεται, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα άτομα εκείνα που υποφέρουν από άσθμα και αλλεργική ρινίτιδα μπορεί να αισθάνονται χειρότερα τις ημέρες με υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση.
Κύρια υπεύθυνη της επιδημίας αλλεργιών που παρατηρείται στις ημέρες μας είναι η ρύπανση της ατμόσφαιρας στους εσωτερικούς χώρους. Η ανάγκη για συντήρηση της ενέργειας, σημαντική καθώς είναι, έχει οδηγήσει σε αλλαγή των συνθηκών μέσα στο σπίτι. Oι φωτιές στο τζάκι και η έλλειψη διπλών τζαμιών και μόνωσης σήμαιναν ότι τα σπίτια στο παρελθόν αερίζονταν περισσότερο, με ανανέωση του αέρα έως και επτά φορές ανά ώρα σε κάθε δωμάτιο. Τώρα που διαθέτουμε λιγότερα τζάκια, πιο αποτελεσματική μόνωση, διπλά τζάμια και κεντρική θέρμανση, η ανανέωση του αέρα στα δωμάτια των σύγχρονων σπιτιών μπορεί να γίνεται λιγότερο από μία φορά την ώρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα επίπεδα υγρασίας να είναι υψηλά. Επιπλέον, τα περισσότερα σπίτια έχουν πιο μαλακά έπιπλα και μοκέτες από τοίχο σε τοίχο, που δημιουργούν από κοινού ένα ιδεώδες περιβάλλον για τα ακάρεα της οικιακής σκόνης και την επικράτηση αλλεργιογόνων από κατοικίδια ζώα, αιθάλης από κουζίνες φυσικού αερίου χωρίς εξαεριστήρα, καπνού από τσιγάρα και αιθάλης και ατμών από χημικές ουσίες και σπρέι για οικιακή χρήση. Αυτό το μείγμα αλλεργιογόνων και ερεθιστικών ουσιών στο μη εξαεριζόμενο οικιακό περιβάλλον είναι, κατά πάσα πιθανότητα, ο κυριότερος υπεύθυνος για την ταχεία αύξηση των αλλεργικών νόσων.

Πρώιμη έκθεση

Oι αλλεργικές αντιδράσεις ξεκινούν από τα πρώτα χρόνια της ζωής των ατόμων που έχουν γενετική προδιάθεση. Η έκθεση σε αλλεργιογόνα τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού χώρου, όπως τα ακάρεα της οικιακής σκόνης, τα κατοικίδια, η γύρη και οι μύκητες, κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής του μωρού, οδηγεί στην παραγωγή του αλλεργικού αντισώματος ανοσοσφαιρίνη Ε ή IgE. Η συχνότητα της έκθεσης αυτή την περίοδο είναι κρίσιμη. Ένα παιδί που εκτίθεται σε υψηλά επίπεδα του αλλεργιογόνου των ακάρεων της οικιακής σκόνης στο πρώτο έτος της ζωής του, έχει στατιστικά περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξει άσθμα κατά τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας. Παρομοίως, τα παιδιά που γεννιούνται κατά την περίοδο της ανθοφορίας των φυτών έχουν περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν αλλεργική ρινίτιδα. Το αντίσωμα ανοσοσφαιρίνη εγκαθίσταται πάνω σε ειδικά κύτταρα που ονομάζονται σιτευτικά και περιέχουν υψηλές ποσότητες ισταμίνης και άλλων ισχυρών χημικών ουσιών που ονομάζονται λευκοτριένια και τα οποία μπορεί να προκαλέσουν αγγειοδιαστολή και να συμπιέσουν τους λείους μυς που περιβάλλουν τους αεραγωγούς των πνευμόνων. Προσελκύουν επίσης και άλλα εξειδικευμένα κύτταρα, ιδιαίτερα τα λευκά αιμοσφαίρια, που είναι γνωστά ως ηωσινόφιλα, και τα οποία μπορεί να προκαλέσουν φλεγμονή και βλάβη. Η ισταμίνη και τα λευκοτριένια προκαλούν κνησμό και φτέρνισμα, καθώς και οίδημα στο δέρμα, στους αεραγωγούς των πνευμόνων και στα εσωτερικά τοιχώματα της μύτης. Αυτό οδηγεί σε ερυθρά εξογκώματα στο δέρμα που προκαλούν κνησμό, σε άσθμα και σε απόφραξη της μύτης. Η φλεγμονή που προκαλείται από την έλξη των ηωσινόφιλων οδηγεί σε αυξημένη ευαισθησία των εσωτερικών τοιχωμάτων της μύτης και των πνευμόνων και στην εκδήλωση χρόνιων συμπτωμάτων. Υπάρχουν και άλλα κύτταρα, τα επονομαζόμενα λεμφοκύτταρα, που διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην επίμονη φλεγμονή η οποία χαρακτηρίζει κυρίως το έκζεμα και τη δερματίτιδα εξ επαφής, αλλά και την αλλεργική ρινίτιδα και το άσθμα.

Πώς γίνεται η διάγνωση της αλλεργίας;

Υπάρχουν αρκετά τεστ που μπορεί να αποκαλύψουν αν τα συμπτώματά σας οφείλονται σε κάποια αλλεργία και που μπορούν να εντοπίσουν το/α υπεύθυνο/α αλλεργιογόνο/α.

Δερματική δοκιμασία μέσω νυγμού

Τα σιτευτικά κύτταρα όπου έχει δεσμευθεί το αντίσωμα της αλλεργίας, το IgE, εντοπίζονται στο δέρμα και στα τοιχώματα της μύτης, του στόματος, της γλώσσας, των αεραγωγών των πνευμόνων και στα έντερα. Το δέρμα σας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως περιοχή ελέγχου για να δείξει τι συμβαίνει σε άλλα σημεία του σώματός σας. Στην αλλεργική δερματική δοκιμασία μέσω νυγμού διενεργείται νυγμός με ειδική βελόνα ή νυστέρι δια μέσου μίας σταγόνας αλλεργιογόνου. Συνήθως, το τεστ γίνεται στο δέρμα του αντιβραχίου ή της πλάτης σας. Αν το αλλεργιογόνο προκαλέσει απελευθέρωση ισταμίνης, μέσα σε μερικά λεπτά θα αναπτύξετε μία ερυθρά αντίδραση με κνησμό. Στη συνέχεια, θα εμφανιστεί οίδημα με ένα σημάδι που μοιάζει με φλύκταινα στο κέντρο και το οποίο φτάνει στο μέγιστο μέγεθός του σε περίπου 20 λεπτά, για να υποχωρήσει μέσα σε μερικές ώρες. Το μέγεθος του σημαδιού αναλογεί κατά προσέγγιση στο ποσοστό της αλλεργίας σας στο συγκεκριμένο αλλεργιογόνο. Η δερματική δοκιμασία μέσω νυγμού εισάγει στο δέρμα τόσο μικρή ποσότητα αλλεργιογόνου που είναι απόλυτα ασφαλής και μπορεί να πραγματοποιηθεί σε όλες, σχεδόν, τις ηλικιακές ομάδες. Ταυτόχρονα, μπορεί να δοκιμαστούν είκοσι με τριάντα αλλεργιογόνα. Χρειάζεται λίγος χρόνος έως ότου τα σιτευτικά κύτταρα του σώματος επικαλυφθούν με αντίσωμα ανοσοσφαιρίνης? κατά συνέπεια, οι δερματικές δοκιμασίες μπορεί να αποβούν αρνητικές σε ένα παιδί κάτω των τριών ετών, ακόμα και αν αυτό είναι αλλεργικό στο αλλεργιογόνο. Ακόμα και αν η δοκιμασία σας σε ένα συγκεκριμένο αλλεργιογόνο αποδειχθεί θετική, μπορεί να μην εμφανίζετε κανένα σύμπτωμα όταν έρχεστε σε επαφή μαζί του, διότι το σώμα έχει μηχανισμούς που δεν γνωρίζουμε ακόμα καλά και οι οποίοι μπορεί να μετριάσουν την αντίδραση στα εισπνεόμενα αλλεργιογόνα. Όταν η θετική δερματική δοκιμασία συνδυάζεται με συμπτώματα, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι οφείλονται σε αλλεργία στο συγκεκριμένο αλλεργιογόνο.

Επιδερμικές δοκιμασίες (Patch)

Στη δοκιμασία αυτή, διαλύματα κοινών αλλεργιογόνων που προκαλούν δερματίτιδα εξ επαφής - όπως διάφορα συστατικά καλλυντικών, το νικέλιο ή τα συντηρητικά - τοποθετούνται στο δέρμα της πλάτης σας και αφήνονται εκεί, κάτω από έναν ειδικό επίδεσμο, για τρεις ημέρες. Αν αναπτύξετε μία ερυθρά, οιδηματώδη πλάκα, που προκαλεί κνησμό, το αποτέλεσμα είναι θετικό. Oι δοκιμασίες αυτές, σε συνδυασμό με το ιστορικό δερματικών συμπτωμάτων, έχουν υψηλό ποσοστό ακρίβειας.

Αιματολογικές εξετάσεις (CAP-RAST)

Oι αιματολογικές εξετάσεις (γνωστές ως CAP-RAST) χρησιμοποιούνται ολοένα και περισσότερο για την ανίχνευση αντισώματος IgE στο αίμα. Αντίθετα με τις δερματικές δοκιμασίες, οι εξετάσεις αυτές μπορεί να μετρήσουν με ακρίβεια την ποσότητα του αντισώματος της αλλεργίας που υπάρχει στο αίμα και τα αποτελέσματα βαθμολογούνται συνήθως βάσει μιας κλίμακας από το μηδέν έως το έξι. Όταν δεν ανιχνεύεται καθόλου ή ανιχνεύεται ελάχιστη ποσότητα αντισώματος (0 ή 1), δεν έχετε πολλές πιθανότητες να προσβληθείτε από κάποια αλλεργική νόσο, τα μεσαία ή υψηλά επίπεδα, όμως, συνδέονται άμεσα με αλλεργική νόσο. Όπως και στις δερματικές δοκιμασίες, έτσι και στις αιματολογικές εξετάσεις μπορεί να ελεγχθούν 20 με 30 αλλεργιογόνα σε κάθε δείγμα αίματος. Αυτές οι αιματολογικές εξετάσεις είναι ιδιαίτερα χρήσιμες αν παίρνετε κάποιο αντιισταμινικό για τον έλεγχο της αλλεργίας σας, διότι αυτό αποτρέπει τις αντιδράσεις της δερματικής δοκιμασίας, ή αν έχετε εκτεταμένο έκζεμα, που δυσκολεύει ιδιαίτερα την πραγματοποίηση των δερματικών δοκιμασιών.

Aλλες εξετάσεις

Και άλλες εξετάσεις υπάρχουν για τις αλλεργίες. Μεταξύ αυτών είναι το τεστ εξουδετέρωσης/πρόκλησης (η τεχνική του Μίλερ), τα κυτταροτοξικά τεστ των αιμοσφαιρίων, η ανάλυση τριχών, η εξέταση Βέγκα, η εφαρμοσμένη κινησιολογία και η μέθοδος ακουστικού καρδιακού ανακλαστικού. Η λογική αυτών των τεστ δεν έχει γίνει αρκετά κατανοητή και τα αποτελέσματα συχνά δεν συμπίπτουν με αυτά της δερματικής δοκιμασίας μέσω νυγμού, της επιδερμικής δοκιμασίας ή των εξετάσεων CAP-RAST. Προς το παρόν, τα τεστ αυτά δεν συνιστώνται.

Φάρμακα για τις αλλεργίες

Το πιο σημαντικό βήμα στη θεραπεία μιας αλλεργίας είναι ο εντοπισμός του αλλεργιογόνου που προκαλεί τα συμπτώματα και η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποφυγή της επαφής με αυτό. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλές διαφορετικές ομάδες φαρμάκων που μπορούν, εφόσον λαμβάνονται σωστά, όχι μόνο να ανακουφίσουν από τα συμπτώματα, αλλά και να μειώσουν την αυξανόμενη φλεγμονή των ιστών που προκαλούν οι χρόνιες αλλεργίες.

Αποσυμφορητικά

Oι αποσυμφορητικές σταγόνες για τη μύτη ή τα αποσυμφορητικά σπρέι, όπως η εφεδρίνη και η ξυλομεταζολίνη (Otrivine ή Sudafed), δρουν συστέλλοντας τα αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν τα τοιχώματα της μύτης, προκαλώντας συρρίκνωση του ρινικού ιστού και ανακούφιση της ρινικής συμφόρησης. Τα φάρμακα αυτά ενεργούν γρήγορα και είναι πολύ αποτελεσματικά, αλλά καλό είναι να μην τα χρησιμοποιείτε για μεγάλες περιόδους κάθε φορά, διότι αυτή η διακοπή της αιμάτωσης λόγω της αγγειοσυστολής μπορεί να προκαλέσει βλάβη στους ιστούς και να επιδεινώσει τα συμπτώματά σας.

Βρογχοδιασταλτικά

Τα βρογχοδιασταλτικά φάρμακα ενεργούν χαλαρώνοντας τον συσταλμένο λείο μυ ο οποίος προκαλεί στένωση των αεραγωγών των πνευμόνων στα άτομα που πάσχουν από άσθμα. Ενεργούν γρήγορα και είναι πολύ αποτελεσματικά στα άτομα με άσθμα ήπιας μορφής, τα οποία εκδηλώνουν περιστασιακά κρίσεις συριγμού μετά την επαφή με κάποιο αλλεργιογόνο ή ύστερα από άσκηση. Αν το άσθμα σας, όμως, είναι πιο σοβαρό, καλό θα ήταν να μη βασίζεστε σε αυτά, καθότι δεν θεραπεύουν την αυξανόμενη χρόνια φλεγμονή. Προκειμένου να αποτρέψετε την επιδείνωση της κατάστασης, θα χρειαστείτε επίσης αγωγή με εισπνεόμενα αντιαλλεργικά φάρμακα όπως το χρωμογλυκικό νάτριο (Intal), η νατριούχος νεντοκρομίλη (Tilade) ή τα στεροειδή.

Μαλακτικά

Oι μαλακτικές ουσίες ανακουφίζουν και ενυδατώνουν το δέρμα και αποτελούν την κυριότερη αγωγή για όλες τις δερματικές διαταραχές που προκαλούν κνησμό και απολέπιση. Στα φαρμακεία διατίθενται πολλά διαφορετικά είδη μαλακτικών (ενυδατικών) ουσιών. Παρόλο που έχουν ελάχιστες διαφορές μεταξύ τους, ίσως να διαπιστώσετε ότι κάποιο από αυτά τα προϊόντα σάς ταιριάζει καλύτερα από τα υπόλοιπα. Oι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να χρησιμοποιούν κρέμες που απορροφώνται γρήγορα από το δέρμα, παρά αλοιφές, που είναι λιπαρές. Μπορεί να σας συστήσουν να προσθέτετε μαλακτικές ουσίες και στο νερό του μπάνιου. Oρισμένα άτομα, ωστόσο, μπορεί να αναπτύξουν αλλεργία στα συντηρητικά που περιέχουν τα περισσότερα μαλακτικά.

Αντιισταμινικά

Τα αντιισταμινικά ανακαλύφθηκαν πριν από 50 χρόνια και αποτελούν τον στυλοβάτη της θεραπείας για την αλλεργία. Την τελευταία δεκαετία, έχουν κυκλοφορήσει πολλά καινούργια, διαφορετικά σκευάσματα αντιισταμινικών - πρόκειται για τα επονομαζόμενα αντιισταμινικά δεύτερης γενιάς. Όπως και τα αντιισταμινικά της πρώτης γενιάς, τα σκευάσματα αυτά εμποδίζουν τη δράση της ισταμίνης που απελευθερώνεται από τα σιτευτικά κύτταρα και είναι πολύ αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του κνησμού και του φτερνίσματος. Έχουν, ωστόσο, σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι των παλαιότερων αντιισταμινικών πρώτης γενιάς, όπως η χλωροφενιραμίνη (Piriton). Τα αντιισταμινικά δεύτερης γενιάς έχουν το πλεονέκτημα να μην εισχωρούν στον εγκέφαλο και κατά συνέπεια να μην προκαλούν υπνηλία. Πρόκειται για ένα σημαντικό πλεονέκτημα, διότι σημαίνει ότι η λήψη του φαρμάκου δεν επηρεάζει την ικανότητά σας να επιτελείτε πολύπλοκες εργασίες, όπως η οδήγηση ή ο χειρισμός μηχανημάτων. Έχουν επίσης λιγότερες πιθανότητες να προκαλέσουν ξηροστομία.

Αντιαλλεργικά φάρμακα

Η ομάδα των αντιαλλεργικών φαρμάκων (που είναι γνωστά και ως σταθεροποιητές των σιτευτικών κυττάρων), η οποία περιλαμβάνει το χρωμογλυκικό νάτριο και τη νατριούχο νεντοκρομίλη, παραμένει μοναδική ως προς το ότι τα φάρμακα αυτά ενεργούν εμποδίζοντας τα σιτευτικά κύτταρα και τα ηωσινόφιλα να απελευθερώσουν ισταμίνη και τις λοιπές πολύπλοκες χημικές ουσίες που προκαλούν φλεγμονή. Πρέπει να λαμβάνονται πριν από την επαφή με το αλλεργιογόνο - που σημαίνει ότι πρέπει να λαμβάνονται τακτικά. Η αξιοσημείωτη απουσία ανεπιθύμητων ενεργειών που τα χαρακτηρίζει, τα κάνει ιδιαίτερα κατάλληλα για τη θεραπεία των αλλεργικών νόσων, ιδιαίτερα της αλλεργικής επιπεφυκίτιδας, της αλλεργικής ρινίτιδας και του άσθματος, και κυρίως στα παιδιά που χρειάζονται μακροχρόνια θεραπεία, όταν υπάρχει ανησυχία σχετικά με τις ανεπιθύμητες ενέργειες των υπόλοιπων ομάδων φαρμάκων.

Κορτικοστεροειδή

Τα κορτικοστεροειδή είναι ισχυρά και αποτελεσματικά αντιαλλεργικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Παρόλο που δεν αναστέλλουν την απελευθέρωση ισταμίνης και άλλων πολύπλοκων χημικών ουσιών από τα σιτευτικά κύτταρα, είναι πολύ αποτελεσματικά για την ανακούφιση της φλεγμονής η οποία χαρακτηρίζει τις χρόνιες δερματικές παθήσεις που σχετίζονται με αλλεργίες, την επίμονη και σοβαρή αλλεργική ρινίτιδα (ιδιαίτερα με ρινική συμφόρηση) και το ήπιο και χρόνιο άσθμα. Ενεργούν στο επίπεδο των γονιδίων μέσα στα κύτταρα, εμποδίζοντάς τα να παράγουν τους χημικούς αγγελιαφόρους που ονομάζονται κυτοκίνες και οι οποίοι επηρεάζουν το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου σε ένα πολύ θεμελιώδες επίπεδο. Παρόλο που αυτή η ομάδα σκευασμάτων είναι αναμφίβολα πολύ αποτελεσματική, υπάρχει ανησυχία όσον αφορά τις ανεπιθύμητες ενέργειες (όπως η ακμή, η ερυθρότητα του προσώπου, η κατακράτηση υγρών, η χαλάρωση των μυών και το πεπτικό έλκος), που εμφανίζονται σχεδόν αναπόφευκτα όταν λαμβάνετε οποιοδήποτε από αυτά υπό τη μορφή δισκίων. Για τον λόγο αυτό τα κορτικοστεροειδή διατίθενται ως ρινικά σπρέι για την αλλεργική ρινίτιδα, εισπνευστήρες για το άσθμα και κρέμες για τη θεραπεία των δερματικών αλλεργιών. Επιπλέον, τα νεώτερα συνθετικά κορτικοστεροειδή, όπως η βουδεσονίδη (Pulmicort) και η φλουτικαζόνη προπιονική (Flixotide), είναι πολύ αποτελεσματικά στην επιφάνεια των πνευμόνων, της μύτης ή του δέρματος, αλλά δεν απορροφώνται καλώς στο αίμα. Η μικρή ποσότητα που απορροφάται, απομακρύνεται ξανά γρήγορα από το ήπαρ. Παρόλο που γνωρίζουμε ότι η τακτική και παρατεταμένη χρήση στεροειδών κρεμών μπορεί να οδηγήσει στη λέπτυνση και σε μεταβολές της μελάγχρωσης του δέρματος, δεν γνωρίζουμε ακόμα με ακρίβεια αν τα ρινικά σπρέι και τα εισπνεόμενα στεροειδή έχουν σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες. Εκφράζονται φόβοι ότι η παρατεταμένη και εκτεταμένη χρήση εισπνεόμενων στεροειδών μπορεί να επιβραδύνει τον ρυθμό ανάπτυξης των παιδιών. Επιπλέον, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις ατόμων που μελανιάζουν πιο εύκολα και υπάρχει επίσης η πιθανότητα να εκδηλωθεί καταρράκτης στα μάτια μετά την κατ' εξακολούθηση χρησιμοποίηση αυτών των φαρμάκων. Τα κορτικοστεροειδή παραμένουν η πλέον αποτελεσματική αγωγή για τις αλλεργίες, αλλά είναι πιο κατάλληλα για άτομα με σοβαρότερες μορφές αλλεργιών, που δεν ανταποκρίνονται σε άλλα φάρμακα.

Πηγή :http://health.in.gr/alergies/

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Μύθοι για την υπέρταση

Μύθος 1ος
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από την υπέρταση είναι ο κίνδυνος να πάθει ο άρρωστος εγκεφαλική αιμορραγία από απότομη αύξηση της αρτηριακής του πίεσης
.
Αλήθεια
Ο κίνδυνος αυτός είναι πολύ μικρός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το εγκεφαλικό επεισόδιο προκαλείται όχι από αιμορραγία, αλλά το φράξιμο εγκεφαλικής αρτηρίας, δηλαδή με τον ίδιο μηχανισμό με τον οποίο προκαλείται και το έμφραγμα. Στην πραγματικότητα, ο κίνδυνος της άμεσης πρόκλησης αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι πολύ μεγαλύτερος όταν ελαττώνεται απότομα η αρτηριακή πίεση σε ένα υπερτασικό άτομο (π.χ., με τη χορήγηση χαπιών που τοποθετούνται κάτω από τη γλώσσα).
Μύθος 2ος
Επικίνδυνη είναι η αύξηση της διαστολικής (“μικρής”) κυρίως και όχι τόσο της συστολικής (“μεγάλης”) πίεσης.
Αλήθεια
Από πολλές μελέτες είχε αποδειχθεί ότι η αύξηση της συστολικής (“μεγάλης”) πίεσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για νόσο της καρδιάς και των αγγείων εξίσου σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο από την αύξηση της διαστολικής (“μικρής”) πίεσης.
Μύθος 3ος
Σε έναν υπερτασικό που καπνίζει η ρύθμιση της αρτηριακής του πίεσης αρκεί για να τον προφυλάξει από νοσήματα της καρδιάς και των αγγείων.
Αλήθεια
Αν και οι καπνιστές δεν έχουν υψηλότερες τιμές αρτηριακής πίεσης από όσο οι μη καπνιστές, το κάπνισμα αποτελεί μείζονα παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο. Σε όσους συνεχίζουν να καπνίζουν η προστασία που εξασφαλίζει η ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης με φάρμακα είναι περιορισμένη.
Μύθος 4ος
Η φαρμακευτική θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται αμέσως μετά τη διαπίστωση της υπέρτασης για να προλαμβάνονται οι κίνδυνοι που συνεπάγεται η αύξηση της αρτηριακής πίεσης.
Αλήθεια
Η πρόκληση βλάβης από την υπέρταση είναι μια μακροχρόνια διαδικασία. Όχι σπάνια, άτομα με τιμές διαστολικής (“μικρής”) αρτηριακής πίεσης 9-9,5 ή τιμές συστολικής (“μεγάλης”) αρτηριακής πίεσης 14-15 που παρακολουθούνται χωρίς φαρμακευτική παρέμβαση, παρουσιάζουν υποχώρηση των τιμών της αρτηριακής τους πίεσης σε κανονικά επίπεδα. Για το λόγο αυτό, όταν η αύξηση της πίεσης είναι σχετικά μικρή, δεν υπάρχει λόγος να σπεύδει κανείς να χορηγήσει θεραπεία πριν να αποκλείσει το ενδεχόμενο η αύξηση αυτή να είναι περιστασιακή.
Μύθος 5ος
Σε ελαφριές περιπτώσεις υπέρτασης αρκεί η χορήγηση ορισμένων αντιυπερτασικών φαρμάκων (π.χ. διουρητικών) δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα.
Αλήθεια
Ένα άτομο ή είναι υπερτασικό ή δεν είναι. Αν είναι υπερτασικό, πρέπει να παίρνει ένα φάρμακο τόσο συχνά, όσο χρειάζεται για να εξασφαλίζεται καθημερινή δράση σε 24ωρη βάση, άρα κάθε μέρα. Αν δεν είναι υπερτασικό, τότε δεν χρειάζεται να παίρνει καθόλου αντιυπερτασικά φάρμακα.
Μύθος 6ος
Στους ηλικιωμένους η αρτηριακή πίεση δεν πρέπει να ελαττώνεται όταν είναι αυξημένη, επειδή τα διάφορα όργανα, όπως ο εγκέφαλος και οι νεφροί, έχουν “συνηθίσει” να λειτουργούν με αυτή την πίεση.
Αλήθεια
Στην πραγματικότητα, η σταδιακή μείωση της αρτηριακής πίεσης όταν είναι αυξημένη ελαττώνει στους ηλικιωμένος τον κίνδυνο από καρδιαγγειακά νοσήματα σε βαθμό μεγαλύτερο από όσο στους νέους.
Μύθος 7ος
Η απότομη αύξηση της αρτηριακής πίεσης σε υψηλά επίπεδα (π.χ. 20/11) είναι υπερτασική κρίση και πρέπει να αντιμετωπίζεται επειγόντως.
Αλήθεια
Αυτή καθεαυτή η τιμή της αρτηριακής πίεσης ή η ταχύτητα ανόδου της δεν αποτελούν κριτήρια για να χαρακτηριστεί μια κατάσταση επείγουσα. Τέτοιες αυξήσεις μπορούν να συμβούν και σε φυσιολογικά άτομα κάτω από συνθήκες στρες. Σημασία έχει η μακροχρόνια και όχι η περιστασιακή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.
Μύθος 8ος
Ο υπερτασικός είναι σε θέση να `καταλαβαίνει’ πότε ανεβαίνει η πίεσή του με βάση τα συμπτώματα που του προκαλεί.
Αλήθεια
Με εξαίρεση τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις υπερτασικής εγκεφαλοπάθειας (πολύ υψηλές τιμές πίεσης που συνοδεύονται από απώλεια προσανατολισμού και αδυναμία καλής επικοινωνίας), δεν έχει αποδειχθεί συσχέτιση του ύψους της αρτηριακής πίεσης με την εμφάνιση συμπτωμάτων, όπως είναι ο πονοκέφαλος ή η ζάλη. Η λανθασμένη αντίληψη ότι η αύξηση της αρτηριακής πίεσης γίνεται υποκειμενικά αισθητή οδηγεί σε περιστασιακή λήψη φαρμάκων βασισμένη στα συμπτώματα, ενώ το σωστό είναι να εφαρμόζεται σταθερή θεραπεία όταν διαπιστώνονται αυξημένες τιμές πίεσης σε μετρήσεις ανεξάρτητες από την παρουσία συμπτωμάτων.
Μύθος 9ος
Υπάρχει μια μορφή αύξησης της αρτηριακής πίεσης, η καλούμενη “νευροπίεση”, που είναι λιγότερο επικίνδυνη από την πραγματική υπέρταση και που, ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να την ελέγξει κανείς επειδή δεν οφείλεται σε κάποια οργανική διαταραχή, αλλά εξαρτάται από ανεξέλεγκτες εξωτερικές επιδράσεις, όπως συγκίνηση, φόβο, οργή, θυμό κ.λπ.
Αλήθεια
Η συγκινησιακή επίδραση στην αρτηριακή πίεση ισχύει για όλα τα άτομα, υπερτασικά και μη (σε ένα φυσιολογικό άτομο που οδηγεί και πατάει φρένο για να μη σκοτώσει ένα πεζό που πετάγεται μπροστά του, η πίεση μπορεί να φθάσει στα 22), αλλά όταν κανείς χαρακτηριστεί υπερτασικός με βάση τα σωστά κριτήρια, ο κίνδυνος εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το ύψος της αρτηριακής πίεσης σε συνθήκες ηρεμίας και τη συνύπαρξη άλλων παραγόντων κινδύνου, όπως είναι η αυξημένη χοληστερίνη, το κάπνισμα ή η παχυσαρκία. Αθώα πίεση του τύπου της “νευροπίεσης” δεν υπάρχει.
Mύθος 10ος
Η υπέρταση προκαλεί ρινορραγία, που αποτελεί, άλλωστε, μηχανισμό-δικλείδα ασφαλείας, με τον οποίο ο οργανισμός προστατεύεται από την υπέρταση (“ανοίγει η μύτη για να φύγει το περισσευούμενο αίμα”). Σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται επείγουσα αντιμετώπιση της υπέρτασης.
Αλήθεια
Στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων η ρινορραγία προέρχεται από κάποια φλέβα. Δεν έχει, επομένως, οποιαδήποτε σχέση με την πίεση μέσα στις αρτηρίες, αλλά οφείλεται σε τοπικούς λόγους (π.χ., ξηρότητα βλεννογόνου, ρινίτιδα, παρέκκλιση διαφράγματος κ.λπ.). Η αύξηση της αρτηριακής πίεσης είναι το αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλεί στον άρρωστο η ρινορραγία και όχι η το αίτιο της τελευταίας. Η μόνη περίπτωση που δικαιολογεί επείγουσα αντιμετώπιση της αρτηριακής πίεσης είναι η πολύ σπάνια περίπτωση της αιμορραγίας από αρτηρία της ρινικής κοιλότητας (το αίμα τινάζεται σαν πίδακας κατά ώσεις).
Μύθος 11ος
Το σκόρδο κάνει καλό στην πίεση.
Αλήθεια
Το σκόρδο έχει βρεθεί ότι μπορεί να προκαλέσει μικρή ελάττωση της αρτηριακής πίεσης όταν χορηγείται σε σχετικά μεγάλες ποσότητες (π.χ., 10-25 σκελίδες νωπού σκόρδου την ημέρα). Τα σκευάσματα που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι εκχυλίσματα ή αποστάγματα σκόρδου, που δεν έχουν όμως, σταθερή περιεκτικότητα στη δραστική ουσία που περιέχει το σκόρδο και επομένως, είναι δύσκολο να εξασφαλίσουν σταθερή δόση. Επιπλέον, ακόμα και τα “χάπια” σκόρδου προκαλούν τη χαρακτηριστική δυσάρεστη μυρωδιά από το στόμα αυτού που τα παίρνει.
Μύθος 12ος
Τα πορτοκάλια αυξάνουν την πίεση.
Αλήθεια
Αντιθέτως, υπάρχουν ενδείξεις για το ότι οι πλούσιες σε κάλιο τροφές, όπως τα πορτοκάλια, προστατεύουν από την υπέρταση και εν πάση περιπτώσει, οι υπερτασικοί που παίρνουν διουρητικά πρέπει να παίρνουν τροφές πλούσιες σε κάλιο, όπως είναι τα πορτοκάλια.

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Σκλήρυνση κατά πλάκας & διαταραχές ούρησης



Γράφει ο

Νικόλαος Μερτζιώτης

Χειρουργός Ουρολόγος Ανδρολόγος Χατζηκώστα 11, Αθήνα τηλ. 6465359, 094-636791 Clinical Fellow, Urologic Dept Guys Hospital of London, England

















Επειδή υπάρχουν πολλοί ασθενείς με Σκλήρυνση κατά πλάκας που παρακολουθούν τις σελίδες σας και δεν γνωρίζουν που να απευθυνθούν, θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω την διεύθυνση της Ελληνικής Εταιρίας Σκλήρυνσης κατά Πλάκας, που απαρτίζεται αποκλειστικά από ασθενείς, και σκοπό έχει την βοήθεια και ενημέρωση των συμπασχόντων: ΚΑΑ-ΝΑΑ, Πρώην βάση Ελληνικού, Βουλιαγμένη, Ελληνικό, 16777. Τηλ: 9644166

Μού φαίνεται ότι έχω κάποιο πρόβλημα με τη κύστη μου. Πηγαίνω πολύ πιο συχνά στην τουαλέτα από ότι πήγαινα πριν. Μερικές φορές μάλιστα δεν προλαβαίνω καν να φτάσω στην τουαλέτα και βρέχομαι. Έχουν όλα αυτά κάποια σχέση με την σκλήρυνση;

Είναι πολύ συχνό φαινόμενο (περισσότερο από 67 %) τα άτομα με ΣΚΠ να παρουσιάζουν προβλήματα ούρησης. Μερικές φορές μάλιστα η πάθηση εμφανίζεται ακριβώς με τέτοιου είδους διαταραχές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλοι όσοι πάσχουν από ΣΚΠ έχουν προβλήματα με την ούρηση τους. Τα συμπτώματα είναι συνήθως βασανιστικά και προκαλούν προβλήματα υγιεινής, ιατρικής και ψυχολογικής υφής, περιορίζοντας σημαντικά τις περισσότερες φορές τις κοινωνικές, επαγγελματικές και σεξουαλικές δραστηριότητες. Τα περισσότερα προβλήματα ούρησης μπορούν να αντιμετωπισθούν με επιτυχία, και να αποφευχθούν οι επιπλοκές από το ουροποιητικό.

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΥΣΤΗ

Τα ούρα παράγονται στα νεφρά μετά από φιλτράρισμα του αίματος και αποτελούν τις άχρηστες ουσίες που ο οργανισμός αποβάλλει. Από τα νεφρά κατεβαίνουν στη κύστη δια μέσου των ουρητήρων (δύο σωληνάκια πού συνδέουν τα νεφρά με τη κύστη), και εκεί αποθηκεύονται. Ο κυστικός μυς (που ιατρικά λέγεται εξωστήρας), χαλαρώνει όσο η κύστη γεμίζει με ούρα, μέχρι περίπου τα 500 κ. εκ. , ενώ η βαλβίδα -ή σφιγκτήρας- της κύστης παραμένει κλειστή, έτσι ώστε δεν χάνουμε ούρα. Όταν λοιπόν η κύστη γεμίσει με ούρα τότε στέλνονται μηνύματα στον εγκέφαλο, που φθάνουν εκεί δια μέσου της σπονδυλικής στήλης. Ο εγκέφαλος εάν θεωρήσει ότι είναι βολικό γι' αυτόν (εάν δηλ. βρισκόμαστε κοντά σε κάποια τουαλέτα) αδειάζει την κύστη, εάν όχι δίνει εντολή στην κύστη να περιμένει και η κύστη συνεχίζει να αποθηκεύει ούρα, ενώ η βαλβίδα της κύστης (σφιγκτήρας) συνεχίζει να είναι κλειστή. Όταν υπάρξουν οι ικανοποιητικές συνθήκες τότε ο εγκέφαλος δίνει εντολή και ανοίγει ο σφιγκτήρας της κύστης, η κύστη συσπάται και τα ούρα βγαίνουν δια μέσου της ουρήθρας.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ;

Τα προβλήματα ούρησης στη ΣΚΠ οφείλονται κατά κύριο λόγο, στη προσβολή της σπονδυλικής στήλης από την πάθηση. Έτσι η κύστη μπορεί να
      γίνει «ευερέθιστη». Αντί να χαλαρώνει και να επιτρέπει το γέμισμα με ούρα, να κάνει συσπάσεις (σπαστικού τύπου κύστη)
      να χαθεί ο συντονισμός μεταξύ της σύσπασης της κύστης και την χαλάρωση της βαλβίδας (σφιγκτήρα) της κύστης, μία κατάσταση που ονομάζεται «δυσσυνέργεια»
      μπορεί να διακοπούν τα μηνύματα που κατεβαίνουν από τον εγκέφαλο στη κύστη και το έντερο, και έτσι να έχουμε τη λεγόμενη άτονη κύστη που κατακρατεί ούρα

Ως εκ τούτου η διαταραχή και τα συμπτώματα που μπορεί να παρουσιάσεις, εξαρτώνται από ποιο τμήμα της σπονδυλικής στήλης έχει προσβληθεί από την πάθηση. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι τα παρακάτω:

Επιτακτική ούρηση:
η ανάγκη να πάμε αμέσως στη τουαλέτα
Συχνουρία:
να πηγαίνουμε να ουρήσουμε περισσότερο από 5-6 φορές
την ημέρα

Δυσουρία:
δυσκολία στο να αρχίσουμε την ούρηση

Νυκτουρία:
να ξυπνάμε το βράδυ για να πάμε να ουρήσουμε

Ακράτεια:
ακούσια απώλεια ούρων, («βρεχόμαστε» χωρίς να το


θέλουμε)

Κατακράτηση ούρων:
η κύστη δεν αδειάζει ολότελα με κάθε ούρηση, και παραμένουν ούρα μέσα

Αίσθημα ατελούς κένωσης:
Αισθανόμαστε ότι η κύστη δεν άδειασε εντελώς μετά από


κάθε ούρηση και ότι έχουν μείνει ούρα μέσα. Αυτό


συνήθως είναι αποτέλεσμα της κατακράτησης ούρων







Αν και το πιο συχνό σύμπτωμα είναι η επιτακτική ούρηση και το πιο επικίνδυνο η κατακράτηση ούρων, όμως, αυτό που ταλαιπωρεί και προβληματίζει είναι η ακράτεια ούρων. Υπάρχουν διάφοροι τύποι ακράτειας ούρων:

Επιτακτική
Η ξαφνική επιθυμία να ουρήσουμε, αλλά δεν προλαβαίνουμε να
ακράτεια:
κρατηθούμε, μέχρι να φθάσουμε στη τουαλέτα. Αυτό οφείλεται

στην "ευερεθιστότητα" της κύστης. Εκείνη τη στιγμή η κύστη

"σφίγγεται" (συσπάται), η βαλβίδα ανοίγει και τα ούρα πετάγονται

έξω.
Ακράτεια από προσπάθεια:
Οι μύες που περιβάλλουν τον αυχένα της κύστης χαλαρώνουν και δεν μπορεί πλέον η κύστη να αντιμετωπίσει μεγάλες πιέσεις. Έτσι δραστηριότητες που αυξάνουν την πίεση, όπως φτέρνισμα, βήχας ή ορθοστασία, προκαλούν απώλεια ούρων.
Αντανακλαστική
Όταν η κύστη γεμίζει, στέλνει σήμα στον εγκέφαλο. Στην Σ. Κ. Π.
ακράτεια:
τα νεύρα που μεταφέρουν αυτό το μήνυμα μπορεί να έχουν βλάβη,

και το μήνυμα δεν φτάνει ποτέ στον εγκέφαλο. Η κύστη θα αδειάσει

από μόνη της χωρίς να το θέλουμε (ακούσια) και σε αυτή τη

περίπτωση δεν θα καταλάβουμε από πριν ότι θέλουμε να πάμε στην

τουαλέτα.
Ακράτεια από υπερπλήρωση:
Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα, της κατακράτησης ούρων. Όπως ακριβώς ένα μπαλόνι που το γεμίζουμε με νερό, όταν γεμίσει και δεν χωράει άλλο, αρχίζει να υπερχειλίζει και χύνονται σταγόνες έξω, έτσι και η κύστη γεμίζει και σιγά-σιγά φεύγουν κάποιες σταγόνες ή έχουμε συνέχεια απώλεια ούρων.



ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;

Θα πρέπει πάντα να απευθύνεσαι πρώτα στον Νευρολόγο σου, που σε παρακολουθεί. Μπορείς να του ζητήσεις να σε δει ένας ειδικός Ουρολόγος, όπου με απλά συνήθως τεστ θα καθορίσει την αιτία και το είδος ακράτειας που έχεις. Κατά πάσα πιθανότητα θα χρειασθεί να κάνεις ουροδυναμικό έλεγχο για να βρεις επακριβώς το πρόβλημα που έχεις.

Φάρμακα από το στόμα
Ο Ουρολόγος μπορεί να σου γράψει φάρμακα για να χαλαρώνει ο κυστικός μυς και έτσι η κύστη να χωράει περισσότερο.
Μόνιμος καθετήρας
Μπορεί εσύ ή ο γιατρός σου μετά από ουροδυναμικό έλεγχο- επειδή η κύστη σου να μην ελέγχεται π. χ με φάρμακα -να αποφασίσει ότι χρειάζεσαι ένα μόνιμο καθετήρα. Ο καθετήρας είναι ένα μικρό σωληνάκι που περνάει στη κύστη δια μέσου της ουρήθρας. Έτσι τα ούρα βγαίνουν και μαζεύονται σε ειδική σακούλα (ουροσυλλέκτη). Υπάρχουν ειδικοί ουροσυλλέκτες "περιπάτου" που δένονται στο πόδι και μπορούν εύκολα να κρυφτούν στο παντελόνι ή τη φούστα. Τη πρώτη φορά που βάζεις καθετήρα μπορεί να αισθανθείς κάποια ενόχληση, αλλά συνήθως είναι ανώδυνος. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι για τους άνδρες, υπάρχουν και οι εξωτερικοί καθετήρες (ένα είδος προφυλακτικού) που μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Διαλείποντες αυτοκαθετηριασμοί
Εάν έχεις κατακράτηση ούρων ο γιατρός σου μπορεί να σου προτείνει να κάνεις διαλείποντες αυτοκαθετηριασμούς δηλ. να περνάς ένα πολύ λεπτό σωληνάκι στην κύστη σε κανονικά διαστήματα, όταν θα πήγαινες φυσιολογικά στην τουαλέτα. Είναι μία πολύ αποτελεσματική μέθοδος, απαιτεί πολύ μικρή εκπαίδευση για να το μάθεις και οι ουρολόγοι το προτείνουν συχνά σε πολλές περιπτώσεις κυρίως όταν υπάρχει κατακράτηση ούρων.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ; Ασκήσεις των μυών της λεκάνης
Μπορείτε να συσφίγξετε τους μύες που στηρίζουν τον αυχένα (λαιμό) της κύστης με απλές ασκήσεις. Δεν θα θεραπεύσει την ακράτεια σας, αλλά σίγουρα θα βοηθήσει στον καλύτερο έλεγχο της κύστης και θα σας δώσει περισσότερο χρόνο για να φθάσετε στη τουαλέτα. Μην απογοητευθείτε αν στην αρχή κατορθώσετε μόνο να επιβραδύνετε τη ροή των ούρων, αλλά να θυμάστε ότι η τελειότητα επιτυγχάνεται με την εξάσκηση.
      Πριν να ξεκινήσετε τις ασκήσεις θα πρέπει να αναγνωρίσετε τους δύο πιο σημαντικούς μύες που στηρίζουν την κύστη
      Καθίστε, σηκωθείτε η ξαπλώστε χωρίς να σφίγγετε τους μύες των ποδιών σας, των γλουτών ή της κοιλιάς σας, σφίξτε τον σφιγκτήρα του εντέρου (του πρωκτού), σαν να προσπαθείτε να ελέγξετε(να κρατηθείτε δηλ.) ένα επεισόδιο διάρροιας. Αυτό θα σας βοηθήσει να αναγνωρίσετε το πίσω μέρος των μυών της λεκάνης
      Για να αναγνωρίσετε το μπροστά μέρος των μυών της λεκάνης, όταν ουρείτε, προσπαθήστε να σταματήσετε τη ροή των ούρων και ξαναξεκινήστε. Σιγά -σιγά θα αναγνωρίσετε τους μπροστά μύες της λεκάνης. Στις γυναίκες ειδικότερα, ένας άλλος τρόπος αναγνώρισης των μυών αυτών μπορεί να είναι, η τοποθέτηση ενός δάκτυλου στον κόλπο, και στη συνέχεια να προσπαθήσουν να σφίξουν τους μύες γύρω από αυτό
      Αφού λοιπόν αναγνωρίσετε τους μύες της λεκάνης, εκτελέστε τις ασκήσεις ως εξής. Δουλεύοντας από πίσω προς τα εμπρός, σφίξτε τους μύες ενώ μετράτε αργά μέχρι το τέσσερα και μετά χαλαρώστε


Επαναλάβετε αυτές τις ασκήσεις 4 φορές κάθε ώρα, μετρώντας πάντα μέχρι το τέσσερα και μετά χαλαρώστε αργά. Μπορεί να θυμόμαστε να κάνουμε αυτές τις ασκήσεις συγκεκριμένη ώρα (π. χ όταν πλένουμε τα δόντια μας, ή όταν πλενόμαστε)

Μπορείτε να κάνετε αυτές τις ασκήσεις οπουδήποτε -καθιστοί (αλλά όχι με τα πόδια σταυρωμένα) ή όρθιοι, όταν βλέπετε τηλεόραση ή ακόμα όταν περιμένετε το λεωφορείο. Δεν χρειάζεται να διακόψετε τις καθημερινές σας δραστηριότητες για να κάνετε αυτές τις ασκήσεις
      Μετά από εξάσκηση αρκετών εβδομάδων θα αισθανθείτε ότι μπορείτε πλέον να ελέγχετε καλύτερα τη κύστη σας και την ακράτεια σας
      Να θυμάστε πάντα να μην σφίγγετε τους μύες των μηρών, των γλουτών ή της κοιλιάς, αλλά μόνον της βάσης της λεκάνης
      Κάνετε τις ασκήσεις αυτές ένα τρόπο ζωής. Ο καθένας σε κάθε ηλικία μπορεί να ωφεληθεί από τις ασκήσεις αυτές

Εκγύμναση της κύστης
Είναι δυνατόν να εκπαιδεύσουμε τη κύστη μας, στη περίπτωση που πηγαίνουμε πολύ συχνά στη τουαλέτα να ουρήσουμε
1.      Όταν αισθάνεστε ξαφνική ανάγκη, να ουρήσετε, σφίξτε τους μύες της βάσης της λεκάνης
2.      προσπαθήστε να κρατηθείτε για 5 λεπτά
3.      προσπαθήστε να μεγαλώσετε τα διαλείμματα, μεταξύ των ουρήσεων
Αυτές οι συμβουλές θα σας δώσουν καλύτερο έλεγχο και θα μειώσουν την συχνουρία Άδειασμα της κύστης
Αν έχετε κατακράτηση ούρων, και σας "φεύγουν "μερικές σταγόνες Όταν σηκώνεστε από την τουαλέτα, τότε είναι πολύ σημαντικό να προσπαθείτε να αδειάζετε εντελώς τη κύστη σας
1.      Οι γυναίκες, Καθίστε καλά στη λεκάνη
2.      όταν νομίζετε ότι έχετε τελειώσει και δεν έχετε άλλα ούρα στη κύστη, βάλτε τις παλάμες σας πάνω από τις τρίχες του εφηβαίου (στο κάτω μέρος της κοιλιάς) και αφού γύρετε ελαφρά προς τα εμπρός πιέστε με τα χέρια σας. Καθίστε έτσι για μερικά δευτερόλεπτα και μετά επαναλάβετε για άλλη μια φορά μέχρι να σταματήσουν να βγαίνουν ούρα
3.      Οι άνδρες μπορούν να κάνουν το ίδιο, και επιπλέον μπορούν να βάλουν το χέρι τους κάτω από τους όρχεις και να πιέσουν την ουρήθρα, σύροντας το, σε όλο το μήκος του πέους, για να φύγουν και οι τελευταίες σταγόνες

Ημερολόγιο ούρησης
Εάν έχετε επιτακτική ακράτεια, τότε ένα ημερολόγιο ούρησης, μπορεί να σας βοηθήσει να μένετε "στεγνός "
1.      Για μία εβδομάδα καταγράψετε, κάθε φορά που πηγαίνετε στη τουαλέτα να ουρήσετε και κάθε φορά που "σας φεύγουν " ούρα
2.      Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσετε να καταλάβετε, πραγματικά, πόσο συχνά χρειάζεστε να πηγαίνετε στην τουαλέτα
3.      Έτσι θα σας γίνει συνήθεια να πηγαίνετε να ουρήσετε Όταν σας Είναι πιο βολικό(π. χ κάθε 2 ώρες)

Με αυτή τη τεχνική θα μπορείτε να αδειάζετε τη κύστη σας πριν αυτή αδειάσει από μόνη της (ακούσια). Πάντως για περισσότερες πληροφορίες και καλύτερη εφαρμογή του ημερολόγιου ούρησης θα πρέπει να συζητήσετε με τον γιατρό σας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Αξιολόγηση των συμπτωμάτων
κάθε σύμπτωμα που έχουμε δεν οφείλεται απαραίτητα στην σκλήρυνση. Οι άνδρες για παράδειγμα μπορούν να παρουσιάσουν προβλήματα από τον προστάτη και οι γυναίκες κολπικές λοιμώξεις. Είναι σημαντικό όμως να ξέρουμε ότι η κατακράτηση ούρων, μπορεί να οδηγήσει βαθμιαία στη καταστροφή των νεφρών μας και τη νεφρική ανεπάρκεια και αυτός είναι ένας λόγος να μην υποτιμάμε τα συμπτώματα μας και να μην τα αξιολογούμε από μόνοι μας, καλύτερα να αφήσουμε το γιατρό μας να ανακαλύψει την αιτία του προβλήματος.

Υγρά
Είναι φυσιολογικό να σκεφτεί κάποιος, ότι περιορίζοντας τη ποσότητα των υγρών που πίνει, θα χρειάζεται να πηγαίνει λιγότερο στη τουαλέτα και σαν αποτέλεσμα θα έχει καλύτερο έλεγχο της ακράτειας του ή της συχνουρίας του. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια και μπορεί να προκαλέσει πολύ σοβαρά προβλήματα.

Εάν δεν πίνουμε όσο πρέπει, γινόμαστε πιο ευάλωτοι στις ουρολοιμώξεις. Αυτή η κατάσταση προκαλεί ερεθισμό της κύστης λόγω πολύ συμπυκνωμένων ούρων που από μόνα τους μπορούν να προκαλέσουν συχνουρία αλλά και ακράτεια.

Τα νεφρά μας και ο οργανισμός μας χρειάζεται 2-3 λίτρα νερό την ημέρα (1, 5-2 μεγάλα μπουκάλια νερό), για να λειτουργεί φυσιολογικά και αυτά πρέπει να κατανέμονται ομοιόμορφα κατά την διάρκεια της δηλ. δεν είναι σωστό να πίνουμε 1 λίτρο νερό πριν να βγούμε έξω ή πριν να κοιμηθούμε γιατί είναι πολύ πιθανό να έχουμε νυκτουρία ή και ακράτεια ακόμα.

Ίσως βοηθήσει να μειώσουμε το τσάι, τους καφέδες ή τις μπύρες εάν πίνουμε. Αυτές οι ουσίες προκαλούν συχνουρία, αλλά θα πρέπει απαραίτητα να συμπληρώσουμε αυτά τα υγρά με κάποια άλλα (νερό, χυμούς, κ. λ. π.)

Διατροφή
Η δίαιτα και η διατροφή είναι πολύ σημαντική, καθότι η δυσκοιλιότητα μπορεί να επηρεάσει την δουλειά του νερού στον οργανισμό μας
      Μπορεί να πιέζει την ουρήθρα και να προκαλεί απόφραξη
      Πιέζοντας τη κύστη μειώνει τη χωρητικότητα της και έτσι γεμίζει πιο γρήγορα προκαλώντας συχνουρία, επιτακτική ούρηση και ακράτεια
      Τεντώνοντας τους μύες της βάσης της λεκάνης οδηγεί σε ακράτεια από προσπάθεια
      Αλλάζοντας τη γωνία κλίσης του αυχένα (λαιμού) της κύστης οδηγεί σε ακράτεια από προσπάθεια
Η διατροφή μας θα πρέπει να αποτελείται από αφθονία φρούτων, λαχανικών και ινών. Πιτυρούχες τροφές και δημητριακά θα πρέπει να συνοδεύουν το πρωινό μας, μέσα στο γάλα ή τη σούπα μας γιατί βοηθούν στη φυσιολογική λειτουργία του εντέρου. Η αφθονία υγρών επίσης βοηθάει σημαντικά την δυσκοιλιότητα.
Τα φάρμακα κατά της δυσκοιλιότητας που υπάρχουν στα ράφια των φαρμακείων Είναι πάρα πολλά, αλλά προτού τα χρησιμοποιήσουμε Είναι σκόπιμο να συμβουλευθούμε τον γιατρό μας. Το έντερο μας θα πρέπει να μείνει ανεξάρτητο από αυτά και θα πρέπει να αναζητήσουμε κάποια άλλη λύση.

Υγιεινή
Κατάλληλα ρούχα, πάνες και συσκευές για την ακράτεια κυκλοφορούν παρά πολλές στο εμπόριο και μάλιστα σε πολύ λογικές τιμές. Θα πρέπει να φροντίζουμε να κρατάμε καθαρές τις περιοχές των γεννητικών οργάνων, αφενός γιατί προκαλείται δυσοσμία από τα ούρα, αφετέρου γιατί τα ούρα είναι τοξικά για το δέρμα και μπορεί να προκαλέσουν δερματίτιδες. Υπάρχουν διάφορα προϊόντα (καλά είναι και αυτά που χρησιμοποιούνται για τα μωρά) κρέμες κ. α. για την περιποίηση των ευαίσθητων περιοχών.

ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Έχουν σχέση οι ουρολοιμώξεις με τη Σ. Κ. Π;
Οι ουρολοιμώξεις είναι συχνές στα άτομα με σκλήρυνση. Μπορεί να μην μας δίνουν συμπτώματα (ασυμπτωματικές), αλλά μπορεί να είναι συμπτωματικές προκαλώντας πόνο, τσούξιμο και πυρετό, και συνήθως οφείλονται στην αδυναμία της κύστης να αποβάλλει εντελώς τα ούρα δηλ. την κατακράτηση των ούρων. Τα ούρα που μένουν αποτελούν ιδανική "τροφή" και έδαφος για τους μικροοργανισμούς. Οι υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις Είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της διαταραγμένης λειτουργίας της κύστης ενώ δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο μία ήδη προβληματική κύστη. Είναι σχετικά δύσκολο να αντιμετωπισθούν αφού τα μικρόβια γίνονται ανθεκτικά στα αντιβιοτικά που συνήθως χρησιμοποιούνται για να τις θεραπεύσουν ενώ η πρόγνωση διαφέρει από άτομο σε άτομο

Τι μπορώ να κάνω για την πρόληψη των ουρολοιμώξεων ;
Οι διαλείποντες αυτοκαθετηριασμοί, είναι μια πολύ σημαντική μέθοδος για το άδειασμα της κύστεως και μειώνει τη πιθανότητα ουρολοίμωξης από κατακράτηση των ούρων. Με κάθε αυτοκαθετηριασμό σίγουρα υπάρχει κίνδυνος να εισάγουμε μικρόβια στη κύστη. Αυτός ο κίνδυνος όμως είναι πολύ μικρότερος με τους αυτοκαθετηριασμούς παρά με τον μόνιμο καθετήρα. Εάν έχουμε μόνιμο καθετήρα θα πρέπει να φροντίζουμε να τον κρατάμε καθαρό, όπως επίσης και τον ουροσυλλέκτη. Η οξινοποίηση των ούρων είναι μια πολύ σημαντική μέθοδος στη πρόληψη των ουρολοιμώξεων. Αυτό μπορεί να γίνει με τη χορήγηση βιταμίνης C, (να πίνουμε για παράδειγμα πολλούς χυμούς πορτοκαλιών.)

Υπάρχει κάποιο φάρμακο για την συχνουρία ;
Πρώτα απ' όλα θα πρέπει να δούμε από πού προέρχεται η συχνουρία. Προέρχεται από μία «ευερέθιστη» σπαστικού τύπου κύστη με αδυναμία να αποθηκεύσει τα ούρα, προέρχεται από μία άτονη "χαλαρή" κύστη με αδυναμία να αδειάσει τα ούρα ή από μία δυσσυνεργική, ασυντόνιστη κύστη; Όλα αυτά θα τα ανακαλύψουμε κρατώντας ένα ημερολόγιο ούρησης για μία εβδομάδα, σε συνδυασμό με τον ουροδυναμικό έλεγχο, Αφού πρώτα συμβουλευθούμε τον ουρολόγο.
Η θεραπεία της σπαστικής κύστης αντιμετωπίζεται με φάρμακα που καθυστερούν τα μηνύματα πού προκαλούν το άδειασμα της, όπως το Ditropan, Probanthine, Tofranil, Ornade κ. α. Η χαλαρή κύστη αντιμετωπίζεται πολύ καλά με διαλείποντες αυτοκαθετηριασμούς, ενώ στη δυσσυνεργική κύστη πολλές φορές βοηθά το Lioresal
Πολλές φορές έχω ακράτεια την ώρα που κάνω έρωτα, τι μπορώ να κάνω ;
Είναι πολύ σημαντικό να μιλήσουμε πρώτα απ' όλα με τον/την σύντροφο μας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τη κύστη μας. Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε για αυτά, ενώ παράλληλα χρειάζεται να φροντίζουμε την ατομική μας καθαριότητα και υγιεινή. Θα πρέπει πάντα πριν τη σεξουαλική επαφή να αδειάζουμε τη κύστη μας. Με αυτόν τον τρόπο Είναι σίγουρο ότι δεν θα αντιμετωπίσουμε πρόβλημα.

ΓΕΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ
1.      Να αποδεχθούμε το πρόβλημα μας με τη κύστη μας ή την ακράτεια και να αναζητήσουμε την συμβουλή του Νευρολόγου μας ή του Ουρολόγου
2.      Πριν αρχίσουμε οποιαδήποτε θεραπεία θα πρέπει να έχει γίνει αξιολόγηση των συμπτωμάτων μας από τον Ουρολόγο
3.      Πρέπει να υιοθετήσουμε ορισμένους κανόνες(π. χ. να αδειάζουμε τη κύστη μας σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, πριν τη σεξουαλική επαφή κ. λ. π.), ώστε να μας γίνουν τρόπος ζωής
4.      Εάν αλλάξει η καθημερινή σας ρουτίνα για κάποιο λόγο (π. χ. ταξίδι), φροντίστε να σχεδιάσετε την αντιμετώπιση των δυσκολιών

Πρέπει να ξέρεις ότι το 67% των ατόμων με Σκλήρυνση κατά Πλάκας αντιμετωπίζουν κάποιου βαθμού προβλήματα ακράτειας. Δεν είσαι ο μόνος με αυτού του είδους το πρόβλημα- Τα κοινωνικά ταμπού της ακράτειας έχουν πλέον ξεπεραστεί