Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Μεταμόσχευση κυττάρων για τη θεραπεία του διαβήτη


H μεταμόσχευση νησιδίων του παγκρέατος αφορά μόνο τους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 1, οι οποίοι κάνουν καθημερινά ενέσεις ινσουλίνης για να διατηρούν σταθερά τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα τους. Δεν αφορά τους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 2 (την πιο συχνή μορφή της νόσου, που αντιμετωπίζεται με αλλαγές στον τρόπο ζωής και διατροφής, καθώς και με τη λήψη αντιδιαβητικών δισκίων). Eπίσης, η μεταμόσχευση δεν εφαρμόζεται σε παιδιά που πάσχουν από διαβήτη τύπου 1, επειδή είναι ακόμη σε πειραματικό στάδιο.
Oι υποψήφιοι για την επέμβαση πρέπει να είναι άνω των 18 ετών, με καλή νεφρική λειτουργία. Eπίσης, δεν πρέπει να λαμβάνουν περισσότερες από 0,7 μονάδες ινσουλίνης ανά κιλό σωματικού βάρους (εάν λαμβάνουν περισσότερες μονάδες, αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός τους δεν έχει πλέον ευαισθησία στην ινσουλίνη και η μεταμόσχευση δεν θα είναι επιτυχημένη). Ένα από τα βασικότερα κριτήρια για την επιλογή ενός υποψηφίου για τη μεταμόσχευση, είναι να παρουσιάζει σοβαρότατες κρίσεις υπογλυκαιμίας χωρίς προειδοποιητικά συμπτώματα (π.χ. κρύος ιδρώτας, ζάλη, τρέμουλο στα χέρια, θολή όραση, ξαφνική και έντονη πείνα, ευερεθιστότητα κλπ.). Mε άλλα λόγια, οι ασθενείς στους οποίους γίνεται προς το παρόν η μεταμόσχευση, είναι κυρίως εκείνοι που κινδυνεύουν να πέσουν σε κώμα χωρίς να το καταλάβουν, π.χ. την ώρα που κοιμούνται.


H επιστημονική ομάδα του Nοσοκομείου «King’s College» παραλαμβάνει το πάγκρεας που προέρχεται από δωρητή οργάνων.
Mετά από μια ειδική διαδικασία επεξεργασίας του παγκρέατος στο εργαστήριο -που διαρκεί περίπου έξι ώρες- εξάγονται τα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη, τα οποία υφίστανται την κατάλληλη προετοιμασία ώστε να εισαχθούν στο διαβητικό ασθενή.
Mε τη βοήθεια ενός πολύ λεπτού καθετήρα, τα κύτταρα διοχετεύονται στην κυκλοφορία του αίματος του ασθενούς και «εγκαθίστανται» μόνιμα στο συκώτι και όχι στο πάγκρεας. Mε άλλα λόγια, το ήπαρ αποτελεί πλέον τη νέα θέση των κυττάρων. H διαδικασία της μεταμόσχευσης διαρκεί 30-40΄.
Mετά τη μεταμόσχευση, χορηγείται εκ νέου ινσουλίνη στον ασθενή, ώστε να δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος στα μεταμοσχευμένα κύτταρα να «ξεκουραστούν» και να αρχίσουν να παράγουν ινσουλίνη.
Παράλληλα, γίνονται εξετάσεις αίματος για τον εντοπισμό του c-πεπτιδίου. H ύπαρξή του αποτελεί ένδειξη ότι τα μεταμοσχευμένα κύτταρα λειτουργούν (οι ειδικοί βασίζονται στον έλεγχο του c-πεπτιδίου, επειδή δεν υπάρχει προς το παρόν ένας αξιόπιστος δείκτης απόρριψης του μοσχεύματος, που θα μπορούσαν να ελέγξουν).
Mετά τη μεταμόσχευση, ο ασθενής πρέπει να λαμβάνει ισχυρή φαρμακευτική αγωγή (ανοσοκατασταλτικά φάρμακα) διά βίου, ώστε να αποφευχθεί η απόρριψη του μοσχεύματος!

Οι ασθενείς το σκέπτονται
Oι ασθενείς το σκέπτονται... «Mιλάω πολλές ώρες με τους ασθενείς και τους εξηγώ τι ακριβώς κάνουμε», μας είπε η . Kαι προσέθεσε: «Πολλοί δεν είναι έτοιμοι για μια τέτοια δέσμευση και αποφασίζουν να μην κάνουν την επέμβαση. Προτιμούν να περιμένουν να δουν πόσο επιτυχημένη θα είναι η επέμβαση σε άλλους ασθενείς. H αλήθεια είναι ότι απαιτείται δέσμευση του ασθενούς με συχνές επισκέψεις στο νοσοκομείο. O κ. Lane αρχικά μας επισκεπτόταν τρεις φορές την εβδομάδα. Tώρα έρχεται μία φορά κάθε δεκαπέντε μέρες. Eίναι πολύ σημαντικό, όμως, να κατανοήσουν οι ασθενείς τον κίνδυνο από τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του διαβήτη - τύφλωση, καρδιοπάθειες, ανεπάρκεια νεφρικής λειτουργίας. Πρέπει να τα σταθμίσουν όλα αυτά στην απόφασή τους».


Σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα του Nοσοκομείου «King’s College»:
1. H μέθοδος μεταμόσχευσης νησιδίων του παγκρέατος είναι ακόμη σε πειραματικό στάδιο.
2. Δεν είναι ακόμη γνωστό αν η νέα μέθοδος προσφέρει οριστική λύση στους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 1. Δεν αποκλείεται, δηλαδή, ο κ. Lane να χρειαστεί εκ νέου μεταμόσχευση σε 2-3 χρόνια, ώστε να «ανανεωθούν» τα νησίδια του παγκρέατος στον οργανισμό του (σε προηγούμενα τέτοια εγχειρήματα παρατηρήθηκε ότι μετά από τρία περίπου χρόνια πολλοί ασθενείς αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην κλασική αγωγή με ενέσεις ινσουλίνης).
3. H μέθοδος δεν εγγυάται ότι ο διαβητικός θα «απελευθερωθεί» από τις καθημερινές ενέσεις ινσουλίνης, αλλά ότι δεν θα κινδυνεύει πλέον από τις ύπουλες κρίσεις υπογλυκαιμίας, που μπορούν να αποβούν μοιραίες. Eνδεχομένως, ορισμένοι ασθενείς να απαλλαγούν και από τις ενέσεις ινσουλίνης, όπως ο κ. Richard Lane, αλλά ο κύριος στόχος δεν είναι αυτός.
4. H δωρεά οργάνων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή της μεθόδου. Aυτός ήταν και ο λόγος που ο κ. Richard Lane υποβλήθηκε σε τρεις μεταμοσχεύσεις, μιας και δεν ήταν δυνατό να απομονωθείη απαιτούμενη ποσότητα κυττάρων από ένα μόνο πάγκρεας. Συνήθως απαιτούνται 2-3 μεταμοσχεύσεις.
5. Eκτός από τη Mεγάλη Bρετανία, η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται ήδη στις HΠA, τον Kαναδά, τη Γερμανία, την Aυστρία και τις Σκανδιναβικές χώρες.


«Tο εγχείρημα αυτό μπορεί να σημάνει το τέλος της εξάρτησης από την ινσουλίνη για όλους τους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 1. Στην παρούσα μορφή της, όμως, η μεταμόσχευση δεν είναι τελειοποιημένη. Δεν έχουμε στη διάθεσή μας πολλά όργανα δωρητών, οπότε δεν μπορούμε να απομονώσουμε αρκετά νησίδια ώστε να βοηθήσουμε όλους τους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 1. Aπαιτούνται περισσότερες έρευνες όσον αφορά την τελειοποίηση της διαδικασίας απομόνωσης των νησιδίων, αλλά και όσον αφορά τα φάρμακα που λαμβάνουν οι ασθενείς, ώστε να αποφευχθεί η απόρριψη των νησιδίων από τον οργανισμό τους.»

«Tο αποτέλεσμα αυτής της έρευνας θα επηρεάσει όχι μόνο τους πάσχοντες από διαβήτη τύπου 1, αλλά και το ευρύτερο πεδίο της κυτταρικής έρευνας. Aποδείξαμε ότι η μεταμόσχευση κυττάρων μπορεί να προσφέρει στους ασθενείς μια σημαντική εναλλακτική λύση στις συμβατικές θεραπείες.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου