Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Κρίσεις πανικού και ψυχοθεραπεία

Στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα, η φράση πανικός φόβος ή μόνο πανικός, δηλώνει τον παράλογο και αδικαιολόγητο φόβο, που προέρχεται από το θεό Πάνα. Με τις φασαρίες και τα πειράγματά του, τρόμαζε τους ανυποψίαστους περαστικούς, που απέφευγαν να περνούν από το συγκεκριμένο σημείο.
Η συχνότερη φοβία που οι άνθρωποι με την διαταραχή πανικού αναπτύσσουν δεν προέρχονται από τους φόβους πραγματικών αντικειμένων ή των γεγονότων, αλλά κυρίως από το φόβο για μια ακόμα κρίση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι άνθρωποι θα αποφύγουν ορισμένες καταστάσεις ή αντικείμενα, επειδή φοβούνται ότι αυτά τα ερεθίσματα θα μπορούσαν να προκαλέσουν άλλη μια κρίση.
Το βασικό σύμπτωμα – κλειδί της διαταραχής πανικού είναι ο επίμονος φόβος για μελλοντικές επιθέσεις πανικού.
Χωρίς θεραπεία, η διαταραχή πανικού μπορεί να έχει τις πολύ σοβαρές συνέπειες, όπως τη δημιουργία μιας φοβίας. Διότι μόλις υποστεί κάποιος μια κρίση πανικού, μπορεί να αρχίσει να αποφεύγει παρόμοιες καταστάσεις όπως αυτήν που ήταν, όταν εμφανίστηκε η κρίση.
Η διαταραχή πανικού μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιτυχία. Ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της θεραπείας εξαρτάται από την προθυμία του ασθενούς να ακολουθήσει προσεκτικά το πρόγραμμά του Θεραπευτή. Δεν θα αποδώσει καρπούς από την μια μέρα στην άλλη, αλλά όποιος το ακολουθήσει, πρέπει να αρχίσει να έχει σοβαρή βελτίωση περίπου μέσα σε 10 έως 20 εβδομάδες. Εάν συνεχίσει τη θεραπεία, μέσα σε ένα έτος θα παρατηρήσει μια τεράστια βελτίωση.
Οι γενικές αρχές της Ψυχοθεραπείας για τις κρίσεις πανικού είναι:
Η Αναγνώριση, ο έλεγχο και η τροποποίηση των σκέψεων και πεποιθήσεων που συνοδεύουν την διαταραχή πανικού και το άγχος που προηγείται αυτής.
 Η Ελαχιστοποίηση των συμπεριφορών αποφυγής – απόσυρσης που διαιωνίζουν και τις συντηρούν.
Ο θεραπευτής δεν προσπαθεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης και την οπτική μέσα από την οποία βιώνουν την διαταραχή οι πελάτες, αλλά προσπαθεί να τους διδάξει (ψυχοεκπαιδεύσει) καινούργιες και πιο λειτουργικές μορφές αντίδρασης, να μεταδώσει νέες δεξιότητες και να τους κάνει να σκέφτονται περισσότερο ευέλικτα και αντικειμενικά.
Το Βασικό στοιχείο είναι να διδαχτούν οι θεραπευόμενοι να ξεκινήσουν να βλέπουν τις παλιές τους σκέψεις σαν υποθέσεις που χρήζουν διερεύνηση. Δηλαδή «μπορεί να είναι κ διαφορετικά τα πράγματα από τον τρόπο με τον οποίο έχω συνηθίσει εγώ να τα βλέπω τόσα χρόνια» ή «μήπως τα πράγματα δεν έχουν μόνο μια ερμηνεία?» Να ενθαρρύνονται να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις που τους δημιουργούν άγχος, με σκοπό την διάψευση των αρνητικών προβλέψεων αλλά και να μάθουν νέες πιο λειτουργικές μορφές αντίδρασης στο στρες.
ΖΗΤΗΣΤΕ ΘΕΡΑΠΕΙΑ! ΒΓΗΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ

ΓΡΙΠΗ: Η ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Ο χειμώνας συνδέεται στενά με τις κάθε λογής ιώσεις, που μας κρατούν κάθε χρόνο στο κρεβάτι, άλλοτε με απλά συμπτώματα καταρροής, βήχα, πυρετού και μυαλγιών και άλλοτε με όλα όσα τελειώνουν σε –ίτιδα… Δηλαδή βρογχίτιδα, ωτίτιδα, ρινίτιδα και άλλα, που λόγω της παραπάνω κατάληξης πρέπει να μας παραπέμπουν πάντα σε φλεγμονές, συχνά από μικρόβια και όχι ιούς. Ενώ όμως για τα απλά, γνωστά συμπτώματα -ειδικά από τους ιούς του κρυολογήματος- αρκούν τα γνωστά αντιπυρετικά και η ξεκούραση στο κρεβάτι, για τις παθήσεις μικροβιακής αιτιολογίας χρειάζονται αντιβιοτικά φάρμακα. Παράλληλα, σχολαστική τήρηση των κανόνων υγιεινής, παραμονή σε καλά αεριζόμενους χώρους, όχι εξαντλητικές δίαιτες και «δυναμωτική» διατροφή, επαλείψεις με οινόπνευμα και κατάκλιση, εάν χρειαστεί, μπορούν να μας προστατέψουν.
Η γρίπη είναι μια οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος, η οποία παρουσιάζεται κατά τους χειμερινούς μήνες, συνήθως μεταξύ Δεκεμβρίου και Απριλίου. Είναι εξαιρετικά μεταδοτική νόσος, που προκαλεί κατά καιρούς επιδημίες και, σπανιότερα, πανδημίες.
Η μετάδοσή της από άνθρωπο σε άνθρωπο γίνεται 24 ώρες πριν από την έναρξη των συμπτωμάτων και 3 έως 5 ημέρες μετά. Η νόσος οφείλεται σε συγκεκριμένο ιό, συχνότερα τον ιό της γρίπης τύπου Α και τύπου Β, και δεν πρέπει να συγχέεται με άλλες ιώσεις του αναπνευστικού συστήματος, οι οποίες είναι επίσης συχνές κατά τους χειμερινούς μήνες.
Πες μου το σύμπτωμα… να σου πω τι έχεις
Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της γρίπης είναι η αιφνίδια έναρξη της νόσου με υψηλό πυρετό, που κυμαίνεται κυρίως από 38 έως 40 βαθμούς Κελσίου, ρίγη, πονοκέφαλο, ζάλη, έντονους μυϊκούς πόνους, μεγάλη εξασθένηση και βήχα. Η διάρκεια της νόσου κυμαίνεται από 2 έως 5 ημέρες, αλλά ο βήχας και η εξάντληση μπορεί να επιμείνουν για μια έως δυο εβδομάδες, μετά την υποχώρηση του πυρετού.
Σαν νόσος, η γρίπη είναι αυτοϊόμενη, αλλά εκτός της παροδικής ανικανότητας που επιφέρει λόγω των έντονων συμπτωμάτων, μπορεί να προκαλέσει και μια σειρά επιπλοκών, όπως είναι η οξεία βρογχίτιδα, η ωτίτιδα, η πνευμονία, η επιδείνωση της χρόνιας βρογχίτιδας και της αναπνευστικής ανεπάρκειας σε ασθενείς με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα, παραρινοκολπίτιδα, κ.α.. Τα περισσότερα άτομα που προσβάλλονται από γρίπη είναι σχετικά υγιή, κάτω των 65 ετών.
Μα πώς «κόλλησα»;
Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να πούμε ότι, ο ιός της γρίπης –όπως και πολλοί άλλοι ιοί- μεταδίδεται με τα σταγονίδια των εκκρίσεών μας, από το στόμα και τη μύτη. Επειδή, όμως, ο ιός βρίσκεται στο περιβάλλον νοσούντων και φορέων, πρακτικά κολλάμε τον ιό του απλού κρυολογήματος ή τον ιό της γρίπης:
  • Κάνοντας χειραψία με φορέα και μετά φέρνοντας τα χέρια μας στο πρόσωπο.
  • Αγγίζοντας το πόμολο της τουαλέτας καθώς βγαίνουμε με τα χέρια -κατά τα άλλα- καθαρά. Σε εποχές έξαρσης, είναι προτιμότερο να αγγίζουμε το πόμολο με λίγο χαρτί από την τουαλέτα. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί και με το ακουστικό του τηλεφώνου.
  • Ευρισκόμενοι σε κλειστό, όχι καλά αεριζόμενο χώρο, με ασθενείς που βήχουν και φτερνίζονται ακόμα κι από απόσταση πολλών μέτρων.
  • Χρησιμοποιώντας το ίδιο ποτήρι με φορέα του ιού.
  • Με το φιλί στο στόμα αλλά και με αυτό στο μάγουλο, εάν έρθουμε σε επαφή με απειροελάχιστα σταγονίδια σάλιου.
Φταίει το κρύο για τη γρίπη;
Σχετικά με την προέλευση της γρίπης -και των ιογενών λοιμώξεων του αναπνευστικού γενικότερα- παραμένουν ζωντανοί διάφοροι «μύθοι», μεταξύ των οποίων προεξάρχει αυτός της έκθεσης στο κρύο. Αυτό, όμως, δεν έχει επιβεβαιωθεί από καμιά μελέτη.
Συνηθισμένο είναι το φαινόμενο, οι μαμάδες να ντύνουν τα παιδιά τους με υπερβολικά ζεστά ρούχα, ακόμη και κατά τους φθινοπωρινούς μήνες, κάτι που καθυστερεί την προσαρμογή του οργανισμού τους στο χειμερινό κλίμα. Ο σημαντικότερος παράγοντας για τον οποίο κάποιοι προσβάλλονται συχνότερα από γρίπη, σχετίζεται πιθανότατα με την κατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος -την «άμυνα» του οργανισμού, δηλαδή.
Επί απουσίας κάποιας ειδικής νόσου ή προδιάθεσης, η κατάσταση του ανοσοποιητικού συνδέεται με τη σωστή διατροφή, με την επαρκή ποσότητα και ποιότητα ύπνου και με το χρόνιο στρες. Αξίζει, πάντως, να αναφερθεί, σε σχέση με το κρύο ότι, ο ύπνος σε περιβάλλον με χαμηλή θερμοκρασία δεν είναι καλής ποιότητας και αυτό μπορεί να μειώσει το επίπεδο ανοσίας και, βέβαια, να προδιαθέσει σε πολλές παθήσεις.
Τι φάρμακο να πάρω γιατρέ;
Όταν οι ασθενείς προσβάλλονται από γρίπη, αναζητούν την ταχεία ανακούφιση των συμπτωμάτων τους σε φάρμακα, όπως είναι τα αναλγητικά-αντιπυρετικά, που δίνονται χωρίς συνταγή γιατρού.
Πρέπει να γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτά τα φάρμακα προσφέρουν μεν ανακούφιση από τα συμπτώματα, αλλά δεν μειώνουν τη διάρκεια της νόσου, ούτε περιορίζουν την εξάπλωσή της.
Επίσης, θα πρέπει να ξέρετε ότι, οι ιοί της γρίπης δεν είναι ευαίσθητοι στα αντιβιοτικά. Επομένως, το κρυολόγημα και η γρίπη δεν χρειάζονται αντιβιοτικά. Αφήστε στο γιατρό την επιλογή και ακολουθείστε τις οδηγίες του. Είναι σημαντικό να διαφυλάξουμε τη «δύναμη» των αντιβιοτικών. Αυτό σημαίνει ότι δεν τα χρησιμοποιούμε χωρίς ιατρική σύσταση.
Ο φόβος για πανδημία γρίπης
Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αυξηθεί σημαντικά τα αεροπορικά ταξίδια. Αυτό σημαίνει ότι, ο οποιοσδήποτε ιός μπορεί να «ταξιδέψει» μέσα σε λίγες ώρες από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Αυτό αποτελεί μια επιπλέον «δυνατότητα» του ιού της γρίπης. Έχει παρατηρηθεί ότι σε περίπου τακτά χρονικά διαστήματα -συνήθως κάθε 30 χρόνια- κάνει την εμφάνισή της μια πανδημία γρίπης. Αυτή οφείλεται σε έναν ιό ο οποίος έχει υποστεί σημαντική μετάλλαξη -οι μεταλλάξεις είναι συνεχείς στους ιούς της γρίπης- και είναι, ως εκ τούτου, ανοσολογικά άγνωστος και πολύ επικίνδυνος.
Η εμπειρία του προηγούμενου χειμώνα μάς διδάσκει ότι αν συμβεί στο άμεσο μέλλον πανδημία, αυτή θα αφορά τον ιό της γρίπης των πτηνών και το «κακό» θα ξεκινήσει από την Ανατολική Ασία, όπου υπάρχουν ακόμα χιλιάδες αγροτικές κοινότητες στις οποίες τα οικόσιτα πτηνά και ζώα ζουν σε άμεση επαφή με τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι, ο ιός των πουλερικών μπορεί εύκολα να βρει ξενιστή για να μεταλλαχθεί, ώστε να μπορέσει όχι απλώς να μολύνει τον άνθρωπο -αυτό συμβαίνει και τώρα-, αλλά να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και όχι μόνο από τα ζώα στον άνθρωπο.
Πόσο πιθανή είναι η εμφάνιση Πανδημίας Γρίπης
Τρεις πανδημίες γρίπης συνέβησαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου αιώνα. Οι επιστήμονες προβλέπουν την εμφάνιση μιας πανδημίας, παρόλο που δεν μπορούν να πουν πότε ακριβώς θα εκδηλωθεί.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας βρίσκεται σε σταθερή επαγρύπνηση για τα πρώτα σημάδια εμφάνισης μιας πανδημίας ώστε να ληφθούν μέτρα για τον μεγαλύτερο δυνατό περιορισμό της. Ωστόσο, με τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων που ταξιδεύουν αεροπορικά σε όλο τον κόσμο, οι πιθανότητες εμφάνισης της πανδημίας στην Ελλάδα είναι αυξημένες.

ΑΠΛΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ
  • Προμηθευτείτε στο γραφείο και στο αυτοκίνητο μαντιλάκια εμποτισμένα με οινόπνευμα -θα τα βρείτε εύκολα στα φαρμακεία και τα σούπερ μάρκετ- και χρησιμοποιήστε τα τακτικά μέσα στην ημέρα για την καθαριότητα των χεριών.
  • Αποφύγετε τα μέρη με συνωστισμό όταν υπάρχει έξαρση γρίπης.
  • Αερίζετε τακτικά τους χώρους σας (π.χ. ανά μια ώρα το γραφείο επί λίγα λεπτά) ακόμα κι αν έξω κάνει τσουχτερό κρύο.
  • Μην κάνετε εξαντλητικές δίαιτες κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μάλιστα τους μήνες Ιανουάριο, Φεβρουάριο και Μάρτιο. Αν είναι απολύτως απαραίτητο να τηρείτε διαιτολόγιο με λίγες θερμίδες, συμπληρώστε τη διατροφή σας με πολυβιταμινούχα σκευάσματα από το φαρμακείο.
  • Μην ακουμπάτε πόμολα, ακουστικά τηλεφώνων, στυλό και άλλα αντικείμενα που χρησιμοποίησε πριν από εσάς κάποιος που δείχνει άρρωστος ή φτερνίζεται και έχει καταρροή.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ
  • Δεν υπάρχει καμία εμπεριστατωμένη μελέτη που να αποδεικνύει ότι εάν πίνουμε καθημερινά φυσικό χυμό πορτοκάλι, δεν θα κολλήσουμε χειμερινές ιώσεις. Αν σας αρέσει, λοιπόν, καλά κάνετε και τον πίνετε. Μη νομίζετε όμως ότι σας θωρακίζει από τις ιώσεις.
  • Το υπερβολικό ντύσιμο με χοντρά πουλόβερ και άλλα πολύ ζεστά ρούχα σπανίως ενδείκνυται για το ελληνικό κλίμα. Εξάλλου, δεν πρόκειται να σας προσπεράσει ο ιός επειδή φοράτε παλτό…
  • Τα πολύ ζεστά ροφήματα ταιριάζουν με το ψυχρό κλίμα του χειμώνα, αλλά δεν κάνουν καλό στο λαιμό, ούτε βοηθούν στο να ξεπεραστεί το κρυολόγημα ή η γρίπη.
  • Όταν ξυπνάμε κάποιο πρωί με πυρετό, πόνο στο λαιμό, καταρροή και μυαλγίες ΔΕΝ πηγαίνουμε στο γραφείο. Έτσι, προστατεύουμε και σεβόμαστε τους συναδέλφους μας, αλλά και γλιτώνουμε εργατοώρες καθώς γινόμαστε πιο γρήγορα καλά.

Θυρεοειδική Αυτοανοσία και Στρες

Η Θυρεοειδική Αυτοανοσία (Θ.Α.) αποτελεί τη συχνότερη οργανοειδική αυτοάνοση διαταραχή. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η κλινική εικόνα της Θ.Α. δεν είναι σοβαρή, όμως η αυξημένη συχνότητά της την καθιστά ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας. Όπως τα περισσότερα αυτοάνοσα νοσήματα και η Θ.Α. είναι πολύ συχνότερη στις γυναίκες (Γ/Α~10/1). Από μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες κλινικά έκδηλη ΘΑ εμφανίζεται στο 2% των γυναικών και μόνο στο 0,2% των ανδρών. Αντίθετα, η συχνότητα της υποκλινικής Θ.Α. όπως αυτή ορίζεται από την παρουσία θετικών αντιθυρεοεικών αντισωμάτων σε ευθυρεοειδικά άτομα είναι περίπου δεκαπλάσια.
Η ταξινόμηση της Θ.Α. περιλαμβάνει τους διάφορους τύπους της χρόνιας αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας και τη νόσο του Graves’. Η χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα διακρίνεται στη θυρεοειδίτιδα του Hashimoto (HT) και την ατροφική θυρεοειδίτιδα (AT). Η ΗΤ χαρακτηρίζεται από την παρουσία βρογχοκήλης, θυρεοειδικών αυτοαντισωμάτων (αντισώματα έναντι της θυρεοειδικής υπεροξειδάσης και της θυρεοσφαιρίνης) και δυσλειτουργίας του θυρεοειδούς.
Από παθοφυσιολογικής πλευράς υπάρχει διήθηση του θυρεοειδούς από Τ-λεμφοκύτταρα τύπου Th1 με αποτέλεσμα την καταστροφή των θυρεοειδικών κυττάρων και την κλινική εκδήλωση υποθυρεοειδισμού. Η ατροφική θυρεοειδίτιδα χαρακτηρίζεται από απουσία διόγκωσης του θυρεοειδούς λόγω λεμφοκυτταρικής διήθησης και ίνωσης του παρεγχύματος. Συνοδεύεται πάντα από κλινικό υποθυρεοειδισμό και από την παρουσία αντισωμάτων έναντι του υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης σε ποσοστό 20-50% των περιπτώσεων.
Άλλες μορφές της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας λιγότερο συχνές, είναι η σποραδική θυρεοειδίτιδα και η θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό. Συνήθως είναι παροδικές αλλά μπορεί να επανεμφανιστούν και σπάνια να καταλήξουν σε υποθυρεοειδισμό.
Η νόσος του Graves’(GD) χαρακτηρίζεται συνήθως από διόγκωση του θυρεοειδούς ποικίλου βαθμού, λεμφοκυτταρική διήθηση του αδένα από Τ-λεμφοκύτταρα τύπου Th2 και την παρουσία αυτοαντισωμάτων τα οποία ασκούν διεγερτική δράση στον υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης. Κλινικά εκδηλώνεται με υπερθυρεοειδισμό και μπορεί να συνοδεύεται από δυσθυρεοειδική οφθαλμοπάθεια.
Οι διάφορες μορφές της Θ.Α. απαντώνται πολύ συχνά σε άτομα της ιδίας οικογένειας και είναι πιθανό στο ίδιο άτομο να έχουμε μετάπτωση από μια μορφή Θ.Α. σε άλλη. Ακόμα, η Θ.Α. συχνά συνυπάρχει με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα ενδοκρινικά (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1, νόσος Addison, αυτοάνοση ωοθηκική ανεπάρκεια) ή μη ενδοκρινικά (λεύκη, ψωρίαση, ρευματοειδής αρθρίτιδα, μυασθένεια).
Οι μηχανισμοί που εμπλέκονται στην παθογένεια της Θ.Α. αποτελούν αντικείμενο πολλών ερευνών. Φαίνεται ότι κύριο ρόλο παίζει η αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών παραγόντων με το γενετικό υπόβαθρο ορισμένων ατόμων. Το τελευταίο αποτελεί τον κυρίαρχο παράγοντα και ευθύνεται για το 80% της προδιάθεσης για την εμφάνιση Θ.Α. ενώ μόνο 20% αποδίδεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Σε αυτούς περιλαμβάνονται το κάπνισμα, στρεσογόνα γεγονότα, η πρόσληψη ιωδίου και σεληνίου, διάφορα φάρμακα (αμιοδαρόνη, λίθιο, ιντερλευκίνη-1, ιντερφερόνη-α, ισχυρή αντι-ιϊκή αγωγή), εξωτερική ακτινοβολία, χορήγηση θεραπευτικού ιωδίου, ιογενείς και βακτηριδιακές λοιμώξεις, αλλεργία και τέλος η εγκυμοσύνη και η λοχεία.
Σαν στρες ορίζεται η κατάσταση εκείνη όπου ο οργανισμός βρίσκεται υπό την επίδραση ενδογενών ή εξωγενών επιδράσεων που απειλούν να μεταβάλουν την εσωτερική του ισορροπία ή ομοιοστασία. Σε μια τέτοια κατάσταση μπαίνουν σε λειτουργία αντιρροπιστικοί μηχανισμοί με σκοπό τη διατήρηση της ομοιοστασίας και την κατά το δυνατό καλύτερη προσαρμογή του στις νέες συνθήκες. Ένα σημαντικό κομμάτι του αντιρροπιστικού στο στρες συστήματος είναι και η διέγερση του άξονα υποθάλαμος - υπόφυση- επινεφρίδια με αποτέλεσμα την έκκριση κατεχολαμινών και γλυκοκορτικοειδών.
Οι ανωτέρω ορμόνες και κυρίως τα γλυκορτικοειδή ασκούν μεταξύ των άλλων, αντιφλεγμονώδεις και ανοσοκατασταλτικές δράσεις. Έτσι, καταστέλλουν την κυτταρική ανοσία και πιθανά τροποποιούν τη χυμική ανοσία με την εκτροπή της διαφοροποίησης των βοηθητικών Τ-λεμφοκυττάρων από τον Th1 φαινότυπο που σχετίζεται με την κυτταρική ανοσία, στον Th2 φαινότυπο που σχετίζεται με τη χυμική ανοσία. Η διαφορετική φαινοτυπική έκφραση της Θ.Α. εξαρτάται από την ισορροπία μεταξύ της Th1 και της Th2 ανοσολογικής απάντησης.
Υπερίσχυση της Th1 ανοσολογικής δραστηριότητας οδηγεί σε καταστροφή των θυρεοειδικών κυττάρων και εκδήλωση HT. Αντίθετα, η υπεροχή της Th2 ανοσολογικής δραστηριότητας προάγει την παραγωγή διεγερτικών του υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης αντισωμάτων και την εκδήλωση GD.
Διάφορες μελέτες έδειξαν ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του στρες και της θυρεοειδικής αυτοανοσίας και κυρίως με τη GD. Έτσι σε αναδρομικές μελέτες έχει βρεθεί ότι οι ασθενείς με GD ανέφεραν μεγαλύτερο αριθμό αρνητικών στρεσογόνων συμβαμάτων από τους μάρτυρες, στο χρονικό διάστημα πριν την εμφάνιση της νόσου. Ακόμα, αυξημένη επίπτωση της νόσου διαπιστώθηκε στη Σερβία κατά τη διάρκεια του πολέμου (1992-1995). Αντίθετα, σε άλλη μελέτη από την Ιταλία δεν βρέθηκε αυξημένη επίπτωση της GD σε άτομα με διαταραχή πανικού, γεγονός που υποδεικνύει ότι το χρόνιο ενδογενές στρες δεν ενεργοποιεί τον άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια που ενέχεται στο σύστημα του στρες. Όσο αφορά την πιθανότητα υποτροπής της GD αυτή ήταν μικρότερη σε ασθενείς με χρόνιο στρες (κατάθλιψη, ψυχωσική συνδρομή) και μεγαλύτερη σε γυναίκες στις οποίες είχαν συμβεί στρεσογόνα γεγονότα.
Η σχέση του στρες με τη χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα δεν είναι διευκρινισμένη. Σε αυτό συμβάλλει η μακροχρόνια ασυμπτωματική πορεία της που καθιστά δύσκολη την σύνδεση μακρινών στρεσογόνων γεγονότων με την κλινική εμφάνιση της νόσου. Σε τρεις πρόσφατες μελέτες δε διαπιστώθηκε διαφορά στον αριθμό των στρεσογόνων γεγονότων μεταξύ ασθενών με ΗΤ ή γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα ή γυναικών που εμφάνισαν θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό και υγιών μαρτύρων. Επομένως, η σχέση του στρες με την χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα είναι μάλλον αμφισβητούμενη.
Πηγή: ΓΝΑ Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Τμήμα Ενδοκρινολογίας