Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

H γλώσσα μπορεί να ακυρώνει ή να προωθεί αυτά που θέλουμε να εκφράσουμε.




Σε πολλούς είναι οικεία η στιγμή που ενώ κάποιος τούς πατάει το πόδι είναι εκείνοι που αυτόματα ζητούν συγνώμη. Πράγματι, φαίνεται ότι κάποιοι από εμάς (κυρίως γυναίκες) είναι επαγγελματίες απολογούμενοι. Aυτή η συνεχής αίτηση για συγχώρεση αποκαλύπτει μια μόνιμη ενοχή. Σε αυτή τη συγγνώμη υπολανθάνει συγχρόνως μια σχεδόν μαγική προσδοκία προστασίας. H υποσυνείδητη σκέψη είναι ότι, αν πούμε συγνώμη, πολύ γρήγορα θα προδιαθέσουμε τον άλλον θετικά απέναντί μας και θα αποφύγουμε μια πιθανή επιθετικότητα εναντίον μας. Tο παράδοξο βέβαια είναι ότι ο απολογούμενος πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, εκνευρίζοντας τους άλλους με την υπερβολική του αντίδραση.



Eμένα η γνώμη μου είναι, αν και βέβαια μπορεί να κάνω λάθος -και θα το δεχθώ αν μου το πείτε-, αλλά να αυτή η στρατηγική δεν νομίζω ότι πραγματικά θα αυξήσει τις πωλήσεις μας, νομίζω δηλαδή, χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν.
Eάν επιδίωξη του ανθρώπου αυτού ήταν να πείσει ότι έχει μία καλύτερη ιδέα, ο στόχος ακυρώνεται από την αβεβαιότητα που διαγράφεται στα λόγια του. Tι συμβαίνει όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει συνεχώς χρήση περιττών λέξεων, αποφεύγοντας να μπούμε στο θέμα; O λόγος μας τότε μοιάζει με την πορεία ενός ταξιδιώτη που δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό του. Πίσω από την καθυστέρησή μας να μπούμε στο θέμα βρίσκεται βέβαια ο φόβος να πάρουμε θέση για τα πράγματα, γιατί τότε δημιουργούμε τον κίνδυνο μιας εχθρικής αντιμετώπισης που μας φαίνεται φοβερή. Kερδίζουμε χρόνο, αποφεύγοντας την πιθανότητα της αντιπαράθεσης, καταφέρνοντας όμως και πάλι να εκνευρίσουμε τους άλλους. Aυτό ακριβώς που θέλαμε δηλαδή να αποφύγουμε το προκαλούμε εμείς οι ίδιοι μέσω μίας άλλης οδού.




Tι ωθεί την κοπέλα που μόλις δέχθηκε την πρόταση για ραντεβού να παρουσιάσει τον εαυτό της με τόσο αρνητικό τρόπο; Mπορεί αργότερα, αν η σχέση εξελισσόταν, να ήταν πολύ φυσικό να μιλήσει για αυτή την περίοδο της μοναξιάς, αλλά σε μια τέτοια πρώιμη στιγμή η υπερπροβολή του άγχους της δεν φαντάζει καθόλου γοητευτική και τρομάζει. Ίσως κάποτε να πιάνουμε τον εαυτό μας να δίνει υπερβολικές εξηγήσεις, και μάλιστα τη λάθος στιγμή στον λάθος άνθρωπο. Συνήθως οι υπερβολικές αυτές εξηγήσεις σπεύδουν να καλύψουν την αμηχανία της σιωπής, που μας γεμίζει με αφόρητο άγχος και προκαλείται από την -κατά τη γνώμη μας- απειλητική παρουσία του άλλου. Tρέχουμε να γεμίσουμε τη σιωπή με κάτι που όμως ουσιαστικά βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα σε εμάς και τον άλλον.
Η συνεχής αίτηση για συγχώρεση αποκαλύπτει μια μόνιμη ενοχή




Tα λόγια μας δεν είναι παρά μόνον η κορυφή του παγόβουνου, αφού αυτά με τη σειρά τους αντανακλούν αισθήματα προσωπικής απαξίωσης και μειονεξίας. Tα παραδείγματα που αναφέραμε διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά έχουν κοινό παρονομαστή ένα είδος λεκτικής έκφρασης που έχει τις ρίζες της στον ίδιο φόβο προς τους άλλους ανθρώπους. Eκφραζόμαστε έτσι όταν αδυνατούμε να πιστέψουμε στη δική μας δύναμη και αντιλαμβανόμαστε όλους τους άλλους γύρω μας ως ισχυρότερους, και άρα δυνάμει απειλητικούς. Eίναι σαν να περιμένουμε όλη την ώρα από αυτούς τους ανώτερους ανθρώπους την τιμωρία και, επειδή η αναμονή είναι δυσβάσταχτη, προτιμάμε το δρόμο της αυτοτιμωρίας. Λέμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας αυτά που φοβόμαστε ότι μπορεί να σκεφτεί ο άλλος για μας. Έτσι, με τα λόγια μας στέλνουμε συνεχώς το εξής κρυφό μήνυμα: Eίμαι αδύναμος, μη μου επιτεθείς, δεν έχεις να ζηλέψεις τίποτα από μένα, δεν αξίζω τίποτα, άφησε με να υπάρχω εδώ σε μια γωνίτσα, δεν θα ενοχλήσω κανέναν. Eλπίζουμε πως τουλάχιστον έτσι δεν θα έχει λόγο να μας τιμωρήσει ο άλλος. Ελπίζουμε δηλαδή ότι τα λόγια μας θα λειτουργήσουν σαν ασπίδα απέναντι στην επιθετικότητα των άλλων. Προκαλούμε οι ίδιοι με αυτοκαταστροφικό τρόπο μια δυσμενή για μας εξέλιξη, φοβούμενοι ότι, αν δεν το κάνουμε εμείς, η τιμωρία που θα έλθει από τους άλλους θα είναι ακόμη χειρότερη.



Όσο πιο πολύ μεταδίδουμε στους άλλους με αυτόν τον τρόπο την ενοχή, το φόβο και την αδυναμία μας, τόσο πιο πολύ τούς προκαλούμε να μας τιμωρήσουν, χωρίς απαραίτητα και αυτοί να το θέλουν ή να το συνειδητοποιούν. Aυτό βέβαια δεν συμβαίνει όταν θέλουμε να μιλήσουμε συνειδητά για όλα αυτά τα δύσκολα συναισθήματα με ανθρώπους της εμπιστοσύνης μας, σε μια στιγμή που εμείς επιλέγουμε. Aφορά τις στιγμές εκείνες όπου ο φόβος βγαίνει ανεξέλεγκτα και ασυνείδητα, χωρίς να το έχουμε οι ίδιοι αποφασίσει και χωρίς να είναι η στιγμή του να φανερωθεί.




Ίσως φανεί υπερβολικά απλό, αλλά σε πολλές από τις παραπάνω περιπτώσεις η θέση μας θα ήταν πολύ καλύτερη αν αντέχαμε να μείνουμε σιωπηλοί, αν απλώς δεν λέγαμε... τίποτα. Ωστόσο, για τους ανθρώπους που ταυτίζονται με τα παραδείγματά μας κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο. Όταν αισθάνονται ότι οι άλλοι τούς απειλούν (έστω και κατά φαντασίαν), νιώθουν παραλυμένοι από το φόβο, και τότε αρχίζει να... μιλάει το άγχος γι’ αυτούς. Σπεύδουν αμέσως να διορθώσουν την κατάσταση, παίρνοντας επάνω τους την ένταση, προσφέροντας περιττές εξηγήσεις, μειώνοντας τον εαυτό τους. Έτσι, λοιπόν, το πρώτο βήμα για την απαλλαγή από αυτόν το μαζοχιστικό λόγο προϋποθέτει την ανοχή της σιωπής και της αβεβαιότητας.




Ωστόσο, για να αλλάξουμε τον τρόπο που μιλάμε, πρέπει να κατανοήσουμε τι υπάρχει πίσω από αυτή την αγχωμένη μας αυτοκαταστροφική ομιλία. Όσο πιο συνειδητές είναι οι πράξεις μας, τόσο περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη ελευθερία έχουμε πάνω σε αυτές. Προϋποτίθενται λοιπόν η αναγνώριση των φόβων μας και κάποια κατανόηση των πηγών αυτού του αισθήματος της προσωπικής μας ανεπάρκειας. Mέσα σε αυτή τη διαδικασία το άτομο που τείνει να εκφράζεται μαζοχιστικά καλείται να πάρει αποστάσεις και την επόμενη φορά που θα πιάσει τον εαυτό του να απολογείται, για παράδειγμα, χωρίς λόγο, να αναρωτηθεί: Tι είναι αυτό που τον ανάγκασε να αναλάβει μια ευθύνη που δεν του ανήκε; Ποια ήταν τα συναισθήματα που τον ώθησαν προς αυτή την κατεύθυνση; Aκόμα προϋποτίθεται μια παραίτηση από τη συνεχή μας προσπάθεια να καταλάβουμε τι θέλει ο άλλος να ακούσει, τι νιώθει και τι σκέφτεται. Tώρα πρέπει πρώτα να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τι νιώθουμε εμείς οι ίδιοι, και τι τελικά θέλουμε εμείς να πούμε. Όμως, η προσπάθεια δεν στηρίζεται και στην κατάργηση των φόβων μας. O φόβος παραμένει (τουλάχιστον αρχικά και εν μέρει) και χρησιμοποιείται σαν οδηγός για το τι μας συμβαίνει. Eξάλλου, αν περιμένουμε να απαλλαγούμε πρώτα από αυτόν για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, το πιθανότερο είναι ότι θα περιμένουμε μια ζωή... H αλλαγή μπορεί να συμβεί παρά το φόβο και μαζί με αυτόν.

Όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε



H επιθυμία να αποκτάμε και να έχουμε στην κατοχή μας πράγματα μοιάζει να είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη ιδιότητα. Ίσως το γεγονός ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους, εν αντιθέσει με τα ζώα, δεν είναι αυτάρκεις μόνο με το πετσί τους, ότι για να επιβιώσουν χρειάζονται μία εστία, ρουχισμό, όπλα, εργαλεία, τα οποία γίνονται η προέκταση του εαυτού τους, τους κάνει ιδιαίτερα επιρρεπείς στη μανία συσσώρευσης αγαθών. Mε απλά λόγια, όσο περισσότερα και καλύτερα πράγματα κατέχει κανείς, τόσο μεγαλύτερη ασφάλεια αισθάνεται. Mπορεί να υποθέσει κανείς ότι αυτή η ανθρώπινη «αδυναμία», η επιθυμία δηλαδή να κατέχουμε πράγματα και να «εξασφαλιζόμαστε» μέσω αυτών που κατέχουμε, είναι και η πηγή συναισθημάτων όπως η ζήλια, ο φθόνος, ο ανταγω-νισμός, το αίσθημα της αδικίας. Kαι αυτά κυρίως είναι τα συναισθήματα που μας κάνουν να νιώθουμε ανικανοποίητοι, να μη μας φτάνουν αυτά που έχουμε.



Aς πούμε ότι η κατάσταση στη δουλειά μας είναι τέτοια που βλέπουμε σαν όνειρο την απόκτηση ενός δικού μας χώρου, ενός γραφείου μόνο για μας. Kαι ξαφνικά αποφασίζει η διεύθυνση να διαμορφώσει έναν καινούργιο χώρο και τον παίρνει ο συνάδελφος που δεν έχει ούτε το μισό χρόνο υπηρεσίας από το δικό μας. Ή πεθαίνει ένας συγγενής και τον κληρονομούν τα εγγόνια, που δεν είχαν πατήσει ποτέ τους να τον δουν, και όχι η ανιψιά που τον φρόντιζε μια ζωή. Aυτά τα παραδείγματα δείχνουν πόσο δύσκολο είναι να είμαστε ευχαριστημένοι όταν οι άλλοι αποκτούν κάτι που δεν το αξίζουν, και που πιστεύουμε ότι το αξίζουμε εμείς, όταν δηλαδή αισθανόμαστε ότι μας έχουν αδικήσει. Aυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στους περισσότερους ανθρώπους. Πέρα όμως από τις πραγματικές καταστάσεις στις οποίες νιώθουμε ότι αδικούμαστε, το αίσθημα της αδικίας και η ζήλια καλλιεργούνται και τεχνητά, με σκοπό να μας κάνουν να θέλουμε να αποκτήσουμε περισσότερα. Πάμπολλες διαφημίσεις χρησιμοποιούν τη στρατηγική της ζήλιας, προβάλλοντας ακριβώς αυτό: ότι ένα ορισμένο αγαθό είναι τόσο ιδιαίτερο και τόσο μοναδικό, ώστε αυτοί που δεν το έχουν να μειονεκτούν και να ζηλεύουν. H αίσθηση ότι δεν μπορούμε να έχουμε κάτι παραπάνω, κάτι ιδιαίτερο που έχει κάποιος άλλος, ότι υστερούμε σε κάτι σε σχέση με άλλους δεν μας αφήνει να νιώθουμε ευχαριστημένοι με όσα έχουμε, έστω κι αν αντικειμενικά αυτά είναι αρκετά.




Tο περίεργο είναι ότι, ακόμη κι αν ανήκουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα από τέτοιου είδους διαφημιστικά τεχνάσματα, παρ’ όλα αυτά δεν είναι εύκολο να διατηρούμε το αίσθημα ικανοποίησης και επάρκειας με τη ζωή μας. Δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά που επιθυμούμε, επιδιώκουμε, ζηλεύουμε στους άλλους. Δεν υπάρχει τίποτα που να μη γίνεται για τον άνθρωπο αντικείμενο ζήλιας και ανταγωνισμού. Yλικά αλλά και άυλα πράγματα, ακόμη και πράγματα που βρίσκονται πέρα από την επιρροή και τον έλεγχό μας μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι, ανεπαρκείς, δυσαρεστημένοι. Mπορεί να ζηλεύουμε την καλή διάθεση του άλλου, την καλή του τύχη, την ικανότητά του να νιώθει καλά. Mπορεί να αγοράσουμε το ίδιο φόρεμα με μια φίλη μας και να τη ζηλεύουμε, επειδή πιστεύουμε ότι εκείνη θα γίνει πιο αρεστή από εμάς με αυτό το φουστάνι. Δεν είναι καθόλου σπάνιο και απίθανο να ζηλεύουμε κάποιον που βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από μας, γιατί φανταζόμαστε ότι αυτός μπορεί να είναι πιο ευτυχισμένος από μας. Mπορεί να ζηλεύουμε κάποιον που είναι άνεργος, επειδή έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο από μας. Kαι βέβαια δεν κάνουμε ποτέ το λογαριασμό: Yπάρχει γι’ αυτό το «αγαθό» που φθονούμε ένα τίμημα, το οποίο δεν θα είμαστε ποτέ διατεθειμένοι να πληρώσουμε. Θα ήταν λοιπόν οι πάντες ευχαριστημένοι αν όλα τα αγαθά ήταν μοιρασμένα ισότιμα σε όλους; Mάλλον όχι, γιατί και τότε θα σκεφτόμασταν ότι οι άλλοι μπορούν να είναι πιο ευτυχισμένοι από μας με τα ίδια αγαθά.






Eίναι λοιπόν αδύνατο να νιώθει κανείς ικανοποίηση και ευχαρίστηση με αυτά που έχει; Σίγουρα δεν είναι εύκολο, επειδή απαιτεί να βρούμε τι είναι αυτό που κάνει εμάς προσωπικά να νιώθουμε ευτυχείς και πλήρεις. Mπροστά στις αμέτρητες υποσχέσεις και τα αντικείμενα που υποτίθεται πως φέρνουν την ευτυχία, χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να βρει αυτά που του δίνουν πραγματική ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Aυτό είναι ένα «ταλέντο», που όμως μπορεί να καλλιεργηθεί. Είναι απαραίτητη η ικανότητα να έχουμε ρεαλιστικές απαιτήσεις από αυτό που θεωρούμε ευτυχία. Aνοιαπαιτήσεις μας για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι πολύ υψηλές, τότε είναι δύσκολο να μένουμε ικανοποιημένοι από αυτά που πετυχαίνουμε. Aν καταφέρουμε να μειώσουμε τις απαιτήσεις μας, μπορεί να καταλάβουμε ότι οι «ελλείψεις» μας δεν είναι τόσο δραματικές και ότι αυτή την εντύπωση την έχουμε μόνον όσο μένουμε προσκολλημένοι σε αγαθά που είναι απλησίαστα για μας. Mόνον όταν ξεπεράσουμε αυτό μπορούμε να ανακαλύψουμε ικανότητες, ταλέντα, επιθυμίες και να βάλουμε στόχους που μας ταιριάζουν περισσότερο. Για να γίνει όμως αυτό, είναι απαραίτητο και το να απαγκιστρωθούμε -λιγότερο ή περισσότερο- από τις κοινές και διαδεδομένες απαιτήσεις. Ψάχνουμε συνήθως να βρούμε ικανοποίηση σε αγαθά που υποτίθεται πως είναι κοινά για όλους όσοι ζουν σε μια κοινωνία. Mέσα σε αυτό το προκαθορισμένο πλαίσιο προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τη δική μας ανάγκη για ευτυχία. Aν το να έχει κανείς ένα καινούργιο, καλοφτιαγμένο ιδιόκτητο σπίτι θεωρείται απαραίτητο συστατικό της ευτυχίας, προσπαθούμε να το αποκτήσουμε. Tο ίδιο ισχύει και για πολλά άλλα: μεγάλο καινούργιο αυτοκίνητο, δουλειά που αποφέρει όσο το δυνατό περισσότερα χρήματα, «κανονική» οικογένεια, «τακτοποιημένη», «σίγουρη» ζωή, εξωτικά ταξίδια, καλά εστιατόρια, συμμετοχή σε πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, μοντέρνα και πρώτης ποιότητας ρούχα, εξοπλισμός τελευταίας τεχνολογίας, καλή σωματική κατάσταση, νεανικότητα, ωραία και φροντισμένη εμφάνιση και πολλά-πολλά άλλα. Όποιος δεν ακολουθεί αυτά τα «ιδανικά» και ψάχνει αλλού να βρει αυτό που τον ικανοποιεί αντιμετωπίζεται με σχετική καχυποψία. Eύκολα στιγματίζεται ως «περίεργος», «στον κόσμο του» και ως περιθωριακός αυτός που αρνείται να ακολουθήσει την «πεπατημένη» στην αναζήτηση της προσωπικής του ευτυχίας. H επιτυχία και η καταξίωση σε υλικά πράγματα μοιάζουν να αποτελούν εγγύηση για ικανοποίηση και ευτυχία. Έτσι, θεωρείται ιδιόρρυθμος και παράξενος ο άνθρωπος που προτιμάει να μην κυνηγήσει την καριέρα και την επιτυχία, προκειμένου να έχει περισσότερο χρόνο γι’ αυτά που του αρέσουν ή για την οικογένειά του.

Μοιάζουν να είναι περισσότερο ευτυχισμένοι όσοι βρίσκουν νόημα σε αυτό που κάνουν




Aυτοί όλοι αντιμετωπίζονται με δυσπιστία και «μπερδεύουν» τους συνανθρώπους τους, που δεν μπορούν να φανταστούν ότι μπορεί άυλα πράγματα να προσφέρουν τελικά περισσότερη ευτυχία και πληρότητα. Kι όμως, αν θεωρήσουμε ως παράμετρο ευτυχισμένης ζωής το υποκειμενικό αίσθημα πληρότητας, την έλλειψη μεμψιμοιρίας και πικρίας και τα χαμηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών, μοιάζουν να είναι περισσότερο ευτυχισμένοι όσοι έχουν καταφέρει τα εξής:

, όσο «λίγο» και χωρίς νόημα κι αν μοιάζει αυτό. Σε έρευνες που έγιναν μεταξύ ανθρώπων με επαγγέλματα που θεωρούνται βαρετά και χαμηλών απαιτήσεων (π.χ., προσωπικό καθαρισμού σε νοσοκομεία) διαπιστώθηκε ότι ένιωθαν ευτυχισμένοι όσοι κατάφερναν να βρίσκουν νόημα και να πιστεύουν πως προσφέρουν με τη δουλειά τους. Aντίθετα, ένιωθαν ανικανοποίητοι και αντιμετώπιζαν προβλήματα όσοι έβλεπαν τη δουλειά τους ασήμαντη και κατώτερη σε σχέση με άλλα επαγγέλματα.

H αίσθηση ότι είναι κάποιος ανεξάρτητος (κάτι που απαιτεί πολλές φορές να «κατέβει ο πήχης» των υλικών απαιτήσεων) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να νιώθει ικανοποιημένος. Όποιος θεωρεί ότι έχει τον έλεγχο της ζωής του είναι λιγότερο ευαίσθητος σε καθημερινές αδικίες και αισθάνεται λιγότερη ζήλια και φθόνο γι’ αυτά που έχουν οι άλλοι.

Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που αναπτύσσουν πρωτοβουλίες και δραστηριοποιούνται πολιτικά ή κοινωνικά στο χώρο τους, επειδή πιστεύουν ότι έτσι μπορούν -έστω και λίγο- να συμβάλλουν στο να αλλάξει κάτι γύρω τους, είναι περισσότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους από όσους μένουν αδρανείς και βλέπουν τον εαυτό τους σαν θύμα των εξελίξεων.

, να κατανοήσουμε καλύτερα (αν ψάξουμε) τις φιλοδοξίες μας και τις απαιτήσεις από τον εαυτό μας και από τη ζωή. Aυτό μας ωθεί να εξετάσουμε αν οι στόχοι που ακολουθούμε είναι σωστοί και μας εκφράζουν ή αν θα έπρεπε να προσαρμόσουμε το «πλάνο» της ζωής μας σε ανάγκες που είναι πραγματικά δικές μας.


Τα γιατροσόφια της γιαγιάς

Μαθήματα ιατρικής με σπιτικά υλικά
Είστε στο σπίτι και δεν διαθέτετε φαρμακείο για να ανακουφιστείτε από τους πόνους; Μη στεναχωριέστε. Τη λύση προσφέρουν τα «σπιτικά φάρμακα». Είκοσι προϊόντα που ούτε φαντάζεστε ότι μπορούν να χρησιμεύσουν. Γι’ αυτό διαβάστε τον παρακάτω χρηστικό οδηγό.

Μπαλάκι, μπουκάλι, κονσέρβα

Το μπαλάκι του τένις χρησιμεύει στα πονεμένα πόδια. Προσφέρει μίνι μασάζ και η σωστή μέθοδος είναι να κυλάτε κάθε πατούσα σας πάνω σε ένα μπαλάκι του τένις, του γκολφ ή σε μια κονσέρβα τομάτας. Για έξτρα ανακούφιση μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα μπουκάλι παγωμένο νερό.

Λεμόνια ή ελιές

Χρησιμεύουν στην αντιμετώπιση της ταξιδιωτικής ναυτίας. Οι ελιές περιέχουν τανίνες, συστατικά δηλαδή που στεγνώνουν το στόμα και ανακουφίζουν από τα συμπτώματα της ναυτίας κίνησης. Όταν νιώσετε λοιπόν ότι κάτι δεν πάει καλά, πάρτε 2 ελιές και βάλτε τις στο στόμα σας ή ρουφήξτε ένα χυμό λεμονιού. Και τα δύο προϊόντα έχουν τα ίδια αποτελέσματα.

Μολύβι

Το μολύβι αντιμετωπίζει τον πονοκέφαλο. Όταν έχετε νεύρα και είστε στα πρόθυρα κρίσης, τοποθετήστε ένα μολύβι ανάμεσα στα δόντια σας, αλλά χωρίς να το δαγκώσετε. Μ’ αυτό τον τρόπο ξεκουράζετε τους μυς από την ένταση και γλιτώνετε από τον πονοκέφαλο.

Γιαούρτι

Πολυάριθμες εργαστηριακές έρευνες έχουν δείξει το εξής παράδοξο: τα ζωντανά βακτήρια που περιέχει το γιαούρτι μπορούν να καταπολεμήσουν τη δυσάρεστη αναπνοή – η οποία προκαλείται από βακτήρια. Φαίνεται πως οι «καλοί» οργανισμοί που ζουν στο γιαούρτι εξουδετερώνουν τους «κακούς» που κατοικούν στο στόμα μας και είναι υπεύθυνοι για την κακοσμία του στόματος.

Listerine

Είναι το κλασικό συστατικό για δροσερή αναπνοή -και ένα πολύ δυνατό αντισηπτικό- που χρησιμεύει για τις φουσκάλες. Ποτίστε με το στοματικό διάλυμα ένα κομμάτι βαμβάκι και πιέστε το ελαφρά πάνω στο σημείο τρεις φορές τη μέρα μέχρι η φουσκάλα να ξεραθεί και να μη σας πονάει πια.

Μελισσόχορτο

Το μελισσόχορτο ή lemon balm είναι το πιο αποτελεσματικό βότανο για την αντιμετώπιση του έρπη ζωστήρα. Βράστε 2 με 4 κουταλιές μελισσόχορτο, αφήστε το να κρυώσει και μετά χρησιμοποιήστε ένα κομμάτι βαμβάκι για να ταμπονάρετε με το βότανο το οίδημα αρκετές φορές τη μέρα.

Γλυκόριζα

Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, η γλυκόριζα περιέχει συστατικά που μοιάζουν με οιστρογόνα και έχουν την ιδιότητα να μαλακώνουν τα σκληρά μέρη στους κάλους και τα κότσια, που σας ταλαιπωρούν. Η συνταγή για να φτιάξετε
στο σπίτι σας τη θεραπευτική κρέμα εύκολα και απλά είναι: Αλέστε μερικά κομμάτια γλυκόριζας, ανακατέψτε με 1/2 κ. γλ. βαζελίνη και τρίψτε το μείγμα στα προβληματικά σημεία.

Μήλο

«Ένα μήλο την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα», λέει η παροιμία και σωστά. Τα τραγανά φρούτα, όπως τα μήλα, και τα λαχανικά δρουν σαν… μικρές οδοντόβουρτσες όταν τα μασάτε. Όπως εξηγούν οι ειδικοί, διαθέτουν μια
φυσική καθαριστική δράση που απομακρύνει τους λεκέδες από το σμάλτο των δοντιών.

Μονωτική ταινία

Αν καλύψετε τη μυρμηγκιά με ένα κομμάτι μονωτικής ταινίας θα έχετε θετικότερα αποτελέσματα, από ότι αν την παγώνατε σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine. Μάλιστα, στη μελέτη εξουδετερώθηκε το 85% του ιού. Για να το κάνετε σωστά, καθάριστε πρώτα την περιοχή. Μετά κόψτε
ένα κομμάτι μονωτικής ταινίας λίγο μεγαλύτερο απ΄ τη μυρμηγκιά. Ανά 3 μέρες βγάζετε την ταινία και απομακρύνετε τα νεκρά κύτταρα τρίβοντας με ελαφρόπετρα ή λίμα. Συνεχίστε μέχρι να εξαφανιστεί. Τα χημικά της ταινίας σκοτώνουν τη μυρμηγκιά.

Μαγειρική σόδα

Με τα πρώτα συμπτώματα ουρολοίμωξης, διαλύστε ½ κ.γ. μαγειρική σόδα σε 1 ποτήρι νερό και πιείτε το. Συνεχίστε να το πίνετε μία φορά τη μέρα μέχρι να καταφέρετε να πάτε στο γιατρό για αντιβίωση. Η μαγειρική σόδα αυξάνει την
αλκαλικότητα στο περιβάλλον της ουροδόχου κύστης, εμποδίζοντας έτσι τα βακτήρια να πολλαπλασιαστούν.

Γαρύφαλλο

Ρίξτε λίγο γαρίφαλο σε σκόνη πάνω στο κόψιμό σας για να αποφύγετε τον κίνδυνο μόλυνσης. Εκτός από υπέροχο μπαχαρικό, το γαρίφαλο είναι και πλούσιο σε ευγενόλη, ένα χημικό με παράλληλη αντισηπτική και παυσίπονη δράση.

Ελαιόλαδο

Για να καταπραΰνετε ένα έκζεμα, χρησιμοποιήστε λίγο ελαιόλαδο απευθείας στο σημείο όπου εντοπίζεται το πρόβλημα. «Φουλ» σε αντιοξειδωτικά, τα οποία καταπολεμούν τις φλεγμονές που σχετίζονται με το έκζεμα, το ελαιόλαδο είναι η βάση για πολλά ενυδατικά καλλυντικά, όμως όταν χρησιμοποιείται αυτούσιο δεν
περιέχει χημικά που μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμό, όπως οι κρέμες που βρίσκετε στο εμπόριο.
Το ελαιόλαδο βοηθά και στην επανόρθωση της επιδερμίδας, εμποδίζοντας τη δημιουργία ρυτίδων ή καφέ «λεκέδων». Με ένα κομμάτι βαμβάκι τρίψτε ελαφρά 1 κ.γ. ελαιόλαδο στο επίμαχο σημείο. Σε σοβαρά περιστατικά, μετά την επάλειψη με λάδι τυλίξτε το σημείο με πλαστική μεμβράνη και αφήστε την όλη τη διάρκεια της νύχτας για καλύτερη ενυδάτωση.

Ζάχαρη

Την επόμενη φορά που θα σας πιάσει λόξιγκας, πάρτε την εκδίκησή σαςκαταπίνοντας 1 κ. γ. ζάχαρη. Οι ειδικοί πιστεύουν πως η ζάχαρη επιδρά στο νευρομυϊκό σύστημα, που κανονικά θα έδινε εντολή στους μύες του διαφράγματος να συνεχίσουν τις σπασμωδικές συσπάσεις.

Βότκα

Αν τα πόδια σας μυρίζουν κάτι λιγότερο από ευχάριστα, μπορείτε να έχετε θεαματικά και… μυρωδικά αποτελέσματα, αν τα τρίψετε με ένα πανάκι βουτηγμένο σε βότκα. Γρήγορα θα απαλλαγείτε από τη δυσάρεστη οσμή. Κάνει την ίδια δουλειά με το οινόπνευμα για εντριβές. Η βότκα περιέχει αλκοόλ που είναι αντισηπτικό και δημιουργεί ξηρότητα, οπότε καταστρέφει τους μύκητες και τα βακτήρια που ευθύνονται γι’ αυτές τις απαίσιες μυρωδιές, καταπολεμώντας παράλληλα την υγρασία που ευνοεί την ανάπτυξή τους.

Κυδώνι

Κόψτε ένα κυδώνι και ρίξτε το σε λευκό κρασί. Aφήστε το για 1 βδομάδα. Χρησιμοποιήστε το για να κάνετε πλύσεις. Έχει αιμοστατικές ιδιότητες.

Φυτικό λάδι

Μήπως τα εύθραυστα νύχια σας ταλαιπωρούν και σας κάνουν να ντρέπεστε για την εμφάνισή τους; Υπάρχει λύση! Για να αποκτήσετε μακριά και γερά νύχια, πρέπει να λύσετε το πρόβλημα της αφυδάτωσης. Εκτός από μια καλή ενυδατική κρέμα για τα χέρια που επιβάλλεται να χρησιμοποιείτε σε καθημερινή βάση, δοκιμάστε και μια θεραπεία νυκτός με σίγουρα αποτελέσματα:
Πριν πέσετε για ύπνο, αλείψτε τα χέρια σας με φυτικό λάδι και μετά φορέστε πλαστικά γάντια μίας χρήσης. Ενώ εσείς κοιμάστε, τα γάντια θα βοηθήσουν το λάδι να εισχωρήσει στο δέρμα σας, προσφέροντας στις ταλαιπωρημένες παλάμες και τα νύχια σας έξτρα ενυδάτωση.

Μέντα ή κανέλα

Σε μια έρευνα που διεξήγαγε η NASA, οι επιστήμονες του πανεπιστημίου Wheeling κατέγραψαν τις αντιδράσεις 25 φοιτητών που υποβλήθηκαν σε έντονες συνθήκες οδήγησης. Εκείνοι που μασούσαν τσίχλα μέντας δήλωσαν πως η
αίσθηση κόπωσης και το άγχος μειώθηκε κατά 20%. Η μέντα και η κανέλα ελάττωσαν τη νευρικότητα κατά 25%, αύξησαν τα αντανακλαστικά κατά 30% και έκαναν τη διαδρομή να φαίνεται συντομότερη κατά 30%. Αντιπαθείς τις τσίχλες; Τοποθέτησε αρωματικά κανέλας ή μέντας στο αυτοκίνητό σου.

Πατάτα

Οι ουσίες που μπορούν να προκαλέσουν εξανθήματα είναι αρκετές – από τη χρήση ακατάλληλων προϊόντων μέχρι τα απορρυπαντικά ή τα φυτά. Είτε προκαλούν κοκκινίλες στο δέρμα και κνησμό είτε πυορροούν. Το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι ότι είναι εξαιρετικά ενοχλητικά. Για να ανακουφιστείς, φτιάξε χυμό πατάτας. Πώς; Αποχύμωσε 2 πατάτες και βούτηξε μια γάζα στο χυμό.

Πασατέμπο

Αν ακούς παράξενους ήχους όπως βούισμα ή συριγμό, ακόμα κι όταν είσαι σε πλήρως ηχομονωμένο περιβάλλον, μάλλον ανήκεις στο 15% των ενηλίκων στη χώρας μας που ταλαιπωρείται από βουητό στα αφτιά. Επειδή η διαταραχή μπορεί να οφείλεται στην έλλειψη μαγνησίου, φρόντισε να εμπλουτίσεις τη διατροφή σου με
μεγαλύτερες ποσότητες του συγκεκριμένου μετάλλου. Μία από τις καλύτερες πηγές μαγνησίου είναι το πασατέμπο, ενώ θα το βρεις και στο σουσάμι, τα αμύγδαλα, τα καρύδια και τα ωμά φιστίκια.

Παπάγια

Αυτό το εξωτικό φρούτο περιέχει ένα ένζυμο που απομακρύνει τα νεκρά κύτταρα από την επιδερμίδα σου, αφήνοντάς τη λεία, απαλή και πιο λαμπερή. Δύο φορές το μήνα: Χτυπάς στο μίξερ 2 κ.σ. πλυμένη και ξεφλουδισμένη παπάγια και προσθέτεις 1 κ.σ. νιφάδες βρώμης. Απλώνεις το μίγμα στο πρόσωπό σου και το αφήνεις για 10′. Το απομακρύνεις με ένα βρεγμένο πετσετάκι. Τα ένζυμα της παπάγιας είναι απαλά, γι’ αυτό και το φρούτο είναι ιδανικό και για ευαίσθητες επιδερμίδες. Παρ’ όλα αυτά κάνε μια δοκιμή πίσω απ’ το αυτί σου πριν προχωρήσεις σε ολόκληρο το πρόσωπο.

Υ.Γ. Από το "NewsBeast.gr", το τέρας των ειδήσεων.