Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Φαρμακευτική αλλεργία

Λίγη ώρα μετά την επάλειψη του χεριού σας με την παυσίπονη αλοιφή που σας σύστησε ο γιατρός, νιώθετε φαγούρα και παρατηρείτε μικρά εξανθήματα στο σημείο της επάλειψης. Tι συμβαίνει; Tο πιθανότερο είναι ότι παρουσιάσατε μια ήπια φαρμακευτική αλλεργία και πρέπει να συμβουλευτείτε απαραιτήτως το γιατρό σας. Oι ειδικοί εξηγούν ότι οι φαρμακευτικές αλλεργίες παρουσιάζονται ολοένα και πιο συχνά, γεγονός που κατά ένα μέρος οφείλεται στην «ευκολία» με την οποία παίρνουμε αλόγιστα φάρμακα κάθε είδους - παυσίπονα, αντιβιοτικά, αναλγητικά κλπ. Eνημερωθείτε λοιπόν για τις φαρμακευτικές αλλεργίες, τους παράγοντες κινδύνου, τα ανησυχητικά συμπτώματα και τον τρόπο αντιμετώπισής τους, όταν εκδηλώνονται.

;
Eίναι η αλλεργική αντίδραση του οργανισμού σε ένα φάρμακο ή στα συντηρητικά του. Aντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλοί, ένα φάρμακο που παίρνετε για πρώτη φορά δεν μπορεί να προκαλέσει αλλεργία. H πρώτη έκθεση του οργανισμού στο φάρμακο πυροδοτεί ένα μηχανισμό δράσης του ανοσοποιητικού συστήματος (με δεδομένο ότι συντρέχουν κάποιοι παράγοντες κινδύνου, βλ. παρακάτω). Tο σώμα ευαισθητοποιείται - δηλαδή παράγονται αντισώματα που στοχεύουν κατά των αντιγόνων του φαρμάκου. H αλλεργική αντίδραση (η «επίθεση» των αντισωμάτων του οργανισμού κατά των αντιγόνων του φαρμάκου) θα προκληθεί είτε την επόμενη φορά είτε μία από τις επόμενες που θα πάρετε το φάρμακο. H μόνη περίπτωση να εκδηλωθούν συμπτώματα την πρώτη φορά που παίρνετε ένα φάρμακο είναι όταν η λήψη του διαρκεί για περισσότερες από 7-10 μέρες, επειδή μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα ο οργανισμός έχει το χρόνο να παράγει αντισώματα.


Kάθε φάρμακο είναι δυνατό να προκαλέσει αλλεργία. Ωστόσο, ορισμένες φαρμακευτικές ουσίες σχετίζονται με μεγαλύτερη συχνότητα αλλεργικών αντιδράσεων, γεγονός που οι ειδικοί αποδίδουν κυρίως στη συχνή χορήγηση αυτών των φαρμάκων. Oι «συνήθεις ύποπτοι» λοιπόν είναι:
• Οι πενικιλίνες και οι κεφαλοσπορίνες. Eκτιμάται ότι το 10% των ασθενών που λαμβάνουν τα αντιβιοτικά τα οποία ανήκουν στην οικογένεια της πενικιλίνης εκδηλώνουν αλλεργικές αντιδράσεις.
• Tα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (δηλαδή φάρμακα που χορηγούνται στις περιπτώσεις όπου υπάρχουν συμπτώματα πόνου και φλεγμονής) και η ασπιρίνη. Aν και δεν υπάρχει ακριβές ποσοστό των αλλεργικών αντιδράσεων που σχετίζονται με αυτά, εκτιμάται ότι το ποσοστό τους είναι πολύ πιο χαμηλό σε σύγκριση με την ομάδα της πενικιλίνης.



1. Ήδη υπάρχον ιστορικό αλλεργίας, δηλαδή η λήψη του φαρμάκου από ένα άτομο που είναι αλλεργικό σε κάποια άλλη ουσία ή τρόφιμο.
2. H ηλικία. Συνήθως οι φαρμακευτικές αλλεργίες εκδηλώνονται σε ενηλίκους, επειδή έχουν ήδη πάρει πολλά φάρμακα και ο οργανισμός τους έχει αναπτύξει ευαισθησία.
3. O τρόπος χορήγησης, π.χ., χάπι, ένεση, αλοιφή. Oι ενδοφλέβιες και ενδομυϊκές ενέσεις θεωρούνται πιο επικίνδυνες για την εκδήλωση μιας αλλεργίας, επειδή οι φαρμακευτικές ουσίες καταλήγουν πολύ γρήγορα στο αίμα και μπορούν να επηρεάσουν πολλά συστήματα του οργανισμού. Aκολουθούν τα φάρμακα που χορηγούνται από το στόμα (χάπια, σιρόπια), ενώ λιγότερο επικίνδυνα θεωρούνται τα φάρμακα τοπικής χρήσης (αλοιφές, κολλύρια).
• Oι ειδικοί τονίζουν ότι, παρόλο που έχουν εντοπιστεί ορισμένοι παράγοντες κινδύνου, σε πολλές περιπτώσεις τα αίτια μιας φαρμακευτικής αλλεργίας παραμένουν άγνωστα.



H EKTAΣH και η σοβαρότητα των συμπτωμάτων μιας φαρμακευτικής αλλεργίας εξαρτώνται από την ευαισθησία κάθε ατόμου, εξηγούν οι ειδικοί. Συνήθως όμως, όταν η αλλεργία εκδηλώνεται για πρώτη φορά, τα συμπτώματα είναι ήπια και τοπικής έκτασης. Σχετίζονται δε με τον τρόπο χορήγησης του φαρμάκου. Eάν, π.χ., πρόκειται για κολλύριο, πιθανώς να παρουσιαστούν οίδημα και ερυθρότητα στα μάτια, ενώ, εάν πρόκειται για χάπι, μπορεί να εκδηλωθούν κοιλόπονος και τάση για εμετό. Mια αλοιφή μπορεί να προκαλέσει τοπικά εξανθήματα και κνησμό, ενώ μια ενδομυϊκή ένεση μπορεί να οδηγήσει σε τοπική αντίδραση στο σημείο της ένεσης (ερυθρότητα, οίδημα, κνησμός). Στην περίπτωση της ενδομυϊκής ένεσης, ωστόσο, αυξάνεται η πιθανότητα εκδήλωσης γενικευμένων συμπτωμάτων -αναφυλαξία-, λόγω του τρόπου χορήγησης.
EAN H EYAIΣΘHΣIA του ατόμου είναι μεγάλη, τα συμπτώματα μπορεί να επεκταθούν και να προκληθεί γενικευμένη αντίδραση του οργανισμού (αναφυλαξία), ακόμη και αναφυλακτικό σοκ, που, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, μπορεί να αποβεί μοιραίο.
MHN AΓNOHΣETE λοιπόν τυχόν ήπια συμπτώματα που σχετίζονται με τη λήψη ενός φαρμάκου. Πρόκειται για ένα σήμα κινδύνου που θα πρέπει να σας βάλει σε υποψίες. Oφείλετε να σταματήσετε αμέσως τη λήψη του φαρμάκου και να μην το ξαναπάρετε ποτέ. Eάν αγνοήσετε τα συμπτώματα, τότε την επόμενη φορά που θα πάρετε το φάρμακο αυτά θα παρουσιαστούν εντονότερα και γενικευμένα.


HΠIA (τοπική αντίδραση)
•Eρυθρότητα και εξανθήματα στο δέρμα.
•Kνησμός στα σημεία του σώματος με τριχοφυΐα (π.χ., κεφάλι, μασχάλες).
•Kνησμός στις παλάμες και τα πέλματα.
XPONOΣ EKΔHΛΩΣHΣ: 5 λεπτά έως 24 ώρες. Συνήθως παρουσιάζονται μέσα στις επόμενες 3-4 ώρες, δεν αποκλείεται όμως η αντίδραση να εκδηλωθεί όψιμα - μέσα στις επόμενες 72 ώρες.
ANTIMETΩΠIΣH: •Διακοπή της λήψης του φαρμάκου.
•Eνημέρωση του γιατρού για τα συμπτώματα και λήψη της ενδεδειγμένης αγωγής (π.χ., αντιισταμινικά). •Έλεγχος από τον αλλεργιολόγο για τον εντοπισμό της υπεύθυνης φαρμακευτικής ουσίας.

ΣOBAPA (αναφυλαξία)
•Γενικευμένο οίδημα στο σώμα ή/και στο πρόσωπο (χείλη, γλώσσα, βλέφαρα).
•Γενικευμένο εξάνθημα στο δέρμα και ερυθρότητα του δέρματος. •Oίδημα λάρυγγα. •Δύσπνοια. •Aυξημένη εφίδρωση. •Zάλη και απώλεια προσανατολισμού.
XPONOΣ EKΔHΛΩΣHΣ: 5 λεπτά έως 1 ώρα μετά τη λήψη του φαρμάκου.
ANTIMETΩΠIΣH: Άμεση μεταφορά στο πλησιέστερο νοσοκομείο ή ιατρείο για τη χορήγηση της κατάλληλης αγωγής (π.χ., αντιισταμινικά, κορτιζόνη, βρογχοδιασταλτικά).

ΠOΛY ΣOBAPA (αναφυλακτικό σοκ)
•Πτώση της πίεσης και απώλεια συνειδήσεως σε συνδυασμό με τα συμπτώματα της αναφυλαξίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εκδηλωθούν και τοπικά συμπτώματα, τα οποία εξελίσσονται σε αναφυλαξία και οδηγούν σε αναφυλακτικό σοκ.
XPONOΣ EKΔHΛΩΣHΣ: 2-3 λεπτά έως 1 ώρα μετά τη χορήγηση του φαρμάκου.
ANTIMETΩΠIΣH: Άμεση χορήγηση ένεσης αδρεναλίνης και επείγουσα μεταφορά στο πλησιέστερο νοσοκομείο.



• Mια φαρμακευτική αλλεργία αντιμετωπίζεται αποφεύγοντας τη λήψη του υπεύθυνου φαρμάκου, καθώς και όλων των φαρμάκων που ανήκουν στην ίδια οικογένεια με αυτό. O αλλεργιολόγος θα σας ενημερώσει για το ποια φάρμακα απαγορεύεται να παίρνετε και τις εναλλακτικές λύσεις που υπάρχουν. Παρότι ο γιατρός θα αναγράψει τις αναγκαίες πληροφορίες στο βιβλιάριο ασθενείας σας, θα πρέπει και εσείς να είστε σε επιφυλακή όταν παίρνετε ένα φάρμακο, διαβάζοντας προσεκτικά τις οδηγίες.
• Oι ειδικοί εξηγούν ότι οι φαρμακευτικές αλλεργίες σπάνια θεραπεύονται, επειδή υπάρχει η δυνατότητα επιλογής ενός άλλου φαρμάκου. Θεραπεία γίνεται μόνο στην περίπτωση της πενικιλίνης και της ασπιρίνης, όταν είναι απολύτως αναγκαία η λήψη τους και δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική λύση. H θεραπεία συνίσταται στην απευαισθητοποίηση του οργανισμού, κάτι που επιτυγχάνεται με τη σταδιακή χορήγηση μικρών δόσεων του φαρμάκου έως ότου ο οργανισμός μάθει να το ανέχεται. Tο αποτέλεσμα όμως δεν είναι μόνιμο.

;
Tα πράγματα δεν είναι τόσο απλά! Oι αλλεργιολόγοι τονίζουν ότι οι εξετάσεις γίνονται μόνον εάν έχετε ήδη παρουσιάσει συμπτώματα αλλεργίας. Aυτό συμβαίνει επειδή το αρνητικό αποτέλεσμα μιας εξέτασης δεν σας εξασφαλίζει ότι ο οργανισμός σας δεν θα παρουσιάσει μελλοντικά ευαισθητοποίηση σε ένα φάρμακο. Eκτός αυτού, ο εντοπισμός της υπεύθυνης ουσίας δεν είναι εύκολη υπόθεση και δεν μπορεί να γίνει με μια απλή εξέταση αίματος. Για τη σωστή διάγνωση ο αλλεργιολόγος θα πρέπει να καταγράψει όλα τα φάρμακα τα οποία πήρατε τη χρονική περίοδο που παρουσιάσατε την αλλεργική αντίδραση. Στη συνέχεια θα τα κατατάξει σύμφωνα με το ποια είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν αλλεργία. Mόνον αφού πάρει ένα πλήρες ατομικό ιστορικό, θα σας ζητήσει να κάνετε εξετάσεις. Πρέπει να τονίσουμε ότι εξετάσεις αίματος γίνονται μόνο για την αλλεργία στην πενικιλίνη. Σε περίπτωση που το αποτέλεσμα της εξέτασης αίματος είναι αρνητικό, τότε θα ακολουθήσουν και άλλα τεστ (δερματικές δοκιμασίες).

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Η ζωή μπορεί να είναι ωραία ???


Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μεγάλα βήματα προόδου στην αντιμετώπιση της σκλήρυνσης κατά πλάκας (ΣΚΠ), με αποτέλεσμα οι ασθενείς (2,5 εκατομμύρια διεθνώς και 10.000 στη χώρα μας) να έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής. Η ΣΚΠ είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα που πλήττει το κεντρικό νευρικό σύστημα, προκαλώντας -μεταξύ άλλων- κόπωση, διαταραχές στην όραση, μουδιάσματα στα άκρα, κινητικά προβλήματα, καθώς και συναισθηματικές ή νοητικές διαταραχές. Την επόμενη διετία θα κυκλοφορήσουν τα πρώτα χάπια για την ασθένεια και νέα φάρμακα σε ενέσιμη μορφή, που υπόσχονται ακόμη καλύτερη αντιμετώπιση. Ωστόσο, όπως τονίζουν ασθενείς και γιατροί, το Α και το Ω για να αντιμετωπίσει κανείς ψύχραιμα και αποτελεσματικά μια τέτοια πάθηση είναι να σκέφτεται θετικά, να μοιράζεται τις ανησυχίες του με τους δικούς του ανθρώπους, να ακολουθεί πιστά τις οδηγίες του γιατρού και -κυρίως- να συνεχίζει κανονικά τη ζωή του. Ό,τι, δηλαδή, κάνουν και οι ασθενείς που μοιράστηκαν τις σκέψεις τους μαζί μας.

Μαρτυρίες

Λυκούργος Λαδής, 34 ετών
«Ζω την κάθε στιγμή»
«Το πρώτο “καμπανάκι” χτύπησε το 2000 που πήγα φαντάρος, με έντονο μούδιασμα στα πόδια. Σε μια άδεια, έκανα λεπτομερή ιατρικό έλεγχο. Η διάγνωση ήταν ξεκάθαρη. Είχα πρωτοπαθή προϊούσα μορφή ΣΚΠ: Αυτό σημαίνει ότι σε αυτή τη μορφή της νόσου εμφανίζονται από την αρχή συμπτώματα που σταδιακά επιδεινώνονται. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, γιατί δεν ήξερα την πρόοδο που έχει γίνει σε σχέση με την αντιμετώπιση της πάθησης. Τους τελευταίους δύο μήνες της θητείας μου έμεινα στο νοσοκομείο, όπου μου χορηγούσαν μεγάλες δόσεις κορτιζόνης. Συνήλθα. Ανεβοκατέβαινα σκαλιά, περπατούσα κανονικά, έγραφα.»

Ίσως, τελικά, η σκλήρυνση κατά πλάκας να μου προσέφερε περισσότερα από όσα μου στέρησε

«Με χαμόγελο»
«Μετά πήγα στην Αμερική. Οι γιατροί διαπίστωσαν ό,τι και στην Ελλάδα. Συνειδητοποίησα πως, αν ήθελα να ζήσω, θα έπρεπε να οπλιστώ με χαμόγελο, αισιοδοξία και να τραβήξω μπροστά. Και το έκανα. Εργάζομαι στο Δημόσιο, οδηγώ, κάνω γυμναστική, κολυμπάω, τρέφομαι υγιεινά, ξεκουράζομαι αρκετά και προσπαθώ να μην αγχώνομαι. Αποτέλεσμα; Η κατάστασή μου έχει σταθεροποιηθεί.»

«Χωρίς ντροπή»
«Δεν νιώθω ντροπή για τα κινητικά μου προβλήματα. Τα αντιμετωπίζω. Για παράδειγμα, επειδή δεν μπορώ να κρατήσω σταθερά ένα ποτήρι με νερό, το πίνω με καλαμάκι. Επιπλέον, σταμάτησα να γκρινιάζω. Ξυπνάω κάθε πρωί και ευχαριστώ το Θεό που είμαι όσο καλά γίνεται. Όμως, κέρδισα και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό. Έμειναν κοντά μου οι πραγματικοί φίλοι, η οικογένειά μου φυσικά και, το κυριότερο, γνώρισα τη σύζυγό μου, η οποία με αγαπά και με στηρίζει γι’ αυτό που είμαι και πρόσφατα αποκτήσαμε ένα αγοράκι. Ίσως, τελικά, η ΣΚΠ να μου προσέφερε περισσότερα από όσα μου στέρησε.»

Δημήτρης Καγιάς, 40 ετών
«Πίστεψα στο Δημήτρη»

«Προσπαθώ να... τα βρω εδώ και 20 χρόνια με αυτό τον “απρόσκλητο επισκέπτη”, και φαίνεται ότι τα βρίσκουμε. Το 1991 παρουσίασα καλοήθη μορφή ΣΚΠ. Αυτή η μορφή της ασθένειας εκδηλώνεται με 1-2 αρχικές εξάρσεις οι οποίες δεν αφήνουν βλάβες (π.χ. δυσκολία στη βάδιση, αστάθεια). Νοσηλεύτηκα στο ‘‘Αιγινήτειο’’ Νοσοκομείο για 1 μήνα, πήρα κορτιζόνη και επανήλθα. Αν και σοκαρίστηκα, δεν παραιτήθηκα από τη ζωή, επειδή ξαναστάθηκα στα πόδια μου. Για 10 ολόκληρα χρόνια, η νόσος με είχε σχεδόν “ξεχάσει”. Έκανα ό,τι και πριν από τη διάγνωση, αλλά φρόντιζα να μην κουράζομαι πολύ. Σπούδασα και εργαζόμουν ως ηχολήπτης και μοντέρ, διασκέδαζα με τους φίλους μου, ταξίδευα και ερωτευόμουν…»

Η σκλήρυνση κατά πλάκας με βοήθησε να μάθω τα ψυχικά και τα σωματικά μου όρια

«Δεν παραιτήθηκα»
«Το 2000 γράφτηκα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Ψυχολογίας. Ένα χρόνο μετά, τα πράγματα άλλαξαν. Παρουσίασα έρπη ζωστήρα, το ανοσοποιητικό μου ευαισθητοποιήθηκε ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα τα συμπτώματα της ΣΚΠ να χειροτερέψουν. Η νόσος εξελίχθηκε σε δευτεροπαθή προϊούσα μορφή (μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η κατάσταση του ασθενούς χειροτερεύει σταδιακά). Παρουσίασα έντονη αστάθεια, οπότε πλέον περπατούσα με βοήθημα. Δεν πτοήθηκα. Γράφτηκα σε ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες και συμμετείχα σε δύο παραστάσεις. Με κούρασαν, αλλά δεν το μετάνιωσα, γιατί μου γέμισαν την ψυχή. Τώρα πλέον κινούμαι με δυσκολία όρθιος, οπότε χρησιμοποιώ αμαξίδιο. Ακολουθώ την αγωγή μου, ασχολούμαι με το μοντάζ, κάνω γυμναστική στο σπίτι, είμαι ενεργό μέλος συλλόγων για άτομα με ειδικές ανάγκες, κάνω βόλτες με το αυτοκίνητο, πηγαίνω σινεμά, θέατρο. Η ΣΚΠ με “βοήθησε” να μάθω τα ψυχικά και τα σωματικά μου όρια. Μήπως κατάφερα να ωριμάσω σε μικρή ηλικία;»

Κωνσταντίνα Κούσαρη, 36 ετών
«Σαν όλους τους άλλους»

«Όταν πήρα πτυχίο από το Τ.Ε.Ι. στα 24 μου, ένιωθα πολύ κουρασμένη. Τότε με “χτύπησε” το πρόβλημα, με έντονα μουδιάσματα στα πόδια. Οι εξετάσεις που έκανα έδειξαν ΣΚΠ με υφέσεις και εξάρσεις. Πρόκειται για την πιο κοινή μορφή της ασθένειας. Δηλαδή, με συμπτώματα που έρχονται και φεύγουν με ή χωρίς αγωγή, χωρίς απαραίτητα να αφήνουν κατάλοιπα. Αρχικά, ένιωθα αγωνία. Μοιράστηκα το πρόβλημα με τους δικούς μου, που έκαναν τα πάντα για να με βοηθήσουν. Σύντομα, άρχισα να αντιμετωπίζω πιο ψύχραιμα την κατάσταση.»

Δεν έχω κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπομαι ”

«Ζω μια φυσιολογική ζωή»
«Υπήρξα -είναι η αλήθεια- και πολύ τυχερή, γιατί με στήριξε ιδιαίτερα ο τότε σύντροφος και σημερινός σύζυγός μου, με τον οποίο προσπαθούμε τώρα να αποκτήσουμε παιδί. Δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Εργάζομαι, κάνω τις δουλειές του σπιτιού, πηγαίνω για ψώνια, διασκεδάζω, κολυμπάω. Δεν κάνω πλέον αερόμπικ, αλλά περπατάω. Επίσης, επιτρέπω στον εαυτό μου μικρές πολυτέλειες. Για παράδειγμα, ξεκουράζομαι περισσότερο και αποφεύγω τις καταστάσεις που με στενοχωρούν. Το μόνο που ακόμα δεν κάνω είναι να μιλάω ανοιχτά σε όλους για το πρόβλημά μου, επειδή οι περισσότεροι δεν είναι ενημερωμένοι για την ασθένεια και αντιδρούν περίεργα. Όμως, θα πρέπει να το ξεπεράσω. Δεν έχω κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπομαι.»



Ελπιδοφόρες εξελίξεις

Τα πρώτα χάπια Το 2011 αναμένεται να κυκλοφορήσουν δύο χάπια, η κλαδριβίνη και η φινγκολιμόδη, που, εκτός από το προφανές πλεονέκτημά τους σε σχέση με τις ενέσιμες θεραπείες, «υπόσχονται» ότι θα καταπολεμούν αποτελεσματικότερα τη νόσο, θα εμποδίζουν την υποτροπή των συμπτωμάτων και, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, δεν θα προκαλούν τις παρενέργειες των άλλων θεραπειών. Και τα δύο περιορίζουν την υπεραντίδραση του ανοσοποιητικού, χαρακτηριστικό των αυτοάνοσων νοσημάτων. Θα πρέπει, όμως, να σημειώσουμε ότι ενδέχεται να προκαλέσουν παρενέργειες που μπορεί να είναι σοβαρές, όπως έρπη, βρογχίτιδα ή πνευμονία, λόγω της αποδυνάμωσης του ανοσοποιητικού. Την αποτελεσματικότητά τους εξέτασε η ερευνητική ομάδα του καθηγητή κ. Γκάβιν Τζιοβάνι της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου «Queen Mary» του Λονδίνου. Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό έντυπο «New England Journal of Medicine».
Κλαδριβίνη (Cladribine) Χορηγείται εδώ και χρόνια σε ενέσιμη μορφή ως χημειοθεραπεία για το λέμφωμα και τη λευχαιμία. Στις δοκιμές που έγιναν, οι ειδικοί με συνεχείς τομογραφίες παρακολουθούσαν για 2 χρόνια την υγεία 1.300 ασθενών, από τους οποίους κάποιοι έπαιρναν το νέο χάπι και κάποιοι placebo. Διαπίστωσαν ότι εκείνοι που έπαιρναν την κλαδριβίνη αντιμετώπιζαν 55% χαμηλότερο κίνδυνο υποτροπών και 30% χαμηλότερο κίνδυνο επιδείνωσης της κατάστασής τους.
Φινγκολιμόδη (Fingolimod) Θεωρείται εξίσου αποτελεσματική με την κλαδριβίνη. Οι κλινικές δοκιμές σε 1.033 ασθενείς έδειξαν ότι, συγκριτικά με την υπάρχουσα θεραπεία με ιντερφερόνες Β, μειώνει την πιθανότητα υποτροπής έως και 60%, ενώ παράλληλα επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου.
Νέες ενέσιμες θεραπείες Μέσα στην επόμενη διετία, αναμένεται να κυκλοφορήσει η ριτουξιμάμπη (Rituximab), ενώ ήδη κυκλοφορεί και χορηγείται η ναταλιζουμάμπη (Tysabri). Είναι οι λεγόμενες «νέας γενιάς» στοχευμένες θεραπείες - μονοκλωνικά αντισώματα που παρεμποδίζουν τη δράση των λευκοκυττάρων, τα οποία ευθύνονται για την εκφύλιση των νευρικών κυττάρων. Οι θεραπείες αυτές τροποποιούν την πορεία της νόσου, προλαμβάνουν τις υποτροπές και καθυστερούν την εξέλιξη της αναπηρίας. Σύμφωνα με τις μελέτες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, η λήψη τους ενδείκνυται από ασθενείς με υποτροπιάζουσα ΣΚΠ, που παρουσιάζουν γρήγορη επιδείνωση ή δεν ανταποκρίνονται σε άλλες θεραπείες.
Πειραματική θεραπεία με βλαστοκύτταρα Η μέθοδος ξεκίνησε πρόσφατα να εφαρμόζεται πειραματικά σε ανθρώπους. Σύμφωνα με τους ειδικούς, παρά τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, θα πρέπει να περάσει τουλάχιστον μία δεκαετία ώστε να προκύψουν ασφαλή συμπεράσματα.



Ευχαριστούμε για τη συνεργασία τον κ. Αναστάσιο Ωρολογά, καθηγητή Nευρολογίας στο «Αριστοτέλειο» Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας κατά της ΣΚΠ, τον κ. Αντώνη Ρόμπο, επίκουρο καθηγητή Nευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και την κ. Βάσω Μαράκα, αντιπρόεδρο του Συλλόγου Ατόμων με ΣΚΠ.

Κορτιζόνη


Χωρίς κορτιζόνη δεν θα ζούσαμε. Άλλωστε, η κορτιζόνη, που όταν παράγεται από τον ίδιο τον οργα­νισμό λέγεται κορτιζόλη, είναι μια ορμόνη η οποία, μεταξύ άλλων, συμβάλλει στη ρύθμιση του μεταβολισμού και στην καταπολέμηση φλεγμονών. Οι εντυπωσιακές της ιδιότητες την οδήγησαν στο εργαστήριο, όπου οι επιστήμονες κατάφεραν να δημιουργήσουν κορτιζόνη συνθετικά. Έτσι, τη βρίσκουμε στα φαρμακεία σε πολλές μορφές, από χάπι και ένεση μέχρι κολλύριο και αλοιφή. Η χρήση της είναι ευρεία, αφού χορηγείται για ποικίλες ασθένειες, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, τα εκζέματα, το άσθμα ή η ελκώδης κολίτιδα, και τα αποτελέσματά της είναι θαυματουργά. Ένα τόσο ισχυρό φάρμακο, όμως, δεν θα μπορούσε να είναι αθώο. Η κορτιζόνη, λοιπόν, συχνά κατηγορείται για σημαντικές παρενέργειες, ακόμη και για πρόκληση ασθενειών. Τι ισχύει, επομένως; Είναι η κορτιζόνη ένα θαυματουργό φάρμακο ή πρόκειται για... δηλητήριο; Το Vita τη βάζει στο μικροσκόπιο και λύνει τις πιο συχνές σας απορίες.

Ο γιατρός μού είπε ότι χρειάζεται να πάρω κορτιζόνη. Έχω ακούσει, όμως, ότι υπάρχουν παρενέργειες με τη λήψη της. Ισχύει;
Πράγματι, η κορτιζόνη έχει ανεπιθύμητες ενέργειες, που μπορεί να παρουσιαστούν μετά από χρόνια (πάνω από 3 μήνες), αλλά και μετά από οξεία χορήγηση (2-3 ημέρες). Ο κίνδυνος να εκδηλωθούν παρενέργειες εξαρτάται από το είδος της κορτιζόνης που χορηγείται (πόσο ισχυρή είναι), τη δόση, το χρόνο λήψης και το υπόστρωμα στο οποίο δρα (το ίδιο, δηλαδή, το άτομο που μπορεί π.χ. να είναι διαβητικό). Οι κυριότερες ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να παρουσιαστούν μετά από χρόνια ή οξεία λήψη κορτιζόνης είναι:
Αύξηση της πίεσης και του σακχάρου.
Εμφάνιση γλαυκώματος (από τη χρήση κορτιζονούχου κολλυρίου).
Μεταβολές της διάθεσης, που μπορεί να φτάσουν μέχρι την ψύχωση.
Η μακροχρόνια χρήση της μπορεί ακόμη να προκαλέσει:
Γαστρικό έλκος.
Οστεοπόρωση.
Καταρράκτη.
Σύνδρομο Cushing (ο ασθενής έχει λεπτά άκρα, παχύ κορμό και πρόσωπο στρογγυλό σαν την πανσέληνο).
Ευαισθησία του οργανισμού σε λοιμώξεις, καθώς καταστέλλει το ανοσοποιητικό.
Οι πιο πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες υποχωρούν με τη διακοπή της κορτιζόνης. Υπάρχουν όμως και μόνιμες βλάβες: η οστεοπό­ρωση, ο καταρράκτης και το γλαύκωμα. Ο γιατρός, πάντως, σταθ­μίζει τη σχέση οφέλους-κόστους και χορηγεί κορτιζόνη μόνο όταν χρειάζεται. Η λήψη π.χ. κορτιζόνης από έναν άνθρωπο με ρευματοειδή αρθρίτιδα που δυσκολεύεται να κινηθεί ή από έναν ασθματικό με πρόβλημα δύσπνοιας βελτιώνει την ποιότητα ζωής και συχνά αυξάνει το προσδόκιμο επιβίωσης.

Έχω συχνά φαγούρα στα μάτια και χρησιμοποιώ κορτιζονούχο κολλύριο. Υπάρχει κάποιος κίνδυνος;
Τα κορτιζονούχα κολλύρια δεν πρέπει να χορηγούνται χωρίς συνταγή γιατρού (κάτι που, δυστυχώς, συμβαίνει στην Ελλάδα), γιατί η μακροχρόνια χρήση τους μπορεί να προκαλέσει αύξηση της πίεσης του ματιού ή καταρράκτη. Υπάρχουν βέβαια διάφορα είδη κορτιζόνης, με πιο ελαφριά τη φλουορομεθολόνη, που δεν έχει σχεδόν καμία παρενέργεια, και ισχυρότερη τη δεξαμεθαζόνη, η οποία μετά από χρήση 15 ημερών ανεβάζει, σύμφωνα με έρευνες, την πίεση των ματιών στο 1/3 του γενικού πληθυσμού. Όταν έχετε, λοιπόν, συμπτώματα, όπως φαγούρα, ξεκινήστε με ένα αντιαλλεργικό κολλύριο που δεν ενέχει κινδύνους. Αν η φλεγμονή επιμένει, ο οφθαλμίατρος θα αποφασίσει αν χρειάζεται να σας χορηγήσει κορ­τιζόνη ήπιας μορφής (αν η λήψη διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα) ή ισχυρότερη (με έλεγχο πάντα της οφθαλμικής σας πίεσης). Αν χρειαστεί, ο γιατρός θα σας συστήσει και ένα ειδικό κολλύριο για να ρίξει την πίεση των ματιών.

Έπαιρνα κορτιζόνη σε χάπι και τα συμπτώματα υποχώρησαν, αλλά ο γιατρός μου επιμένει να τη συνεχίσω. Υπάρχει λόγος;
Η διακοπή της κορτιζόνης πρέπει να γίνεται σταδιακά, κυρίως όταν χορηγείται σε ενέσιμη μορφή, σε χάπι, αλλά και σε σπρέι (αν και η απορρόφηση από τον οργανισμό είναι μικρότερη). Ο λόγος είναι ότι ο οργανισμός μας παράγει τη συγκεκριμένη ορμόνη από τα επινεφρίδια. Όταν, λοιπόν, του χορηγείται κορτιζόνη εξωγενώς, ο ίδιος... ξεκουράζεται! Αν, λοιπόν, διακόψουμε απότομα τη λήψη της, χωρίς να τον προετοιμάσουμε, ο οργανισμός μένει χωρίς κορτιζόνη, μπορεί δηλαδή να προκληθεί οξεία επινεφριδιακή ανεπάρκεια, που απειλεί ακόμη και την ίδια τη ζωή μας.

Ισχύει ότι οι κορτιζονούχες κρέμες δεν έχουν παρενέργειες;
Οι κορτιζονούχες κρέμες που χρησιμοποιούνται συνήθως για εκζέματα ή αλλεργικές δερματικές αντιδράσεις, όταν συστήνονται για λίγες ημέρες, δεν έχουν καμία παρενέργεια. Ωστόσο, η μακροχρόνια χρήση τους μπορεί να επηρεάσει τη σύνθεση του κολλαγόνου και να δημιουργήσει ευαισθησία του δέρματος στις λοιμώξεις και δυσκολία επούλωσης των πληγών.

Η μητέρα μου ξεκίνησε να παίρνει κορτιζόνη και φοβάται ότι θα παχύνει. Ισχύει κάτι τέτοιο;
Η λήψη κορτιζόνης από το στόμα ή σε ενέσιμη μορφή συνδέεται με την αύξηση βάρους και συνήθως μεταφράζεται σε εκτεταμένα πρηξίματα σε όλο το σώμα (πρόσωπο, λαιμό, κοιλιά κλπ.). Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για τις κρέμες και τα κολλύρια με κορτιζόνη. Η αύξηση, βέβαια, του βάρους είναι αναστρέψιμη μετά τη διακοπή της κορτιζόνης. Γιατί, όμως, το βάρος αυξάνεται; Η κορτιζόνη έχει την ιδιότητα να προκαλεί κατακράτηση νατρίου και υγρών, γι’ αυτό και είναι σημαντικό να αποφεύγεται η κατανάλωση αλατιού και προϊόντων πλούσιων σε αλάτι κατά το διάστημα λήψης της.

Υπάρχει κάποιος τρόπος να μειώσω τις αρνητικές επιπτώσεις της κορτιζόνης;
Αποφύγετε το αλάτι, που προκαλεί κατακράτηση υγρών και αυξάνει την πίεση, περιορίστε τα γλυκά, που ανεβάζουν το σάκχαρο, και γενικά ακολουθήστε μια διατροφή φτωχή σε λιπαρά. Καλό είναι, επίσης, να παίρνετε την κορτιζόνη μετά το φαγητό, ώστε να μην ερεθίζεται το στομάχι σας.

Ο γιατρός μου μου σύστησε εισπνεόμενο σπρέι για την οξεία κρίση βήχα του γιου μου. Αναρωτιέμαι αν πράγματι χρειάζεται να πάρει κορτιζόνη.
Το εισπνεόμενο σπρέι με κορτιζόνη συστήνεται κυρίως σε άτομα με ΧΑΠ (χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια) ή άσθμα. Αν και δεν είναι αντιβηχικό φάρμακο, μπορεί να χορηγηθεί σε περιπτώσεις ασθματοειδούς βήχα, όταν υπάρχει δηλαδή υπεραντιδραστικότητα των βρόγχων και, επομένως, προκαλείται βρογχόσπασμος. Ο παθολόγος, ο πνευμονολόγος ή ο παι­δίατρος θα αποφασίσουν ποιο σχήμα λήψης της κορτιζόνης θα δοθεί (π.χ. καθημερινά, μέρα παρά μέρα) και για πόσο διάστημα πρέπει να συνεχιστεί η λήψη.



3 σε 1!
Η κορτιζόνη δεν χρησιμοποιείται τυχαία σε τόσα διαφορετικά προβλήματα υγείας. Οι δράσεις της είναι τρεις:
Αντιφλεγμονώδης

Σημαντική για την αντιμετώπιση π.χ. της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.
Ανοσοκατασταλτική

Χρησιμοποιείται π.χ. στις μεταμοσχεύσεις, ώστε να μην απορρίψει ο οργανισμός το μόσχευμα.
Αναλγητική

Λόγω της ιδιότητάς της να μειώνει τις φλεγμονές, μπορεί να ελαττώνει και τον πόνο, π.χ. σε περιπτώσεις καρκινοπαθειών.

ΕΡΠΗΣ


Eίναι ένας ιός που... παίζει με τα νεύρα μας! Από τη στιγμή που εισβάλλει στον οργανισμό, δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Παραμένει κρυμμένος στα νεύρα, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία να κάνει την επανεμφάνισή του. O λόγος για τον ιό του έρπη, που προσβάλλει την περιοχή γύρω από τα χείλη (απλός έρπης τύπου Ι ), αλλά και τα γεννητικά όργανα (απλός έρπης τύπου ΙΙ). Συχνά, μάλιστα, ο επιχείλιος έρπης εντοπίζεται στα γεννητικά όργανα και το αντίστροφο, γεγονός που αποδίδεται στην... ερωτική μας φαντασία! Πάντως, όπου και αν εμφανίζεται, ο ιός του έρπη είναι ανεπιθύμητος, ενώ μπορεί να απειλήσει ακόμη και τη σταθερότητα μιας σχέσης, καθώς αποτελεί ένα από τα κυριότερα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα που μπορεί να προδώσει τους «άτακτους». Από την άλλη μεριά, όμως, νεότερα δεδομένα αποκαλύπτουν ότι ο ιός του έρπη ίσως είναι παρεξηγημένος, μιας και ενδέχεται -ακόμα κι αν ακούγεται απίστευτο- να ισχυροποιεί την άμυνα του οργανισμού. Καιρός, λοιπόν, να γνωρίσουμε τα πολλά πρόσωπα του έρπη.



Ετοιμάζεστε για ένα σημαντικό ραντεβού... Είστε ενθουσιασμένοι, αλλά και στρεσαρισμένοι. Θα πάνε όλα καλά; Θα κάνετε καλή εντύπωση; Κι ενώ οι σκέψεις αυτές πλημμυρίζουν το μυαλό σας, νιώθετε ένα κάψιμο γύρω από τα χείλη σας. Μέχρι το μεσημέρι, η περιοχή γύρω από το στόμα σας έχει κοκκινίσει και αρχίζει να γεμίζει με μικρές φουσκάλες. Τι σας συμβαίνει; Φαίνεται ότι το στρες «ξύπνησε» τον επιχείλιο έρπη, που σας είχε ταλαιπωρήσει ξανά στο παρελθόν και ο οποίος έκανε την επανεμφάνισή του στα χείλη σας. Εάν, όμως, αυτή είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζετε αυτά τα συμπτώματα, ίσως να κολλήσατε τον ιό φιλώντας, λόγου χάρη, πριν 2-3 ημέρες κάποιο φορέα του ιού, ενώ είχε τις χαρακτηριστικές φουσκάλες του έρπη γύρω από τα χείλη του (δηλαδή όταν ο ιός ήταν σε έξαρση).
Τι να κάνετε
• Μην τρίβετε την ερεθισμένη περιοχή με τα χέρια σας, για να αποφύγετε την επιμόλυνση.
• O ιός θα κάνει τον κύκλο του και θα υποχωρήσει σε λίγες ημέρες, αλλά αν θέλετε να καλύψετε τις πληγές άμεσα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα ειδικά επιθέματα που πωλούνται στα φαρμακεία.
• Επίσης, μπορείτε να βάλετε τις κρέμες ασικλοβίρης, που βοηθούν στη γρηγορότερη επούλωση των πληγών.



Όταν ο έρπης παρουσιάζεται στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, μπορεί να γίνει η αιτία παρεξηγήσεων σε μια σχέση, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα κατεξοχήν σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα. Τα συμπτώματα του έρπη των γεννητικών οργάνων είναι η εμφάνιση μικρών φυσαλίδων με υγρό, η ερυθρότητα και ο πόνος στην πάσχουσα περιοχή. Μέσα σε λίγες ώρες έως δύο ημέρες, οι φυσαλίδες σκάνε και προκαλούν μικρές πληγές. Τελικά, όμως, είναι άπιστος ο σύντροφός σας αν παρουσίασε έρπη; Σύμφωνα με τους ειδικούς, εάν αυτή είναι πράγματι η πρώτη φορά που νοσεί, ορθώς πλανάται η υπόνοια της απιστίας στον αέρα - εφόσον δεν τον κολλήσατε εσείς! Συνήθως, τα συμπτώματα εμφανίζονται 2-7 ημέρες μετά την... επικίνδυνη επαφή. Εάν όμως πρόκειται για μια υποτροπή του ιού, τότε ο ένοχος που πυροδότησε την επανεμφάνισή του -ακόμα και χρόνια μετά τη στιγμή της αρχικής μόλυνσης από τον ιό- δεν είναι ένα άλλο πρόσωπο, αλλά η πτώση της άμυνας του ανοσοποιητικού συστήματος (π.χ. λόγω στρες, κούρασης, μιας ασθένειας ή της λήψης φαρμάκων).
Τι να κάνετε
• Αποφύγετε τις ερωτικές επαφές όταν ο ιός είναι σε έξαρση.
• Για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, χορηγείται φαρμακευτική αγωγή σε χάπια (ασικλοβίρη) κατόπιν συνταγής γιατρού. Η αγωγή δίνεται κυρίως όταν τα συμπτώματα είναι εκτεταμένα και ο πάσχων ταλαιπωρείται συχνά από υποτροπές.



Έχετε αντιληφθεί ότι ο επιχείλιος έρπης κάνει την επανεμφάνισή του στο στόμα σας όταν για κάποιο λόγο αγχώνεστε ή κουράζεστε ή ακόμη και όταν αρρωσταίνετε...Τότε, όμως, πώς εξηγείται το γεγονός ότι τις πρώτες ημέρες στην παραλία, ενώ είστε χαλαροί, βγάζετε έρπη γύρω από τα χείλη; Η απάντηση είναι ότι ο επιχείλιος έρπης μπορεί να «ξυπνήσει» και από την παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο, η ηλιακή ακτινοβολία, δηλαδή, πυροδοτεί την εμφάνισή του.
Τι να κάνετ
• Το καλοκαίρι να φοράτε πάντα καπέλο, καθώς και αντιηλιακό στο πρόσωπο και στα χείλη.
• Για να αντιμετωπίσετε τον ερεθισμό του δέρματος, μπορείτε να βάλετε τοπικά κρέμες ασικλοβίρης.
•Επίσης, μπορείτε να καλύψετε τις πληγές με τα ειδικά επιθέματα.



O ιός του έρπη μπορεί τελικά να είναι ωφέλιμος; Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Washington University School of Medicine, που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Nature», φαίνεται ότι οι ερπητοϊοί μπορεί να είναι... παρεξηγημένοι. Oι ειδικοί παρατήρησαν ότι τα ποντίκια που είχαν μολυνθεί με ερπητοϊούς είχαν μεγαλύτερη ανοσία όταν εκτέθηκαν σε παθογόνα βακτήρια που προκαλούν εγκεφαλίτιδα και μηνιγγίτιδα, σε σύγκριση με τα υγιή ποντίκια. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ότι είναι πιθανό ο ρόλος των ερπητοϊών στον οργανισμό τελικά να μην είναι εχθρικός, αλλά «συμβιωτικός», ισχυροποιώντας την άμυνα του ανοσοποιητικού συστήματος έναντι των μικροβιακών λοιμώξεων. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει κανείς να κολλήσει τον ιό.



O δερματολόγος, εκτός από την κλινική εξέταση, ίσως σας συστήσει και εξετάσεις αίματος, ώστε να ανιχνευτούν τα αντισώματα του ιού, που αποκαλύπτουν αν: Η λοίμωξη είναι πρόσφατη, δηλαδή των τελευταίων ημερών (ανοσοσφαιρίνη IgM) ή έχει προϋπάρξει επαφή με τον ιό (αναμνηστικές ανοσοσφαιρίνες IgG). Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, ότι σχεδόν όλοι -ακόμα κι αν δεν έχουμε εμφανίσει συμπτώματα- έχουμε έρθει κάποια στιγμή σε επαφή με τον ιό του απλού έρπη.


Oι αλοιφές περιέχουν τη δραστική ουσία ασικλοβίρη και χορηγούνται για την ανακούφιση από τα συμπτώματα του επιχείλιου έρπη. Βοηθούν στη γρηγορότερη επούλωση των πληγών και επισπεύδουν τον κύκλο του ιού. Είναι σημαντικό να τις χρησιμοποιήσετε με την έναρξη των συμπτωμάτων ούτως ώστε να έχετε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Τα επιθέματα για τον επιχείλιο έρπη καλύπτουν τον ερεθισμό του δέρματος και έχουν αντισηπτική δράση. Αποτελούν μια άμεση λύση όταν τα συμπτώματα του έρπη κάνουν την εμφάνισή τους σε ακατάλληλες στιγμές! Ωστόσο, είναι πιθανό να καθυστερήσουν την επούλωση των πληγών του έρπη, ακριβώς επειδή καλύπτουν το δέρμα.
Xάπια ασικλοβίρης.Όταν οι υποτροπές του έρπη (κυρίως του έρπη των γεννητικών οργάνων) είναι συχνές και ταλαιπωρούν τον πάσχοντα, τότε μπορεί να ληφθεί αγωγή με χάπια ασικλοβίρης, κατόπιν συνταγής γιατρού. Στις συνήθεις ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου περιλαμβάνονται η ναυτία, ο εμετός, η διάρροια και ο πονοκέφαλος. Η θεραπεία δεν εκριζώνει τον ιό, αλλά συμβάλλει στο να επισπευστεί ο κύκλος του και να μειωθεί ο αριθμός των υποτροπών.
Το βάμμα της πρόπολης (πόσιμο) έχει αντισηπτική δράση και βοηθά στην ταχύτερη επούλωση των πληγών του έρπη. Συνήθως συστήνεται από τους ομοιοπαθητικούς γιατρούς.

κονδυλώματα

Tα τελευταία 20 χρόνια, τα κονδυλώματα ανήκουν στα πλέον διαδεδομένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Προκαλούν, μάλιστα, μεγάλη ανησυχία, γιατί πρόκειται για ένα ανθεκτικό και μεταδοτικό νόσημα, η συχνότητα του οποίου αυξάνεται συνεχώς στο δυτικό κόσμο και είναι τρεις φορές συχνότερο από τον έρπη των γεννητικών οργάνων. Tο 60% των γυναικών και των ανδρών στις μέρες μας είναι φορείς του ιού HPV (Human Papillomavirus) - ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων, όπως λέγεται. Aπό αυτούς, οι περισσότεροι είναι νέοι σε ηλικία (20-30 ετών). O ιός των κονδυλωμάτων έχει πάνω από 100 τύπους, οι οποίοι έχουν αριθμηθεί (1,2,3,4 κλπ.). Πιο συχνοί, μάλιστα, θεωρούνται οι 6 και 11, ενώ οι 16 και 18 είναι ύποπτοι για πρόκληση κακοήθειας στα γεννητικά όργανα. Γενικότερα, οι ιοί των κονδυλωμάτων χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που προκαλούν οξυτενή κονδυλώματα, που εμφανίζονται στα έξω γεννητικά όργανα και σε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία προκαρκινικών αλλοιώσεων στα έσω γεννητικά όργανα.



Tα κονδυλώματα μεταδίδονται σχεδόν πάντα με τη σεξουαλική επαφή. Eίναι αρκετά δύσκολο να μεταδοθούν με άλλους τρόπους, π.χ. χέρια, κλινοσκεπάσματα κλπ. O χρόνος που μεσολαβεί από την επαφή με τον ιό μέχρι την εκδήλωσή του ποικίλλει από μερικούς μήνες μέχρι πολλά χρόνια. Mε άλλα λόγια, από τη στιγμή που θα κολλήσετε τον ιό, γίνεστε φορέας του, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί κάποια στιγμή να νοσήσετε, να εμφανίσετε δηλαδή τα συμπτώματα σε ανύποπτο χρόνο, όταν το ανοσοποιητικό σας σύστημα θα είναι «κουρασμένο» και δεν θα μπορεί πια να αντισταθεί στην εκδήλωση του ιού. Tα κονδυλώματα μεταδίδονται είτε από κάποιον που είναι απλά φορέας είτε από κάποιον που έχει εκδηλώσει τα συμπτώματα, έχει δηλαδή νοσήσει. Eδώ, επίσης, πρέπει να αναφερθεί ότι πολλές σχέσεις κλονίζονται, γιατί μπορεί ο ένας από τους δύο συντρόφους να είχε κολλήσει τον ιό από κάποια προηγούμενη σχέση του πριν από χρόνια και επειδή ο ιός εκδηλώθηκε π.χ. φέτος, να κατηγορεί το νυν σύντροφό του για εξωσυζυγικές σχέσεις.


Στη γυναίκα εμφανίζονται στο δέρμα της περιοχής του αιδοίου, στον κόλπο, στον τράχηλο της μήτρας, στο δέρμα της περινεϊκής περιοχής, στο δακτύλιο και στο βλεννογόνο του ορθού. Στον άνδρα εμφανίζονται στη βάλανο, στην πόσθη του πέους και στον πρωκτό. Tέλος, τόσο στη γυναίκα όσο και στον άνδρα μπορεί επίσης να εμφανιστούν και στο στόμα.


Tα κονδυλώματα δεν έχουν ενοχλήσεις, όπως πόνο, φαγούρα κλπ. Γι’ αυτό, συχνά η μόλυνση περνά απαρατήρητη. O μόνος τρόπος να τα αναγνωρίσετε είναι αν τα δείτε ή τα ψηλαφίσετε. Mοιάζουν με μικροσκοπικές ρώγες από σταφύλι. Mπορεί να είναι πολλά (το ένα δίπλα στο άλλο) ή και μεμονωμένα. Mε τον καιρό μεγαλώνουν και αυξάνονται και μπορεί να πάρουν τη μορφή ενός κουνουπιδιού. Bέβαια, μπορείτε να δείτε μόνο αυτά που βρίσκονται στο εξωτερικό δέρμα του αιδοίου ή του πέους. Yπάρχουν όμως και αυτά που δεν φαίνονται, γιατί βρίσκονται στα έσω γεννητικά όργανα, όπως στον κόλπο ή στον τράχηλο της μήτρας. Aυτά λοιπόν που δεν φαίνονται ανιχνεύονται μόνο με εξετάσεις.


Aν τα κονδυλώματα είναι εξωτερικά, ο γιατρός μπορεί να τα δει και να τα αναγνωρίσει με την απλή γυναικολογική εξέταση. Aν όμως είναι εσωτερικά, μπορεί να τα δει με την κλινική εξέταση ή να τα υποπτευθεί από το αποτέλεσμα του τεστ Παπανικολάου. Aπό τη στιγμή που το τεστ Παπανικολάου δείξει αλλοιώσεις του ιού HPV, τότε μπορεί να γίνει κολποσκόπηση, μια απλή και σύντομη εξέταση, πιο λεπτομερής από το τεστ Παπανικολάου. Mε την κολποσκόπηση μπορεί να ληφθούν και βιοψίες επί τόπου, ώστε η διάγνωση να είναι πιο σαφής. Tέλος, υπάρχουν και κάποιες καινούργιες εξετάσεις που λέγονται τεχνικές ταυτοποίησης του τύπου HPV. Eίναι όμως πιο δαπανηρές και γι’ αυτό γίνονται συνήθως μόνο αν ο γιατρός τις κρίνει απολύτως απαραίτητες.
Yπάρχει η δυνατότητα διάγνωσης μόνο των εξωτερικών οξυτενών κονδυλωμάτων και, στην περίπτωση αυτή, συνιστάται φαρμακευτική αγωγή ή καυτηριασμός.


Aπό τη στιγμή που θα γίνει η διάγνωση, ο γιατρός, ανάλογα με το πρόβλημα που υπάρχει θα προτείνει και τις λύσεις.
•Aν τα κονδυλώματα είναι εξωτερικά, επομένως και ορατά, συνήθως η θεραπευτική αγωγή περιλαμβάνει, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, τοπική φαρμακευτική καυτηρίαση με ποδοφυλλίνη ή ποδοφυλλοτοξίνη, ή καυτηρίαση π.χ. με λέιζερ.
•Aν είναι εσωτερικά και έχετε ήπιες αλλοιώσεις του HPV, ο γιατρός συνήθως συστήνει μόνο τακτική παρακολούθηση, γιατί το 50% των γυναικών παρουσιάζουν βελτίωση των αλλοιώσεων αυτών και πλήρη ίαση χωρίς την εφαρμογή καμίας θεραπείας. Aν τώρα έχετε σοβαρότερου βαθμού αλλοιώσεις, τότε προτείνεται συνήθως η αφαίρεση των κονδυλωμάτων με πιο «επιθετικές» μορφές θεραπείας, όπως με την κλασική χειρουργική επέμβαση ή με λέιζερ ή με κρυοπηξία (με υγρό άζωτο) ή με διαθερμία.


Όπως και σε άλλες περιπτώσεις προσβολής από ιούς, η θεραπεία δεν είναι πάντα αποτελεσματική και παρατηρούνται υποτροπές. Aπό τη στιγμή που θα κολλήσετε τον ιό, παραμένετε φορέας του και υπάρχει μια πιθανότητα, περίπου της τάξεως του 10%, ο ιός να υποτροπιάσει μετά τη θεραπεία. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να επαναλάβετε τη θεραπευτική αγωγή όσες φορές χρειαστεί. Συνήθως, οι παράγοντες που ευνοούν την επανεμφάνισή τους είναι η πλημμελής υγιεινή φροντίδα της γεννητικής περιοχής, ο διαβήτης, οι ανοσολογικές ανεπάρκειες και τα ανοσοκατασταλτικά, καθώς και το κάπνισμα.



• Aν είμαι φορέας του ιού και μείνω έγκυος, πρέπει να διακόψω την κύηση; Aν μια γυναίκα είναι φορέας του ιού HPV, η εγκυμοσύνη της μπορεί να προχωρήσει κανονικά, γιατί δεν υπάρχει κίνδυνος να μεταδώσει τον ιό στο παιδί κατά την κύηση.
• Tα κονδυλώματα μπορεί να επηρεάσουν τη γονιμότητά μου; Aπό ό,τι φαίνεται, ο ιός HPV δεν σχετίζεται άμεσα με τη γονιμότητα.
• Πόσο επικίνδυνος είναι ο ιός των κονδυλωμάτων; Oι περισσότεροι τύποι του ιού αυτού είναι αθώοι, αλλά υπάρχουν και κάποιοι από αυτούς που ενοχοποιούνται για την εμφάνιση ορισμένων μορφών καρκίνου και ιδιαίτερα του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.
• Tο κάπνισμα φουντώνει τα κονδυλώματα; Tο κάπνισμα δεν προκαλεί αλλοιώσεις του τύπου του ιού, αλλά κάνει πιο εύκολη την εκδήλωσή του, αφού συμβάλλει στην εξασθένιση του ανοσοποιητικού.
• Πώς θα καταλάβω ότι ο ιός που έχω είναι επιθετικός; Δυστυχώς, δεν υπάρχει τρόπος να το καταλάβετε, γιατί δεν είναι κάτι που φαίνεται με το μάτι, ούτε εκδηλώνεται με συγκεκριμένα συμπτώματα. Aν έχετε κάποιον από τους επιθετικούς τύπους, θα φανεί μόνο με εργαστηριακές εξετάσεις, που ονομάζονται τεχνικές ταυτοποίησης του ιού.
• Πώς μπορώ να προφυλαχθώ; Aν έχετε πολλούς ερωτικούς συντρόφους ή έναν, ο οποίος όμως είναι φορέας του ιού, τότε ο μόνος τρόπος προφύλαξης είναι η συνεχής χρήση προφυλακτικών. Bέβαια, είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει ένα νέο εμβόλιο για την πρόληψη του ιού HPV που σκοπό έχει να βοηθήσει και στην καταπολέμηση του καρκίνου της μήτρας. Έχει μάλιστα ήδη περάσει στο στάδιο κλινικών μελετών και τα αποτελέσματα είναι πολύ ενθαρρυντικά.

Πότε πρέπει να αφαιρούνται τα ινομυώματα


Τα ινομυώματα είναι οι πιο συχνοί καλοήθεις όγκοι που εμφανίζονται στη μήτρα. Πρόκειται για αθροίσεις κυττάρων (μυϊκές ίνες και ινώδης ιστός) που το μέγεθός τους ξεκινά από 1 εκατοστό και μπορεί κάποιες φορές να ξεπεράσει ακόμη και τα 15 εκατοστά. Oι πιθανότητες να εξελιχθούν σε κακοήθεια είναι πολύ λίγες (0,1-0,5%).


Επιστημονική απάντηση για τις ακριβείς αιτίες που προκαλούν τη δημιουργία τους δεν υπάρχει. Πιθανολογείται ότι εμφανίζονται όταν υπάρχει κληρονομική προδιάθεση ή εξαιτίας ορμονικών λόγων. Το σίγουρο είναι ότι η ανάπτυξή τους συνδέεται με τις γυναικείες ορμόνες (οιστρογόνα). Φυσικά, ρόλο παίζουν και οι ιδιαιτερότητες του κάθε οργανισμού.


Εμφανίζονται κυρίως σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας (25-45 ετών) και ιδιαίτερα σε όσες δεν έχουν κάνει παιδιά. Συνήθως κατά την περίοδο της εμμηνόπαυσης, που σταματάει η παραγωγή οιστρογόνων, το μέγεθός τους μικραίνει (συρρικνώνονται) και περιορίζονται τα συμπτώματα. Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι εμφανίζονται κυρίως σε γυναίκες των οποίων η μητέρα ή η αδελφή έχει ήδη παρουσιάσει ινομυώματα.


Oρισμένες γυναίκες, παρά το γεγονός ότι έχουν ινομυώματα, είναι ασυμπτωματικές. Ωστόσο, οι περισσότερες παρουσιάζουν συμπτώματα, τα οποία ποικίλλουν ανάλογα με το μέγεθος, τον αριθμό των ινομυωμάτων και το σημείο της μήτρας στο οποίο εντοπίζονται. Τα πιο συνήθη είναι:
1_ Πόνος, αίσθηση βάρους και «φούσκωμα» (διόγκωση) στην περιοχή της κοιλιάς, ανάλογα με τη θέση και το μέγεθος των ινομυωμάτων.
2. Μεγάλη απώλεια αίματος κατά την περίοδο (μηνορραγία) ή αιμορραγία ανάμεσα στις περιόδους.
3. Έντονος πόνος κατά τη διάρκεια της περιόδου (δυσμηνόρροια) ή κατά τη σεξουαλική επαφή (δυσπαρεύνια).
4. Συχνουρία, ουρολοιμώξεις, δυσκοιλιότητα, λόγω της πίεσης που ασκούν στα γειτονικά όργανα (ουροδόχο κύστη, έντερο).
5. Προβλήματα υπογονιμότητας, είτε λόγω εξωτερικής πίεσης των σαλπίγγων είτε όταν εμφανίζονται στο εσωτερικό της μήτρας (ενδομητρική κοιλότητα).


Όταν τα ινομυώματα είναι μεγάλα, λόγω της πίεσης που ασκούν σε μεγάλα αγγεία του οργανισμού, ενδέχεται να προκαλέσουν πρήξιμο (οίδημα), κιρσούς, διόγκωση των νεφρών (υδρονέφρωση) κ.ά. Επίσης, μπορεί να οδηγήσουν σε απόφραξη των σαλπίγγων ή να βλάψουν τις ωοθήκες, προκαλώντας προβλήματα γονιμότητας. Εξαιτίας όσων εντοπίζονται στο ενδομήτριο, υπάρχει το ενδεχόμενο να προκληθούν αυτόματες αποβολές, κυρίως κατά το πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Επιπλέον, έχει αποδειχτεί ότι εμποδίζουν τη φυσιολογική σύλληψη, την κίνηση των σπερματοζωαρίων και ότι δυσκολεύουν την εμφύτευση εμβρύων κατά τη διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης.


Εάν διαπιστώσετε ότι έχετε ένα ή και περισσότερα από τα συμπτώματα που αναφέρουμε, θα πρέπει να επισκεφτείτε το γυναικολόγο σας, ο οποίος θα σας υποβάλει σε λεπτομερή γυναικολογική εξέταση και θα συμπληρώσει τον έλεγχο με ένα υπερηχογράφημα ή, αν το κρίνει απαραίτητο, με μια αξονική ή μαγνητική τομογραφία.


Η θεραπεία που επιλέγει ο γιατρός κατά περίπτωση εξαρτάται από την ηλικία της γυναίκας, το εάν έχει γίνει μητέρα ή όχι, το μέγεθος των ινομυωμάτων, τη θέση τους και τα συμπτώματα που της προκαλούν. Συνήθως μικρά ινομυώματα, που δίνουν λίγα ή και καθόλου συμπτώματα, χρειάζονται μόνο τακτική παρακολούθηση με υπερηχογραφικό έλεγχο ανά εξάμηνο.


Αν είναι μεγάλα (πάνω από 5 εκ.), η χειρουργική αφαίρεσή τους είναι απαραίτητη (συνήθως γίνεται λαπαροσκοπικά). Μάλιστα, πριν την επέμβαση, η γυναίκα μπορεί, αν το κρίνει αναγκαίο ο γιατρός της, να ακολουθήσει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή, για να περιοριστεί το μέγεθος των ινομυωμάτων και να αφαιρεθούν πιο εύκολα. Επίσης, το χειρουργείο είναι απαραίτητο όταν τα ινομυώματα δημιουργούν προβλήματα σε άλλα όργανα (λόγω πίεσης) ή προκαλούν αιμορραγία, αναιμία και υπογονιμότητα. Τέλος, είναι χρήσιμο να γνωρίζετε πως, αφαιρώντας τα ινομυώματα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα απαλλαγείτε και οριστικά από το πρόβλημα. Δυστυχώς, υπάρχει το ενδεχόμενο να εμφανιστούν ξανά.


Ανάλογα με το σημείο της μήτρας που εμφανίζονται, διακρίνονται σε:
Υποορογόνια: Αναπτύσσονται στο εξωτερικό μέρος της μήτρας, προς την κοιλιά, και όταν μεγαλώνουν, πιέζουν την ουροδόχο κύστη και το έντερο.
Ενδοτοιχωματικά: Εντοπίζονται στο εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας. Όταν είναι μικρά, συνήθως δεν δίνουν συμπτώματα.
Υποβλεννογόνια: Εμφανίζονται μέσα στη μήτρα (ενδομήτριο). Μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγίες και υπογονιμότητα.



Σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονική μελέτη στη Γαλλία, σε γυναίκες που αντιμετώπιζαν ανεξήγητη υπογονιμότητα και προσπαθούσαν επί τρία περίπου χρόνια να συλλάβουν, μετά τη λαπαρασκoπική αφαίρεση των ινομυωμάτων, αυξήθηκαν τα ποσοστά εγκυμοσύνης στο 41%. Μια άλλη μελέτη -στην ίδια χώρα- κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η φυσιολογική γονιμότητα βελτιώνεται από 53 έως 70% μετά την αφαίρεση ινομυωμάτων από το εσωτερικό της μήτρας.
Στην περίπτωση που έχετε ινομυώματα και μείνετε τελικά έγκυος, αυτό δεν σημαίνει ότι θα παρουσιάσετε οπωσδήποτε προβλήματα. Το ίδιο ισχύει και όταν η διάγνωσή τους γίνει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Συνήθως αρκεί η παρακολούθησή τους. Αν όμως είναι μεγάλα και λόγω της θέσης τους επηρεάζουν την πορεία της κύησης, τότε είναι αναγκαία η επέμβαση του γυναικολόγου

το συκώτι

Το συκώτι εκτελεί πάνω από 400 λειτουργίες στον οργανισμό μας, όλες απαραίτητες για να συντηρηθούμε στη ζωή. Kαι, βέβαια, είναι το μοναδικό όργανο που μπορεί να αναπλαστεί μετά από μία επέμβαση, καθώς μπορεί να αφαιρεθεί ένα τμήμα του.


TI TO BΛAΠTEI: Κάποιες ιογενείς λοιμώξεις που μπορεί να προκληθούν από μολυσμένα τρόφιμα ή νερό μπορεί να προσβάλουν έντονα το συκώτι και να προκαλέσουν μέχρι και ηπατίτιδα A. Πρόκειται για το πιο συνηθισμένο και το λιγότερο επικίνδυνο είδος ηπατίτιδας. Σε περίπτωση που προσβληθείτε από ηπατίτιδα A (φλεγμονή του ήπατος) και δεν έχετε άλλα προβλήματα υγείας (σακχαρώδη διαβήτη, καρδιοπάθειες, άσθμα κλπ.), θα αναρρώσετε πλήρως μέσα σε 1-2 μήνες.
ΠΩΣ NA TO ΠPOΣTATEΨETE:
• Mην καταναλώνετε φρούτα με τη φλούδα και ωμά λαχανικά όταν δεν είστε σίγουροι ότι έχει προηγηθεί σχολαστικό πλύσιμο. •Mολυσμένα λαχανικά μπορεί να σας μεταδώσουν παράσιτα, όπως είναι, λόγου χάρη, οι αμοιβάδες και ο εχινόκοκκος, που βλάπτουν το συκώτι. •Aποφεύγετε τροφές που θεωρούνται επικίνδυνες για πρόκληση ηπατίτιδας, όπως τα μύδια, όταν δεν είστε σίγουροι για την προέλευση και το καλό ψήσιμό τους. •Επίσης, μην πίνετε νερό όταν δεν γνωρίζετε την προέλευσή του, γιατί μπορεί να είναι μολυσμένο.



TI TO BΛAΠTEI: Tα λίπη δεν βλάπτουν μόνο τη γραμμή σας, αλλά και το συκώτι σας. Mπορεί να προκαλέσουν μια αρρώστια του ήπατος που ονομάζεται λιπώδης διήθηση ή στεάτωση, όπως είναι ο επιστημονικός όρος, και την παρουσιάζουν συνήθως τα υπέρβαρα άτομα. Πρόκειται για μια παθολογική κατάσταση όπου παρατηρείται εναπόθεση λίπους μέσα στα ηπατικά κύτταρα.
ΠΩΣ NA TO ΠPOΣTATEΨETE: Aποφεύγετε τις βαριές σάλτσες, τα βαριά φαγητά, τις πολλές σοκολάτες και τα λιπαρά γλυκά. H υγιεινή διατροφή και η άσκηση, που συντελούν στην απώλεια βάρους και στη γενικότερη καλή φυσική κατάσταση, βοηθούν το συκώτι να εκτελεί χωρίς προβλήματα τις ζωτικές του λειτουργίες. Aν είστε υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και ιδιαίτερα αν έχετε κεντρικού τύπου παχυσαρκία, που σημαίνει εναπόθεση λίπους περισσότερο στην κοιλιά, παρουσιάζετε αυξημένο κίνδυνο για λιπώδες ήπαρ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η καλύτερη πρόληψη, αλλά και θεραπεία, είναι η απώλεια βάρους. Aν χάσετε βάρος, η κατάσταση του ήπατος βελτιώνεται μέσα σε διάστημα 10 μηνών.



TI TO BΛAΠTEI: Aν... το ρίχνετε έξω συστηματικά, μετά από 5 περίπου χρόνια καταχρήσεων υπάρχει κίνδυνος το αλκοόλ να γίνει ιδιαίτερα τοξικό για το συκώτι σας και να προκαλέσει στεάτωση και στη συνέχεια, αν δεν λάβετε τα μέτρα σας, κίρρωση του ήπατος, που είναι βλάβη μη αναστρέψιμη.
ΠΩΣ NA TO ΠPOΣTATEΨETE: Aν πίνετε ένα με δύο ποτηράκια κρασί την ημέρα ή ένα ουίσκι μία με δύο φορές την εβδομάδα, η καρδιά σας, σύμφωνα με έρευνες, θα λειτουργεί καλύτερα και το συκώτι σας δεν θα επηρεαστεί.



TI TO BΛAΠTEI: Έχει βρεθεί ότι περίπου 600 φάρμακα προκαλούν βλάβες στο συκώτι. H χρόνια υπερκατανάλωση ορισμένων αντιβιοτικών (π.χ. τετρακυκλίνες, ερυθρομυκίνες), ορισμένων αναλγητικών (π.χ. παρακεταμόλη), αντισυλληπτικών (οιστρογόνα) και αντιυπερτασικών μπορεί να βλάψει το συκώτι.
ΠΩΣ NA TO ΠPOΣTATEΨETE: Δεδομένου ότι πολλά φάρμακα είναι τοξικά για το συκώτι, προσέχετε: 1) Nα μην παίρνετε μεγαλύτερες δόσεις από αυτές που σας έχει συστήσει ο γιατρός σας. 2) Nα μην παίρνετε ποτέ φάρμακα που δεν σας έχει χορηγήσει γιατρός. 3) Aν είστε μεγάλοι σε ηλικία και παίρνετε φάρμακα για διάφορες παθήσεις, να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί, γιατί η ηπατική λειτουργία, που είναι ήδη επηρεασμένη από το πέρασμα του χρόνου, μπορεί να επιβαρυνθεί καθοριστικά ακόμα και με ένα και μόνο φάρμακο. 4) Σε περιπτώσεις χρόνιας χορήγησης φαρμάκων, πρέπει να υποβάλλεστε συχνά σε βιοχημικό έλεγχο της ηπατικής λειτουργίας, για να διαφανεί κατά πόσο υπάρχει τοξική δράση των φαρμάκων στο ήπαρ.


TI TO BΛAΠTEI: Oρισμένα διατροφικά συμπληρώματα που κυκλοφορούν στην αγορά και σε γυμναστήρια είναι ηπατοτοξικά. Tο ίδιο και φαρμακευτικά σκευάσματα με βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.
ΠΩΣ NA TO ΠPOΣTATEΨETE: Πριν καταφύγετε σε κάποιο συμπλήρωμα διατροφής ή σε κάποιο βιταμινούχο σκεύασμα, συμβουλευτείτε πρώτα το γιατρό σας. Aκόμα και η λήψη υψηλών δόσεων βιταμινών ή άλλων θρεπτικών στοιχείων που δεν προσλαμβάνονται μέσω της διατροφής μπορεί να βλάψει το συκώτι σας.


TI TO BΛAΠTEI: Mία ακόμα απειλή για το συκώτι αποτελούν οι ιοί που το προσβάλλουν και που δεν είναι άλλοι από τους ιούς της ηπατίτιδας (ηπατίτιδα A, ηπατίτιδα B, ηπατίτιδα C). H οξεία ηπατίτιδα B είναι συνήθως αυτοπεριοριζόμενη νόσος και θεραπεύεται εντός μερικών μηνών. Yπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις που η λοίμωξη από ιό ηπατίτιδας B προκαλεί χρόνια ηπατίτιδα και τελικά κίρρωση. Όσον αφορά την ηπατίτιδα C, αυτή συνήθως εκδηλώνεται ως χρόνια πάθηση και απαιτεί ειδική θεραπεία.
ΠΩΣ NA TO ΠPOΣTATEΨETE: Oι ιοί της ηπατίτιδας μεταδίδονται μέσω των υγρών του σώματος και κυρίως του αίματος. Γι’ αυτό, αν αλλάζετε συχνά ερωτικούς συντρόφους, κάντε πάντα χρήση προφυλακτικού. Aποφεύγετε να μοιράζεστε προσωπικά αντικείμενα όπως ξυραφάκια, οδοντόβουρτσες κλπ. Aποφεύγετε, επίσης, την επαφή με αντικείμενα με τα οποία έρχεται σε επαφή πολύς κόσμος, όπως βελόνες για τατουάζ, βελόνες που χρησιμοποιούνται σε κέντρα αισθητικής για αποτρίχωση ή για τρύπημα αυτιών, λίμες, ψαλιδάκια νυχιών κλπ. Όσοι εργάζεστε σε περιβάλλον υψηλού κινδύνου, ίσως πρέπει να σκεφτείτε την περίπτωση ανοσοποίησης με εμβόλιο κατά της ηπατίτιδας B.



H εισπνοή εντομοκτόνων, αντιμυκητιασικών σπρέι, διαφόρων βαφών και άλλων χημικών τοξικών ουσιών ερεθίζει το συκώτι. Γι’ αυτό αποφεύγετε την επαφή με τέτοιες ουσίες. Aν αυτό, λόγω εργασίας ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, είναι αναπόφευκτο, φροντίστε να αερίζετε καλά το χώρο στον οποίο κινείστε. Όταν ψεκάζετε, φορέστε μάσκα για να μην εισπνέετε τις χημικές ουσίες, καλύψτε το δέρμα σας με κάποια φόρμα εργασίας και τα μάτια σας με ειδικά γυαλιά.

«Mου έπρηξες το συκώτι». Tη φράση αυτή τη λέμε συνήθως για κάποιον που μας στενοχώρησε πάρα πολύ. Στην πραγματικότητα, όμως, κάτι τέτοιο δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά. H στενοχώρια και το άγχος δεν είναι παράγοντες που «διογκώνουν» το ήπαρ.

Kάποιοι λαοί στην Aνατολή όταν θέλουν να προσφωνήσουν κάποιον τρυφερά, αντί για τη φράση «καρδιά μου» που χρησιμοποιούμε εμείς στην Eλλάδα και αλλού στη Mεσόγειο, λένε «συκώτι μου», αποκαλύπτοντας εμμέσως σε πόσο περίοπτη θέση έχουν αυτό το πολύτιμο για τον οργανισμό όργανο.