Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Ινομυαλγία

Τι είναι η ινομυαλγία και πού οφείλεται; Πότε πρέπει να απευθυνθούμε σε ειδικό; Πώς επιτυγχάνεται η διάγνωση; Ποιες εναλλακτικές μπορούν να βοηθήσουν; Υπάρχουν άλλες μορφές θεραπείας; Τι να προσέχουν οι πάσχοντες από ινομυαλγία; Ο κ. Γεώργιος Κατσίκας, Ρευματολόγος, δίνει τις απαντήσεις.
1 Τι είναι η ινομυαλγία; Ο όρος ινομυαλγία δηλώνει την κατάσταση, κατά την οποία οι ινώδεις ιστοί και οι μύες εκδηλώνουν πόνο (άλγος) και ευαισθησία. Πρόκειται για μια κοινή πάθηση, που προσβάλει τους μυς και τους συνδέσμους, αλλά όχι τις αρθρώσεις και μερικές φορές έχει τόσο σοβαρή μορφή, που δημιουργεί προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή ζωή του ασθενούς. Δεν προκαλεί μόνιμες βλάβες, είναι πιθανό όμως, να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια. Καθότι δεν συνοδεύεται από ορατές εξωτερικές ενδείξεις, οι πάσχοντες από ινομυαλγία δείχνουν καλά, ωστόσο υποφέρουν από πόνο και αίσθημα κόπωσης.
2 Ποια είναι τα συμπτώματα; Ο πόνος, το αίσθημα κόπωσης και η διαταραχή του ύπνου αποτελούν τα κυριότερα συμπτώματα της ινομυαλγίας, αλλά η ένταση και η σοβαρότητά τους παρουσιάζουν μεγάλες διακυμάνσεις. Οι περισσότεροι ασθενείς νιώθουν τον πόνο της ινομυαλγίας ως άλγος, δυσκαμψία και αίσθημα κόπωσης στους μύες, καθώς και στους τένοντες και συνδέσμους γύρω από τις αρθρώσεις. Η ενόχληση μπορεί να αφορά ένα μέρος του σώματος ή διάφορες περιοχές όπως τα άκρα, τον αυχένα ή η πλάτη. Επιπλέον, είτε είναι εντονότερη νωρίς το πρωί, είτε χειροτερεύει κατά τη διάρκεια της ημέρας ή εντείνεται με την δραστηριότητα. Είναι πιθανό να υπάρχει αίσθημα κούρασης σε όλο το σώμα και έλλειψη ενέργειας ή μυϊκή κόπωση και απουσία αντοχής. Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα γίνονται χειρότερα με τη σταδιακή απώλεια της καλής φυσικής κατάστασης. Συμπτώματα όπως τα παραπάνω μπορεί βέβαια να έχουν άλλες αιτίες και με τη συμβουλή του γιατρού θα αποφασιστεί, αν χρειάζονται περισσότερες εξετάσεις και περαιτέρω διερεύνηση.
3 Τι προκαλεί την ινομυαλγία; Η ακριβής αιτιοπαθογένεια δεν είναι γνωστή. Ωστόσο, υπάρχουν δεδομένα ότι, πολλοί παράγοντες όπως γενετικοί, περιβαλλοντικοί (τραυματισμοί, ιογενείς), νευροενδοκρινικοί και ψυχολογικοί, παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ινομυαλγίας. Όταν εκδηλώνεται μεμονωμένα, ονομάζεται «πρωτοπαθής» και στις περιπτώσεις που είναι συνδεδεμένη με κάποια άλλη πάθηση, όπως την αρθρίτιδα ή την κατάθλιψη, τότε συνήθως ονομάζεται «δευτερογενής». Από τη στιγμή που θα εκδηλωθεί η ινομυαλγία, τότε ξεκινά ένας φαύλος κύκλος, που παράγει περισσότερο πόνο και περισσότερο διαταραγμένο ύπνο. Αυτό είναι από μόνο του αρκετό, για να επιφέρει ψυχική κατάπτωση ή και κατάθλιψη, ακόμη κι όταν αυτή δεν είναι εξ' αρχής παρούσα.
4 Πότε πρέπει να απευθυνθούμε σε ειδικό; Η κόπωση αποτελεί, ίσως, την πιο επιβαρυντική πλευρά της ινομυαλγίας. Όμως, το φάσμα των εκδηλώσεών της, εκτείνεται από την σοβαρά αποδιοργανωμένη καθημερινότητα του πάσχοντος, έως την σχεδόν φυσιολογική ζωή και αυτή η διαφορά μπερδεύει τον ασθενή και, ενίοτε, συνοδεύεται από διάσταση των ιατρικών απόψεων. Κατά το παρελθόν, συχνά, γίνονταν λανθασμένα η διάγνωση της ινομυαλγίας ως μυϊκός ρευματισμός, ως συνδετικίτιδα ή εκφυλιστική ασθένεια των αρθρώσεων, καθότι με την ηλικία, στις ακτινογραφίες της σπονδυλικής στήλης εμφανίζουν σημάδια φυσιολογικής φθοράς-είτε αυτά συνοδεύονται από πόνο είτε όχι. Οι έρευνες των τελευταίων ετών έχουν οδηγήσει σε μια πολύ πιο σαφή εικόνα της ινομυαλγίας και η σωστή διάγνωσή της επιτυγχάνεται όλο και πιο συχνά από ρευματολόγους και παθολόγους.
5 Πώς επιτυγχάνεται η διάγνωση; Στα άτομα που πάσχουν από ινομυαλγία, συχνά ο πόνος μοιάζει να εκτείνεται σε όλο το σώμα. Συνήθως όμως, παρουσιάζεται ευαισθησία κάποιων σημείων σε συγκεκριμένες περιοχές του σώματος, στις οποίες, αν ασκηθεί αρκετή πίεση θα αισθανθούν έντονο πόνο, ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι θα ένιωθαν απλώς ενόχληση. Αυτή η διαπίστωση βοηθά το γιατρό να προβεί στη διάγνωση. Κάποιες φορές η ευαισθησία παρουσιάζεται σε μεμονωμένες περιοχές του σώματος και αυτό μπορεί να γίνει αφορμή να εμφανιστούν τοπικές παθήσεις, όπως για παράδειγμα επικονδυλίτιδα -γνωστή και ως «αγκώνας του τένις».
6 Πώς θεραπεύεται; Η ινομυαλγία δεν θεραπεύεται πλήρως, όμως με τη βοήθεια του ειδικού και των οικείων η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά. Είναι πιθανό να υποχωρήσει από μόνη της, όμως αυτό, συνήθως, συμβαίνει μόνο μετά από μήνες ή και χρόνια. Επιπλέον, παρά τον πόνο που νιώθει ο πάσχων, δεν έχει περισσότερες πιθανότητες από τον οποιονδήποτε να εμφανίσει αρθρίτιδα στο μέλλον. Ο γιατρός μπορεί να προτείνει κάποια φαρμακευτική αγωγή, όμως ο ίδιος ο ασθενής μπορεί να διαπιστώσει, αν τον βοηθά αρκετά, ώστε να την συνεχίσει.
7 Τι να προσέχουν οι πάσχοντες από ινομυαλγία; Να αποφεύγουν φάρμακα, όπως τα αποσυμφορητικά ρινικής βλεννογόνου. Επίσης, να μην καταναλώνουν αλκοολούχα ποτά, καφέ ή τσάι αργά το βράδυ, γιατί μπορεί να προκαλέσουν διαταραχή στον ύπνο, γεγονός που ευνοεί την ινομυαλγία. Η χαλάρωση και η ήπια σωματική άσκηση έχουν μεγάλη σημασία στην αντιμετώπιση του συνδρόμου.
8 Ποιες εναλλακτικές μπορούν να βοηθήσουν; Τα άτομα με ινομυαλγία καλό είναι να μάθουν να αφιερώνουν χρόνο στον εαυτό τους, προκειμένου να μειώσουν την ένταση των μυών και το στρες. Επίσης, ωφέλιμο είναι να εκπαιδευτούν, στο πώς να χαλαρώνουν το μυαλό και το σώμα τους. Μια κασέτα ή βίντεο με τεχνικές χαλάρωσης ή απαλή μουσική θα μπορούσε να αποδειχτεί άκρως βοηθητική. Σημασία έχει και η υγιεινή διατροφή, καθώς και η διατήρηση του σωματικού βάρους σε χαμηλά επίπεδα. Η σωματική άσκηση, ο ατάραχος ύπνος και η θετική αντιμετώπιση των σωματικών και ψυχικών εντάσεων, αποτελούν τα κλειδιά για την καταπολέμηση του πόνου και της κόπωσης, που προκαλεί η ινομυαλγία.
9 Υπάρχουν άλλες μορφές θεραπείας; Οι έρευνες έχουν δείξει ότι, η αερόβια άσκηση (όταν η αναπνοή γίνεται πιο έντονη οι παλμοί της καρδιάς αυξάνονται και αυτό διαρκεί αρκετά λεπτά της ώρας) βελτιώνει τη φυσική κατάσταση και μειώνει τον πόνο και την κόπωση στα άτομα που πάσχουν από το συγκεκριμένο μυοσκελετικό σύνδρομο. Το κολύμπι αποτελεί μια από τις καλύτερες θεραπευτικές προσεγγίσεις για την ινομυαλγία.
10 Όλοι οι ασθενείς με ινομυαλγία ανταποκρίνονται το ίδιο στις θεραπείες; Από πλευράς θεραπευτικής, κάθε ασθενής με ινομυαλγία αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, αφού η ίδια πάθηση δεν παρουσιάζει σε όλους τις ίδιες εκδηλώσεις, ούτε την ίδια ανταπόκριση στη θεραπευτική αγωγή. Είναι, επομένως αυτονόητο ότι, ο θεράπων γιατρός συνεκτιμά τα κλινικά δεδομένα ενός συγκεκριμένου ασθενούς με πολλές άλλες παραμέτρους, για να σχεδιάσει το πιο κατάλληλο και αποτελεσματικό θεραπευτικό πρόγραμμα. Διότι, κάτι που μπορεί να βοηθά ένα άτομο με ινομυαλγία, ίσως, να μην έχει τα ίδια καλά αποτελέσματα σε κάποιο άλλο.


Της Έλενας Κιουρκτσή

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Υπερθυρεοειδισμός - Υποθυρεοειδισμός

Υπερθυρεοειδισμός

 
Αυξάνει τις ανάγκες σε οξυγόνο και την ευαισθησία στην διέγερση του συμπαθητικού (αυξάνει το έργο που απαιτείται από την καρδιά ενώ προκαλείται ταχυκαρδία και αρρυθμία).
Πρέπει να αναζητείται σε κάθε περίπτωση ανεξήγητης φλεβοκομβικής ταχυκαρδίας ή κολπικής μαρμαρυγής ή σε καρδιακή ανεπάρκεια που είναι ανεξήγητη ή συνοδεύεται από ταχεία κυκλοφορία ή δεν ανταποκρίνεται στην θεραπεία.
Στον υπερθυρεοειδισμό ο θυρεοειδής αδένας είναι υπερβολικά δραστήριος και παράγει περισσότερες θυρεοειδείς ορμόνες από ότι χρειάζεται ο οργανισμός.
Οι γυναίκες προσβάλλονται μέχρι 6 φορές συχνότερα από ότι οι άνδρες. Η πάθηση εκδηλώνεται σπανιότερα στους ηλικιωμένους παρά στους νέους. Συμβαίνει πιο συχνά στις ηλικίες μεταξύ 20 και 40 ετών.
Περισσότερο από 70% των περιπτώσεων υπερθυρεοειδισμού οφείλονται στην ασθένεια Graves (διάχυτη τοξική βρογχοκήλη). Η ασθένεια αυτή προκύπτει λόγω του ότι το σύστημα άμυνας του οργανισμού, το ανοσοποιητικό σύστημα, εξαιτίας παθολογικής διαταραχής, επιτίθεται με αντισώματα εναντίον του θυρεοειδούς αδένα (αυτοάνοσος νόσος).
Τα παθολογικά αντισώματα κάνουν το θυρεοειδή αδένα στα άτομα με ασθένεια Graves, να παράγει περισσότερη θυροξίνη (Τ4) ή και τριιωδοθυρονίνη (Τ3) που είναι οι ορμόνες που συνθέτει και αποθηκεύει ο αδένας.
Η υπερλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα, εκτός από την ασθένεια Graves, μπορεί επίσης να προκληθεί και από άλλες παθολογικές καταστάσεις όπως οι ακόλουθες:
  • Η υποξεία θυρεοειδίτιδα (φλεγμονή του θυρεοειδούς αδένα)
  • Η τοξική πολυοζώδης βρογχοκήλη
  • Τοξικό αδένωμα
  • Υπερβολική έκθεση στο ιώδιο
  • Φαρμακευτικός υπερθυρεοειδισμός (λόγω χορήγησης υπερβολικών δόσεων θυροξίνης ή τριιωδοθυρονίνης)
  • Θυρεοειδίτιδα που συμβαίνει μετά από τη γέννα
Τα συχνότερα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού περιλαμβάνουν:
  • Απώλεια βάρους που δεν εξηγείται λόγω περισσότερης σωματικής άσκησης ή λιγότερο φαγητό
  • Ταχυπαλμία (αίσθημα προκάρδιων παλμών με ταχυκαρδία) και άλλες ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού
  • Ιδρώτες και μείωση αντοχής της ζέστης (δυσανεξία στη ζέστη, εξάψεις)
  • Νευρικότητα
  • Μυϊκή αδυναμία, κούραση, εύκολη κόπωση
  • Τρέμουλο
  • Εξώφθαλμος (τα μάτια βγαίνουν προς τα έξω, προεξέχουν). Το κάπνισμα αυξάνει κατά πολύ τον κίνδυνο πιο σοβαρών προβλημάτων σε ασθενείς που πάσχουν από την ασθένεια Graves
  • Διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα, βρογχοκήλη
Η ταχύτερη διάγνωση επιτρέπει έγκαιρη αντιμετώπιση και καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα.
Τα συμπτώματα μπορεί να είναι σοβαρότερα ή πιο ήπια. Σε ηλικιωμένους τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού, δυνατόν ακόμη και να μην υπάρχουν.
Η διάγνωση βασίζεται στο ιατρικό ιστορικό, στην κλινική εξέταση και σε απλές συμπληρωματικές εξετάσεις όπως η μέτρηση των ορμονών.
Οι ορμόνες του θυρεοειδούς (Τ4, Τ3) βρίσκονται σε ψηλά επίπεδα ενώ η ορμόνη TSH (θυρεοειδοτρόπος ορμόνη, θυρεοτροπίνη) που εκκρίνεται από την υπόφυση του εγκεφάλου και ρυθμίζει την παραγωγή ορμονών από το θυρεοειδή αδένα, βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα.
Το σπινθηρογράφημα με τη βοήθεια ραδιοϊσοτόπων, βοηθά διότι έχει τη δυνατότητα να απεικονίζει περιοχές με λειτουργικές ανωμαλίες του θυρεοειδούς.
Η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού εξαρτάται από την αιτία. Τα θεραπευτικά όπλα περιλαμβάνουν φάρμακα (αντιθυρεοειδικά φάρμακα προπυλθειουρακίλη, μεθιμαζόλη, καρβιμαζόλη) που καταστέλλουν τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδενα, το ραδιενεργές ιώδιο και τη χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση του αδένα.
Η δακτυλίτιδα δεν ελέγχει συνήθως την καρδιακή συχνότητα και στην τελευταία περίπτωση χρειάζεται η χορήγηση ένός β-αναστολέα. Σε υπερθυρεοειδισμό μπορεί να συμβεί επιδείνωση της καρδιακής ανεπάρκειας.
Η θυρεοτοξική κρίση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μία επείγουσα κρίσιμη κατάσταση με β-αναστολείς και κορτικοστεροειδή, εκτός από το ιώδιο και τα αντιθυρεοειδικά φάρμακα.

Υποθυρεοειδισμός

 
Οι ορμόνες του θυρεοειδούς αδένα ρυθμίζουν την ταχύτητα με την οποία ο οργανισμός διεκπεραιώνει τις χημικές λειτουργίες, δηλαδή το μεταβολικό ρυθμό. Επιδρούν σε όλα τα όργανα και ιστούς βοηθώντας ουσιαστικά στη σύνθεση των πρωτεϊνών. Επίσης αυξάνουν την ποσότητα οξυγόνου που χρησιμοποιούν τα κύτταρα.
Ο υποθυρεοειδισμός χαρακτηρίζεται από ελαττωμένη έκκριση θυρεοειδικών ορμονών με πιο συχνή αιτία την χρόνια αυτοάνοσο θυρεοειδίτιδα(Hashimoto), ενώ άλλες πιο συχνές αιτίες είναι η ολική θυρεοειδεκτομή, η καταστροφή του αδένα μετά από ιώδιο, εξωτερική ακτινοβολία, η παρουσία όγκου (λέμφωμα) και φάρμακα όπως το λίθιο και η ιντερφερόνη. Δευτεροπαθής υποθυρεοειδισμός μπορεί να προκληθεί από βλάβες του υποθαλάμου και της υπόφυσης.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού εγκαθίστανται σταδιακά και οφείλονται σε μια γενική επιβράδυνση των μεταβολικών λειτουργιών του οργανισμού
  • Κόπωση
  • Αύξηση βάρους από κατακράτηση υγρών
  • Ξηρό δέρμα και δυσανεξία στο κρύο
  • Κίτρινο δέρμα
  • Τραχύτητα ή απώλεια της τρίχας
  • Βραχνάδα
  • Βρογχοκήλη
  • Ελάττωση των αντανακλαστικών
  • Αταξία
  • Δυσκοιλιότητα
  • Αδυναμία συγκέντρωσης
  • Πνευματική και νοητική καθυστέρηση
  • Κατάθλιψη
  • Διαταραχές του κύκλου,υπογονιμότητα
  • Μυαλγίες
  • Υπερλιπιδαιμία
  • Βραδυκαρδία και υποθερμία
  • Μυξοίδημα από διήθηση των ιστών από υγρά

Διάγνωση

  • TSH
  • FT4
  • Θυρεοειδικά αυτοαντισώματα- αντιθυρεοειδική περοξειδάση και αντιθυρεοσφαιρινικά αυτοαντισώματα
Στο 95% των περιπτώσεων της νόσο του Hashimoto υπάρχουν θυρεοειδικά αυτοαντισώματα, ενώ όζοι δεν είναι σπάνιοι με ένα 5% πιθανότητα για καρκίνο. Η γρήγορη αύξηση του αδένα σημαίνει μάλλον λέμφωμα.
Η θεραπεία συνίσταται σε θεραπεία υποκατάστασης με λεβοθυροξίνης σε δόση που πρέπει να εξατομικεύεται.

Υποθυρεοειδισμός και καρδιά

Το μυξοίδημα προκαλεί άθροιση περικαρδιακού υγρού.
Επίσης με αύξηση της χοληστερόλης προκαλεί στεφανιαία νόσο που παραμένει συχνά ασυμπτωματική, μέχρις ότου αυξηθούν οι ανάγκες με την αποκατάσταση του ευθυρεοειδισμού.
Στο ηλεκτροκαρδιογράφημα μπορεί να υπάρχουν μεταβολές που θυμίζουν χρόνια περικαρδίτιδα, ελαφρά παράταση του PQ αλλά και του QT, ταπεινά επάρματα ORS και χαμηλά Τ.
Η χορήγηση φυσιολογικών δόσεων θυροξίνης σε μυξοίδημα μπορεί να έχει βαριές συνέπειες στην καρδιά.
Η αγωγή πρέπει να αρχίζει με θυροξίνη 0.05 mg/ημέρα και η δόση αυτή αυξάνεται κατά 0.05 mg/ημέρα με μεσοδιαστήματα μηνός.

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Οστεοπόρωση

Έρευνα που που υλοποίησε σε συνεργασία με το Εργαστήριο Έρευνας Μυοσκελετικών Παθήσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών και δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό του Ελληνικού Ιδρύματος Οστεοπόρωσης «Σκελετική Υγεία», συμπεριέλαβε στοιχεία για 10.000 γυναίκες απ' όλη την Ελλάδα και κατέληξε στα ακόλουθα συμπεράσματα:
  • Διαπιστώθηκε ότι το 20% των γυναικών μπαίνει στην εμμηνόπαυση με ήδη προυπάρχουσα οστεοπόρωση.
  • Επιπλέον, σε ηλικία 70 ετών περισσότερες από τις μισές Ελληνίδες έχουν εγκατεστημένη οστεοπόρωση.
  • Επίσης, 3 στα 4 υπερήλικα άτομα έχουν σοβαρό πρόβλημα οστεοπόρωσης.
  • Στις γυναίκες κάτω των 50 ετών, δηλαδή γυναίκες πολύ νέες που δεν έχουν μπει στην εμμηνόπαυση, βρέθηκε ότι ένα μεγάλο ποσοστό (35,4%) έχει ήδη ελαττωμένη οστική μάζα, στοιχείο που δημιουργεί ανησυχία.
  • Στο σύνολο του γυναικείου Ελληνικού πληθυσμού άνω των 50 ετών ( 2.400.000, απογραφή 2003) οι 855.500 Ελληνίδες έχουν οστεοπόρωση, δηλαδή το 35%.
  • Το 51% των Ελληνίδων άνω των 50 ετών που είχαν ήδη μπει στην εμμηνόπαυση δεν είχε κάνει μέτρηση οστικής πυκνότητας, ενώ στις περισσότερες αγροτικές και ορεινές περιοχές της πατρίδας μας το 48% αγνοούσε τελείως το γεγονός και συμμετείχε τυχαία στη μελέτη.
  • Οποιοσδήποτε έχει πάθει ένα τουλάχιστον κάταγμα χαμηλής βίας στο παρελθόν σε οποιοδήποτε σημείο του σκελετού του έχει υψηλό κίνδυνο οστεοπόρωσης. Στην Ελλάδα το 32% των γυναικών άνω των 50 ετών αναφέρει ότι έχει υποστεί ένα κάταγμα στο παρελθόν.
  • Το 85% των ατόμων ηλικίας μεγαλύτερης των 70 ετών βρέθηκε ότι πέφτει μία τουλάχιστον φορά τον χρόνο.
Η οστεοπόρωση και κυρίως τα κατάγματα επηρεάζουν την ποιότητα ζωής ακόμα και μετά την ίασή τους. Είναι σίγουρο ότι μετά από ένα κάταγμα μειώνεται η κινητικότητα και λειτουργικότητα των ατόμων. Το πρόβλημα οξύνεται στις μεγαλύτερες ηλικίες.
Τα σπονδυλικά κατάγματα προκαλούν παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης, κύφωση (καμπούρα) και πόνο. Οι συνέπειες αυτές οδηγούν τα άτομα σε κοινωνική απομόνωση.
Το 50% των Ελληνίδων ενοχλούνται πολύ από τις αλλαγές που έχουν γίνει στο σώμα τους, ενώ το 35% δήλωσε ότι ενοχλείται λίγο.
Αλλος παράγοντας που μελετήθηκε ήταν η άσκηση και η ενασχόληση γενικά με φυσικές δραστηριότητες. Και εδώ τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά.
Ο παρακάτω πίνακας αποκαλύπτει τα ευρήματα:
Ποσοστό ατόμων και συχνότητα άσκησης
Ποτέ/Σπάνια82%
1-2 ώρες την εβδομάδα5,3%
Περισσότερο από 2 ώρες την εβδομάδα5,5%
H διατροφή αποτελεί σημαντικό παράγοντα πρόληψης κατά της οστεοπόρωσης και αναντικατάστατο κομμάτι της θεραπείας της. Το ασβέστιο αποτελεί το κυριότερο μέταλλο στη δομή του οστού. Η επαρκής διαιτητική πρόσληψη ασβεστίου είναι αναγκαία σε όλες τις ηλικιακές ομάδες για την πρόληψη της οστεοπόρωσης και αποτελεί μέρος της αντιμετώπισης της. Το ασβέστιο συμβάλλει στην απόκτηση της κορυφαίας οστικής πυκνότητας και στην πρόληψη της οστικής απώλειας.
Ένα εύρημα της έρευνας που επιβεβαίωσε το μέγεθος του προβλήματος της κακής διατροφής των νέων Ελληνίδων (γυναίκες μικρότερες των 50 ετών) είναι, ότι μόνο το 32% παίρνει καθημερινά τις απαραίτητες ποσότητες ασβεστίου.
Επίσης, το 72,6% των γυναικών άνω των 50 ετών λαμβάνει καθημερινά ποσότητες ασβεστίου κατά πολύ μικρότερες των διεθνώς συνιστώμενων δόσεων.
Η χαμηλή μάζα σώματος συνήθως συνδέεται με την ελλιπή διατροφή. Η ελλιπής διατροφή μπορεί επίσης να επηρεάσει τη σκελετική υγεία, κυρίως όταν το διατροφολόγιο μας είναι ελλιπές σε πρόσληψη ασβεστίου. Το ασβέστιο είναι ένα απαραίτητο συστατικό της οστικής πυκνότητας αλλά είναι επίσης απαραίτητο για τους μύες, τα νεύρα και άλλα κύτταρα στο σώμα.
Η βιταμίνη D είναι επίσης απαραίτητη αφού βοηθά στην απορρόφηση του ασβεστίου. Στα παιδιά και στους ενήλικες, η συνηθισμένη έκθεση του προσώπου, των χεριών και των βραχιόνων για 10-15 λεπτά την ημέρα στον ήλιο, είναι συνήθως αρκετή για την πρόσληψη βιταμίνης D.
Επομένως, η σωστή διατροφή σε συνδυασμό με την συχνή άσκηση είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες για την πρόληψη της οστεοπόρωσης.
Τροποποιήσιμοι παράγοντες κινδύνου
Πρόκειται για τους παράγοντες που μπορούμε να αλλάξουμε, ώστε να θωρακίσουμε την σκελετική μας υγεία:
  • αλκοόλ
  • κάπνισμα
  • χαμηλό σωματικό βάρος
  • ελλιπής/φτωχή διατροφή
  • διατροφικές διαταραχές
  • ανεπαρκής άσκηση
  • χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου
  • ανεπάρκεια βιταμίνης D
  • συχνές πτώσεις
Προκαθορισμένοι Παράγοντες κινδύνου
Αν και δεν υπάρχει τρόπος να ελέγξουμε τους προκαθορισμένους αυτούς παράγοντες κινδύνου, υπάρχουν όμως «στρατηγικές» για να μειώσουμε αυτή την επιρροή:
  • Ηλικία
  • Θηλυκό γένος
  • Οικογενειακό ιστορικό
  • Προηγούμενο κάταγμα
  • Φυλή /Εθνικότητα
  • Εμμηνόπαυση/Υστερεκτομή
  • Μακρόχρονη θεραπεία με γλυκοκορτικοειδή
  • Πρωτοπαθής /Δευτεροπαθής υπογοναδισμός στους άνδρες
Έξι χρήσιμες συμβουλές που προλαμβάνουν την οστεοπόρωση
  • Καταναλώνουμε γαλακτοκομικά και τροφές πλούσιες σε ασβέστιο και βιταμίνη D [γάλα, γιαούρτι, κίτρινα τυριά, άσπρα τυριά, πορτοκάλι, σύκο, σολομός| τα μικρά ψάρια με τα οστά, σαρδέλες, γαύρος, αμύγδαλα, καρύδια, σοκολάτα γάλακτος, μπρόκολο, κουνουπίδι, λαχανάκια Βρυξελλών, σουσάμι, φασόλια, μαρούλι, σπανάκι, αυγό, τόνος (κονσέρβα), λευκό ψωμί].
  • Αποφεύγουμε την απότομη απώλεια σωματικού βάρους.
  • Φροντίζουμε καθημερινά να βγαίνουμε στον ήλιο για 10 λεπτά. Η σύνθεση της βιταμίνης D είναι απαραίτητη για τη σκελετική μας υγεία (Η βιταμίνη D συντίθεται με την έκθεσή μας στον ήλιο -αποφεύγουμε τις ώρες αιχμής 11:00-16:00).
  • Αποφεύγουμε το κάπνισμα και περιορίζουμε το αλκοόλ.
  • Γυμναζόμαστε.
  • Κάνουμε μέτρηση οστικής πυκνότητας.
  • Συμβουλευόμαστε τον γιατρό μας για το πότε και πόσο συχνά θα πρέπει να κάνουμε μέτρηση οστικής πυκνότητας.
  • Η κορυφαία οστική πυκνότητα επιτυγχάνεται από τα 25 έτη.
Οι ειδικοί συμβουλεύουν: Όχι στην υπερκατανάλωση καφέ, όχι στο υπερβολικό αλάτι
Απαραίτητες εργαστηριακές εξετάσεις κατά την περίοδο της εμμηνόπαυσης
- Μέτρηση Οστικής Πυκνότητας (Οστική Μάζα Σπονδυλικής Στήλης και ισχίου)
- Μαστογραφία
- Τεστ Παπανικολάου
- Μικροβιολογικές εξετάσεις αίματος και ούρων που αφορούν τον μεταβολισμό των υδατανθράκων, λιπιδίων, ασβεστίου-βιταμίνης D και θυρεοειδούς. Οι πιο εξειδικευμένες εξετάσεις εξαρτώνται από το ιστορικό και την αντικειμενική εξέταση της γυναίκας.
- Διατροφικό ιστορικό και δείκτη μάζας σώματος.

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Φαγούρα


•Tο δέρμα σας είναι λιπαρό και νιώθετε φαγούρα στο τριχωτό της κεφαλής, ιδιαίτερα κοντά στο μέτωπο; Mήπως το δέρμα σας είναι ερεθισμένο και ξεφλουδίζει σαν να έχετε πιτυρίδα; Eίναι πιθανό να έχετε σμηγματορροϊκή δερματίτιδα που, εκτός από το τριχωτό της κεφαλής, μπορεί να παρουσιαστεί και στα πλάγια της μύτης ή πίσω από τα αυτιά. Συνήθως το στρες επιτείνει την εμφάνιση και την ένταση των συμπτωμάτων. Tο ευχάριστο είναι ότι τους καλοκαιρινούς μήνες τα συμπτώματα υποχωρούν αισθητά. Tα θαλάσσια μπάνια αλλά και η χαλάρωση των καλοκαιρινών διακοπών επιδρούν ευεργετικά στο δέρμα (πέραν της αγωγής που θα σας συστήσει ο δερματολόγος).
•Mήπως έχετε αραιώσει τη συχνότητα που λούζεστε φοβούμενοι την τριχόπτωση; Oι δερματολόγοι τονίζουν ότι το συχνό λούσιμο δεν επηρεάζει την ανθεκτικότητα της τρίχας, αν και πολλοί άνδρες πιστεύουν το αντίθετο. Tο μόνο που επιτυγχάνετε αποφεύγοντας το λούσιμο είναι η συσσώρευση του λίπους στο τριχωτό της κεφαλής, γεγονός που προκαλεί έντονο αίσθημα κνησμού!
•Bάψατε τα μαλλιά σας; Tότε η φαγούρα -εάν συνοδεύεται από ερυθρότητα και ξεφλούδισμα του δέρματος- μάλλον οφείλεται σε δερματίτιδα. O ειδικός θα σας χορηγήσει την κατάλληλη αγωγή για την αντιμετώπιση του προβλήματος (η κακή χρήση των βαφών μπορεί να προκαλέσει έως και τοπικό έγκαυμα).


Mήπως, όταν έχετε άγχος, ξύνετε επίμονα ένα συγκεκριμένο σημείο του σώματός σας; Oι δερματολόγοι εξηγούν ότι ο κνησμός συχνά αποτελεί μια μορφή σωματοποίησης του άγχους. Συνήθως οι περιοχές του σώματος στις οποίες... ξεσπούν οι αγχωμένοι είναι ο αυχένας και τα γεννητικά όργανα. Πολλές φορές, από το επίμονο ξύσιμο, το δέρμα αρχικά τραυματίζεται, ενώ στη συνέχεια γίνεται πιο σκληρό και γυαλίζει. Oι δερματολόγοι εξηγούν ότι πολλές φορές ο ηδονικός κνησμός -η επιθυμία να ξύσει κανείς το δέρμα του μέχρι να ματώσει- αξιολογείται ως σύμπτωμα ψυχοσωματικού προβλήματος. Aν και αρχικά η αντιμετώπιση του προβλήματος συνίσταται στη χορήγηση της κατάλληλης αγωγής για το δερματικό ερεθισμό, η ουσιαστική αντιμετώπιση αφορά την καταπολέμηση του στρες.


«
Nιώθετε φαγούρα σε κάποιο σημείο του προσώπου (π.χ., γύρω από τα μάτια, στα μάγουλα, στα αυτιά), που συνοδεύεται από έντονο ερεθισμό και ξεφλούδισμα (απολέπιση) του δέρματος; Tα συμπτώματα αυτά είναι ενδεικτικά της δερματίτιδας. Oι «ένοχοι» μπορεί να είναι πολλοί: τα «φο» σκουλαρίκια που φορέσατε, τα καλλυντικά σας, το μέικ-απ, το after shave, η μάσκαρα, τα μολύβια για τα μάτια κλπ. H δερματίτιδα αντιμετωπίζεται με τη χορήγηση της κατάλληλης αγωγής (από αλοιφές έως και ενέσεις κορτιζόνης ή λήψη αντιισταμινικών κατά την κρίση του γιατρού). Για τον εντοπισμό της ουσίας που ερέθισε το δέρμα σας θα κάνετε το λεγόμενο πατς τεστ (δερματική δοκιμασία).


•Nιώθετε έντονη φαγούρα στα δάκτυλά σας και παρατηρείτε ότι είναι ερεθισμένα και ξεφλουδίζουν; Tα συμπτώματα αυτά είναι χαρακτηριστικά του δυσιδρωσικού εκζέματος. Oφείλεται κυρίως στην αυξημένη εφίδρωση, αλλά επιτείνεται από το στρες. Δυστυχώς, το καλοκαίρι οι πάσχοντες ταλαιπωρούνται περισσότερο, επειδή -λόγω της ζέστης- ιδρώνουν περισσότερο. H πάθηση αντιμετωπίζεται με τη χορήγηση της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής (σε μικρότερο βαθμό το δυσιδρωσικό έκζεμα εμφανίζεται και στα δάκτυλα των ποδιών).
•Eίναι πιθανό να πιάσατε κάποιο αντικείμενο ή να ήρθατε σε επαφή με μια ουσία που ερέθισε το δέρμα σας προκαλώντας έντονο κνησμό, ερυθρότητα και ξεφλούδισμά του. Tα... ένοχα αντικείμενα και οι ουσίες είναι πολλές: τα απορρυπαντικά, τα επινικελωμένα σκεύη οικιακής χρήσης, τα ψαλίδια, τα ρολόγια, τα νομίσματα, τα φο μπιζού. Γι’ αυτό, εκτός από την αγωγή που θα ακολουθήσετε για την αντιμετώπιση της δερματίτιδας, πρέπει να κάνετε και ένα δερματικό έλεγχο (πατς τεστ) για τον εντοπισμό και την αποφυγή της ένοχης ουσίας (π.χ., άρωμα, μέταλλο).


Όταν νιώθετε έντονο κνησμό και το δέρμα σας είναι ερεθισμένο, αποφύγετε τη χρήση φαρμακευτικών κρεμών προτού σας δει ο γιατρός. Oι δερματολόγοι τονίζουν ότι η αλόγιστη χρήση αλοιφών μπορεί να αλλοιώσει τον αρχικό ερεθισμό, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αναγνωρίσουν το είδος του εξανθήματος ώστε να κάνουν τη σωστή διάγνωση.



•Mήπως η φαγούρα είναι εντονότερη στις πτυχές των μηρών και το δέρμα σας είναι ερεθισμένο; Tότε μπορεί να έχετε μυκητίαση. Tο ζεστό και υγρό περιβάλλον στις πτυχές των μηρών ευνοεί την ανάπτυξη μυκήτων, ιδιαίτερα σε όσους ιδρώνουν (π.χ., όσοι αθλούνται). H μυκητίαση αντιμετωπίζεται με τη χορήγηση αντιμυκητιασικής θεραπείας.
•Eάν ο κνησμός στα γεννητικά όργανα συνοδεύεται από έντονη ερυθρότητα της περιοχής και από την εμφάνιση φυσαλίδων με υγρό, μάλλον έχετε δερματίτιδα. Tο δέρμα σας ερεθίστηκε εξαιτίας της επαφής του με κάποια ουσία, π.χ., αποσμητικό σπρέι, χρωστική των υφασμάτων. O ερεθισμός θα υποχωρήσει με τη χορήγηση της κατάλληλης αγωγής.
•Όσον αφορά τις γυναίκες, είναι πιθανό ο κνησμός να οφείλεται σε κολπίτιδα. Στην περίπτωση αυτή θα έχετε και άλλα συμπτώματα, όπως αίσθημα καύσου και αυξημένες κολπικές εκκρίσεις. Για την επιλογή της ενδεδειγμένης θεραπείας από το γιατρό είναι απαραίτητη η κλινική εξέταση, καθώς και η καλλιέργεια των κολπικών υγρών.
•Mπορεί να σας φαίνεται... εξωτικό, κι όμως είναι συνηθισμένο: είναι πιθανό ο κνησμός να οφείλεται σε φθειρίαση (ψείρες). H κλινική εξέταση από τον ειδικό θα αποκαλύψει τα ενοχλητικά παράσιτα. Στη συνέχεια θα σας χορηγήσει την κατάλληλη θεραπεία (ειδικές λοσιόν).


•Eάν έχετε έντονη φαγούρα στις κνήμες, ελέγξτε πόσο σφιχτές είναι οι κάλτσες σας! O κνησμός μπορεί να οφείλεται στην πίεση που ασκούν οι κάλτσες στο δέρμα, επηρεάζοντας τοπικά την κυκλοφορία του αίματος στις γάμπες.
•Eάν, εκτός από το αίσθημα του κνησμού, το δέρμα των ποδιών είναι ερεθισμένο και έχει μικρές φυσαλίδες με υγρό, τότε μάλλον έχετε δερματίτιδα. Mπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες: στο υλικό ή στη χρωστική ουσία του παπουτσιού, στα υπολείμματα του απορρυπαντικού που μπορεί να έχουν οι κάλτσες ή στη χρωστική τους ουσία. Γι’ αυτό το λόγο οι δερματολόγοι συστήνουν τις λευκές βαμβακερές κάλτσες και τα δερμάτινα παπούτσια ως την πλέον ασφαλή επιλογή.
•Eάν φοράτε κλειστά παπούτσια, με αποτέλεσμα το πόδι σας να ιδρώνει πολύ, ίσως ο κνησμός να οφείλεται σε μυκητίαση. Tο κλειστό και υγρό περιβάλλον των παπουτσιών, ιδιαίτερα των αθλητικών, ευνοεί την ανάπτυξη των μυκήτων. Στην περίπτωση αυτή, εκτός από τη φαγούρα, θα έχετε και άλλα συμπτώματα: ερυθρότητα του δέρματος στα δάκτυλα, δυσοσμία και απολέπιση του δέρματος. Tα αντιμυκητιασικά φάρμακα τοπικής δράσης θα σας απαλλάξουν από το πρόβλημα.


Για τη φαγούρα που νιώθετε ίσως φταίει η αγκράφα της ζώνης σας, το κουμπί του παντελονιού σας ή τυχόν υπολείμματα σαπουνιού στα ρούχα σας. Στην περίπτωση αυτήν, εκτός από τον κνησμό, παρουσιάζονται ερεθισμός και ξεφλούδισμα του δέρματος (συμπτώματα δερματίτιδας). Πέραν της αγωγής που θα σας χορηγήσει ο γιατρός, θα σας συστήσει να αποφεύγετε την επαφή με το αντικείμενο ή την ουσία που προκάλεσε τον ερεθισμό. Για να ανακαλύψετε όμως πού οφείλεται η δερματίτιδα, θα πρέπει να κάνετε ένα πατς τεστ.

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Αποτιτανώσεις μαστών

Ορισμός
Είναι συγκεντρώσεις ασβεστίου μέσα στον αδενικό ιστό του μαστού. Εμφανίζονται ως λευκά στίγματα στη μαστογραφία και συνήθως είναι τόσο μικρές σε μέγεθος, ώστε δε γίνονται αντιληπτές στην ψηλάφηση του μαστού.
Είναι συχνές σε όλες τις γυναίκες, αλλά περισσότερο διαδεδομένες στις μετεμμηνοπαυσιακές. Αν και συνήθως είναι καλοήθεις, οι συρρέουσες μικροαποτιτανώσεις σε ανώμαλα σχήματα συχνά υποκρύπτουν καρκίνο του μαστού.
Στη μαστογραφία μπορεί να εμφανίζουν όψη μεγάλων λευκών κουκκίδων ή παύλας (μακροαποτιτανώσεις) ή λεπτής λευκής κηλίδας παρόμοιας με κόκκους άλατος (μικροαποτιτανώσεις).

Επιδημιολογικά στοιχεία
Οι μακροαποτιτανώσεις εμφανίζονται σε ποσοστό μέχρι και 50% σε γυναίκες άνω των 50 ετών και 10% σε γυναίκες κάτω των 50 ετών.
Οι μακροαποτιτανώσεις κατά κανόνα δεν αποτελούν πρόβλημα και δε χρήζουν βιοψίας.
Οι μικροαποτιτανώσεις σε ποσοστό 80% είναι καλοήθεις.
Ανίχνευση μικροαποτιτανώσεων μπορεί να υποκρύπτει in situ πορογενές καρκίνο.
Αιτιολογία
Πολλές παθολογικές καταστάσεις του μαστού σχετίζονται με την ανάπτυξη αποτιτανώσεων:
• Κύστεις
• Ινοαδένωμα
• Πορεκτασίες
• Μαστίτις
• Κακώσεις
• Εξωτερική ακτινοβολία
• Αγγειακές ή δερματικές επασβεστώσεις
Αξιολόγηση
Ενδεχομένως να απαιτηθεί περαιτέρω διερεύνηση εάν:
• Είναι συρρέουσες, παρά διάσπαρτες
• Ποικίλλουν σε μέγεθος και σχήμα σε σχέση με άλλες αποτιτανώσεις
• Το σχήμα τους είναι ανώμαλο
Η επιπλέον διερεύνηση δυνατόν να περιλαμβάνει επιπρόσθετους εντοπιστικούς στις κατά τόπους αποτιτανώσεις μαστογραφικούς ελέγχους υπό συμπίεση των μαστών, όπως και υπερηχοτομογραφικό έλεγχο ή ακόμη και βιοψία. Ο ακτινοδιαγνώστης κατά περίπτωση μπορεί να αναζητήσει προγενέστερους μαστογραφικούς ελέγχους προς σύγκριση, ώστε να καθορίσει εάν πρόκειται για καινούριες αποτιτανώσεις ή μεταβολή σε αριθμό ή/και χαρακτήρες παλαιοτέρων. Ενίοτε συστήνεται επανέλεγχος μαστογραφικός μετά εξάμηνο.
Ο ακτινοδιαγνώστης εκτιμώντας το μέγεθος, το σχήμα και τον αριθμό των αποτιτανώσεων αποφαίνεται για το χαρακτήρα τους:
• Καλοήθης
• Πιθανώς καλοήθης
• Ύποπτος
Οι καλοήθεις αποτιτανώσεις δε χρήζουν περαιτέρω ανησυχίας κι εκτιμώνται με μαστογραφικό έλεγχο σε ετήσιο πρωτόκολλο.
Οι πιθανώς καλοήθεις αποτιτανώσεις σε ποσοστό πάνω από 98% ανήκουν στην κατηγορία των καλοήθων.
Οι ύποπτες αποτιτανώσεις απαντώνται τόσο σε καλοήθεις όσο και σε κακοήθεις παθήσεις του μαστού. Ένα στα τέσσερα με πέντε περιστατικά, που σχετίζονται με αποτιτανώσεις αυτής της κατηγορίας, έχει καρκίνο του μαστού, αλλά συνήθως πολύ πρώιμου σταδίου.
Βιοψία αποτιτανώσεων
Η βιοψία των αποτιτανώσεων μπορεί να επιτευχθεί με δύο τρόπους:
• Χειρουργική βιοψία. Ο χειρουργός λαμβάνει χειρουργικά ένα δείγμα από τον ιστό του πάσχοντος μαστού, που εμπεριέχει αποτιτανώσεις, στο χειρουργείο υπό τοπική ή γενική αναισθησία. Συνήθως προηγείται μία εντοπιστική μέθοδος από τον ακτινολόγο, ο οποίος μαρκάρει την περιοχή των βλαβών με την εισαγωγή ενός σύρματος ή μιας βελόνης πριν τη βιοψία.

• Βιοψία με χοντρή βελόνη. Γίνεται στερεοτακτικός εντοπισμός των αποτιτανώσεις με τη βοήθεια υπολογιστή και στη συνέχεια ο ακτινολόγος κατευθύνει στην επικείμενη ζώνη χοντρή βελόνη υπό τοπική αναισθησία, διά της οποίας λαμβάνει υλικό προς εξέταση. Συνήθως η βιοψία με τη μέθοδο αυτή προτείνεται όταν οι αποτιτανώσεις δε συνοδεύονται από ψηλαφητικό εύρημα.
Συγγραφέας: Γεώργιος Μητρόπαπας

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Έγκριση για χάπι κατά της ΣΚΠ από το FDA

Στα μέσα Σεπτεμβρίου, η Διοίκηση Τροφίμων & Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών (Food & Drug Administration – FDA) ενέκρινε επίσημα το πρώτο φάρμακο σε μορφή χαπιού για τη θεραπεία της υποτροπιάζουσας-διαλείπουσας Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας (ΣΚΠ), την πιο κοινή μορφή της ασθένειας.

Σε αντίθεση με τα συνηθισμένα φάρμακα που εφαρμόζονται με μορφή ένεσης ή με έγχυση, το νέο φάρμακο, που ονομάζεται Gilenya ή fingolimod, είναι σε μορφή κάψουλας (χάπι) και λαμβάνεται μια φορά την ημέρα από το στόμα. Αμέσως μετά την έγκριση του χαπιού, πολλοί από τον χώρο της Υγείας σημείωσαν πως αυτού του είδους η θεραπευτική αγωγή, αν είναι αποτελεσματική, θα αποτελέσει επανάσταση για τη θεραπεία της ΣΚΠ. Άτομα που χρησιμοποιούν παρόμοια φάρμακα συμφωνούν επίσης στο ότι είναι λιγότερο επώδυνο να παίρνουν ένα χάπι από το να πρέπει να τρυπούν το σώμα τους με μια βελόνα σε καθημερινή, εβδομαδιαία ή μηνιαία βάση.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση του διευθυντή του τμήματος νευρολογικών προϊόντων του FDA, το ξεχωριστό στοιχείο σε αυτό το φάρμακο είναι ότι αποτελεί το πρώτο φάρμακο με λήψη από το στόμα που έχει παρουσιάσει τη δυνατότητα να επιβραδύνει την πρόοδο της ΣΚΠ μειώνοντας τη συχνότητα και την επιθετικότητα των συμπτωμάτων. Αυτό που είναι επίσης ενδιαφέρον, για τους μετόχους της εταιρείας Novartis, είναι τα πιθανά εισοδήματα που θα μπορούσε να φέρει αυτό το προϊόν στην επιχείρηση, ιδιαίτερα το επιλέξει μεγάλος αριθμός ασθενών. Αυτήν τη στιγμή, περίπου 2,5 εκατ. άνθρωποι παγκοσμίως έχουν ΣΚΠ, από τους οποίους οι 400.000 είναι στις ΗΠΑ μόνο.
Το πιο συναρπαστικό στοιχείο αυτού του χαπιού, είναι η απόδοσή του στις κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους. Τον περασμένο Ιανουάριο, κατά τη διάρκεια της τελικής σειράς κλινικών δοκιμών, οι ασθενείς που κατανάλωσαν Gilenya μαζί με Cladribine είχαν σημαντική μείωση των ποσοστών υποτροπής. Συγκεκριμένα, η χορήγηση αυτού του φαρμάκου από το στόμα μείωσε το ποσοστό υποτροπής κατά 62% στους πρόσφατα διαγνωσθέντες ασθενείς και κατά 44% στους προγενέστερης θεραπείας ασθενείς. Η έκδοση του φαρμάκου σε χάπι επιβράδυνε επίσης την παρουσία αναπηρίας στους ασθενείς. Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, αντίθετα από πολλά άλλα φάρμακα για τη ΣΚΠ, το Gilenya δεν προκαλεί καταστολή του ανοσοποιητικού. Αντ’ αυτού, χειρίζεται το ανοσοποιητικό σύστημα με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ευεργετικό για τους ασθενείς με ΣΚΠ.
Παρά το ότι τα αποτελέσματα είναι ελπιδοφόρα, οι καταναλωτές θα πρέπει να γνωρίζουν τους κινδύνους που προκύπτουν από την χρήση του χαπιού. Οι ασθενείς δεν πρέπει να ξεχνούν ότι οι κίνδυνοι κατανάλωσης Gilenya με μορφή χαπιών είναι οι ίδιοι με αυτούς που υπάρχουν και στην ενέσιμη μορφή. Η κατανάλωση σε μορφή χαπιού δεν μειώνει τους κινδύνους για την υγεία, ούτε τις παρενέργειες. Όπως άλλα φάρμακα για την ΣΚΠ, έτσι και το Gilenya μπορεί να προκαλέσει διάφορες παρενέργειες όπως: αυξανόμενη πίεση αίματος, μειωμένη λειτουργία πνευμόνων, τοξικότητα ματιών, μειωμένη καρδιακή λειτουργία, αύξηση κινδύνου μολύνσεων.
Δεδομένου ότι οι κλινικές ανθρώπινες δοκιμές γίνονται σε μικρό αριθμό συμμετεχόντων, κανένας δεν μπορεί τελικά να προβλέψει με βεβαιότητα την αποτελεσματικότητα τέτοιων φαρμάκων μέσα στο γενικό πληθυσμό – έως ότου κυκλοφορήσουν στην αγορά για ικανοποιητικό χρονικό διάστημα. Παρά το ότι η Novartis και το FDA διατηρούν την αισιοδοξία τους για την απόδοση του νέου φαρμάκου, η Novartis έχει υποσχεθεί την οργάνωση ενός πρόγραμματος για τον έλεγχο και την εκπαίδευση των ασθενών που καταναλώνουν το χάπι.
22 Σεπτεμβρίου 2010
Πηγή: www.fda.gov, μετάφραση: Ηλίας Λιουνάκος

Ανακάλυψη γονιδίου της ημικρανίας, ελπίδα για τη θεραπεία της

Μια διεθνής ομάδα ερευνητών από τον Καναδά, τη Βρετανία, την Πορτογαλία και την Αυστραλία ανακάλυψε ένα γονίδιο που δρα ως "θερμοστάτης" του πόνου στον εγκέφαλο, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει μελλοντικά σε μια νέα γενιά παυσίπονων, τα οποία θα «κατεβάζουν το διακόπτη» του πονοκέφαλου, αυξάνοντας το «κατώφλι» πέρα από το οποίο ο εγκέφαλος αισθάνεται πόνο.

Η μελέτη, υπό τον Ρονάλντ Λαφρενιέρ του Τμήματος Ιατρικής του πανεπιστημίου του Μόντρεαλ και τον Ζαμίλ Καντέρ του Τμήματος Φυσιολογίας, Ανατομίας και Γενετικής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature Medicine", σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ", ανακάλυψε ότι το γονίδιο TRESK παίζει θεμελιώδη ρόλο στην πρόκληση ημικρανίας και χρόνιου πονοκέφαλου.

Το συγκεκριμένο γονίδιο πιστεύεται ότι ελέγχει την ευαισθησία των νεύρων του πόνου στον εγκέφαλο και, αν είναι ελαττωματικό, μπορεί να κατεβάσει τόσο πολύ το "κατώφλι" του πόνου, ώστε με το παραμικρό ερέθισμα ο ασθενής να νιώθει πονοκέφαλο. Γι' αυτό το λόγο, όσοι υποφέρουν από ημικρανίες, είναι υπερβολικά ευαίσθητοι στο φως, τους ήχους, ακόμα και στο άγγιγμα.

Όμως το γονίδιο φαίνεται να είναι εφικτό να «χειραγωγηθεί» με τα κατάλληλα φάρμακα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να απενεργοποιηθεί ή να τροποποιηθεί, έτσι ώστε το "κατώφλι" του πόνου στον εγκέφαλο να αυξηθεί σε βαθμό τέτοιο που ο ασθενής να μην αισθάνεται καθόλου πόνο.

Σαν «εύρημα που συμβαίνει μια φορά σε κάθε γενιά», το χαρακτήρισε ο Καντέρ και εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι μια μέρα θα οδηγήσει σε θεραπεία της ημικρανίας, ίσως ακόμα και του πόνου γενικότερα.

Οι ημικρανίες μπορούν να κρατήσουν μέχρι και τρεις μέρες, επιδεινώνοντας την ποιότητα ζωής των ασθενών και δημιουργώντας προβλήματα στο οικογενειακό και το εργασιακό περιβάλλον τους. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, πρόκειται για την πιο δαπανηρή νευρολογική διαταραχή στην Ευρώπη (π.χ. χαμένες ώρες εργασίας).

Η ημικρανία είναι ένας σοβαρός πονοκέφαλος διαρκείας που γίνεται αισθητός στο μπροστινό μέρος ή σε μια πλευρά του εγκεφάλου. Μερικοί άνθρωποι έχουν ένα προειδοποιητικό οπτικό σημάδι (αποκαλούμενο "αύρα") πριν από την έναρξη του πονοκεφάλου, ενώ αρκετοί έχουν άλλα συμπτώματα όπως ναυτία ή υπερευαισθησία στο φως.

Μέχρι τώρα, ήσαν άγνωστα τα γονίδια που εμπλέκονται στην ημικρανία.

Προηγούμενες μελέτες είχαν εντοπίσει τμήματα του DNA που αυξάνουν τον κίνδυνο στον γενικό πληθυσμό για την εμφάνιση ημικρανίας, αλλά δεν είχαν βρει γονίδια που να είναι άμεσα υπεύθυνα για τον πονοκέφαλο.

Αυτή τη φορά, οι ερευνητές ανέλυσαν και σύγκριναν το DNA 110 ατόμων που έπασχαν από ημικρανία, καθώς και των οικογενειών τους. Βρήκαν, με αυτό τον τρόπο, ότι μια γενετική μετάλλαξη στο γονίδιο TRESK φαίνεται να αποτελεί το "κλειδί" για την πάθηση, που είναι κληρονομική. Αν το συγκεκριμένο γονίδιο δεν λειτουργεί σωστά, "πυροδοτεί" πιο εύκολα τα κέντρα του πόνου στον εγκέφαλο, δημιουργώντας τον πονοκέφαλο.

Η ανακάλυψη ανοίγει στους επιστήμονες ένα νέο νευροβιολογικό μονοπάτι ελέγχου του πόνου. Ενώ τα υπάρχοντα παυσίπονα αμβλύνουν τον πόνο, μια μελλοντική γενιά φαρμάκων μπορεί να καταστήσει το ίδιο το σώμα "αναίσθητο" στον πόνο.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=356953&ct=33&dt=27/09/2010#ixzz122hio3Ws

ΧΑΠ

Η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) είναι μια συχνή νόσος που
προσβάλλει το 4-9% των ενηλίκων και κατατάσεται στις πέντε συχνότερες
αιτίες θανάτου παγκοσμίως1,2. Η ΧΑΠ χαρακτηρίζεται από πτωχά αναστρέ-
ψιμο περιορισμό της ροής του αέρα που είναι συνήθως προοδευτικός
και σχετίζεται με μια ανώμαλη φλεγμονώδη απάντηση του πνεύμονα σε
ενοχλητικά σωματίδια ή αέρια και κυρίως τον καπνό του τσιγάρου3.
Είναι γενικά αποδεκτό ότι η ΧΑΠ εμφανίζει τόσο τοπικές όσο και συ-
στηματικές επιδράσεις. Ο ακριβής μηχανισμός των συστηματικών αυτών
επιδράσεων δεν είναι γνωστός, αλλά πιστεύεται πως σχετίζεται με αυ-
ξημένη συστηματική φλεγμονή και οξειδωτικό στρες4. Η προέλευση της
συστηματικής φλεγμονής στη ΧΑΠ δεν είναι σαφής αλλά πιθανότατα είναι
πολυπαραγοντική. Δυνητικοί μηχανισμοί περιλαμβάνουν το κάπνισμα, το
«ξεχείλισμα» της πνευμονικής φλεγμονής στη συστηματική κυκλοφορία,
την ενεργοποίηση φλεγμονωδών κυττάρων κατά τη διέλευσή τους από τον
φλεγμαίνοντα πνεύμονα, την πνευμονική υπερδιάταση, την ιστική υποξία,
τη δυσλειτουργία των σκελετικών μυών και/ή την ανώμαλη απάντηση του
μυελού των οστών4.
Ο καπνός του τσιγάρου δεν προκαλεί μόνο φλεγμονή των αεραγωγών και
του παρεγχύματος αλλά και συστηματική φλεγμονή, συστηματικό οξειδω-
τικό στρες και ενδοθηλιακή δυσλειτουργία. Οι επιδράσεις αυτές του καπνί-
σματος μπορεί να συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη καρδιαγγειακών
νοσημάτων, μεταβολικών διαταραχών και νεοπλασιών που προκαλούνται
από τον καπνό του τσιγάρου σε συνδυασμό με ή χωρίς άλλους παράγοντες
κινδύνου όπως η υπερλιπιδαιμία, παχυσαρκία, καθιστική ζωή και αυξημένη
αρτηριακή πίεση. Παρά το γεγονός ότι ο καπνός του τσιγάρου είναι ένας
καλά αναγνωρισμένος παράγοντας κινδύνου τόσο για τη ΧΑΠ όσο και για
τα καρδιαγγειακά νοσήματα, έχει πρόσφατα δειχθεί ότι τα τελευταία είναι
πιο συχνά σε καπνιστές που έχουν αναπτύξει ΧΑΠ5.
Η ΧΑΠ συνδυάζεται επίσης συχνά με αρκετές συνοσηρότητες. Παραδο-
σιακά, η συνοσηρότητα ορίζεται ως η νόσος που συνυπάρχει με την νόσο
που μας ενδιαφέρει. Στη ΧΑΠ ο ορισμός αυτός είναι κάπως προβληματικός
αφού συγκεκριμένα συνυπάρχοντα νοσήματα μπορεί να είναι συνέπεια ή
να έχουν αιτιολογική συσχέτιση με την υποκείμενη ΧΑΠ. Οι πιο συνήθεις
συνοσηρότητες για τη ΧΑΠ είναι η αρτηριακή υπέρταση, διαβήτης, καρδιακή
ανεπάρκεια, ισχαιμική καρδιακή νόσος, καρκίνος, οστεοπόρωση, κατάθλιψη
και αναιμία. Οι συνοσηρότητες της ΧΑΠ πρέπει πάντα να λαμβάνονται υπόψη
όταν αξιολογείται το κοινωνικό και οικονομικό φορτίο που αποδίδεται στη
νόσο και είναι ξεκάθαρο ότι επηρεάζουν πολλαπλά την
έκβαση της ΧΑΠ6. Οι ασθενείς με ΧΑΠ συνήθως πεθαίνουν
από μη αναπνευστικά αίτια όπως ο καρκίνος ή τα καρδι-
αγγειακά νοσήματα αν και είναι δύσκολο να καθοριστεί
η υποκείμενη αιτία θανάτου σε ασθενείς με πολλαπλά
νοσήματα, ειδικά όταν εμπλέκεται ένας κοινός παράγοντας
κινδύνου όπως το κάπνισμα. Σε μια πρόσφατη μελέτη,
βρέθηκε ότι σε ασθενείς με ΧΑΠ που ελάμβαναν μακρο-
χρόνια οξυγονοθεραπεία, οι συνοσηρότητες ήταν ένας
παράγοντας που μπορούσε να προβλέψει την συνολική
αλλά και την αναπνευστική θνητότητα7. Επιπρόσθετα,
οι συνοσηρότητες σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο
νοσηλείας στο νοσοκομείο και αποτελούν έναν από
τους ισχυρότερους προγνωστικούς δείκτες αυξημένου
κόστους για τη ΧΑΠ8. Οι τρέχουσες κατευθυντήριες οδη-
γίες αγνοούν το γεγονός ότι οι περισσότεροι ασθενείς με
ΧΑΠ εμφανίζουν συνήθως συνοσηρότητες. Η αυξημένη
αναγνώριση του ρόλου των συνοσηροτήτων στη ΧΑΠ
κατέστησε την συνολική θνητότητα μια πρωταρχική
παράμετρο στην αξιολόγηση νέων θεραπειών. Οι δυο
πρόσφατα δημοσιευθείσες μεγάλες μελέτες για τη ΧΑΠ,
η TORCH και η UPLIFT είναι τρανά παραδείγματα των
αλλαγών που επέφερε η συνειδητοποίηση της ύπαρξης
των συνοσηροτήτων.
Μια πρόσφατη ανάλυση δεδομένων από τις ΗΠΑ σε
47 εκατομμύρια εξιτήρια από τα νοσοκομεία από το 1979
έως το 2001 σε ενήλικες >25 ετών, έδειξε ότι ο επιπολα-
σμός και η νοσοκομειακή θνητότητα ήταν υψηλότερες
σε όσους είχαν τη ΧΑΠ ως πρωταρχική ή δευτερεύουσα
διάγνωση. Ειδικότερα, υψηλότερη ενδονοσοκομειακή
θνητότητα για πνευμονία, υπέρταση, καρδιακή ανεπάρ-
κεια και ενδοθωρακικές νεοπλασίες σχετίστηκε με τη
διάγνωση της ΧΑΠ9.
Η ΧΑΠ είναι ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για
καρδιαγγειακά νοσήματα. Ισχυρά επιδημιολογικά δε-
δομένα δείχνουν ότι η μειωμένη FEV1 είναι δείκτης καρ-
διαγγειακής θνητότητας. Σε μια μελέτη που περιέλαβε
ασθενείς από την NHANES I βρέθηκε ότι ασθενείς με
πτωχή πνευμονική λειτουργία έχουν υψηλότερο κίνδυνο
καρδιαγγειακής θνητότητας10. Η συσχέτιση αυτή υποστη-
ρίχθηκε και από άλλες μελέτες όπως την Copenhagen City
Heart Study11. Οι υποκείμενοι μηχανισμοί που συνδέουν
τη ΧΑΠ με την αθηροσκλήρωση, την ισχαιμική καρδιακή
νόσο και τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια δεν είναι
πλήρως ξεκαθαρισμένοι. Εμένουσα συστηματική χα-
μηλού βαθμού φλεγμονή πιστεύεται ότι παίζει κεντρικό
ρόλο στο σχηματισμό της αθηρωματικής πλάκας12. Υπό
φυσιολογικές συνθήκες το ανθρώπινο αγγειακό ενδο-
θήλιο δεν συγκολλά τα λευκοκύτταρα, φαινόμενο που
αποτελεί το «χτίσιμο» στη γένεση της πλάκας. Ωστόσο,
σε κατάσταση φλεγμονής, όπως για παράδειγμα στη
ΧΑΠ, το ενδοθήλιο υπερεκφράζει μόρια προσκόλλησης
που επιτρέπουν σε κυκλοφορούντα λευκοκύτταρα να
προσκολληθούν σε αυτό και να πυροδοτήσουν φλεγ-
μονώδεις αντιδράσεις13. Εκτεταμένη υποκλινική αθη-
ροσκλήρωση έχει βρεθεί σε καπνιστές με απόφραξη
αεραγωγών σε σύγκριση με υγιείς καπνιστές και υγιείς μη
καπνιστές χωρίς απόφραξη αεραγωγών14. Η διαταραχή
της αγγειακής απάντησης είναι σημαντικός παράγοντας
στην παθογένεση των καρδιαγγειακών νοσημάτων και
η ενδοθηλιακή λειτουργία φαίνεται ότι διαταράσεται
σοβαρά σε ασθενείς με σταθερή ΧΑΠ15. Έχει δειχθεί ότι
η ενδοτικότητα του αρτηριακού τοιχώματος που σχετί-
ζεται με τον καρδιαγγειακό κίνδυνο είναι αυξημένη σε
ασθενείς με ΧΑΠ σε σύγκριση με καπνιστές χωρίς ΧΑΠ
και υγιείς16. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι η ΧΑΠ
οδηγεί σε ενδοθηλιακή δυσλειτουργία που μπορεί να είναι
ένας μηχανισμός για αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο
στη ΧΑΠ. Επιπρόσθετα, σε μια άλλη μελέτη βρέθηκε ότι
η ενδοτικότητα του αρτηριακού τοιχώματος σχετιζόταν
με την παρουσία εμφυσήματος, όπως αυτό εκτιμάται από
την αξονική τομογραφία17. Σε μια πρόσφατη μελέτη από
την Ελλάδα σε ασθενείς με ΧΑΠ χωρίς καρδιαγγειακές
συνοσηρότητες η παρουσία εμφυσήματος στην αξονική
τομογραφία θώρακος υψηλής ευκρίνειας σχετίστηκε με
αυξημένο οξειδωτικό στρες και ινωδογόνο18. Τα ευρήματα
αυτά δείχνουν ότι μηχανισμοί που εμπλέκονται στην
καταστροφή του κυψελιδικού τοιχώματος και την ανά-
πτυξη εμφυσήματος μπορεί να προάγουν τον αυξημένο
καρδιαγγειακό κίνδυνο στη ΧΑΠ.
Η θνητότητα από τη ΧΑΠ συνεχίζει να αυξάνεται
ενώ αυτή που αποδίδεται στα καρδιαγγειακά νοσήματα
φαίνεται να μειώνεται. Αυτό οφείλεται μερικώς στην
ευρεία χρήση προφυλακτικών θεραπειών που φαίνεται
να ελαττώνουν την καρδιαγγειακή θνητότητα. Συνεπώς,
εγείρεται το ερώτημα κατά πόσο η σωστή εφαρμογή
τέτοιων θεραπειών θα μπορούσε να έχει παρόμοια επί-
δραση και στη θνητότητα της ΧΑΠ. Οι στατίνες ενδέχεται
να αποτελέσουν μια νέα θεραπευτική επιλογή για τη ΧΑΠ.
Αν και χρησιμοποιούνται κυρίως για τη μείωση των επι-
πέδων της χοληστερόλης στη θεραπεία του μεταβολικού
συνδρόμου φαίνεται να ασκούν τόσο τοπική όσο και συ-
στηματική αντιφλεγμονώδη και αντιοξειδωτική δράση19.
Η χορήγηση στατινών βρέθηκε να σχετίζεται με βραδύ-
τερο ρυθμό έκπτωσης της FEV1
20. Αυτό υποστηρίχτηκε
και από άλλες αναδρομικές μελέτες από μεγάλες βάσεις
δεδομένων που έδειξαν ότι οι στατίνες έχουν ευεργετική
επίδραση στη θνητότητα των ασθενών με ΧΑΠ21. Είναι
απαραίτητες τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες για
να αξιολογήσουν τα ανωτέρω ευρήματα προοπτικά και
να προσθέσουν ενδεχόμενα μια νέα θεραπεία για αυτούς
τους ασθενείς.
Από την άλλη, φάρμακα που παραδοσιακά χρησιμο-
ποιούνται στη θεραπεία αναπνευστικών νόσων μπορεί
να έχουν ευεργετικές επιδράσεις στα καρδιαγγειακά
νοσήματα. Ένα ενδιαφέρον εύρημα προέκυψε από μια
post hoc ανάλυση των δεδομένων της μελέτης EUROSCOP
που αφορούσε τα εισπνεόμενα κορτικοειδή, τα οποία
αν και δεν ήταν αποτελεσματικά στο να μειώσουν τον
μακροχρόνιο ρυθμό έκπτωσης της FEV1, μείωσαν τη
συχνότητα των ισχαιμικών καρδιακών συμβαμάτων σε
ασθενείς με ήπια ΧΑΠ22. Αυτό υποστηρίχτηκε και από
άλλες αναδρομικές μελέτες23 υποδεικνύοντας ότι τα
εισπνεόμενα κορτικοειδή ελαττώνουν τη συστηματική
φλεγμονή σε ασθενείς με ΧΑΠ.
Υπάρχει σαφής συσχέτιση ανάμεσα στη ΧΑΠ και
τον καρκίνο του πνεύμονα ανεξάρτητα από την ενεργό
καπνιστική συνήθεια. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η
χρόνια φλεγμονή παίζει σημαντικό ρόλο στην παθογέ-
νεση του καρκίνου του πνεύμονα. Σε μοριακό επίπεδο,
η ενεργοποίηση του μεταγραφικού παράγοντα NF-kB
φαίνεται να έχει μεγάλη σημασία τόσο για τον καρκίνο
όσο και για τη ΧΑΠ. Υπάρχουν μελέτες που υποστηρίζουν
ότι η ενεργοποίηση του NF-kB στους αεραγωγούς των
ασθενών με ΧΑΠ προκαλεί χρόνια φλεγμονή και αυξάνει
τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα24,25. Η
ανάλυση δεδομένων από 5402 ασθενείς από τη μελέτη
NHANES I που παρακολουθήθηκαν για 22 χρόνια και
περιέλαβαν 113 περιπτώσεις καρκίνου του πνεύμονα,
αποκάλυψε μια αρνητκή συσχέτιση μεταξύ του κινδύνου
για καρκίνο του πνεύμονα και του βαθμού απόφραξης
των αεραγωγών26.
Η ΧΑΠ επίσης συνδυάζεται με οστεοπόρωση σε ποσο-
στό μέχρι 70% των ασθενών και σχετίζεται με πολλαπλούς
υποκείμενους μηχανισμούς όπως η κακή διατροφή, η
καθιστική ζωή, το κάπνισμα, η λήψη στεροειδών και η συ-
στηματική φλεγμονή. Ο επιπολασμός της οστεοπόρωσης
αυξάνεται στη σοβαρή ΧΑΠ και τόσο η οστεοπόρωση όσο
και η οστεοπενία παρατηρούνται σε ασθενείς με χαμηλό
δείκτη μάζας σώματος και ελεύθερη λίπους μάζα27. Επιπρό-
σθετα, η ΧΑΠ φαίνεται να αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα
κινδύνου για οστεοπόρωση στους άνδρες28.
Η αναιμία φαίνεται να αποτελεί ανεξάρτητο παρά-
γοντα κινδύνου για μειωμένη λειτουργική ικανότητα και
αυξημένη θνητότητα στη ΧΑΠ29,30. Σε μια αναδρομική
ανάλυση των επιπέδων της αιμοσφαιρίνης σε 683 ασθε-
νείς με ΧΑΠ βρέθηκε αναιμία στο 70% των ασθενών και
πολυκυτταραιμία στο 6%31.
Η κατάθλιψη αποτελεί μια άλλη συνήθη συνοσηρό-
τητα σε ασθενείς με ΧΑΠ, ιδιαίτερα εξαιτίας της σοβα-
ρής φυσικής διαταραχής και χρόνιας δύσπνοιας που
παρουσιάζουν συχνά αυτοί οι ασθενείς. Οι ασθενείς με
σοβαρή ΧΑΠ είναι σε μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν
κατάθλιψη32. Η θεραπεία της κατάθλιψης σε ασθενείς
με ΧΑΠ είναι σημαντική διότι η κατάθλιψη μειώνει τη
λειτουργική ικανότητα των ασθενών και σχετίζεται με
χειρότερη ποιότητα ζωής33.
Τα κλινικά χαρακτηριστικά της ΧΑΠ σχετίζονται πτωχά
με το βαθμό απόφραξης των αεραγωγών και αυτό αφενός
υποστηρίζεται από ισχυρά δεδομένα, αφετέρου καθιστά
αναγκαία μια διαφορετική προσέγγιση. Είναι ξεκάθαρο
ότι προγνωστικά εργαλεία που εκφράζουν καλύτερα τις
συνοσηρότητες της ΧΑΠ έχουν μεγαλύτερη αξία από τον
FEV1. Ο δείκτης BODE (δείκτης μάζας σώματος, απόφραξη
αεραγωγών, δύσπνοια και ικανότητα για άσκηση) είναι ένα
πολυδιάστατο εργαλείο που φάνηκε να έχει μεγαλύτερη
προγνωστική αξία στη ΧΑΠ σε σχέση με τον FEV1. Έτσι, ο
δείκτης BODE ήταν πιο αποτελεσματικός από τον FEV1
στην πρόγνωση της συνολικής και της αναπνευστικής
θνητότητας των ασθενών με ΧΑΠ34. Αυτό δείχνει ότι
είναι σημαντικό να αξιολογούμε σφαιρικά κάθε ασθενή
με ΧΑΠ σχετικά με την πρόγνωση της νόσου του, πέρα
από την μέτρηση του FEV1. Αυτή η συνολική εκτίμηση
περιλαμβάνει απαραίτητα τις συνοσηρότητες, αφού αυτές
παρεμβαίνουν συχνά στο φαύλο κύκλο της δύσπνοιας
και της μειωμένης ικανότητας για άσκηση των ασθενών
με ΧΑΠ35.
Η αιτιολογική συσχέτιση της ΧΑΠ με αρκετές συνοση-
ρότητες δεν είναι ξεκάθαρη. Μήπως οι συνοσηρότητες
κάνουν τους ασθενείς πιο ευάλωτους στις επιπτώσεις
της ΧΑΠ ή μήπως η ΧΑΠ αυξάνει την ευαισθησία στις
συνοσηρότητες ή πρόκειται για συνδυασμό και των δύο;
Σίγουρα, χρειάζονται περισσότερες μελέτες για να απο-
σαφηνιστούν οι δυνητικοί μηχανισμοί και η αιτιολογική
σχέση που συνδέουν τη ΧΑΠ με τις συνοσηρότητες.

Συγγραφείς
Πέτρος Μπακάκος1,
Κωνσταντίνος Κωστίκας2,
Στέλιος Λουκίδης1
1Λέκτορας Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου
Αθηνών -Συντακτική ομάδα Πνεύμων
2Πνευμονολόγος -Συντακτική ομάδα Πνεύμων

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Κρυολόγημα και εποχιακές ιώσεις: Oι «απειλές» της υγείας το χειμώνα

Το καλοκαίρι πέρασε και το φθινόπωρο είναι ήδη εδώ, φέρνοντας μαζί του την γρίπη, το κρυολόγημα και τις εποχιακές ιώσεις που αφορούν κυρίως στο αναπνευστικό σύστημα και ταλαιπωρούν μικρούς και μεγάλους.
Οι ιώσεις προκαλούνται από ιούς που μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο, κυρίως μέσω του βήχα και του φταρνίσματος. Οι ιοί αυτοί γίνονται επιβλαβείς εάν εισχωρήσουν στον οργανισμό. Προσκολλώνται στο εσωτερικό της μύτης ή του λάρυγγα (γι' αυτό νιώθουμε τις ενοχλήσεις στη μύτη ή το γνωστό γρατσούνισμα στο λαιμό) και εξαπλώνονται στο αναπνευστικό σύστημα και πιο σπάνια στους πνεύμονες. Ως απάντηση, το ανοσοποιητικό σύστημα κατακλύζει αυτές τις περιοχές με τα λευκά αιμοσφαίρια τα οποία και λειτουργούν ως αντι-μολυσματικοί παράγοντες.
Οι συνεχείς εναλλαγές της θερμοκρασίας, από τις οποίες χαρακτηρίζεται το φθινόπωρο, είναι η κύρια αιτία εμφάνισης μιας ίωσης, ενώ η κακή διατροφή, η κούραση και η αυξημένη υγρασία, αποτελούν επιπλέον παράγοντες για κρούσματα ρινοφαρυγγίτιδας, αμυγδαλίτιδας κ.ά.
Το κοινό κρυολόγημα είναι το συχνότερο μεταδοτικό νόσημα της εποχής, το οποίο συνήθως συνοδεύεται από βήχα, καταρροή και πυρετό. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, που χαρακτηρίζεται από την έλλειψη σωματικής άσκησης, από την κακή διατροφή και το κάπνισμα, παράγοντες που εξασθενούν τις άμυνες του οργανισμού, «συμβάλει» στην αύξηση των ιώσεων αλλά και των ασθενών.
Σύμφωνα, μάλιστα, με τα αποτελέσματα των ερευνών, από επιστήμονες γιατρούς, ένας ενήλικας πέφτει δύο με τέσσερις φορές το χρόνο στο κρεβάτι με κρυολόγημα, ενώ στα παιδιά η συχνότητα εμφάνισης μιας ίωσης είναι διπλάσια.
Οι γιατροί συνιστούν προσοχή σε κλειστούς χώρους, συχνή πλύση των χεριών και καλό καθαρισμό των επιφανειών και αντικειμένων, με τα οποία υπάρχει καθημερινή επαφή. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δείξουν οι γονείς, καθώς οι παιδικοί σταθμοί και τα νηπιαγωγεία μετατρέπονται σε εστίες ιώσεων.
Ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών, με γρίπη ή κρυολόγημα ή κάποια εποχιακή ίωση, έχει την τάση να προχωρά σε αλόγιστη χρήση φαρμάκων, χωρίς μάλιστα τη συμβουλή ενός γιατρού ή φαρμακοποιού, κάτι το οποίο αντί να βοηθά, επιβαρύνει τον οργανισμό. Οι ειδικοί τονίζουν πως ότι χειρότερο για την αντιμετώπιση των ιώσεων είναι η λήψη αντιβιοτικών. Aλλωστε, οι ιοί εξελίσσονται συνεχώς και έτσι τα φάρμακα δεν μπορούν να τους καταπολεμήσουν. Αντίθετα, τα βλεννολυτικά αποτελούν βοηθητικό θεραπευτικό μέσο, λόγω των βλεννολυτικών, βλεννοκινητικών και των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων τους.
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνω και πάλι ότι δεν είναι αναγκαία η χορήγηση αντιβίωσης παρά μόνο τότε που ο βήχας συνεχίζει για πάνω από 7-10 ημέρες, εμφανισθεί πυρετός, οι εξετάσεις (αντισώματα, γενική αίματος, CRP κ.λπ.) είναι θετικές ή βρεθούν ευρήματα μικροβιακής εστίας στο ανώτερο αναπνευστικό (π.χ. ρινοφαρυγγίτιδα).
Τα παιδιά είναι πιο ευπαθή στο συχνό βήχα, στις ιώσεις και τη γρίπη σε σχέση με τους ενήλικες καθώς το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί πλήρως. Επομένως, εκτιμάται ότι θα αρρωστήσουν από οκτώ έως δώδεκα φορές κατά τη διάρκεια του έτους, συνήθως επειδή θα κολλήσουν κάτι από τους φίλους τους στο σχολείο.
Αμβροξόλη, ένα βλεννολυτικό, που αποδεδειγμένα βοηθάει στην καταπολέμηση του παραγωγικού βήχα
Για περισσότερα από 30 χρόνια η δραστική ουσία Αμβροξόλη βοηθά ολόκληρη την οικογένεια να αναπνέει πιο εύκολα σε περιόδους υγρού βήχα. Η δράση της αποκαθιστά τη φυσική άμυνα και τους μηχανισμούς κάθαρσης του σώματος, προφυλάσσει, προστατεύει και ρυθμίζει αποτελεσματικά το έκκριμα που περιβάλλει τη βλεννογόνο μεμβράνη και διατηρεί τους αεραγωγούς μας υγρούς και υγιείς. Έχει, επίσης, επιπρόσθετα αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, μειώνει την βρογχική υπεραντιδραστικότητα, αυξάνει τη διεισδυτικότητα των αντιβιοτικών στους ιστούς και λειτουργεί σαν τοπικό αναισθητικό στο φάρυγγα και επιπλέον ενεργοποιεί την παραγωγή του surfactant.
Από τα λίγα πράγματα που ξέρουμε για το έκκριμα αυτό είναι ότι μέρα-νύχτα κινείται σταθερά κατά μήκος της επιφάνειας της μεμβράνης, σαν κυλιόμενη σκάλα, καταστρέφοντας συστηματικά μικρόβια και μολυσματικούς παράγοντες. Εάν προσβληθείτε από αναπνευστική νόσο, η παραγωγή κολλώδους φλέματος που προκαλείται επηρεάζει αυτό το σύστημα μεταφοράς με αποτέλεσμα υγρό βήχα.
Όπως περιγράφεται σε ένα πρόσφατο άρθρο παρουσίασης [1], η Αμβροξόλη βοηθά στην αποκατάσταση του συστήματος «κυλιόμενης σκάλας» διαλύοντας το κολλώδες φλέμα που εγκλωβίζεται στους βρογχικούς σωλήνες και ενεργοποιώντας τη δραστηριότητα μεταφοράς των επιθηλίων [αύξηση της συχνότητας κροσσωτών παλμών, κροσσοί: μικροσκοπικές προβολές των επιθηλίων των αεραγωγών, όμοιες με τρίχες (Βλεννοκροσωτή Κάθαρση)].
Έτσι λοιπόν, εσείς και η οικογένειά σας μπορείτε να αναπνέετε ελεύθερα και βαθιά και πάλι χωρίς βήχα
Συμβουλές και οδηγίες για γρήγορη ανάρρωση
  • Χρησιμοποιείτε αφυγραντήρα στα υπνοδωμάτια, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας.
  • Αφήστε να τρέξει ζεστό νερό στο ντους ή στο νιπτήρα και αναπνεύστε τον ατμό αυτό βοηθά στον καθαρισμό του αναπνευστικού συστήματος.
  • Βεβαιωθείτε ότι όλοι πλένουν τα χέρια τους πριν και μετά από κάθε γεύμα και αποφεύγετε να μοιράζεστε ποτά ή φαγητό με άλλα άτομα, εφόσον αυτό είναι δυνατό.
  • Χρησιμοποιείτε αντιπυρετικά-αναλγητικά για την αντιμετώπιση του πυρετού και των μυαλγιών.
  • Για το πολύ ενοχλητικό σύμπτωμα της καταρροής, θα βρείτε ανακούφιση από κάποιο ρινικό σπρέι ή σταγόνες φυσιολογικού ορού που θα σας προτείνει ο φαρμακοποιός σας.
  • Για την αντιμετώπιση του βήχα, αποτελεσματική είναι η χρήση ενός βλεννολυτικού, το οποίο θα βρείτε στο φαρμακείο.
Επωφεληθείτε από τα συμπληρώματα διατροφής!
Δυναμωτικά -μαγειρεμένα στο σπίτι- γεύματα είναι ό,τι χρειάζεται για να πάρετε δυνάμεις. Εάν δεν τρέφεστε σωστά κάθε μέρα (π.χ. 5 μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα), μπορείτε να πάρετε και εσείς, αλλά να δώσετε και στο παιδί σας πολυβιταμινούχα συμπληρώματα διατροφής, τα οποία θα αγοράσετε μόνο από το φαρμακείο. Με τη λήψη συμπληρωμάτων μπορεί να μην νιώσετε αμέσως καλά, αλλά σίγουρα η ανάρρωση θα είναι πολύ πιο σύντομη. Μάλιστα, εάν από τα πρώτα συμπτώματα προβείτε στη χρήση του κατάλληλου συμπληρώματος, τότε είναι πολύ πιθανό να καταφέρετε να αποτρέψετε το κρυολόγημα ή τη γρίπη από το να αναπτυχθούν πλήρως.
Τα κατάλληλα πολυβιταμινούχα είναι αυτά που περιέχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία, βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία και επιπλέον υψηλής περιεκτικότητας εκχύλισμα Ginseng G115, στη σωστή ποσότητα και αναλογία.
Για τα παιδιά επιπλέον, πρέπει να περιέχει Λυσίνη, ένα σημαντικό αμινοξύ, που βοηθά στην καλύτερη απορρόφηση του ασβεστίου. 
ΠΗΓΗ :Ευστάθιος Σκληρός, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Έρευνας & Εκπαίδευσης στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Κρήτης

Φυσικό αναλγητικό συμβάλλει στην ανακούφιση του πόνου


Λονδίνο: Μια χημική ουσία που μοιάζει με την κάνναβη και παράγεται από τον ανθρώπινο εγκέφαλο συμβάλει στην ανακούφιση από τον πόνο, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Nature.
Όταν το σώμα βιώνει πόνο σε στρεσογόνες καταστάσεις, όπως ο τραυματισμός ή μετά από ένα πυροβολισμό, προστατεύεται για μια περίοδο χρόνου, μια αντίδραση γνωστή ως αναλγησία επαγόμενη από στρες.
Ερευνητική ομάδα των Πανεπιστημίων της Καλιφόρνια και της Τζόρτζια σε πειράματα που έκανε σε αρουραίους διαπίστωσε για πρώτη φορά πως τα ενδοκανναβινοειδή παίζουν ρόλο σε αυτή τη διαδικασία.
Η παραγωγή ενός κανναβινοειδούς, του 2-AG διαπιστώθηκε ότι προάγει τον επαγόμενο από στρες πόνο. Οι επιστήμονες διερεύνησαν πως μπορούσαν να ενισχύσουν αυτή τη φυσική αντίδραση.
Φυσιολογικά, ένα ένζυμο που ονομάζεται λιπάση μονοακυλγλυκερόλης «φρενάρει» την παραγωγή του 2-AG.
Οι ερευνητές δημιούργησαν ένα χημικό το οποίο μπορούσε να μπλοκάρει την δράση του ενζύμου, δηλαδή θεωρητικά ο οργανισμός μπορούσε θεωρητικά να συνεχίσει την παραγωγή του 2-AG.
Όπως εξηγεί ο Δρ Ντανιέλ Πιομέλλι που συμμετείχε στη μελέτη «εκτός του ότι αναγνωρίσαμε μια σημαντική λειτουργία των ουσιών αυτών, έχουμε πλέον ένα νέο πεδίο για μια νέα κατηγορία αναλγητικών που μπορεί να αντικαταστήσουν άλλα με γνωστές οξείες παρενέργειες.
Αν σχεδιάσουμε χημικές ουσίες ικανές να αλλάξουν τα επίπεδα των ενδοκανναβινοειδών στον εγκέφαλο, τότε ίσως μπορέσουμε να ενισχύσουμε τις φυσιολογικές τους επιδράσεις».

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Προστατεκτομή


http://www.sambalis.gr/da-vinci-prostatektomy.html

Αντι... γριπικός Οδηγός

Πώς να αντιμετωπίσετε τη γρίπη Α

Με συμπτώματα και τρόπους μετάδοσης παρόμοιους με εκείνους της εποχικής γρίπης, ο νέος ιός Η1Ν1 που έχει ήδη προσβάλει περισσότερα από 2.100 άτομα στη χώρα μας και έχει προκαλέσει δύο θανάτους, θα συνεχίσει να μας απασχολεί ολόκληρο το χειμώνα. Το ενθαρρυντικό είναι, πως (τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές), καμία μετάλλαξη το ιού, που θα μπορούσε να τον καταστήσει πιο επικίνδυνο ή θανατηφόρο, δεν είχε παρατηρηθεί.
Με βάση τα επιδημιολογικά μοντέλα και τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, το πρώτο κύμα έξαρσης της νέας γρίπης στη χώρα μας αναμένεται τον Οκτώβριο, ενώ η δεύτερη φάση κορύφωσης θα παρατηρηθεί, σύμφωνα με τους λοιμωξιολόγους, στα μέσα Νοεμβρίου, μαζί με την κοινή γρίπη.
Αν και στα 1.124 από τα 2.100 καταγεγραμμένα περιστατικά, ο τρόπος μετάδοσής του ιού παρέμεινε αδιευκρίνιστος, η μόλυνση γίνεται συνήθως μέσω σταγονιδίων από κάποιον ασθενή που βήχει ή φτερνίζεται. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί και έμμεσα, με εγκατάσταση των μολυσμένων σταγονιδίων σε άλλες επιφάνειες. Χαρακτηριστικό είναι το εύρημα πρόσφατης μελέτης, που έδειξε ότι ο ιός της γρίπης επέζησε στην επιφάνεια αντικειμένων με τη δυνατότητα να μολύνει μέχρι και 2-8 ώρες από την εναπόθεσή του. Για να μειωθεί η πιθανότητα διάδοσης του πανδημικού ιού γρίπης Α (H1N1), απαιτείται συχνή απολύμανση κάθε επιφάνειας στο χώρο εργασίας, στο σχολείο και στο σπίτι.
Συμπτώματα
Η νέα γρίπη (όπως και η εποχική) εκδηλώνεται συνήθως με πυρετό, βήχα, πονόλαιμο, κακουχία, πονοκέφαλο, καταρροή, μυαλγίες, αδυναμία, ρίγη, και σε κάποιες περιπτώσεις διάρροια και εμετούς. Η αναφερόμενη κλινική εικόνα κυμαίνεται, από ασυμπτωματική σχεδόν μόλυνση με μπούκωμα και δέκατα, έως πνευμονία βαριάς μορφής που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο. «Οι μορφές και η σοβαρότητα της νόσου ποικίλλουν. Η γρίπη μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρή λοίμωξη, δύσπνοια, πνευμονία, ραβδομυόλυση, νεφρική ανεπάρκεια, μυοκαρδίτιδα», τονίζει η ιατρός, ειδική παθολόγος κυρία Αναστασία Μοσχοβάκη.
Ποσοστό 10- 30% των ανθρώπων που θα προσβληθούν από τη νέα γρίπη θα χρειαστούν νοσηλεία, με συνηθέστερη αιτία εισαγωγής την πνευμονία και το οξύ σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας. Η πλειοψηφία όμως των περιστατικών (70-90%) θα αναρρώσουν στο σπίτι και θα αυτοϊαθούν.
Δύο είναι οι βασικές δυσκολίες της ιατρικής κοινότητας σε σχέση με τη νέα γρίπη: ότι μέχρι να φτάσουν τα εμβόλια και να πραγματοποιηθούν οι εμβολιασμοί, δεν υπάρχει άνοσος πληθυσμός, αλλά και το γεγονός ότι ο ιός φαίνεται να δείχνει «προτίμηση» στις νεαρές ηλικίες. Τα στοιχεία από τη μέχρι στιγμής εξάπλωση της επιδημίας, δείχνουν ότι ένας στους δύο βαριά πάσχοντες είναι νέοι και υγιείς.
Ομάδες υψηλού κινδύνου για εμφάνιση επιπλοκών, θεωρούνται οι γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης, τα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, τα άτομα (και παιδιά) με υποκείμενα νοσήματα και τα παιδιά κάτω των 5 ετών. Κι αυτό γιατί, τα συμπτώματα της λοίμωξης –κυρίως στα βρέφη- δεν είναι πάντοτε εμφανή. Στα βρέφη, η κλινική εικόνα μπορεί να προβάλλει με πυρετό και λήθαργο, χωρίς βήχα ή άλλα συμπτώματα λοίμωξης του αναπνευστικού συστήματος, με αποτέλεσμα η διάγνωση να γίνεται καθυστερημένα.
Πότε πρέπει να δείτε τον παιδίατρο
Στα παιδιά, τα σημάδια που θα πρέπει να «θορυβήσουν» τους γονείς είναι: δύσπνοια, απροθυμία για κατανάλωση υγρών, συνεχής υπνηλία, απώλεια επιθυμίας για παιχνίδι, ευερεθιστότητα, πυρετός συνοδευόμενος από εξάνθημα, συμπτώματα γρίπης που βελτιώνονται αρχικά, αλλά σύντομα επανέρχονται δριμύτερα με πυρετό κι έντονο βήχα.
Αν διαπιστώσετε κάποια από αυτά τα συμπτώματα, απευθυνθείτε το ταχύτερο δυνατό στο γιατρό, για να αξιολογήσει την κατάσταση.
Συμβουλές για την ανάρρωση στο σπίτι
  • Παραμείνετε στο σπίτι για 7 ημέρες μετά την έναρξη των συμπτωμάτων τους ή για τουλάχιστον ένα 24ωρο μετά την αποδρομή τους.
  • Επικοινωνήστε με το γιατρό σας για το ενδεχόμενο προφυλακτικής χορήγησης αντι-ιικών φαρμάκων. Τα αντι-ιικά συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της λοίμωξης σε ασθενείς που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου, για την εμφάνιση επιπλοκών, ή σε ασθενείς με σοβαρή κλινική συμπτωματολογία. Σε κάθε περίπτωση, η ένδειξη χορήγησης αντι-ιικών φαρμάκων τίθεται από τους ιατρούς.
  • Φροντίστε να αναπαύεστε όσο το δυνατόν περισσότερο και να καταναλώνετε πολλά υγρά, ώστε να μην αφυδατωθείτε.
  • Φοράτε απλή χειρουργική μάσκα όταν βρίσκεστε στον ίδιο χώρο με άλλα μέλη της οικογένειας, ώστε να προληφθεί η διασπορά του ιού.
  • Όταν βήχετε ή φτερνίζεστε, καλύψτε το στόμα και τη μύτη σας με χαρτομάντιλο. Αμέσως μετά πετάξτε το χαρτομάντιλο στο καλάθι των απορριμμάτων.
  • Αν δεν έχετε χαρτομάντιλο, φτερνιστείτε στο μανίκι ή στον αγκώνα σας - όχι όμως στα χέρια σας. Διδάξτε την κίνηση και στα παιδιά. Μέχρι να βρει και να βγάλει από τη σάκα το χαρτομάντιλο, το παιδί θα έχει φτερνιστεί τρεις φορές και θα έχει βήξει δέκα. Αν όμως φτερνιστεί στο μανίκι, θα «κόψει» τη διασπορά των σταγονιδίων.
Συμβουλές για εκείνους που φροντίζουν τους ασθενείς
  • Καθαρίστε τα χέρια σας με σαπούνι και νερό και χρησιμοποιείτε αλκοολούχο αντισηπτικό διάλυμα μετά από κάθε επαφή με τον ασθενή. Όλοι όσοι διαμένουν στο σπίτι –και ειδικά τα παιδιά- πρέπει να κάνουν το ίδιο.
  • Αν φροντίζετε μικρά παιδιά που νοσούν, τοποθετήστε το πηγούνι τους στον ώμο σας ώστε να μην βήχουν στο πρόσωπό σας.
  • Εάν ανήκετε στις ομάδες υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση επιπλοκών από τη γρίπη, αποφύγετε τη στενή επαφή με τον ασθενή. Εάν είναι αδύνατη η αποφυγή, χρησιμοποιήστε απλή χειρουργική μάσκα.
  • Αναζητήστε άμεσα ιατρική βοήθεια αν το άτομο που αναρρώνει εμφανίσει: ιδιαίτερα έντονη συμπτωματολογία, υψηλό πυρετό για περισσότερες από 3 ημέρες, υποτροπή παρά την αρχική βελτίωση των συμπτωμάτων, δυσκολία στην αναπνοή, πόνο στο στήθος, αιμορραγική ή σκουρόχρωμη απόχρεμψη, μελάνιασμα στα χείλη, συνεχείς εμετούς, σημεία αφυδάτωσης (ζάλη στην όρθια στάση, μείωση της ποσότητας των ούρων), σπασμούς, συμπτώματα σύγχυσης ή αποπροσανατολισμού.

Έξι βασικοί τρόποι πρόληψης
  1. Πλένετε προσεκτικά τα χέρια σας με σαπούνι και νερό, χωρίς να αμελείτε τις πτυχές ανάμεσα στα δάκτυλα και την περιοχή κάτω από τα νύχια. Τα περισσότερα νοσήματα μεταδίδονται με τα χέρια μας, είτε μολύνοντας με τα χέρια την τροφή μας, είτε πιάνοντας τη μύτη ή το στόμα μας, που αποτελούν «ανοικτές πύλες» για τα μικρόβια.

  2. Στην περίπτωση που δεν είναι εφικτό το πλύσιμο των χεριών με νερό, χρησιμοποιήστε αλκοολούχο αντισηπτικό διάλυμα.

  3. Αποφύγετε τις στενές επαφές με άτομα που έχουν νοσήσει.

  4. Αποφύγετε τις χειραψίες και την παραμονή σε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο.

  5. Ανανεώνετε συχνά τον αέρα στους κλειστούς χώρους.

  6. Φροντίστε τον εαυτό σας με σωστή διατροφή (πλούσια σε νερό, φρούτα, λαχανικά και γαλακτοκομικά προϊόντα), επαρκή ύπνο, αποφυγή άγχους, άσκηση, αποχή από το κάπνισμα, τακτική προληπτική ιατρική παρακολούθηση.

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Ρεφλεξολογία

ΤΟ SAVOIR VIVRE... ΤΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΣΑΣ

Τα πόδια μας έχουν μια εντυπωσιακή ιστορία, που ελάχιστοι γνωρίζουν και ακόμα πιο λίγοι ενδιαφέρονται να μάθουν. Έχουμε ξεχάσει, πως πριν από 50 εκατομμύρια χρόνια περπατούσαμε στα τέσσερα και, σαν έξυπνα ανθρωποειδή, καταφέραμε να σταθούμε στα δυο μόνο πόδια. «Aριστούργημα μηχανικής και τέχνης» κατά τον Ντα Bίντσι, τα πόδια μπορούν -εκτός από το να μεταφέρουν το βάρος μας και να υποστηρίζουν την κίνησή μας- να επαναφέρουν την ευεξία και τη ζωντάνια στο σώμα μας. Πώς; Aσκώντας απλώς πίεση σε κάποιες από τις 7.200 νευρικές απολήξεις, που υπάρχουν επάνω τους.
Οι αρχαίοι λαοί γνώριζαν την σπουδαιότητα των ποδιών και ανέπτυξαν τεχνικές, ικανές να ανακουφίζουν και να θεραπεύουν τον ανθρώπινο οργανισμό, με απλές μαλάξεις και πιέσεις στην πατούσα και στην επιφάνεια του ποδιού. Αντιμετώπιζαν τον άνθρωπο στην ολότητά του, θεωρώντας την ασθένεια άμεσα συνδεδεμένη με το μυαλό και την ψυχή και όλα τα μέρη του σώματος σε απόλυτη εξάρτηση μεταξύ τους.
Οι Κινέζοι, οι Αιγύπτιοι και οι Βαβυλώνιοι έθεσαν τις βάσεις της ολιστικής θεραπείας που ονομάζουμε ρεφλεξολογία, η οποία σήμερα κατέχει πρωτεύουσα θέση στο χώρο της εναλλακτικής ιατρικής. Μεταγενέστερα, πολλοί πρωτοπόροι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί μελέτησαν και ανέπτυξαν την τεχνική αυτή. Οι πλέον γνωστοί σαν δημιουργοί της ζωνοθεραπείας ή ρεφλεξολογίας, όπως ονομάστηκε αργότερα, είναι ο Dr. William Fitzerald, ο οποίος χώρισε το σώμα σε αντανακλαστικές ζώνες που επικοινωνούν με τα πόδια και η Eunice Ingham, η οποία έκανε και την μεγαλύτερη προσφορά στην εδραίωση της ρεφλεξολογίας σήμερα.
Ποιος είναι ο σκοπός της
H ρεφλεξολογία αποτελεί μια ιδιαίτερη τεχνική πίεσης, που ασκείται σε συγκεκριμένα σημεία επάνω στο πόδι ενεργοποιώντας το αμυντικό σύστημα του οργανισμού και βασίζεται στην λογική ότι υπάρχουν περιοχές στα πόδια, που αντανακλούν σε όλα τα μέρη του σώματος. Ο σκοπός της ρεφλεξολογίας είναι να επαναφέρει την «ομοιόσταση», την κατάσταση του σώματος όπου συγκρατούνται σε φυσιολογικό επίπεδο οι διάφοροι σταθεροί παράγοντες του οργανισμού, π.χ. θερμοκρασία του αγγειακού και νευροφυτικού τόνου, σύσταση του αίματος, κ.α..
Αυτή η επαναφορά του σώματος στα απόλυτα φυσιολογικά του επίπεδα, επιτυγχάνεται με την διέγερση και απεμπλοκή του νευρικού συστήματος, που προκαλει η άσκηση πίεσης στις 7.200 νευρικές απολήξεις, που υπάρχουν στα πόδια μας. Η χαλάρωση που δημιουργεί ο ρεφλεξολόγος στο σώμα αποτελεί και το πρώτο βήμα, για να επανέλθει το σώμα σε φυσιολογικά επίπεδα. Μόνο σε ένα χαλαρό σώμα, μπορεί να αρχίσει η διαδικασία αυτοθεραπείας.
Ένας χάρτης με δέκα ζώνες
Σύμφωνα με την θεωρία της ρεφλεξολογίας, τα πόδια μας αποτελούν τον μικρόκοσμο του σώματός μας. Αυτό σημαίνει, ότι όλα τα όργανα, οι αδένες και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος είναι τοποθετημένα σε παρόμοια διάταξη πάνω στα πόδια, ή πιο απλά, ότι τα πόδια μας αποτελούν τον χάρτη του σώματός μας. Σύμφωνα με τον χάρτη αυτό, το σώμα μας είναι χωρισμένο σε δέκα κάθετες ζώνες. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στα δέκα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών. Κάθε δάχτυλο αντιστοιχεί σε μια ζώνη. Οι ζώνες αυτές ξεκινούν από το κεφάλι προς τα πόδια και τα χέρια και χωρίζουν το σώμα στα δύο. Ενα όργανο ή αδένας που βρίσκεται στη συγκεκριμένη ζώνη, έχει το αντανακλαστικό του σημείο στην αντίστοιχη ζώνη του ποδιού.
Ο ρεφλεξολόγος, με βάση αυτό τον χάρτη, ασκεί πίεση σε συγκεκριμένα σημεία που θεωρεί ότι πάσχουν και με αυτό τον τρόπο διεγείρει και επηρεάζει τις νευρικές απολήξεις που υπάρχουν σε αυτά. Οταν οι νευρικές αυτές απολήξεις ερεθιστούν, στέλνουν μηνύματα κατά μήκος των οδών του αυτόνομου νευρικού συστήματος σε όλες τις περιοχές του σώματος και του μυαλού, με αποτέλεσμα να επηρεάζονται όλα τα συστήματα του σώματος. Γνωρίζουμε ότι, ο εγκέφαλός μας στέλνει και λαμβάνει διαρκώς μηνύματα, κατά μήκος των οδών του νευρικού συστήματος. Πολλές φορές τα μονοπάτια αυτά του νευρικού συστήματος μπλοκάρονται και τα μηνύματα δεν φτάνουν εύκολα στον εγκέφαλο και στο υπόλοιπο σώμα. Ο ρόλος της ρεφλεξολογίας είναι να ανοίξει όλα τα κανάλια ροής και ανταλλαγής πληροφοριών του νευρικού συστήματος και να επαναφέρει την ευεξία και την ζωντάνια στον οργανισμό.
Aντιστοιχία οργάνων
Η χαρτογράφηση του ανθρώπινου σώματος επάνω στα πόδια μας, σύμφωνα με την ρεφλεξολογία, γίνεται ως εξής:
  • Το κεφάλι και ο λαιμός μας αντιστοιχούν στα δάχτυλα των ποδιών.
  • Η περιοχή του θώρακα αντιστοιχεί στην περιοχή κάτω από τα δάχτυλα, στο παχύ μέρος του πέλματος, που μοιάζει με μπάλα.
  • Η περιοχή της κοιλιάςαντιστοιχεί στην καμάρα του ποδιού.
  • Η περιοχή της λεκάνης αντιστοιχεί στην φτέρνα.
  • Τα γεννητικά όργανα αντιστοιχούν στον αστράγαλο.
  • H σπονδυλική στήλη αντιστοιχεί στο εσωτερικό του ποδιού.
Με βάση αυτό τον μικρό χάρτη, δοκιμάστε μόνοι σας να πιέσετε τα σχετικά σημεία στα πόδια σας και παρατηρείστε τις αντιδράσεις σας. Στα σημεία που θα νιώσετε πόνο, θα υπάρχει κάποιο πρόβλημα.
Η ρεφλεξολογία στην πράξη
Μια συνεδρία ρεφλεξολογίας διαρκεί μια ώρα. Αρχικά, ο ρεφλεξολόγος συζητά με τον ενδιαφερόμενο το ιστορικό του και μετά του υποδεικνύει να ξαπλώσει σε ένα αναπαυτικό ανάκλιντρο κρεβάτι, με τα πόδια γυμνά. Στο πρώτο στάδιο, αρχίζει την θεραπεία με απλές μαλάξεις στα αυτιά και στα χέρια, που αποτελούν και αυτά αντανακλαστικές ζώνες, για να βοηθήσει τον πελάτη να χαλαρώσει και να δεχτεί το άγγιγμα των ποδιών με μεγαλύτερη ευκολία.
Στη συνέχεια εξετάζει το χρώμα, τη θερμοκρασία και την υφή του δέρματος. Για παράδειγμα, τα κρύα πόδια που έχουν μπλέ ή κόκκινο τόνο στο δέρμα, υποδηλώνουν κυκλοφορικά προβλήματα, ενώ τα πόδια που ιδρώνουν πολύ, πιθανόν να αντανακλούν μια ανισορροπία στους αδένες.
Μετά την εξέταση του δέρματος, ξεκινά η βασική θεραπεία, με άσκηση πίεσης στα αντανακλαστικά σημεία του ποδιού. Η πίεση ασκείται με τον αντίχειρα, αλλά και τα υπόλοιπα δάχτυλα και είναι σταθερή και σε βάθος. Ο ρεφλεξολόγος συναντά διάφορα σημεία στο πόδι, που είναι σφιγμένα ή έχουν κόμπους ή κρυστάλλους, όπως τους ονομάζουν. Εκεί επιμένει περισσότερο, εφόσον είναι σίγουρος ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα σε όργανο του σώματος ή σε αδένα. Ενδέχεται να χρησιμοποιήσει μικρά ξύλικα κυλινδρικά εργαλεία, για να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στο σημείο που πάσχει. Η θεραπεία ολοκληρώνεται με επιδέξιους χειρισμούς του ποδιού και αναπνευστικές ασκήσεις, που συμβάλλουν στην απόλυτη χαλάρωση και ευεξία του νευρικού συστήματος.
Δράση και ασθένειες
Η ρεφλεξολογία είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική για θεραπείες ασθενειών που είναι άμεσα συνδεδεμένες με το στρες, όπως πόνοι στη μέση, υψηλή πίεση, πονοκέφαλοι, πεπτικές ανωμαλίες, σεξουαλικά προβλήματα, εθισμό -στο τσιγάρο ή στο αλκοόλ-, βουλιμία και δερματικές παθήσεις.
Έχει ακόμα αποδειχθεί ότι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στο στάδιο, πριν από την εγκυμοσύνη, γιατί με τη βαθιά χαλάρωση που επιφέρει διευκολύνει τον τοκετό. Εφόσον δε, δρα άμεσα στο νευροφυτικό και ενδοκρινικό σύστημα, είναι αποτελεσματική σχεδόν σε όλες τις παθήσεις.
Πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι ρεφλεξολογοι δεν είναι γιατροί. Επαναφέρουν την ισορροπία μέσα στο σώμα και αυτό μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση της νόσου.
Ο καλός ρεφλεξολόγος πρέπει να γνωρίζει καλά την ανατομία του σώματος, χρειάζεται να έχει ευαίσθητα και γερά χέρια, γνήσια επιθυμία να ανακουφίσει τον πόνο.