Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

για γερό στομάχι

Σωστό ή Λάθος;
1. Η επιστροφή ποσότητας φαγητού στο στόμα, μετά το τέλος των γευμάτων δεν είναι ένδειξη έλκους.
1. Σωστό: Η επαναφορά της τροφής στον οισοφάγο αποτελεί βασικό σύμπτωμα της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Το στομαχικό έλκος εκδηλώνεται κυρίως με πόνο, φούσκωμα, καούρες, ξινίλες, εμετούς και δυσπεψία. Τα συμπτώματα υποχωρούν μετά το φαγητό και επιδεινώνονται ανάμεσα στα γεύματα
2. Η κακή διατροφή και το άγχος το προκαλούν
2. Λάθος: Αυτή η αντίληψη επικρατούσε στο παρελθόν. Από τη στιγμή όμως που οι ερευνητές εντόπισαν τον πραγματικό ένοχο στο μικρόβιο που ονομάζεται ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, παράγοντες όπως άγχος και διατροφή θεωρούνται ικανοί μόνο να επιδεινώσουν το έλκος (όχι να το προκαλέσουν). Όσο για το μικρόβιο-ένοχο, η πρόσβαση στο στομάχι γίνεται μέσω φαγητού, νερού ή σάλιου και δεν είναι σίγουρο ότι όποιος το κολλήσει, θα νοσήσει από αυτό. Επίσης, για τη δημιουργία έλκους ενοχοποιούνται και τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα. 
3. Το έλκος είναι μικρόβιο.
3. Λάθος: Το έλκος δεν είναι μικρόβιο, αλλά πληγή που μπορεί να εμφανιστεί στο τοίχωμα του στομάχου και στο δωδεκαδάκτυλο (τμήμα του γαστρεντερικού σωλήνα που βρίσκεται μετά το στομάχι). Παρόλο που τα συμπτώματά τους μοιάζουν, το έλκος στομάχου είναι διαφορετική πάθηση από το έλκος δωδεκαδακτύλου. Το δεύτερο εμφανίζεται συχνότερα και προκαλεί ενοχλήσεις σε άτομα ηλικίας 20-40 ετών, ενώ το έλκος στομάχου παρουσιάζεται σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας και κάποιες φορές αποτελεί ένδειξη καρκίνου.
4. Η γαστροσκόπηση δεν είναι ο μοναδικός τρόπος να διαγνωστεί το έλκος στο στομάχι σου. 
4. Σωστό: Μετά τη λήψη ιστορικού και την εξέτασή σου, ο γαστρεντερολόγος μπορεί να σου συστήσει ακτινολογικό έλεγχο στομάχου και δωδεκαδακτύλου. Σε περίπτωση, όμως, που το αποτέλεσμα επιβεβαιώσει την ύπαρξη έλκους, θα χρειαστεί γαστροσκόπηση για τη βιοψία. Παρόλο, λοιπόν, που δεν είναι η μοναδική εξέταση για τη διάγνωση  του έλκους, η γαστροσκόπηση είναι σίγουρα η πιο έγκυρη, ακριβής και ασφαλής.

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Το άγγιγμα απαλύνει τον πόνο



Λονδίνο: Επιστημονική εξήγηση επιχείρησαν να δώσουν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Λονδίνου στην ενστικτώδη κίνηση του ανθρώπου να αγγίζει το σημείο του σώματός του που πονά.
Το άγγιγμα αυτό μπορεί να απαλύνει τον πόνο, ακόμα και σε σημαντικό βαθμό, επειδή βοηθά τον εγκέφαλο να σχηματίσει καλύτερη εικόνα για το σώμα του, σύμφωνα με έρευνα του Δρ Πάτρικ Χάγκαρτ του Ινστιτούτου Γνωσιακής Νευροεπιστήμης που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Current Biology.
Διαπίστωσε ότι ο πόνος, ο οποίος είναι μια πολύπλοκη προσωπική εμπειρία, δεν σχετίζεται μόνο από τα σήματα που λαμβάνει ο εγκέφαλος από τα αισθητήρια όργανα και τα περιφερειακά νεύρα, αλλά και με τον τρόπο που ο εγκέφαλος ενοποιεί αυτά τα σήματα σε μια συνεκτική αναπαράσταση του σώματός «του» ως συνόλου.
Το άγγιγμα, σύμφωνα με τους ερευνητές, επιτρέπει στον εγκέφαλο να σχηματίσει μια συνεκτική εικόνα του σώματος και αυτή η αντίληψη συμβάλλει στην άμβλυνση του πόνου. Το «κόλπο» -κατά τους επιστήμονες- δεν πιάνει όμως αν κάποιος άλλος αγγίζει το σημείο του πόνου μας.
Οι ερευνητές υπέβαλαν εθελοντές -μέσω μιας τεχνικής δημιουργίας ψευδαισθητικού πόνου στα δάχτυλα του χεριού- σε επώδυνες εμπειρίες στο εργαστήριο και μελέτησαν την αντίληψη του πόνου από τα άτομα, διαπιστώνοντας ότι όταν οι εθελοντές άγγιζαν με το ένα χέρι τους το σημείο στο άλλο χέρι όπου ένιωθαν πόνο, ο τελευταίος μειωνόταν αισθητά, μέχρι και 64%.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου.
ΑΠΕ-ΜΠΕ

καρκίνος του παγκρέατος

Αποτελεί το 2% του συνόλου των καρκίνων που εκδηλώνονται κάθε χρόνο κι όμως είναι η τέταρτη συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο. Ο λόγος για τον καρκίνο του παγκρέατος, τη νόσο με τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας και μηδενικά συμπτώματα.
Ο καρκίνος του παγκρέατος εκδηλώνεται ετησίως σε περισσότερους από 37.000 ανθρώπους μόνο στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου (ΑCS) ενώ το ποσοστό θνησιμότητας φτάνει τους 34.000 ετησίως, σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου (ΝCΙ). Αποτελεί μία από τις μορφές των κακοηθών νόσων που ελάχιστα είναι γνωστές στο ευρύ κοινό, ενώ οι έρευνες για την εξεύρεση μιας θεραπείας χρηματοδοτούνται με πολύ λιγότερα χρήματα απo ό,τι για άλλες μορφές καρκίνου. Προς το παρόν δεν υπάρχει προληπτική εξέταση που να τον εντοπίζει έγκαιρα και ανιχνεύεται όταν είναι πια πλέον προχωρημένος. Ο γνωστός τενόρος Λουτσιάνο Παβαρότι, ο Αμερικανός ηθοποιός Μάικλ Λάντον είναι δύο από τα γνωστότερα θύματα της νόσου, ενώ πρόσφατα ο ηθοποιός Πάτρικ Σουέιζι διαγνώστηκε με καρκίνο του παγκρέατος. 
Παράγοντες κινδύνου
Η ακριβής αιτία του καρκίνου του παγκρέατος παραμένει άγνωστη, αλλά σύμφωνα με το ΝCΙ υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με αυτόν όπως:
η ηλικία. Είναι σπάνιος σε άτομα κάτω των 35 ετών ενώ η μεγαλύτερη συχνότητά του εντοπίζεται σε άτομα ηλικίας 60-80 ετών
το κάπνισμα. Μελέτες δείχνουν πως άτομα που καπνίζουν διπλασιάζουν έως και τριπλασιάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παγκρέατος
ο διαβήτης.
το οικογενειακό ιστορικό.
- το φύλο.
Είναι συχνότερος στους άνδρες απ' ό, τι στις γυναίκες.
Τα συμπτώματα
Ο καρκίνος του παγκρέατος λέγεται και «σιωπηρή νόσος» διότι στην αρχή δεν προκαλεί ιδιαίτερα συμπτώματα. Καθώς εξελίσσεται μπορεί να προκαλέσει:
- πόνο στο άνω μέρος της κοιλιάς ή ψηλά στη μέση,
- κιτρίνισμα του δέρματος και των ματιών
- σκούρο χρώμα στα ούρα (όλα λόγω ίκτερου)
- αδυναμία, ανορεξία, ναυτία, εμετούς και απώλεια βάρους
Τα παραπάνω συμπτώματα αποκαλούνται «μη ειδικά», καθώς μπορεί να οφείλονται και σε πολλές άλλες ασθένειες.
Σε ότι αφορά στη θεραπεία, αυτή μπορεί να είναι χειρουργική, ακτινοθεραπεία ή/και χημειοθεραπεία.

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

τροφές που μειώνουν τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος

Είναι γνωστό ότι το κάπνισμα βλάπτει την υγεία. Αν σας είναι δύσκολο, παρ' όλα αυτά, να το κόψετε, μπορείτε τουλάχιστον να τροποποιήσετε τη διατροφή σας για να πάρετε τα μέγιστα οφέλη. Και αυτό, επειδή, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια UCLA, ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου των πνευμόνων μπορεί να μειωθεί κατά 50%, αν λάβετε φλαβονοειδή από τη διατροφή σας. Τα φλαβονοειδή είναι ουσίες με αντιοξειδωτική δράση, που βρίσκονται στο τσάι, τις φράουλες, το λάχανο, τα μήλα, τα όσπρια, τα κρεμμύδια, τη σόγια και το κόκκινο κρασί. Οι ουσίες αυτές εμποδίζουν την ανάπτυξη και μετάσταση όγκων. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η δράση παρατηρήθηκε μόνο σε καπνιστές.

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Σύνδρομο χρόνιας κόπωσης

TΙ ΤΟΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ
Έχουν ειπωθεί πολλά για τα αίτια του συνδρόμου. Oρισμένοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι είναι το κατάλοιπο μίας λοίμωξης, όπως η λοιμώδης μονοπυρήνωση, αλλά αυτή η θεωρία τείνει να εγκαταλειφθεί. Σύμφωνα με άλλες θεωρίες, οφείλεται σε μια «απορρύθμιση» στη σχέση μεταξύ του ενδοκρινικού, του νευρικού και του ανοσοποιητικού συστήματος. Ωστόσο, παρά τις θεωρίες που έχουν κατά καιρούς προταθεί, η πραγματική αιτία του συνδρόμου παραμένει άγνωστη.

ΠPOΣOXH ΣTA ΣYMΠTΩMATA
Tο σύνδρομο χρόνιας κόπωσης είναι ένα «μεικτό» σύνδρομο, οι κύριες εκδηλώσεις του οποίου είναι:
1. Aίσθημα μεγάλης αδυναμίας και καταβολής, που δεν περνάει με την ανάπαυση. O ασθενής νιώθει ότι του λείπει ενέργεια και παρουσιάζει πόνο στις αρθρώσεις και τους μυς (συμπτώματα ρευματικού νοσήματος).
2. Xαμηλός πυρετός (γύρω στο 37,5° C), πόνος στο φάρυγγα, μικροί διογκωμένοι αδένες στο λαιμό, μυαλγίες (εκδηλώσεις λοίμωξης).
3. O άρρωστος αποσύρεται από τις μέχρι τώρα δραστηριότητές του και δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθει στις καθημερινές ανάγκες της ζωής του (στοιχεία κατάθλιψης).

ΠOIOI KINΔYNEYOYN
Δεν υπάρχει μία ξεκάθαρη απάντηση για το ποιοι άνθρωποι παρουσιάζουν το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Aρκετοί ασθενείς αναφέρουν ότι τα συμπτώματα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια μίας περιόδου παρατεταμένου και έντονου στρες, ενώ σε άλλους το σύνδρομο παρουσιάστηκε πιο ύπουλα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια φορτισμένη κατάσταση ή μια ασθένεια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν το σύνδρομο άρχισε να ερευνάται επιστημονικά, είχε χαρακτηριστεί στερεότυπα ως «η γρίπη των γιάπηδων», επειδή όσοι ζητούσαν βοήθεια ήταν σκληρά εργαζόμενοι, συνήθως γυναίκες 30-45 χρονών, ανώτερου μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου. Aπό τότε οι ειδικοί έχουν διαγνώσει το σύνδρομο σε ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου και τάξης. Φαίνεται όμως ότι το σύνδρομο παρουσιάζεται στις γυναίκες 2-4 φορές συχνότερα σε σχέση με τους άνδρες. (Σύμφωνα με εκτιμήσεις, στην Αμερική οι πάσχοντες ανέρχονται στα 500.000 άτομα.)

3 ΔYΣKOΛIEΣ ΠOY... KOYPAZOYN
1. Tο σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, όπως αναφέρθηκε, «ακουμπάει» σε τρεις διαφορετικές ομάδες νοσημάτων, με αποτέλεσμα να παρερμηνεύεται συχνά ως μία από αυτές και να αντιμετωπίζεται είτε ως ρευματοπάθεια είτε ως λοίμωξη είτε, ακόμη, και ως ψυχική νόσος (κατάθλιψη). Mε άλλα λόγια, στη χώρα μας το σύνδρομο συχνά «μοιράζεται» μεταξύ των γιατρών των παραπάνω ειδικοτήτων.
2. Δεν υπάρχει μια διαγνωστική εξέταση για το σύνδρομο, π.χ., μία ακτινογραφία ή μία εξέταση αίματος. H διάγνωσή του γίνεται με τη μέθοδο του αποκλεισμού. O ασθενής δηλαδή, ύστερα από τη λεπτομερή λήψη του ιατρικού του ιστορικού, υποβάλλεται σε μία σειρά εξετάσεων, προκειμένου να διαπιστωθεί αν η επίμονη κούρασή του οφείλεται σε κάποια άλλη νόσο (π.χ., υποθυρεοειδισμός, διαβήτης, αναιμία κλπ.). Eφόσον όλα τα πιθανά νοσήματα αποκλειστούν, τότε γίνεται η διάγνωση του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης.
3. Δεν υπάρχει μία αποτελεσματική και ολοκληρωμένη θεραπεία για το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Ωστόσο, χορηγούνται φάρμακα (αντιφλεγμονώδη, αντικαταθλιπτικά κτλ.) για την αντιμετώπιση ορισμένων συμπτωμάτων (π.χ., πόνοι στις αρθρώσεις, κατάθλιψη) με ταυτόχρονη ψυχολογική υποστήριξη για την ανακούφιση του ασθενούς. Έχει παρατηρηθεί όμως ότι σε πολλές περιπτώσεις τα συμπτώματα φτάνουν μέχρι ένα όριο επιδείνωσης και στη συνέχεια υφίστανται βαθμιαία ελάττωση, ενώ ορισμένοι ασθενείς αναρρώνουν πλήρως.


TEΣT
ΠOΣO ANHΣYXHTIKH EINAI H KOYPAΣH ΣAΣ;
(Eάν απαντήσετε θετικά στις παρακάτω ερωτήσεις, τότε θα πρέπει να ελέγξετε το ενδεχόμενο να πάσχετε από το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.)
● Eίστε κουρασμένοι για μια χρονική περίοδο έξι μηνών, ή περισσότερο, παρότι έχετε χρόνο για ξεκούραση και το πρόγραμμά σας δεν είναι πολύ φορτωμένο;
● O γιατρός σάς έχει αποκλείσει όλες τις πιθανές αιτίες που μπορεί να σχετίζονται με την κόπωσή σας (π.χ., υποθυρεοειδισμός, σιδηροπενική αναιμία κλπ.);
● Διεκπεραιώνετε πολύ λιγότερες εργασίες σε σχέση με το παρελθόν επειδή νιώθετε κουρασμένοι;
● Παρουσιάζετε τέσσερα, ή περισσότερα, από τα ακόλουθα συμπτώματα, τα οποία επιμένουν για ένα χρονικό διάστημα έξι μηνών ή περισσότερο (και τα οποία παρουσιάστηκαν μετά το αρχικό σύμπτωμα της κόπωσης και όχι προηγουμένως):
•ερεθισμένος λαιμός
•αυξημένη ευαισθησία στους λεμφαδένες, στο λαιμό ή στις μασχάλες
•ανεξήγητος μυϊκός πόνος
•πόνος στις αρθρώσεις χωρίς να συνοδεύεται από ερυθρότητα και πρήξιμο
•πονοκέφαλοι διαφορετικής φύσης από αυτούς που συνήθως είχατε
•δυσκολία στη συγκέντρωση και απώλεια της πρόσφατης μνήμης
•δυσκολία να κοιμηθείτε ή ξυπνάτε κουρασμένοι
•κόπωση για περισσότερες από 24 ώρες μετά από άσκηση, κάτι που δεν είχατε παρουσιάσει στο παρελθόν.

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Αδυνατίστε ανάλογα με τον σωματότυπό σας


Εσείς τι τύπος είστε;
Το «μήλο» και το «αχλάδι» -όροι επιστημονικά τεκμηριωμένοι- αποτελούν τους δύο βασικούς τύπους σώματος, ενώ η «κλεψύδρα» και ο «σωλήνας» είναι δύο ενδιάμεσοι σωματότυποι. Αναγνωρίστε τα δικά σας χαρακτηριστικά και ανακαλύψτε τον τύπο σας.

Το "μήλο"

Ο κορμός είναι στρογγυλεμένος, με αποτέλεσμα να μοιάζετε ογκώδεις. Τα μπράτσα είναι συνήθως πλαδαρά.
Το λίπος συγκεντρώνεται στην κοιλιά και στο στομάχι.
Οι γλουτοί είναι μικροί και επίπεδοι.
Οι μηροί είναι αδύνατοι και τα πόδια λεπτά.
Δυνατό σας σημείο
Τα πόδια.

Το «αχλάδι»

Χαρακτηριστικός σωματότυπος των μεσογειακών γυναικών. Τα χέρια είναι μακριά και λεπτά, αλλά αγύμναστα. Το στέρνο είναι στενό και ο κορμός λεπτός. Οι γλουτοί είναι φαρδύτεροι από τους ώμους.
Το περιττό
λίπος έχει την τάση να συγκεντρώνεται στους μηρούς, τους γλουτούς και τα οπίσθια.
Οι γάμπες είναι συνήθως λεπτές.
Δυνατό σας σημείο
Οι ώμοι και η πλάτη.

Η "κλεψύδρα"

Οι ώμοι έχουν αντίστοιχο φάρδος με τους γοφούς. Η πλάτη είναι συνήθως αδύνατη. Η μέση είναι ιδιαίτερα λεπτή, δημιουργώντας το χαρακτηριστικό σχήμα της κλεψύδρας.
Τα οπίσθια είναι τονισμένα.
Οι γάμπες φαίνονται γυμνασμένες.
Δυνατό σας σημείο
Η μέση.

Ο "σωλήνας"

Ο κορμός μοιάζει μονοκόμματος και η
μέση δεν ξεχωρίζει.
Το στήθος είναι μικρό.
Τα χέρια και τα πόδια είναι λεπτά και
μακριά, όχι όμως γυμνασμένα.
Τα οπίσθια
είναι μικρά και επίπεδα.
Δυνατό σας σημείο
Τα λεπτά άκρα.

Οι «αποθήκες» λίπους στο μικροσκόπιο
Ο σωματότυπός μας εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τα γονίδιά μας. Ορισμένες έχουμε την τάση να αποθηκεύουμε το λίπος στην κοιλιά και άλλες στην περιφέρεια. Τι σημαίνει αυτό για την υγεία μας; Ποια είναι η γνώμη των ειδικών;

Τζένιφερ Λόπεζ vs Κέιτ Μος Πληθωρικές γυναίκες με «γεμάτους» γοφούς, όπως η Τζένιφερ Λόπεζ, έχουν πιο υγιή σωματότυπο σε σχέση με τις υπερβολικά αδύνατες, όπως το τοπ μόντελ Κέιτ Μος. Αυτό φαίνεται να υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα του Κέντρου Μεταβολισμού και Διαβήτη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «International Journal of Obesity». Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το τοπικό λίπος που συσσωρεύεται γύρω από τους γλουτούς λειτουργεί προστατευτικά απέναντι στις καρδιαγγειακές παθήσεις και στα μεταβολικά νοσήματα (π.χ. σακχαρώδης διαβήτης). «Αχλάδι» όber alles

Στην επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης που πραγματοποίησε την έρευνα συμμετέχει και ο έλληνας γιατρός-ερευνητής κ. Κωνσταντίνος Μανωλόπουλος. Τον βρήκαμε και του ζητήσαμε να μας βοηθήσει να λύσουμε το μυστήριο της αποθήκευσης του λίπους.

-Γιατί έγινε τόσος ντόρος με τη δημοσίευση της ομάδας σας;
-Γνωρίζαμε ότι το λίπος της κοιλιάς (σπλαχνικό) είναι το ανθυγιεινό λίπος, αφού αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση δυσλιπιδαιμίας, υπέρτασης, σακχαρώδους διαβήτη, καρδιαγγειακών νοσημάτων και εγκεφαλικών επεισοδίων. Το νέο είναι πως το λίπος στους γλουτούς έχει προστατευτική δράση. Η δημοσίευσή μας ουσιαστικά αποτελεί μια σύνοψη όλων των ερευνών που έχουν δημοσιευτεί πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Συνεχίζουμε, ωστόσο, να ερευνούμε τις μεταβολικές ιδιότητες του λίπους που συσσωρεύεται στην περιφέρεια και σύντομα θα δημοσιεύσουμε νέα στοιχεία.
-Γιατί διαφέρει το λίπος της κοιλιάς από αυτό των γλουτών;
-
Τρώγοντας ένα χάμπουργκερ, ο οργανισμός απορροφά τα λιπαρά οξέα και ένα μέρος τους το χρησιμοποιεί άμεσα για να κερδίσει ενέργεια, ενώ ένα άλλο το αποθηκεύει. Το λίπος της κοιλιάς έχει την ιδιότητα να εκκρίνει ένα υψηλό ποσοστό των λιπαρών οξέων, με αποτέλεσμα τα οξέα να παραμένουν για μεγάλο διάστημα στην κυκλοφορία του αίματος και να δημιουργούν προβλήματα, όπως αρτηριοσκλήρυνση. Αντίθετα, το λίπος των γλουτών δεν αφήνει τα λιπαρά οξέα να απελευθερωθούν, γι’ αυτό και είναι τόσο δύσκολο για τις γυναίκες να χάσουν πόντους από αυτή την περιοχή του σώματος. Όπως λένε και οι Άγγλοι,
«A moment on the lips, forever on the hips!». Ωστόσο, ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε τον μηχανισμό προστατευτικής δράσης αυτού του λίπους.
-Άρα, ιδανικός είναι ο σωματότυπος «αχλάδι»;
-Ιδανικός σωματότυπος από άποψη υγείας θα ήταν αυτός στον οποίο το λίπος θα συσσωρευόταν στους γοφούς, ενώ η κοιλιά θα παρέμενε αδύνατη. Όταν, όμως, τρώμε περισσότερο από όσο χρειαζόμαστε, ένα μέρος της ενέργειας, δηλαδή του λίπους, θα αποθηκευτεί αναπόφευκτα πέρα από τους γλουτούς και στην κοιλιά. Έτσι, αναιρούνται οι προστατευτικές ιδιότητες του λίπους της περιφέρειας. Οι γυναίκες, πάντως, πρέπει να ξεφύγουν από το πρότυπο που προβάλλουν επιτακτικά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Καλό είναι να λένε: «Ναι, έχω λίγο λίπος γύρω από τους γοφούς, το οποίο όμως με προστατεύει, είναι μέρος του σώματός μου, της βιολογίας μου».

«“Κακό” λίπος το κοιλιακό»
«Είναι καλά τεκμηριωμένο πλέον ότι η κεντρική παχυσαρκία, δηλαδή αυτό που ονομάζουμε “μήλο”, είναι χειρότερη για την υγεία από την περιφερική παχυσαρκία, αυτήν που λέμε “αχλάδι”, λέει ο κ. Μανωλόπουλος. "Συνήθως, μάλιστα, χρησιμοποιούμε το πηλίκο της περιφέρειας της μέσης προς τους γοφούς ως μια σημαντική παράμετρο εκτίμησης των προοπτικών υγείας. Υπάρχουν πολλές θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί ο σωματότυπος “αχλάδι” είναι προτιμότερος από το “μήλο”, όπως αυτές που επικεντρώνονται στις λιποκίνες (ορμόνες του λιπώδους ιστού), οι οποίες φαίνεται ότι έχουν διαφορετική προέλευση και συνέπειες ανάλογα με την κατανομή του λίπους. Πάντως, βέβαιο είναι ότι τόσο η στεφα­νιαία νόσος όσο και ενδεχομένως ορισμένες νεοπλασίες σχετίζονται κατεξοχήν με την κεντρική παχυσαρκία και όχι με την περιφερική.»

Fitness για σώμα με άποψη!

Σας προτείνουμε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα γυμναστικής ανάλογα με τον σωματότυπό σας. Για το επιθυμητό αποτέλεσμα, κάντε τις ασκήσεις που αντιστοιχούν στον δικό σας τύπο, 2-3 φορές την εβδομάδα, σε συνδυασμό με αεροβική άσκηση, απαραίτητη για τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης και της υγείας σας. Μην ξεχνάτε ότι ο σωματότυπός σας δεν αλλάζει, μπορεί όμως να βελτιωθεί.

«Μήλο», το δυνατό
Κάψτε λίπος
με αεροβική άσκηση. Ξεκινήστε 3 φορές την εβδομάδα, από 20΄, ώσπου να φτάσετε σταδιακά τις 5 φορές, από 30΄. Εστιάστε στην κοιλιά Οι πλάγιοι κοιλιακοί θα βοηθήσουν να διαχωριστεί η μέση σας από τον υπόλοιπο κορμό και να μη φαίνεται μονοκόμματο το σώμα. Σταδιακά, αυξήστε σε 3 σετ των 15-20 επαναλήψεων. Δυναμώστε τα κάτω άκρα, χρησιμοποιώντας σταδιακά μεγαλύτερο βάρος (π.χ. 2 βαράκια των 4-6 κιλών) και μειώνοντας παράλληλα τις επαναλήψεις. Το άθλημά σας Είστε μυώδεις και μπορείτε να κάνετε με ευκολία αθλήματα που θέλουν δύναμη (π.χ. κωπηλασία). Για να δυναμώσετε τα πόδια, ξεκινήστε ποδήλατο ή γυμναστήριο. Καταπολεμήστε την τάση που έχετε να παίρνετε βάρος, επιλέγοντας την αεροβική άσκηση που προτιμάτε. Σας ταιριάζει το τένις και το περπάτημα, όχι όμως και το τρέξιμο, το οποίο ενδεχομένως να προκαλέσει τραυματισμούς στα γόνατα, επειδή το σώμα σας είναι βαρύ και τα πόδια σας αδύνατα.

«Αχλάδι», το παιχνιδιάρικο
Κάψτε το περιττό λίπος
που συγκεντρώνεται στη λεκάνη, με συστηματική αεροβική άσκηση. Ξεκινήστε 3 φορές την εβδομάδα, από 20΄, και σταδιακά αυξήστε σε 5 φορές, από 30΄. Σμιλέψτε τους «γεμάτους» γοφούς σας, κάνοντας πολλές επαναλήψεις (πάνω από 15-20) για μηρούς/γλουτούς και περισσότερα από 1 σετ. Δυναμώστε τα πάνω άκρα, για να υπάρχει ισορροπία στη σιλουέτα σας. Το άθλημά σας Δεν θα δυσκολευτείτε στο περπάτημα, στο τρέξιμο ή στο ποδήλατο. Το κολύμπι θα σας βοηθήσει να ενδυναμώσετε το αδύναμο πάνω μέρος του σώματος, ενώ το σχοινάκι είναι ιδανικό για να «κάψετε» το λίπος στους γλουτούς. Μη διστάσετε, λοιπόν, να γυρίσετε πίσω στα παιδικά σας χρόνια!

«Κλεψύδρα», η εύκολη
Σμιλέψτε όλο το κορμί
Αν και έχετε καμπύλες, δεν υπάρχει μεγάλη ποσότητα λίπους στο σώμα σας. Διατηρηθείτε σε καλή φυσική κατάσταση ακολουθώντας συστηματικά ένα γενικό πρόγραμμα ενδυνάμωσης, συνδυασμένο με αεροβική άσκηση. 30΄ αεροβικής άσκησης, 3 φορές την εβδομάδα, αρκούν.Επιμείνετε στα κάτω άκρα (μηρούς/γλουτούς), αφού το λίπος τείνει να εγκαθίσταται στους μηρούς και τους γοφούς. Εκτός από «εκτάσεις», που αναφέρονται στο πρόγραμμά σας, μπορείτε να κάνετε και «προβολές» (πρόγραμμα «μήλου», «σωλήνα»). Οι ασκήσεις κοιλιακών θα σας βοηθήσουν να ενδυναμώσετε την αδύνατη μέση σας. Το άθλημά σας Το σώμα σας δεν έχει περίσσιο λίπος και σας δίνει τη δυνατότητα να επιλέξετε όποιο σπορ σάς αρέσει, όπως μπάσκετ, βόλεϊ, τένις, ενώ σας ταιριάζει πολύ και το κολύμπι. Έχετε ελαφρύ σώμα, που χρειάζεται ενδυνάμωση, οπότε μια καλή ιδέα θα ήταν να δοκιμάσετε γιόγκα ή πιλάτες.

«Σωλήνας», ο αθλητικός
30΄ αεροβικής άσκησης,
3 φορές την εβδομάδα, αρκούν.Χτίστε τους μυς, ξεκινώντας με μικρό βάρος, γιατί είστε αρκετά αδύναμοι, και αυξήστε σταδιακά το βάρος και τις επαναλήψεις.
Μην πιεστείτε, το ίδιο σας το σώμα θα σας καθοδηγήσει. Το άθλημά σας
Το σώμα σας είναι αθλητικό και σας επιτρέπει να κάνετε όποιο σπορ θέλετε. Η λεπτή σας σιλουέτα είναι, επίσης, ιδανική για τον χορό και το μπαλέτο. Δοκιμάστε γιόγκα ή πιλάτες για ενδυνάμωση ή επιλέξτε το κολύμπι.

Οι ασκήσεις μία προς μία

Χέρια «Ποντίκια»
(δικέφαλοι)

Όλοι οι τύποι
Παίρνετε 2 βαράκια ή 2 μπουκάλια γεμάτα νερό. Στέκεστε με τα πόδια ανοιχτά στο πλάτος των ώμων, τα γόνατα πολύ ελαφρά λυγισμένα και τον κορμό σε ευθεία γραμμή. Ξεκινάτε έχοντας τα βαράκια κάτω στα πλάγια του σώματός σας και στη συνέχεια τα σηκώνετε αργά, μέχρι να φτάσουν στο ύψος των ώμων σας. Κατεβάζετε αργά και επαναλαμβάνετε 8-12 φορές, για να δυναμώσετε τους δικέφαλους. Τip Αν έχετε αδύναμα χέρια, αν ανήκετε δηλαδή στον τύπο «αχλάδι» ή στον τύπο «σωλήνας», μπορείτε εναλλακτικά να κάνετε άρσεις στο μονόζυγο του γιου ή της κόρης σας. Πρόκειται για ιδιαίτερα δύσκολη άσκηση για τις γυναίκες, οπότε κάντε όσες άρσεις μπορείτε.

Πίσω πλευρά
του μπράτσου (τρικέφαλοι) «Αχλάδι», «κλεψύδρα»
Ξαπλώνετε μπρούμυτα πάνω σε μπάλα ή σε έναν καναπέ, με τα βαράκια στα χέρια. Φέρνετε τα χέρια πίσω λυγισμένα και τα τεντώνετε αργά, σηκώνοντας τα βαράκια προς τα πάνω και πίσω και έχοντας τους αγκώνες σταθερούς. Θα νιώσετε την πίσω πλευρά των χεριών να σφίγγει. Κατεβάζετε αργά και επαναλαμβάνετε ανάλογα με τον τύπο σας. «Μήλο», «σωλήνας» Στηρίζεστε στην άκρη ενός καναπέ ή μιας καρέκλας με τα χέρια. Κατεβάζετε το σώμα σας, λυγίζοντας αργά τους αγκώνες. Ανεβαίνετε πάλι και επαναλαμβάνετε 8-12
φορές.



«Αχλάδι» «Μήλο» «Σωλήνας» «Κλεψύδρα»
Χέρια - δικέφαλοιΚάμψεις (8-12) Κάμψεις (8-12)Κάμψεις (8-12)Κάμψεις (15-20)
Χέρια- τρικέφαλοιΕκτάσεις (8-12)Βυθίσεις (8-12)Βυθίσεις (8-12)Εκτάσεις (15-20)
ΏμοιΠροτάσεις (8-12)Πλάγιες ανυψώσεις
(8-12)
Πλάγιες ανυψώσεις

(8-12)
Ανατάσεις (15-20)
Στήθος Εκτάσεις (8-12)Push-ups (8-12)Push-ups (8-12)Εκτάσεις (8-12)
Πλάτη Κωπηλατική (6-10)Κωπηλατική (12-15)Κωπηλατική (12-15)Οριζόντια
κωπηλατική (15-20)
Κοιλιακοί Κλασικοί (8-12)Εναλλάξ γόνατο-αγκώνας(12-15) Με χέρια στην ανάταση (8-12)Κλασικοί (12-15)
Δικέφαλοι ποδιώνΚάμψεις (15-20)Κάμψεις (8-12)Κάμψεις (8-12)Κάμψεις (15-20)
Μηροί/γλουτοίΒαθιά καθίσματα (15-20)Προβολές (8-12)Προβολές (12-15)Εκτάσεις (20-25)
Γάμπες Ανυψώσεις (15-20)Ανυψώσεις (8-12)Ανυψώσεις (6-10)Ανυψώσεις (15-20)




Ώμοι «Αχλάδι» Από όρθια θέση, με τα βαράκια στα χέρια και τα γόνατα πολύ ελαφρά λυγισμένα, σηκώνετε τα χέρια ευθεία μπροστά σας, έως ότου τα βαράκια φτάσουν στο ύψος των ώμων. Κατεβάζετε αργά και κάνετε 8-12 επαναλήψεις. «Μήλο», «σωλήνας» Από την ίδια θέση, σηκώνετε τα χέρια ελαφρά λυγισμένα προς τα πλάγια, μέχρι το ύψος των ώμων. Κατεβάζετε αργά και επαναλαμβάνετε 8-12 φορές. «Κλεψύδρα» Φέρνετε τα βαράκια δίπλα στους ώμους, με τους αγκώνες λυγισμένους, και τεντώνετε προς τα πάνω. Κάνετε 15-20 επαναλήψεις.






Στήθος «Αχλάδι», «κλεψύδρα» Παίρνετε τα βαράκια στα χέρια και ξαπλώνετε ανάσκελα στο δάπεδο. Εναλλακτικά, μπορείτε να ξαπλώσετε ανάσκελα πάνω σε μια μπάλα γυμναστικής (η μέση και η πλάτη να ακουμπάνε πάνω στην μπάλα, τα πέλματα να πατάνε στο πάτωμα και τα πόδια να σχηματίζουν ορθή γωνία). Φέρνετε τα χέρια ανοιχτά στα πλάγια, και ελαφρά λυγισμένα τα κλείνετε αργά πάνω από το στήθος σας. Ανοίγετε αργά και επαναλαμβάνετε 8-12 φορές.«Μήλο», «σωλήνας» Αδειάζετε τον χώρο μπροστά από τον καναπέ σας, στηρίζεστε μπρούμυτα με τα χέρια σε αυτόν και παίρνετε θέση για να κάνετε push-ups, με τις μύτες των ποδιών σας στο πάτωμα. Κάνετε 8-12 επαναλήψεις.






Πλάτη Όλοι οι τύποι Με τα βαράκια στα χέρια, στέκεστε σε όρθια θέση και φέρνετε το ένα πόδι λίγο πιο μπροστά από το άλλο. Γέρνετε προς τα μπροστά με την πλάτη ίσια και φέρνετε τα χέρια μπροστά σας τεντωμένα. Τραβάτε τώρα τα χέρια προς τα πίσω έως ότου τα βαράκια φτάσουν στα πλευρά σας. Κάνετε όσες επαναλήψεις χρειάζονται για τον σωματότυπό σας.






Κοιλιακοί «Αχλάδι», «κλεψύδρα» Ξαπλώνετε ανάσκελα με τα γόνατα λυγισμένα, τα πέλματα στο έδαφος και τα χέρια στον αυχένα. Ανασηκώνεστε και κατεβαίνετε αργά. «Μήλο» Από την ίδια θέση, ανασηκώνεστε, και με τον αγκώνα πλησιάζετε το αντίθετο γόνατο (πλάγιοι κοιλιακοί). Συνεχίστε εναλλάξ με το άλλο γόνατο-αντίθετο αγκώνα.«Σωλήνας» Ξαπλώνετε ανάσκελα με τα γόνατα λυγισμένα και τα χέρια στην ανάταση. Ανασηκώνεστε με τα χέρια στην ανάταση και κατεβαίνετε αργά.


Πόδια


Μηροί - πίσω μέρος (δικέφαλοι) Όλοι οι τύποι Ξαπλώνετε μπρούμυτα στο πάτωμα ή πάνω σε μπάλα και σηκώνετε το ένα πόδι τεντωμένο, περίπου σε οριζόντια θέση. Λυγίζετε αργά το πόδι έως ότου η φτέρνα πλησιάσει τον γλουτό σας, νιώθοντας τον δικέφαλο μυ να «δουλεύει». Επαναλαμβάνετε ανάλογα με τον σωματότυπό σας.






Μηροί - εμπρός μέρος (τετρακέφαλοι) «Αχλάδι» Στέκεστε με τα πόδια αρκετά ανοιχτά (στο πλάτος των ώμων) και κατεβάζετε τη λεκάνη προς τα πίσω και κάτω αργά, έχοντας την πλάτη και τη μέση σε ευθεία γραμμή. Κατεβαίνετε σχεδόν μέχρι οι μηροί σας να βρίσκονται σε οριζόντια θέση προς το δάπεδο. Ανεβαίνετε αργά και επαναλαμβάνετε όσες φορές υπαγορεύει ο «τύπος» σας.


«Μήλο», «σωλήνας» Από όρθια θέση, κάνετε ένα μεγάλο βήμα μπροστά (προβολή) και κατεβαίνετε λυγίζοντας τα γόνατα, έως ότου οι μηροί να βρίσκονται σε οριζόντια θέση προς το δάπεδο, φροντίζοντας ο κορμός σας να είναι κατακόρυφος. Επανέρχεστε στην αρχική θέση και επαναλαμβάνετε όσες φορές χρειάζεται ανάλογα με τον «τύπο» σας. «Κλεψύδρα» Κάθεστε σε καρέκλα ή σε μπάλα γυμναστικής με τα γόνατα σε ορθή γωνία και τεντώνετε το ένα πόδι αργά. Το κρατάτε τεντωμένο για 2-4΄΄ και το κατεβάζετε αργά, χωρίς να το αφήσετε να πέσει. Επαναλαμβάνετε 20-25 φορές για κάθε πόδι. Αν θέλετε, μπορείτε να βάλετε επιπλέον αντίσταση, με ένα βαράκι (3 κιλών) που δένει στον αστράγαλο, μειώνοντας τις επαναλήψεις σε 15-20.






Γάμπες Όλοι οι τύποι Στέκεστε στο ένα πόδι με τα χέρια στη μέση και ανασηκώνεστε στις μύτες του ποδιού αργά. Κατεβαίνετε με εξίσου αργό ρυθμό, μέχρι να ακουμπήσετε το δάπεδο, χωρίς να σταματάτε ενδιάμεσα για ξεκούραση. Επαναλαμβάνετε για κάθε πόδι, όσες φορές «επιβάλλει» ο σωματότυπός σας.










Το πρόγραμμα διαρκεί 10-45΄, ανάλογα με τις επαναλήψεις και τα σετ που κάνετε. Ξεκινήστε το πρόγραμμα κάνοντας 1 σετ σε κάθε άσκηση. Μετά από 2 εβδομάδες, δοκιμάστε να κάνετε 2 σετ και σύντομα θα είστε σε θέση να φτάσετε τα 3 σετ ανά άσκηση.


Διατροφή στα μέτρα σας
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η διατροφή στην προσπάθειά σας να αποκτήσετε το «τέλειο» σώμα; Χρειάζεται διαφορετικό διαιτολόγιο ο κάθε σωματότυπος;



Πώς θα αδειάσουν οι τοπικές «αποθήκες»;


Η λήψη περισσότερων θερμίδων από αυτές που χρειάζεται κανείς, σε συνδυασμό με την έλλειψη φυσικής δραστηριότητας, μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση του λιπώδους ιστού, εκεί όπου υπάρχει προδιάθεση για την εναπόθεσή του. Αν και κατά καιρούς προτείνονται εξειδικευμένα διαιτολόγια για κάθε σωματότυπο, που υπόσχονται την επιλεκτική απώλεια λίπους από τις τοπικές «αποθήκες», οι διαιτολόγοι είναι κατηγορηματικοί ότι πρόκειται για μύθο. Τονίζουν, ωστόσο, ότι με την υιοθέτηση ενός υποθερμιδικού, ισορροπημένου διαιτολογίου χάνεται λίπος από παντού, όπου κι αν αυτό είναι αποθηκευμένο.






Διατροφικά αξιώματα


Είναι κοινό μυστικό ότι δεν υπάρχουν μαγικές φόρμουλες που θα εξαφανίσουν την «κοιλίτσα» ή θα τιθασεύσουν τους «γεμάτους» γλουτούς. Επιδημιολογικά, μάλιστα, δεδομένα συνδέουν τη μεσογειακή διατροφή με μικρότερη περιφέρεια μέσης.






Do’s
Καταναλώνετε καθημερινά φρούτα, λαχανικά, ελαιόλαδο, γαλακτοκομικά και δημητριακά ολικής άλεσης. 1-2 φορές την εβδομάδα, βάλτε στο τραπέζι σας ψάρι, πουλερικά, όσπρια, πατάτες, αυγά και ξηρούς καρπούς. 1-2 φορές την εβδομάδα, καταναλώνετε κόκκινο κρέας και λίγες φορές την εβδομάδα απολαύστε ένα γλυκό. Ενυδατώνετε τον οργανισμό σας.






Dont’s
Η κατανάλωση αλκοόλ σχετίζεται με την εναπόθεση λίπους στην κοιλιά. Μάλιστα, επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η περιστασιακή κατανάλωση αλκοόλ σε μεγάλες ποσότητες συνδέεται περισσότερο με το κοιλιακό λίπος από ό,τι η καθημερινή μέτρια κατανάλωσή του (1 ποτηράκι κρασί την ημέρα). Η φρουκτόζη είναι ένας μονοσακχαρίτης που υπάρχει φυσικά στα τρόφιμα, τα τελευταία όμως χρόνια προστίθεται και στα τρόφιμα που παράγει η βιομηχανία. Μελέτες δείχνουν ότι η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φρουκτόζης (25% των ημερήσιων προσλαμβανόμενων θερμίδων) αυξάνει τη λιπογένεση και το κοιλιακό λίπος. Αποφύγετε, λοιπόν, την κατανάλωση επεξεργασμένων προϊόντων (π.χ. μπισκότα, αναψυκτικά), αλλά και της ίδιας της ζάχαρης, που αποτελείται σχεδόν κατά το ήμισυ από φρουκτόζη.


Η εξίσωση της ζυγαριάς


Οι θερμίδες που πρέπει καθημερινά να προσλαμβάνετε καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από το ύψος, το βάρος και τη φυσική σας δραστηριότητα. Ρόλο, βέβαια, παίζουν και άλλοι παράγοντες, όπως το ποσοστό λίπους και μυϊκού ιστού του σώματος, η κληρονομικότητα ή πιθανές διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα.


Η παρακάτω εξίσωση θα σας βοηθήσει να υπολογίσετε τις βασικές ενεργειακές ανάγκες του οργανισμού σας όταν βρίσκεστε σε κατάσταση ηρεμίας, για να λειτουργούν σωστά η καρδιά, οι πνεύμονες και τα υπόλοιπα όργανα.


Πάρτε, λοιπόν, χαρτί και μολύβι:


10 x βάρος + 6,25 x ύψος - 5 x ηλικία


(Το βάρος σε κιλά, το ύψος σε εκατοστά και η ηλικία σε έτη)


Στη συνέχεια, πολλαπλασιάζετε τον αριθμό που βρήκατε από την εξίσωση με:
1,3 αν κάνετε καθιστική ζωή.
1,4 αν έχετε ελαφριά δραστηριότητα (άσκηση 2-3 φορές την εβδομάδα, όπως μπαλέτο, ποδηλασία, έντονο περπάτημα, κολύμβηση).
1,5 αν έχετε έντονη καθημερινή φυσική δραστηριότητα. 1,6-1,7 αν ασκείστε σε επαγγελματικό επίπεδο.


Το νούμερο που θα βρείτε είναι ο αριθμός των ημερήσιων θερμίδων που πρέπει να προσλαμβάνετε για να παραμείνετε στα ίδια κιλά. Αν θέλετε να χάσετε κιλά, θα πρέπει να μειώσετε τις ημερήσιες θερμίδες κατά 500.


Για παράδειγμα: Μια γυναίκα ηλικίας 32 ετών με βάρος 65 κιλά και ύψος 1,65, η οποία κάνει καθιστική ζωή, χρειάζεται να λαμβάνει καθημερινά:
10 x 65 + 6,25 x 165
- 5 x 32 = 1.521,25 x 1,3 = 1.977,62 θερμίδες.
Στην περίπτωση που θέλει να χάσει βάρος, οι θερμίδες πρέπει να μειωθούν στις: 1.977,62 - 500 = 1.477,62.



Κοιλιά Ή φούσκωμα; Αρκετές γυναίκες ταυτίζουν το κοιλιακό λίπος με το «φούσκωμα». Το «φούσκωμα», όμως, που μπορεί να εμφανίζεται κατά περιόδους δεν αποτελεί συσσώρευση λίπους, αλλά πιθανόν να προέρχεται από κατακράτηση υγρών (π.χ. λίγο πριν από την έμμηνο ρύση) ή να έχει γαστρεντερική αιτιολογία (π.χ. δυσκοιλιότητα). Οι τροφές που συνδέονται συνήθως με την αίσθηση «φουσκώματος» είναι τα όσπρια, τα δημητριακά ολικής άλεσης, το μπρόκολο, τα κρεμμύδια, τα αναψυκτικά και τα προϊόντα που περιέχουν λακτόζη (π.χ. το γάλα).

Tip Δεν πρέπει να προσλαμβάνετε λιγότερες από 1.200 θερμίδες την ημέρα, ακόμη κι αν είστε σε δίαιτα. Αν σας «βγει» χαμηλότερο το νούμερο στην εξίσωση, αυξήστε την άσκηση για να «κάψετε» τις επιπλέον θερμίδες

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Είστε παχύσαρκος(-η) ?

Υπολογίστε τον δικό σας Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ)

Η παχυσαρκία  ορίζεται ως η υπερβολική αναλογία λίπους σε σχέση με το βάρος του ατόμου.
Ο ΔΜΣ μετρά την αναλογία βάρους και ύψους και κατατάσσει το άτομο σε κατηγορίες σχετιζόμενες με την παχυσαρκία του.
Ο ΔΜΣ  ισούται με το βάρος του σώματος σε κιλά , διαιρούμενο με το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα.
ΔΗΛΑΔΗ : ΔΜΣ = κιλά / μ2.
                              Παράδειγμα
                             105 κιλά
            ΔΜΣ =     -------------- =  41
                             1,60 χ 1,60                          

Ο ΔΜΣ χαρακτηρίζει το βαθμό παχυσαρκίας σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα :

                 Τιμή  ΔΜΣ                                Βάρος και νοσηρότητα
                 κάτω του 18                                Ελλιποβαρής
                 18 - 25                                        Φυσιολογικός
                 25 - 30                                        Υπέρβαρος 
                 30 - 35                                         Παχύσαρκος
                 35 - 40                                         Σοβαρή μορφή παχυσαρκίας
                 Άνω του 40                                  Πολύ σοβαρή μορφή παχυσαρκίας 
             

ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΩΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Το δέρμα μας είναι το κλειδί της βιολογικής μας ταυτότητας, των εμπειριών μας, της συλλογής πληροφοριών από το περιβάλλον, καθώς και της σχέσης μας με τους άλλους. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι το δέρμα είναι το όριο του ανθρώπου με το σύμπαν και ό,τι συμβαίνει σε αυτό το σύστημα που προστατεύει όλα τα άλλα συστήματα του ανθρώπινου σώματος, πρέπει να τυχαίνει της φροντίδας και της θεραπείας του από εξειδικευμένους επιστήμονες.
Το δέρμα είναι το μόνο ορατό και εκτεθειμένο σύστημα του ανθρώπινου σώματος και αποτελεί επίσης, το πλέον μεταβαλλόμενο σύστημα ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τις αισθητικές ανάγκες της εποχής. Όσο ανέβαινε η θερμοκρασία του περιβάλλοντος της γης, τόσο ο άνθρωπος έχανε το τρίχωμα του σώματος του και το υποδόριο λίπος του με αποτέλεσμα, σήμερα να έχει υιοθετήσει για λόγους υγείας και αισθητικής να προβαίνει σε έλεγχο του βάρους του καθώς και την αποτρίχωση τμημάτων του σώματος. Επίσης, η αλλαγή του χρώματος του δέρματος ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες οδήγησαν σε κοινωνικές διαφοροποιήσεις που οδήγησαν την ανθρωπότητα σε ιστορικά λάθη τα οποία με την πρόοδο της επιστήμης αλλά και της κοινωνικής αντίληψης τείνουν να πάρουν ένα τέλος.
Το δέρμα μας δεν είναι μόνο το επικάλυμμα του σώματος που προδίδει την ληξιαρχική μας ηλικία και την κατάσταση της υγείας μας, αλλά είναι και ένα κέντημα επάνω στο οποίο με την βοήθεια των ειδικών κεντάμε αυτό που θέλουμε να είμαστε δηλαδή την ατομικότητα μας σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Με την πάροδο των χρόνων και την υπερβολική έκθεση στο ηλιακό φως, δομικά συστατικά (κολλαγόνο και ελαστίνη) του δέρματος μειώνονται, ενώ η κινητική δυνατότητα των υποκείμενων μυών παραμένει η ίδια. Έτσι παράγονται στο δέρμα πτυχώσεις που λέγονται ρυτίδες και χαλάρωση -καθώς το δέρμα έχει ροπή προς τα κάτω λόγω βαρύτητας-, με αποτέλεσμα την αλλοίωση της φυσιογνωμίας και της εικόνας που έχουμε για τον εαυτό μας. Δεδομένης της αύξησης του ορίου της επιβίωσης θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν και έγκαιρα η εικόνα με την οποία επιθυμούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Η γήρανση του δέρματος αποτελεί νόσο που χρήζει θεραπείας και όχι απλά κοσμετική αισθητική ματαιοδοξία.
Έτσι λοιπόν για την θεραπευτική αποκατάσταση των ρυτίδων και της χαλάρωσης του δέρματος μπορούν να γίνουν κάποιες θεραπευτικές παρεμβάσεις, τόσο όσο αφορά στον τόνο των μυών, όσο και την περιεκτικότητα του δέρματος σε στοιχεία που χρειάζεται όπως το υαλουρονικό οξύ, οι βιταμίνες, τα αμινοξέα, τα ιχνοστοιχεία, οι αντιοξειδωτικοί παράγοντες κ.α.
Περιγραφή θεραπευτικών παρεμβάσεων
- Εμφυτεύματα
Η ιδέα να χρησιμοποιούνται φιλικές προς το δέρμα ουσίες για την αναπλήρωση αυτών στα σημεία των ρυτίδων ξεκίνησε από τις Η.Π.Α. πριν από 25 χρόνια με τη χρήση βοϊου κολλαγόνου. Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν τα δεδομένα και πλέον χρησιμοποιείται το υαλουρονικό οξύ, ένας πολυσακχαρίτης που υπάρχει φυσιολογικά στον οργανισμό μας και κυρίως στο δέρμα. Καθώς το δομικό αυτό στοιχείο ελαττώνεται με την πάροδο του χρόνου, ελαττώνονται και το κολλαγόνο και η ελαστίνη με αποτέλεσμα την παραγωγή ρυτίδων.
Το διάφανο αυτό υλικό εγχύεται με διαφορετικές μεθόδους κάτω από την ρυτίδα. Άμεσα γίνεται μια διόγκωση η οποία εξαφανίζει την ρυτίδα. Στην συνέχεια επειδή το υλικό αυτό είναι υδρόφιλο προσελκύει εξωκυττάριο υγρό από το ίδιο το δέρμα με αποτέλεσμα να παραμείνει έτσι για ένα διάστημα από 6-12 μήνες αναλόγως του υλικού που χρησιμοποιείται και της ποιότητας του δέρματος. Από τα υλικά του εμφυτεύματος που εφαρμόζονται υπάρχουν υλικά διαφορετικής δομής και πυκνότητας που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για απλή εξαφάνιση ρυτίδων και αύξηση του όγκου περιοχών που υπέστησαν χαλάρωση μέχρι και για διόρθωση ανατομικών ελλειμμάτων όπως διόρθωση σχήματος της μύτης, διόγκωση μαστού σε περίπτωση άνισων μαστών, για γέμισμα ουλών ακμής όπως και γέμισμα ουλών από ατυχήματα.
Όλη αυτή η παραπάνω διαδικασία γίνεται με επιφανειακή αναισθησία, με κρέμες και ενέσεις που γίνονται με μικρά και σχεδόν ανώδυνα τσιμπήματα.
Οι περιοχές όπου γίνονται οι ενέσεις είναι οι ρινοχειλικές ρυτίδες, οι ρυτίδες του μεσοφρύου, η πλάγια επιφάνεια των ματιών (πόδι χήνας) και ο λαιμός. Για την αύξηση όγκου γίνονται στα ζυγωματικά. Τέλος αφορά τις ηλικίες από 35 ετών και άνω, αρκεί να υπάρχει αντικειμενικό πρόβλημα.
- Μεσοθεραπεία
Είναι μία μέθοδος που χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια σε διάφορα θεραπευτικά πρωτόκολλα. Σήμερα όμως αποτελεί προσφιλέστατη μέθοδο για την βελτίωση της αισθητικής εμφάνισης του δέρματος συνολικά. Κρίνεται απαραίτητο αφού αποκατασταθούν οι βασικές βαθιές ρυτίδες να λαμβάνεται μέριμνα για το δέρμα του προσώπου και του λαιμού συνολικά, όπου υπάρχουν λεπτές ρυτίδες, δυσχρωμίες, θαμπή και κουρασμένη όψη.
Εφαρμόζεται με τελείως επιφανειακά τσιμπήματα με κοκτέιλ ουσιών που ετοιμάζει ο γιατρός και μπορεί να περιέχει βιταμίνες, αμινοξέα, αντιοξειδωτικούς παράγοντες, υαλουρονικό οξύ και παράγοντες σύσφιξης. Τελευταία πρόοδος είναι η προσθήκη αυξητικών παραγόντων που λειτουργούν θετικά στη παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης.
Οι αυξητικοί παράγοντες που πρόσφατα άρχισαν να παίζουν όλο και πιο ενδιαφέρων ρόλο στην αντιγήρανση είναι οι ακόλουθοι:
  • - E.F.G. (Epidermal Growth Factor)
Ελαττώνει και προλαμβάνει τις γραμμές και τις ρυτίδες προσφέροντας αναζωογόνηση στα κύτταρα του δέρματος.
- I.G. F1 (Insulin - like Growth Factor)
Αυξάνει το κολλαγόνο του δέρματος και την ελαστίνη και ελαττώνει τις οξειδωτικές διεργασίες με αποτέλεσμα την ελάττωση των μελαγχρωματικών κηλίδων.
  • - TRX (Thioredoxin)
Από τα πιο ισχυρά αντιοξειδωτικά
  • - bFGF (Basic Fibroblast Growth Factor)
Αναζωογονεί το δέρμα και επιδρά στην αναγέννηση των ινοβλαστών που συνδέονται με τη σύνθεση κολλαγόνου και ελαστίνης.
Το μέλλον της μεσοθεραπείας φαίνεται ότι θα είναι η χρήση βλαστοκυττάρων όταν και όπως καταλήξει η έρευνα στο τομέα αυτό.
- Απολεπιστικοί παράγοντες (peelings)
Οι απολεπιστικοί παράγοντες χρησιμοποιούνται για την απομάκρυνση των νεκρών κυττάρων της επιδερμίδας, την εξομάλυνση των ουλών, την ελάττωση των λεπτών ρυτίδων και για την θεραπεία των υπερκερατώσεων, των πανάδων και των φακίδων. Υπάρχουν διάφορα υλικά όπως η φαινόλη, το διάλυμα Jessner, το τριχλωριοξικό οξύ, το σαλικυλικό οξύ, το λακτικό οξύ και η ρετινόλη. Η διαφορετική σύνθεση αυτών που παράγεται δίνει μία μεγάλη ποικιλία peelings των οποίων η χρήση εξαρτάται από την εκτίμηση του γιατρού για το πρόβλημα. Απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και σε κάθε τύπο δέρματος χωρίς να είναι απαραίτητο να παραμείνει ο θεραπευόμενος στο σπίτι.
- Botox (Βοτυλινική τοξίνη)
Η βοτυλινική τοξίνη είναι μία ουσία που αναλόγως της δόσης που χρησιμοποιείται, προκαλεί χαλάρωση του μυός και αντίστοιχη χαλάρωση του υπερκείμενου δέρματος. Τόπος εφαρμογής της ένεσης είναι το μεσόφρυο, οι ρυτίδες που σχηματίζονται γύρω στην έξω γωνία των ματιών (πόδι χήνας) και οι ρυτίδες του προσώπου. Μετά από μακρόχρονη εμπειρία, η χρήση της έχει επεκταθεί και στο κάτω τμήμα του προσώπου όπου απαιτείται η καλή γνώση της ανατομικής δομής του προσώπου και ειδικοί σε αυτό είναι μόνο οι δερματολόγοι και οι πλαστικοί χειρουργοί.
Η τελευταία τεχνική που αποκαλείται και «Λαιμός της Νεφερτίτης» εφαρμόζεται στα όρια του προσώπου και του λαιμού προκαλώντας ένα μίνι λίφτινγκ αποκαθιστώντας τη χαλάρωση του προσώπου. Τα αποτελέσματα αρχίζουν να φαίνονται από την δεύτερη ημέρα και ολοκληρώνονται τη 15η ημέρα. Πιθανά προβλήματα που μπορεί να προκύψουν αποκαθιστώνται μετά τη πάροδο των 15 ημερών.
Η αντιγήρανση ολοκληρώνεται με την χρήση συμπληρωμάτων διατροφής και την χρήση ουσιών που προέρχονται από το φυτικό βασίλειο όπως είναι το λυκοπένιο που προέρχονται από την ντομάτα και οι ολιγομερείς προανθοκυανιδίνες που προέρχονται από τα κουκούτσια του σταφυλιού και έχουν 20 φορές υψηλότερη αντιοξειδωτική ενέργεια απ΄ ότι η βιταμίνη C. Η συνεργασία λοιπόν με τον διατροφολόγο στο επίπεδο αυτό κρίνεται πολύτιμη. Η αντιοξείδωση εκτός από διεργασία για καλύτερη υγεία του δέρματος αφορά και στην ολική προστασία του ανθρώπινου οργανισμού από εκφυλιστικές διαδικασίες και σοβαρές ασθένειες.
Καταλήγοντας θα λέγαμε ότι η σωστή ιατρική εκτίμηση της υγείας του δέρματος μας οδηγεί σε μία πιο ολιστική παρέμβαση στην γηραντική διαδικασία και στην βελτίωση της υγείας του ανθρώπου.

Δρ. Μαρία Πίνιου-Καλλή,
Δερματολόγος, Διευθύντρια Δερματολογικού Τμήματος Ευρωκλινικής Αθηνών

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Κρίσεις πανικού και ψυχοθεραπεία

Στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα, η φράση πανικός φόβος ή μόνο πανικός, δηλώνει τον παράλογο και αδικαιολόγητο φόβο, που προέρχεται από το θεό Πάνα. Με τις φασαρίες και τα πειράγματά του, τρόμαζε τους ανυποψίαστους περαστικούς, που απέφευγαν να περνούν από το συγκεκριμένο σημείο.
Η συχνότερη φοβία που οι άνθρωποι με την διαταραχή πανικού αναπτύσσουν δεν προέρχονται από τους φόβους πραγματικών αντικειμένων ή των γεγονότων, αλλά κυρίως από το φόβο για μια ακόμα κρίση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι άνθρωποι θα αποφύγουν ορισμένες καταστάσεις ή αντικείμενα, επειδή φοβούνται ότι αυτά τα ερεθίσματα θα μπορούσαν να προκαλέσουν άλλη μια κρίση.
Το βασικό σύμπτωμα – κλειδί της διαταραχής πανικού είναι ο επίμονος φόβος για μελλοντικές επιθέσεις πανικού.
Χωρίς θεραπεία, η διαταραχή πανικού μπορεί να έχει τις πολύ σοβαρές συνέπειες, όπως τη δημιουργία μιας φοβίας. Διότι μόλις υποστεί κάποιος μια κρίση πανικού, μπορεί να αρχίσει να αποφεύγει παρόμοιες καταστάσεις όπως αυτήν που ήταν, όταν εμφανίστηκε η κρίση.
Η διαταραχή πανικού μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιτυχία. Ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της θεραπείας εξαρτάται από την προθυμία του ασθενούς να ακολουθήσει προσεκτικά το πρόγραμμά του Θεραπευτή. Δεν θα αποδώσει καρπούς από την μια μέρα στην άλλη, αλλά όποιος το ακολουθήσει, πρέπει να αρχίσει να έχει σοβαρή βελτίωση περίπου μέσα σε 10 έως 20 εβδομάδες. Εάν συνεχίσει τη θεραπεία, μέσα σε ένα έτος θα παρατηρήσει μια τεράστια βελτίωση.
Οι γενικές αρχές της Ψυχοθεραπείας για τις κρίσεις πανικού είναι:
Η Αναγνώριση, ο έλεγχο και η τροποποίηση των σκέψεων και πεποιθήσεων που συνοδεύουν την διαταραχή πανικού και το άγχος που προηγείται αυτής.
 Η Ελαχιστοποίηση των συμπεριφορών αποφυγής – απόσυρσης που διαιωνίζουν και τις συντηρούν.
Ο θεραπευτής δεν προσπαθεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης και την οπτική μέσα από την οποία βιώνουν την διαταραχή οι πελάτες, αλλά προσπαθεί να τους διδάξει (ψυχοεκπαιδεύσει) καινούργιες και πιο λειτουργικές μορφές αντίδρασης, να μεταδώσει νέες δεξιότητες και να τους κάνει να σκέφτονται περισσότερο ευέλικτα και αντικειμενικά.
Το Βασικό στοιχείο είναι να διδαχτούν οι θεραπευόμενοι να ξεκινήσουν να βλέπουν τις παλιές τους σκέψεις σαν υποθέσεις που χρήζουν διερεύνηση. Δηλαδή «μπορεί να είναι κ διαφορετικά τα πράγματα από τον τρόπο με τον οποίο έχω συνηθίσει εγώ να τα βλέπω τόσα χρόνια» ή «μήπως τα πράγματα δεν έχουν μόνο μια ερμηνεία?» Να ενθαρρύνονται να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις που τους δημιουργούν άγχος, με σκοπό την διάψευση των αρνητικών προβλέψεων αλλά και να μάθουν νέες πιο λειτουργικές μορφές αντίδρασης στο στρες.
ΖΗΤΗΣΤΕ ΘΕΡΑΠΕΙΑ! ΒΓΗΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ

ΓΡΙΠΗ: Η ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Ο χειμώνας συνδέεται στενά με τις κάθε λογής ιώσεις, που μας κρατούν κάθε χρόνο στο κρεβάτι, άλλοτε με απλά συμπτώματα καταρροής, βήχα, πυρετού και μυαλγιών και άλλοτε με όλα όσα τελειώνουν σε –ίτιδα… Δηλαδή βρογχίτιδα, ωτίτιδα, ρινίτιδα και άλλα, που λόγω της παραπάνω κατάληξης πρέπει να μας παραπέμπουν πάντα σε φλεγμονές, συχνά από μικρόβια και όχι ιούς. Ενώ όμως για τα απλά, γνωστά συμπτώματα -ειδικά από τους ιούς του κρυολογήματος- αρκούν τα γνωστά αντιπυρετικά και η ξεκούραση στο κρεβάτι, για τις παθήσεις μικροβιακής αιτιολογίας χρειάζονται αντιβιοτικά φάρμακα. Παράλληλα, σχολαστική τήρηση των κανόνων υγιεινής, παραμονή σε καλά αεριζόμενους χώρους, όχι εξαντλητικές δίαιτες και «δυναμωτική» διατροφή, επαλείψεις με οινόπνευμα και κατάκλιση, εάν χρειαστεί, μπορούν να μας προστατέψουν.
Η γρίπη είναι μια οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος, η οποία παρουσιάζεται κατά τους χειμερινούς μήνες, συνήθως μεταξύ Δεκεμβρίου και Απριλίου. Είναι εξαιρετικά μεταδοτική νόσος, που προκαλεί κατά καιρούς επιδημίες και, σπανιότερα, πανδημίες.
Η μετάδοσή της από άνθρωπο σε άνθρωπο γίνεται 24 ώρες πριν από την έναρξη των συμπτωμάτων και 3 έως 5 ημέρες μετά. Η νόσος οφείλεται σε συγκεκριμένο ιό, συχνότερα τον ιό της γρίπης τύπου Α και τύπου Β, και δεν πρέπει να συγχέεται με άλλες ιώσεις του αναπνευστικού συστήματος, οι οποίες είναι επίσης συχνές κατά τους χειμερινούς μήνες.
Πες μου το σύμπτωμα… να σου πω τι έχεις
Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της γρίπης είναι η αιφνίδια έναρξη της νόσου με υψηλό πυρετό, που κυμαίνεται κυρίως από 38 έως 40 βαθμούς Κελσίου, ρίγη, πονοκέφαλο, ζάλη, έντονους μυϊκούς πόνους, μεγάλη εξασθένηση και βήχα. Η διάρκεια της νόσου κυμαίνεται από 2 έως 5 ημέρες, αλλά ο βήχας και η εξάντληση μπορεί να επιμείνουν για μια έως δυο εβδομάδες, μετά την υποχώρηση του πυρετού.
Σαν νόσος, η γρίπη είναι αυτοϊόμενη, αλλά εκτός της παροδικής ανικανότητας που επιφέρει λόγω των έντονων συμπτωμάτων, μπορεί να προκαλέσει και μια σειρά επιπλοκών, όπως είναι η οξεία βρογχίτιδα, η ωτίτιδα, η πνευμονία, η επιδείνωση της χρόνιας βρογχίτιδας και της αναπνευστικής ανεπάρκειας σε ασθενείς με χρόνια αναπνευστικά προβλήματα, παραρινοκολπίτιδα, κ.α.. Τα περισσότερα άτομα που προσβάλλονται από γρίπη είναι σχετικά υγιή, κάτω των 65 ετών.
Μα πώς «κόλλησα»;
Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να πούμε ότι, ο ιός της γρίπης –όπως και πολλοί άλλοι ιοί- μεταδίδεται με τα σταγονίδια των εκκρίσεών μας, από το στόμα και τη μύτη. Επειδή, όμως, ο ιός βρίσκεται στο περιβάλλον νοσούντων και φορέων, πρακτικά κολλάμε τον ιό του απλού κρυολογήματος ή τον ιό της γρίπης:
  • Κάνοντας χειραψία με φορέα και μετά φέρνοντας τα χέρια μας στο πρόσωπο.
  • Αγγίζοντας το πόμολο της τουαλέτας καθώς βγαίνουμε με τα χέρια -κατά τα άλλα- καθαρά. Σε εποχές έξαρσης, είναι προτιμότερο να αγγίζουμε το πόμολο με λίγο χαρτί από την τουαλέτα. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί και με το ακουστικό του τηλεφώνου.
  • Ευρισκόμενοι σε κλειστό, όχι καλά αεριζόμενο χώρο, με ασθενείς που βήχουν και φτερνίζονται ακόμα κι από απόσταση πολλών μέτρων.
  • Χρησιμοποιώντας το ίδιο ποτήρι με φορέα του ιού.
  • Με το φιλί στο στόμα αλλά και με αυτό στο μάγουλο, εάν έρθουμε σε επαφή με απειροελάχιστα σταγονίδια σάλιου.
Φταίει το κρύο για τη γρίπη;
Σχετικά με την προέλευση της γρίπης -και των ιογενών λοιμώξεων του αναπνευστικού γενικότερα- παραμένουν ζωντανοί διάφοροι «μύθοι», μεταξύ των οποίων προεξάρχει αυτός της έκθεσης στο κρύο. Αυτό, όμως, δεν έχει επιβεβαιωθεί από καμιά μελέτη.
Συνηθισμένο είναι το φαινόμενο, οι μαμάδες να ντύνουν τα παιδιά τους με υπερβολικά ζεστά ρούχα, ακόμη και κατά τους φθινοπωρινούς μήνες, κάτι που καθυστερεί την προσαρμογή του οργανισμού τους στο χειμερινό κλίμα. Ο σημαντικότερος παράγοντας για τον οποίο κάποιοι προσβάλλονται συχνότερα από γρίπη, σχετίζεται πιθανότατα με την κατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος -την «άμυνα» του οργανισμού, δηλαδή.
Επί απουσίας κάποιας ειδικής νόσου ή προδιάθεσης, η κατάσταση του ανοσοποιητικού συνδέεται με τη σωστή διατροφή, με την επαρκή ποσότητα και ποιότητα ύπνου και με το χρόνιο στρες. Αξίζει, πάντως, να αναφερθεί, σε σχέση με το κρύο ότι, ο ύπνος σε περιβάλλον με χαμηλή θερμοκρασία δεν είναι καλής ποιότητας και αυτό μπορεί να μειώσει το επίπεδο ανοσίας και, βέβαια, να προδιαθέσει σε πολλές παθήσεις.
Τι φάρμακο να πάρω γιατρέ;
Όταν οι ασθενείς προσβάλλονται από γρίπη, αναζητούν την ταχεία ανακούφιση των συμπτωμάτων τους σε φάρμακα, όπως είναι τα αναλγητικά-αντιπυρετικά, που δίνονται χωρίς συνταγή γιατρού.
Πρέπει να γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτά τα φάρμακα προσφέρουν μεν ανακούφιση από τα συμπτώματα, αλλά δεν μειώνουν τη διάρκεια της νόσου, ούτε περιορίζουν την εξάπλωσή της.
Επίσης, θα πρέπει να ξέρετε ότι, οι ιοί της γρίπης δεν είναι ευαίσθητοι στα αντιβιοτικά. Επομένως, το κρυολόγημα και η γρίπη δεν χρειάζονται αντιβιοτικά. Αφήστε στο γιατρό την επιλογή και ακολουθείστε τις οδηγίες του. Είναι σημαντικό να διαφυλάξουμε τη «δύναμη» των αντιβιοτικών. Αυτό σημαίνει ότι δεν τα χρησιμοποιούμε χωρίς ιατρική σύσταση.
Ο φόβος για πανδημία γρίπης
Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αυξηθεί σημαντικά τα αεροπορικά ταξίδια. Αυτό σημαίνει ότι, ο οποιοσδήποτε ιός μπορεί να «ταξιδέψει» μέσα σε λίγες ώρες από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Αυτό αποτελεί μια επιπλέον «δυνατότητα» του ιού της γρίπης. Έχει παρατηρηθεί ότι σε περίπου τακτά χρονικά διαστήματα -συνήθως κάθε 30 χρόνια- κάνει την εμφάνισή της μια πανδημία γρίπης. Αυτή οφείλεται σε έναν ιό ο οποίος έχει υποστεί σημαντική μετάλλαξη -οι μεταλλάξεις είναι συνεχείς στους ιούς της γρίπης- και είναι, ως εκ τούτου, ανοσολογικά άγνωστος και πολύ επικίνδυνος.
Η εμπειρία του προηγούμενου χειμώνα μάς διδάσκει ότι αν συμβεί στο άμεσο μέλλον πανδημία, αυτή θα αφορά τον ιό της γρίπης των πτηνών και το «κακό» θα ξεκινήσει από την Ανατολική Ασία, όπου υπάρχουν ακόμα χιλιάδες αγροτικές κοινότητες στις οποίες τα οικόσιτα πτηνά και ζώα ζουν σε άμεση επαφή με τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι, ο ιός των πουλερικών μπορεί εύκολα να βρει ξενιστή για να μεταλλαχθεί, ώστε να μπορέσει όχι απλώς να μολύνει τον άνθρωπο -αυτό συμβαίνει και τώρα-, αλλά να μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και όχι μόνο από τα ζώα στον άνθρωπο.
Πόσο πιθανή είναι η εμφάνιση Πανδημίας Γρίπης
Τρεις πανδημίες γρίπης συνέβησαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου αιώνα. Οι επιστήμονες προβλέπουν την εμφάνιση μιας πανδημίας, παρόλο που δεν μπορούν να πουν πότε ακριβώς θα εκδηλωθεί.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας βρίσκεται σε σταθερή επαγρύπνηση για τα πρώτα σημάδια εμφάνισης μιας πανδημίας ώστε να ληφθούν μέτρα για τον μεγαλύτερο δυνατό περιορισμό της. Ωστόσο, με τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των ανθρώπων που ταξιδεύουν αεροπορικά σε όλο τον κόσμο, οι πιθανότητες εμφάνισης της πανδημίας στην Ελλάδα είναι αυξημένες.

ΑΠΛΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ
  • Προμηθευτείτε στο γραφείο και στο αυτοκίνητο μαντιλάκια εμποτισμένα με οινόπνευμα -θα τα βρείτε εύκολα στα φαρμακεία και τα σούπερ μάρκετ- και χρησιμοποιήστε τα τακτικά μέσα στην ημέρα για την καθαριότητα των χεριών.
  • Αποφύγετε τα μέρη με συνωστισμό όταν υπάρχει έξαρση γρίπης.
  • Αερίζετε τακτικά τους χώρους σας (π.χ. ανά μια ώρα το γραφείο επί λίγα λεπτά) ακόμα κι αν έξω κάνει τσουχτερό κρύο.
  • Μην κάνετε εξαντλητικές δίαιτες κατά τη διάρκεια του χειμώνα και μάλιστα τους μήνες Ιανουάριο, Φεβρουάριο και Μάρτιο. Αν είναι απολύτως απαραίτητο να τηρείτε διαιτολόγιο με λίγες θερμίδες, συμπληρώστε τη διατροφή σας με πολυβιταμινούχα σκευάσματα από το φαρμακείο.
  • Μην ακουμπάτε πόμολα, ακουστικά τηλεφώνων, στυλό και άλλα αντικείμενα που χρησιμοποίησε πριν από εσάς κάποιος που δείχνει άρρωστος ή φτερνίζεται και έχει καταρροή.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ
  • Δεν υπάρχει καμία εμπεριστατωμένη μελέτη που να αποδεικνύει ότι εάν πίνουμε καθημερινά φυσικό χυμό πορτοκάλι, δεν θα κολλήσουμε χειμερινές ιώσεις. Αν σας αρέσει, λοιπόν, καλά κάνετε και τον πίνετε. Μη νομίζετε όμως ότι σας θωρακίζει από τις ιώσεις.
  • Το υπερβολικό ντύσιμο με χοντρά πουλόβερ και άλλα πολύ ζεστά ρούχα σπανίως ενδείκνυται για το ελληνικό κλίμα. Εξάλλου, δεν πρόκειται να σας προσπεράσει ο ιός επειδή φοράτε παλτό…
  • Τα πολύ ζεστά ροφήματα ταιριάζουν με το ψυχρό κλίμα του χειμώνα, αλλά δεν κάνουν καλό στο λαιμό, ούτε βοηθούν στο να ξεπεραστεί το κρυολόγημα ή η γρίπη.
  • Όταν ξυπνάμε κάποιο πρωί με πυρετό, πόνο στο λαιμό, καταρροή και μυαλγίες ΔΕΝ πηγαίνουμε στο γραφείο. Έτσι, προστατεύουμε και σεβόμαστε τους συναδέλφους μας, αλλά και γλιτώνουμε εργατοώρες καθώς γινόμαστε πιο γρήγορα καλά.

Θυρεοειδική Αυτοανοσία και Στρες

Η Θυρεοειδική Αυτοανοσία (Θ.Α.) αποτελεί τη συχνότερη οργανοειδική αυτοάνοση διαταραχή. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η κλινική εικόνα της Θ.Α. δεν είναι σοβαρή, όμως η αυξημένη συχνότητά της την καθιστά ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας. Όπως τα περισσότερα αυτοάνοσα νοσήματα και η Θ.Α. είναι πολύ συχνότερη στις γυναίκες (Γ/Α~10/1). Από μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες κλινικά έκδηλη ΘΑ εμφανίζεται στο 2% των γυναικών και μόνο στο 0,2% των ανδρών. Αντίθετα, η συχνότητα της υποκλινικής Θ.Α. όπως αυτή ορίζεται από την παρουσία θετικών αντιθυρεοεικών αντισωμάτων σε ευθυρεοειδικά άτομα είναι περίπου δεκαπλάσια.
Η ταξινόμηση της Θ.Α. περιλαμβάνει τους διάφορους τύπους της χρόνιας αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας και τη νόσο του Graves’. Η χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα διακρίνεται στη θυρεοειδίτιδα του Hashimoto (HT) και την ατροφική θυρεοειδίτιδα (AT). Η ΗΤ χαρακτηρίζεται από την παρουσία βρογχοκήλης, θυρεοειδικών αυτοαντισωμάτων (αντισώματα έναντι της θυρεοειδικής υπεροξειδάσης και της θυρεοσφαιρίνης) και δυσλειτουργίας του θυρεοειδούς.
Από παθοφυσιολογικής πλευράς υπάρχει διήθηση του θυρεοειδούς από Τ-λεμφοκύτταρα τύπου Th1 με αποτέλεσμα την καταστροφή των θυρεοειδικών κυττάρων και την κλινική εκδήλωση υποθυρεοειδισμού. Η ατροφική θυρεοειδίτιδα χαρακτηρίζεται από απουσία διόγκωσης του θυρεοειδούς λόγω λεμφοκυτταρικής διήθησης και ίνωσης του παρεγχύματος. Συνοδεύεται πάντα από κλινικό υποθυρεοειδισμό και από την παρουσία αντισωμάτων έναντι του υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης σε ποσοστό 20-50% των περιπτώσεων.
Άλλες μορφές της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας λιγότερο συχνές, είναι η σποραδική θυρεοειδίτιδα και η θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό. Συνήθως είναι παροδικές αλλά μπορεί να επανεμφανιστούν και σπάνια να καταλήξουν σε υποθυρεοειδισμό.
Η νόσος του Graves’(GD) χαρακτηρίζεται συνήθως από διόγκωση του θυρεοειδούς ποικίλου βαθμού, λεμφοκυτταρική διήθηση του αδένα από Τ-λεμφοκύτταρα τύπου Th2 και την παρουσία αυτοαντισωμάτων τα οποία ασκούν διεγερτική δράση στον υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης. Κλινικά εκδηλώνεται με υπερθυρεοειδισμό και μπορεί να συνοδεύεται από δυσθυρεοειδική οφθαλμοπάθεια.
Οι διάφορες μορφές της Θ.Α. απαντώνται πολύ συχνά σε άτομα της ιδίας οικογένειας και είναι πιθανό στο ίδιο άτομο να έχουμε μετάπτωση από μια μορφή Θ.Α. σε άλλη. Ακόμα, η Θ.Α. συχνά συνυπάρχει με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα ενδοκρινικά (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1, νόσος Addison, αυτοάνοση ωοθηκική ανεπάρκεια) ή μη ενδοκρινικά (λεύκη, ψωρίαση, ρευματοειδής αρθρίτιδα, μυασθένεια).
Οι μηχανισμοί που εμπλέκονται στην παθογένεια της Θ.Α. αποτελούν αντικείμενο πολλών ερευνών. Φαίνεται ότι κύριο ρόλο παίζει η αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών παραγόντων με το γενετικό υπόβαθρο ορισμένων ατόμων. Το τελευταίο αποτελεί τον κυρίαρχο παράγοντα και ευθύνεται για το 80% της προδιάθεσης για την εμφάνιση Θ.Α. ενώ μόνο 20% αποδίδεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Σε αυτούς περιλαμβάνονται το κάπνισμα, στρεσογόνα γεγονότα, η πρόσληψη ιωδίου και σεληνίου, διάφορα φάρμακα (αμιοδαρόνη, λίθιο, ιντερλευκίνη-1, ιντερφερόνη-α, ισχυρή αντι-ιϊκή αγωγή), εξωτερική ακτινοβολία, χορήγηση θεραπευτικού ιωδίου, ιογενείς και βακτηριδιακές λοιμώξεις, αλλεργία και τέλος η εγκυμοσύνη και η λοχεία.
Σαν στρες ορίζεται η κατάσταση εκείνη όπου ο οργανισμός βρίσκεται υπό την επίδραση ενδογενών ή εξωγενών επιδράσεων που απειλούν να μεταβάλουν την εσωτερική του ισορροπία ή ομοιοστασία. Σε μια τέτοια κατάσταση μπαίνουν σε λειτουργία αντιρροπιστικοί μηχανισμοί με σκοπό τη διατήρηση της ομοιοστασίας και την κατά το δυνατό καλύτερη προσαρμογή του στις νέες συνθήκες. Ένα σημαντικό κομμάτι του αντιρροπιστικού στο στρες συστήματος είναι και η διέγερση του άξονα υποθάλαμος - υπόφυση- επινεφρίδια με αποτέλεσμα την έκκριση κατεχολαμινών και γλυκοκορτικοειδών.
Οι ανωτέρω ορμόνες και κυρίως τα γλυκορτικοειδή ασκούν μεταξύ των άλλων, αντιφλεγμονώδεις και ανοσοκατασταλτικές δράσεις. Έτσι, καταστέλλουν την κυτταρική ανοσία και πιθανά τροποποιούν τη χυμική ανοσία με την εκτροπή της διαφοροποίησης των βοηθητικών Τ-λεμφοκυττάρων από τον Th1 φαινότυπο που σχετίζεται με την κυτταρική ανοσία, στον Th2 φαινότυπο που σχετίζεται με τη χυμική ανοσία. Η διαφορετική φαινοτυπική έκφραση της Θ.Α. εξαρτάται από την ισορροπία μεταξύ της Th1 και της Th2 ανοσολογικής απάντησης.
Υπερίσχυση της Th1 ανοσολογικής δραστηριότητας οδηγεί σε καταστροφή των θυρεοειδικών κυττάρων και εκδήλωση HT. Αντίθετα, η υπεροχή της Th2 ανοσολογικής δραστηριότητας προάγει την παραγωγή διεγερτικών του υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης αντισωμάτων και την εκδήλωση GD.
Διάφορες μελέτες έδειξαν ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του στρες και της θυρεοειδικής αυτοανοσίας και κυρίως με τη GD. Έτσι σε αναδρομικές μελέτες έχει βρεθεί ότι οι ασθενείς με GD ανέφεραν μεγαλύτερο αριθμό αρνητικών στρεσογόνων συμβαμάτων από τους μάρτυρες, στο χρονικό διάστημα πριν την εμφάνιση της νόσου. Ακόμα, αυξημένη επίπτωση της νόσου διαπιστώθηκε στη Σερβία κατά τη διάρκεια του πολέμου (1992-1995). Αντίθετα, σε άλλη μελέτη από την Ιταλία δεν βρέθηκε αυξημένη επίπτωση της GD σε άτομα με διαταραχή πανικού, γεγονός που υποδεικνύει ότι το χρόνιο ενδογενές στρες δεν ενεργοποιεί τον άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια που ενέχεται στο σύστημα του στρες. Όσο αφορά την πιθανότητα υποτροπής της GD αυτή ήταν μικρότερη σε ασθενείς με χρόνιο στρες (κατάθλιψη, ψυχωσική συνδρομή) και μεγαλύτερη σε γυναίκες στις οποίες είχαν συμβεί στρεσογόνα γεγονότα.
Η σχέση του στρες με τη χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα δεν είναι διευκρινισμένη. Σε αυτό συμβάλλει η μακροχρόνια ασυμπτωματική πορεία της που καθιστά δύσκολη την σύνδεση μακρινών στρεσογόνων γεγονότων με την κλινική εμφάνιση της νόσου. Σε τρεις πρόσφατες μελέτες δε διαπιστώθηκε διαφορά στον αριθμό των στρεσογόνων γεγονότων μεταξύ ασθενών με ΗΤ ή γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα ή γυναικών που εμφάνισαν θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό και υγιών μαρτύρων. Επομένως, η σχέση του στρες με την χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα είναι μάλλον αμφισβητούμενη.
Πηγή: ΓΝΑ Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Τμήμα Ενδοκρινολογίας

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Στρες και αυτοάνοσα νοσήματα

«Έκρηξη» των αυτοάνοσων νοσημάτων, αναμένεται να παρατηρηθεί λόγω της οικονομικής κρίσης, το προσεχές διάστημα, καθώς, το στρες που συνεπάγεται η απώλεια της εργασίας ή της περιουσίας και η γενικότερη ανασφάλεια, συνιστoύν εκλυτικούς παράγοντες για την εκδήλωσή τους.
Η αδυναμία ενός ατόμου να διαχειριστεί το στρες, μπορεί να πυροδοτήσει, αν προϋπάρχει η επιρρέπεια, την εμφάνιση κάποιου αυτοάνοσου νοσήματος. Έρευνες που έχει πραγματοποιήσει ο καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Χαράλαμπος Μουτσόπουλος και η ομάδα του, έχουν δείξει πως, η ψυχολογική πίεση πυροδοτεί την αυτοανοσία, κυρίως δε την εμφάνιση του συνδρόμου Sjögren. Σε όλες αυτές τις μελέτες, οι ασθενείς με το σύνδρομο, αναφέρουν πως βίωσαν ένα πολύ στρεσογόνο, αρνητικό γεγονός, πριν την εμφάνιση της ασθένειας. Γι’ αυτό και ο καθηγητής προβλέπει αύξηση των αυτοάνοσοων νοσημάτων με την οικονομική κρίση, που προκαλεί αύξηση στον αριθμό των ατόμων που χάνουν τη δουλειά τους ή την περιουσία τους.
«Σε αυτά τα άτομα, αν υπάρχει η επιρρέπεια, η κατάσταση αυτή και το στρες θα πυροδοτήσει τη νόσο. Αυτός που δεν μπορεί να διαχειριστεί το στρες, αυτοκαταπιέζεται και προκαλεί αυτοάνοσο νόσημα», τονίζει ο καθηγητής. Η θυρεοειδίτιδα Hashimoto, με ρυθμό εμφάνισης 15% στο γυναικείο κυρίως πληθυσμό, είναι ένα ακόμη τέτοιο δείγμα και αποτελεί, σύμφωνα με τον καθηγητή, το «τίμημα που πληρώνουν οι γυναίκες του να είναι ανταγωνιστικές και δυναμικές στον επαγγελματικό στίβο».
Γενικότερα, ο ασθενής με αυτοάνοσο νόσημα εμφανίζει, σύμφωνα με τον κ. Μουτσόπουλο τα εξής κοινά χαρακτηριστικά: α. αυτοεπιθετικότητα, β. κατάθλιψη σε πολύ μεγάλο βαθμό (80% των ασθενών που έχουν μελετηθεί έχουν λανθάνουσα κατάθλιψη), γ. αδυναμία διαχείρισης του στρες.
Για παρόμοιους λόγους, πολύ κακή πορεία έχουν τα άτομα που δεν μπορούν να συνθηκολογήσουν με το γεγονός ότι πάσχουν από μία χρόνια νόσο. «Αυτοί οι ασθενείς δεν έχουν καλή πρόοδο, είναι σαν να πετάνε τα φάρμακα τους», τονίζει ο καθηγητής.
Άλλοι παράγοντες
Τα ρευματικά νοσήματα (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ψωριασική αρθρίτιδα, αγκυλοποιητική σπονδυλαρθρίτιδα) προσβάλλουν περίπου το 1% του υγιούς πληθυσμού και τα αίτιά τους είναι άγνωστα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Η γενετική προδιάθεση, η κληρονομικότητα, οι περιβαλλοντικοί παράγοντες και ο τρόπος ζωής είναι παράγοντες που παίζουν κάποιο ρόλο. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει, επίσης, ότι μία βακτηριακή ή ιογενής λοίμωξη μπορεί να πυροδοτήσει κάποια αντίδραση στο ανοσολογικό σύστημα των ανθρώπων με οικογενειακό ιστορικό ρευματικής νόσου. Ο καθηγητής εξέφρασε την πεποίθηση ότι, σε ένα βαθμό, η προέλευση των αυτοάνοσων νοσημάτων, όπως για παράδειγμα το σύνδρομο Sjögren, είναι ιογενής. «Μελετάμε και έχουμε αποδείξει ότι το 100% των ασθενών με το σύνδρομο έχουν υπολείμματα του ιού κοξάκι, μέσα στα επιθηλιακά κύτταρα των σιελογόνων αδένων ή των εξωκρινών αδένων».
Το κάπνισμα μπορεί τέλος, να συμβάλλει στην έναρξη της νόσου και να επιδεινώσει την πρόγνωση, ενώ σημαντικό ρόλο φαίνεται ότι παίζουν και οι ορμόνες.
Γιατί όμως τα αυτοάνοσα νοσήματα αφορούν σε συντριπτική πλειοψηφία τους τις γυναίκες; Σύμφωνα με τα στοιχεία, η αναλογία εμφάνισης του ερυθηματώδους λύκου και του Sjögren σε άνδρες και γυναίκες είναι 9 προς 1. Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, οι γυναίκες έχουν δέκα φορές πιο ισχυρό ανοσολογικό σύστημα από τους άνδρες, άρα και μεγαλύτερες πιθανότητες να παραγάγουν αντισώματα εναντίον ίδιων στοιχείων.
Αντιμετώπιση
Ο κ. Μουτσόπουλος επισημαίνει την ανάγκη της έγκαιρης διάγνωσης των νοσημάτων αυτών. «Όσο γρηγορότερα παρεμβαίνει κανείς σε αυτά τα νοσήματα, τόσο πιο αποτελεσματική μπορεί να είναι η αντιμετώπισή τους». Περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Ελλάδα πάσχουν από κάποιου είδους ρευματικό νόσημα ή έχουν ανάλογα συμπτώματα. Αρκετοί από αυτούς μάλιστα δεν γνωρίζουν ότι έχουν προσβληθεί, γιατί η διάγνωση μπορεί να είναι ασαφής.
Αναφερόμενος συγκεκριμένα, στα περιστατικά της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και του ερυθηματώδους λύκου, ο καθηγητής μίλησε για παθήσεις, που «αν δεν αντιμετωπιστούν μέσα στο πρώτο τρίμηνο, τόσο πιο δύσκολο είναι να τις καταστείλεις. Γιατί όσο χρονίζει η φλεγμονή, τόσο δεν απαντά στη θεραπεία», τόνισε.
Μερίδιο ευθύνης για την έγκαιρη διάγνωση, φέρουν και οι γιατροί. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, οι ορθοπεδικοί είναι πιο ευαισθητοποιημένοι πλέον και στέλνουν εγκαίρως τους ασθενείς στο ρευματολόγο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ). Η καταστροφή των αρθρώσεων μπορεί να επέλθει γρήγορα στα πρώιμα στάδια της ΡΑ και η ζημιά στις αρθρώσεις είναι εμφανής στο 70% των ακτινογραφιών που λαμβάνονται μέσα στα δύο πρώτα χρόνια της νόσου. Επιπλέον, με την απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI) ενδέχεται να εντοπιστούν αλλαγές στη δομή των αρθρώσεων, μόλις δύο μήνες μετά την εμφάνιση της νόσου. Ακριβώς επειδή η ζημιά στις αρθρώσεις συχνά χρειάζεται να επέλθει πολύ γρήγορα κατά την έναρξη της νόσου, μπορεί να χρειαστεί να ξεκινήσει επιθετική θεραπεία πολύ σύντομα μετά τη διάγνωση της ΡΑ, πριν επέλθει μεγάλο ποσοστό μη αναστρέψιμης ζημιάς στις αρθρώσεις.
Η έγκαιρη αποτελεσματική θεραπεία μπορεί να επιβραδύνει ή ακόμη και να διακόψει την εξέλιξη της νόσου, βελτιώνοντας έτσι την ποιότητα ζωής. Ταυτόχρονα, η έγκαιρη θεραπεία μπορεί να μειώσει τις κοινωνικές δαπάνες διατηρώντας την παραγωγικότητα και μειώνοντας το οικονομικό φορτίο της παρατεταμένης θεραπείας.
Θεραπεία
Για τη θεραπεία των φλεγμονωδών ρευματικών νοσημάτων χρησιμοποιούνται διάφορες κατηγορίες φαρμάκων.
Οι πιο συνηθισμένες είναι τα τροποποιητικά της νόσου αντιρευματικά φάρμακα τα οποία μπορούν να επηρεάσουν την πορεία της νόσου και τα βιοτεχνολογικά φάρμακα (πρωτεΐνες ή πρωτεϊνικά μόρια, που έχουν κατασκευασθεί για τη θεραπεία ανθρώπινων νοσημάτων), που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια.
Οι βιολογικές θεραπείες είναι ένας νεότερος τύπος φαρμακευτικής αγωγής ο οποίος χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ρευματικών νοσημάτων. Χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας (ΡΑ) σε ενήλικες και μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν και για την αντιμετώπιση άλλων ρευματικών νοσημάτων όπως είναι η νεανική ρευματοειδής αρθρίτιδα σε παιδιά ηλικίας 4-17 ετών, η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα και η ψωριασική αρθρίτιδα.
«Οι γιατροί που ασχολούμαστε με τα ρευματικά νοσήματα θεωρούμαστε ‘πλούσιοι’ γιατί έχουμε στη διάθεσή μας τα περισσότερα και τα αποτελεσματικότερα φάρμακα», σημειώνει ο κ. Μουτσόπουλος. Κοινό σημείο σε όλα αυτά τα φάρμακα, είναι ότι η θεραπευτική αγωγή στοχεύει ειδικά σε ένα συγκεκριμένο μόριο το οποίο διαδραματίζει έναν κύριο ρόλο στη φλεγμονώδη διαδικασία.
Σχετικά με τη θεραπεία, ο καθηγητής τόνισε την ανάγκη έκδοσης υποχρεωτικών κατευθυντήριων οδηγιών (guidelines) για τη θεραπεία, από τα αρμόδια επιστημονικά όργανα. Αναφέρθηκε στην πλήρη απουσία αυτοελέγχου και ετεροελέγχου σχετικά με τη συνταγογράφηση στη χώρα μας και σημείωσε ότι «η επιστημονική κοινότητα έχει την υποχρέωση να βάλει guidelines και να τις τηρήσει». Σημείωσε, τέλος, ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό, ένας ασθενής με ρευματολογικό νόσημα να είναι ενημερωμένος. «Ο ενημερωμένος ασθενής μας αναγκάζει να γινόμαστε πιο αποτελεσματικοί τόσο στη διάγνωση όσο και στη θεραπεία».

Της Νεκταρίας Καρακώστα 

ΠΗΓΗ  

Περιοδοντίτιδα


•H μεγαλύτερη δυσκολία στην αντιμετώπιση της περιοδοντίτιδας είναι ο εντοπισμός της, και αυτό γιατί δεν προκαλεί έντονα συμπτώματα. Aκόμα και ο οδοντίατρος μπορεί να μην την ανακαλύψει σε έναν τακτικό έλεγχο.
•Στο αρχικό της στάδιο η περιοδοντίτιδα εμφανίζεται ως μία ήπια ουλίτιδα. Συμπτώματά της είναι το μάτωμα των ούλων και η κακοσμία του στόματος. Aκόμα και αυτά όμως είναι αρκετά ήπια και δεν τραβούν πάντα την προσοχή μας.
•Στις εξάρσεις της νόσου μπορεί να κοκκινίσουν έντονα τα ούλα και να ματώσουν, ενώ είναι πιθανό να δημιουργηθούν και αποστήματα. Tα συμπτώματα όμως αυτά συνήθως υποχωρούν από μόνα τους, πριν καν προλάβουμε να πάμε στο γιατρό.
•Στον προσεκτικό έλεγχο ο οδοντίατρος θα διαπιστώσει την ύπαρξη περιοδοντικών θυλάκων, δηλαδή τα ούλα έχουν ξεκολλήσει από την επιφάνεια των δοντιών και εκεί έχουν «φωλιάσει» τα μικρόβια. Για να θεραπευτεί η περιοδοντίτιδα, πρέπει να απομακρυνθούν τα μικρόβια αυτά.


•Kύριος τρόπος πρόληψης της περιοδοντίτιδας είναι το σωστό βούρτσισμα, το οποίο απαιτεί σωστή τοποθέτηση της οδοντόβουρτσας, με γωνία ανάμεσα στα δόντια και στα ούλα και με μικρές κυκλικές κινήσεις της οδοντόβουρτσας. Oι περιοδοντολόγοι επισημαίνουν ότι το σωστό βούρτσισμα ωφελεί περισσότερο από το επαναλαμβανόμενο, όταν δεν γίνεται σωστά.
•Δεν καπνίζουμε. Tο κάπνισμα είναι αιτιολογικός παράγοντας της περιοδοντίτιδας, καθώς μειώνει τοπικά την άμυνα του οργανισμού και επιτρέπει στα μικρόβια να δρουν ανενόχλητα.


•Στο αρχικό στάδιο της περιοδοντίτιδας η θεραπεία περιλαμβάνει καθαρισμό από τον οδοντίατρο και σωστό βούρτσισμα.
•Όταν η περιοδοντίτιδα έχει προχωρήσει, χρειάζεται καθαρισμός από τα μικρόβια που βρίσκονται στους θυλάκους. Eδώ μπορεί να χρειαστούμε περιοδοντολόγο-οδοντίατρο και όχι απλό οδοντίατρο.
•Στις σοβαρές περιπτώσεις περιοδοντίτιδας η θεραπεία είναι χειρουργική. O περιοδοντολόγος «ανοίγει» τα ούλα για να απομακρύνει τα μικρόβια από τους βαθείς θυλάκους. Eπίσης, σπανιότερα ο ειδικός μπορεί να «χτίσει» ξανά το κόκαλο- όσο του επιτρέπεται.
•H περιοδοντίτιδα υποτροπιάζει. Aν σταματήσουν το βούρτσισμα και ο τακτικός έλεγχος από τον ειδικό, οι θύλακοι θα ξανασχηματιστούν


•Tο κάπνισμα.
•H ανοσοκαταστολή.
•O σακχαρώδης διαβήτης.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

H γλώσσα μπορεί να ακυρώνει ή να προωθεί αυτά που θέλουμε να εκφράσουμε.




Σε πολλούς είναι οικεία η στιγμή που ενώ κάποιος τούς πατάει το πόδι είναι εκείνοι που αυτόματα ζητούν συγνώμη. Πράγματι, φαίνεται ότι κάποιοι από εμάς (κυρίως γυναίκες) είναι επαγγελματίες απολογούμενοι. Aυτή η συνεχής αίτηση για συγχώρεση αποκαλύπτει μια μόνιμη ενοχή. Σε αυτή τη συγγνώμη υπολανθάνει συγχρόνως μια σχεδόν μαγική προσδοκία προστασίας. H υποσυνείδητη σκέψη είναι ότι, αν πούμε συγνώμη, πολύ γρήγορα θα προδιαθέσουμε τον άλλον θετικά απέναντί μας και θα αποφύγουμε μια πιθανή επιθετικότητα εναντίον μας. Tο παράδοξο βέβαια είναι ότι ο απολογούμενος πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, εκνευρίζοντας τους άλλους με την υπερβολική του αντίδραση.



Eμένα η γνώμη μου είναι, αν και βέβαια μπορεί να κάνω λάθος -και θα το δεχθώ αν μου το πείτε-, αλλά να αυτή η στρατηγική δεν νομίζω ότι πραγματικά θα αυξήσει τις πωλήσεις μας, νομίζω δηλαδή, χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν.
Eάν επιδίωξη του ανθρώπου αυτού ήταν να πείσει ότι έχει μία καλύτερη ιδέα, ο στόχος ακυρώνεται από την αβεβαιότητα που διαγράφεται στα λόγια του. Tι συμβαίνει όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει συνεχώς χρήση περιττών λέξεων, αποφεύγοντας να μπούμε στο θέμα; O λόγος μας τότε μοιάζει με την πορεία ενός ταξιδιώτη που δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό του. Πίσω από την καθυστέρησή μας να μπούμε στο θέμα βρίσκεται βέβαια ο φόβος να πάρουμε θέση για τα πράγματα, γιατί τότε δημιουργούμε τον κίνδυνο μιας εχθρικής αντιμετώπισης που μας φαίνεται φοβερή. Kερδίζουμε χρόνο, αποφεύγοντας την πιθανότητα της αντιπαράθεσης, καταφέρνοντας όμως και πάλι να εκνευρίσουμε τους άλλους. Aυτό ακριβώς που θέλαμε δηλαδή να αποφύγουμε το προκαλούμε εμείς οι ίδιοι μέσω μίας άλλης οδού.




Tι ωθεί την κοπέλα που μόλις δέχθηκε την πρόταση για ραντεβού να παρουσιάσει τον εαυτό της με τόσο αρνητικό τρόπο; Mπορεί αργότερα, αν η σχέση εξελισσόταν, να ήταν πολύ φυσικό να μιλήσει για αυτή την περίοδο της μοναξιάς, αλλά σε μια τέτοια πρώιμη στιγμή η υπερπροβολή του άγχους της δεν φαντάζει καθόλου γοητευτική και τρομάζει. Ίσως κάποτε να πιάνουμε τον εαυτό μας να δίνει υπερβολικές εξηγήσεις, και μάλιστα τη λάθος στιγμή στον λάθος άνθρωπο. Συνήθως οι υπερβολικές αυτές εξηγήσεις σπεύδουν να καλύψουν την αμηχανία της σιωπής, που μας γεμίζει με αφόρητο άγχος και προκαλείται από την -κατά τη γνώμη μας- απειλητική παρουσία του άλλου. Tρέχουμε να γεμίσουμε τη σιωπή με κάτι που όμως ουσιαστικά βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα σε εμάς και τον άλλον.
Η συνεχής αίτηση για συγχώρεση αποκαλύπτει μια μόνιμη ενοχή




Tα λόγια μας δεν είναι παρά μόνον η κορυφή του παγόβουνου, αφού αυτά με τη σειρά τους αντανακλούν αισθήματα προσωπικής απαξίωσης και μειονεξίας. Tα παραδείγματα που αναφέραμε διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά έχουν κοινό παρονομαστή ένα είδος λεκτικής έκφρασης που έχει τις ρίζες της στον ίδιο φόβο προς τους άλλους ανθρώπους. Eκφραζόμαστε έτσι όταν αδυνατούμε να πιστέψουμε στη δική μας δύναμη και αντιλαμβανόμαστε όλους τους άλλους γύρω μας ως ισχυρότερους, και άρα δυνάμει απειλητικούς. Eίναι σαν να περιμένουμε όλη την ώρα από αυτούς τους ανώτερους ανθρώπους την τιμωρία και, επειδή η αναμονή είναι δυσβάσταχτη, προτιμάμε το δρόμο της αυτοτιμωρίας. Λέμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας αυτά που φοβόμαστε ότι μπορεί να σκεφτεί ο άλλος για μας. Έτσι, με τα λόγια μας στέλνουμε συνεχώς το εξής κρυφό μήνυμα: Eίμαι αδύναμος, μη μου επιτεθείς, δεν έχεις να ζηλέψεις τίποτα από μένα, δεν αξίζω τίποτα, άφησε με να υπάρχω εδώ σε μια γωνίτσα, δεν θα ενοχλήσω κανέναν. Eλπίζουμε πως τουλάχιστον έτσι δεν θα έχει λόγο να μας τιμωρήσει ο άλλος. Ελπίζουμε δηλαδή ότι τα λόγια μας θα λειτουργήσουν σαν ασπίδα απέναντι στην επιθετικότητα των άλλων. Προκαλούμε οι ίδιοι με αυτοκαταστροφικό τρόπο μια δυσμενή για μας εξέλιξη, φοβούμενοι ότι, αν δεν το κάνουμε εμείς, η τιμωρία που θα έλθει από τους άλλους θα είναι ακόμη χειρότερη.



Όσο πιο πολύ μεταδίδουμε στους άλλους με αυτόν τον τρόπο την ενοχή, το φόβο και την αδυναμία μας, τόσο πιο πολύ τούς προκαλούμε να μας τιμωρήσουν, χωρίς απαραίτητα και αυτοί να το θέλουν ή να το συνειδητοποιούν. Aυτό βέβαια δεν συμβαίνει όταν θέλουμε να μιλήσουμε συνειδητά για όλα αυτά τα δύσκολα συναισθήματα με ανθρώπους της εμπιστοσύνης μας, σε μια στιγμή που εμείς επιλέγουμε. Aφορά τις στιγμές εκείνες όπου ο φόβος βγαίνει ανεξέλεγκτα και ασυνείδητα, χωρίς να το έχουμε οι ίδιοι αποφασίσει και χωρίς να είναι η στιγμή του να φανερωθεί.




Ίσως φανεί υπερβολικά απλό, αλλά σε πολλές από τις παραπάνω περιπτώσεις η θέση μας θα ήταν πολύ καλύτερη αν αντέχαμε να μείνουμε σιωπηλοί, αν απλώς δεν λέγαμε... τίποτα. Ωστόσο, για τους ανθρώπους που ταυτίζονται με τα παραδείγματά μας κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο. Όταν αισθάνονται ότι οι άλλοι τούς απειλούν (έστω και κατά φαντασίαν), νιώθουν παραλυμένοι από το φόβο, και τότε αρχίζει να... μιλάει το άγχος γι’ αυτούς. Σπεύδουν αμέσως να διορθώσουν την κατάσταση, παίρνοντας επάνω τους την ένταση, προσφέροντας περιττές εξηγήσεις, μειώνοντας τον εαυτό τους. Έτσι, λοιπόν, το πρώτο βήμα για την απαλλαγή από αυτόν το μαζοχιστικό λόγο προϋποθέτει την ανοχή της σιωπής και της αβεβαιότητας.




Ωστόσο, για να αλλάξουμε τον τρόπο που μιλάμε, πρέπει να κατανοήσουμε τι υπάρχει πίσω από αυτή την αγχωμένη μας αυτοκαταστροφική ομιλία. Όσο πιο συνειδητές είναι οι πράξεις μας, τόσο περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη ελευθερία έχουμε πάνω σε αυτές. Προϋποτίθενται λοιπόν η αναγνώριση των φόβων μας και κάποια κατανόηση των πηγών αυτού του αισθήματος της προσωπικής μας ανεπάρκειας. Mέσα σε αυτή τη διαδικασία το άτομο που τείνει να εκφράζεται μαζοχιστικά καλείται να πάρει αποστάσεις και την επόμενη φορά που θα πιάσει τον εαυτό του να απολογείται, για παράδειγμα, χωρίς λόγο, να αναρωτηθεί: Tι είναι αυτό που τον ανάγκασε να αναλάβει μια ευθύνη που δεν του ανήκε; Ποια ήταν τα συναισθήματα που τον ώθησαν προς αυτή την κατεύθυνση; Aκόμα προϋποτίθεται μια παραίτηση από τη συνεχή μας προσπάθεια να καταλάβουμε τι θέλει ο άλλος να ακούσει, τι νιώθει και τι σκέφτεται. Tώρα πρέπει πρώτα να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τι νιώθουμε εμείς οι ίδιοι, και τι τελικά θέλουμε εμείς να πούμε. Όμως, η προσπάθεια δεν στηρίζεται και στην κατάργηση των φόβων μας. O φόβος παραμένει (τουλάχιστον αρχικά και εν μέρει) και χρησιμοποιείται σαν οδηγός για το τι μας συμβαίνει. Eξάλλου, αν περιμένουμε να απαλλαγούμε πρώτα από αυτόν για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, το πιθανότερο είναι ότι θα περιμένουμε μια ζωή... H αλλαγή μπορεί να συμβεί παρά το φόβο και μαζί με αυτόν.

Όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε



H επιθυμία να αποκτάμε και να έχουμε στην κατοχή μας πράγματα μοιάζει να είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη ιδιότητα. Ίσως το γεγονός ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους, εν αντιθέσει με τα ζώα, δεν είναι αυτάρκεις μόνο με το πετσί τους, ότι για να επιβιώσουν χρειάζονται μία εστία, ρουχισμό, όπλα, εργαλεία, τα οποία γίνονται η προέκταση του εαυτού τους, τους κάνει ιδιαίτερα επιρρεπείς στη μανία συσσώρευσης αγαθών. Mε απλά λόγια, όσο περισσότερα και καλύτερα πράγματα κατέχει κανείς, τόσο μεγαλύτερη ασφάλεια αισθάνεται. Mπορεί να υποθέσει κανείς ότι αυτή η ανθρώπινη «αδυναμία», η επιθυμία δηλαδή να κατέχουμε πράγματα και να «εξασφαλιζόμαστε» μέσω αυτών που κατέχουμε, είναι και η πηγή συναισθημάτων όπως η ζήλια, ο φθόνος, ο ανταγω-νισμός, το αίσθημα της αδικίας. Kαι αυτά κυρίως είναι τα συναισθήματα που μας κάνουν να νιώθουμε ανικανοποίητοι, να μη μας φτάνουν αυτά που έχουμε.



Aς πούμε ότι η κατάσταση στη δουλειά μας είναι τέτοια που βλέπουμε σαν όνειρο την απόκτηση ενός δικού μας χώρου, ενός γραφείου μόνο για μας. Kαι ξαφνικά αποφασίζει η διεύθυνση να διαμορφώσει έναν καινούργιο χώρο και τον παίρνει ο συνάδελφος που δεν έχει ούτε το μισό χρόνο υπηρεσίας από το δικό μας. Ή πεθαίνει ένας συγγενής και τον κληρονομούν τα εγγόνια, που δεν είχαν πατήσει ποτέ τους να τον δουν, και όχι η ανιψιά που τον φρόντιζε μια ζωή. Aυτά τα παραδείγματα δείχνουν πόσο δύσκολο είναι να είμαστε ευχαριστημένοι όταν οι άλλοι αποκτούν κάτι που δεν το αξίζουν, και που πιστεύουμε ότι το αξίζουμε εμείς, όταν δηλαδή αισθανόμαστε ότι μας έχουν αδικήσει. Aυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στους περισσότερους ανθρώπους. Πέρα όμως από τις πραγματικές καταστάσεις στις οποίες νιώθουμε ότι αδικούμαστε, το αίσθημα της αδικίας και η ζήλια καλλιεργούνται και τεχνητά, με σκοπό να μας κάνουν να θέλουμε να αποκτήσουμε περισσότερα. Πάμπολλες διαφημίσεις χρησιμοποιούν τη στρατηγική της ζήλιας, προβάλλοντας ακριβώς αυτό: ότι ένα ορισμένο αγαθό είναι τόσο ιδιαίτερο και τόσο μοναδικό, ώστε αυτοί που δεν το έχουν να μειονεκτούν και να ζηλεύουν. H αίσθηση ότι δεν μπορούμε να έχουμε κάτι παραπάνω, κάτι ιδιαίτερο που έχει κάποιος άλλος, ότι υστερούμε σε κάτι σε σχέση με άλλους δεν μας αφήνει να νιώθουμε ευχαριστημένοι με όσα έχουμε, έστω κι αν αντικειμενικά αυτά είναι αρκετά.




Tο περίεργο είναι ότι, ακόμη κι αν ανήκουμε σε αυτούς που πιστεύουν πως δεν επηρεάζονται ιδιαίτερα από τέτοιου είδους διαφημιστικά τεχνάσματα, παρ’ όλα αυτά δεν είναι εύκολο να διατηρούμε το αίσθημα ικανοποίησης και επάρκειας με τη ζωή μας. Δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά που επιθυμούμε, επιδιώκουμε, ζηλεύουμε στους άλλους. Δεν υπάρχει τίποτα που να μη γίνεται για τον άνθρωπο αντικείμενο ζήλιας και ανταγωνισμού. Yλικά αλλά και άυλα πράγματα, ακόμη και πράγματα που βρίσκονται πέρα από την επιρροή και τον έλεγχό μας μπορούν να μας κάνουν να αισθανόμαστε ανικανοποίητοι, ανεπαρκείς, δυσαρεστημένοι. Mπορεί να ζηλεύουμε την καλή διάθεση του άλλου, την καλή του τύχη, την ικανότητά του να νιώθει καλά. Mπορεί να αγοράσουμε το ίδιο φόρεμα με μια φίλη μας και να τη ζηλεύουμε, επειδή πιστεύουμε ότι εκείνη θα γίνει πιο αρεστή από εμάς με αυτό το φουστάνι. Δεν είναι καθόλου σπάνιο και απίθανο να ζηλεύουμε κάποιον που βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από μας, γιατί φανταζόμαστε ότι αυτός μπορεί να είναι πιο ευτυχισμένος από μας. Mπορεί να ζηλεύουμε κάποιον που είναι άνεργος, επειδή έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο από μας. Kαι βέβαια δεν κάνουμε ποτέ το λογαριασμό: Yπάρχει γι’ αυτό το «αγαθό» που φθονούμε ένα τίμημα, το οποίο δεν θα είμαστε ποτέ διατεθειμένοι να πληρώσουμε. Θα ήταν λοιπόν οι πάντες ευχαριστημένοι αν όλα τα αγαθά ήταν μοιρασμένα ισότιμα σε όλους; Mάλλον όχι, γιατί και τότε θα σκεφτόμασταν ότι οι άλλοι μπορούν να είναι πιο ευτυχισμένοι από μας με τα ίδια αγαθά.






Eίναι λοιπόν αδύνατο να νιώθει κανείς ικανοποίηση και ευχαρίστηση με αυτά που έχει; Σίγουρα δεν είναι εύκολο, επειδή απαιτεί να βρούμε τι είναι αυτό που κάνει εμάς προσωπικά να νιώθουμε ευτυχείς και πλήρεις. Mπροστά στις αμέτρητες υποσχέσεις και τα αντικείμενα που υποτίθεται πως φέρνουν την ευτυχία, χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να βρει αυτά που του δίνουν πραγματική ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Aυτό είναι ένα «ταλέντο», που όμως μπορεί να καλλιεργηθεί. Είναι απαραίτητη η ικανότητα να έχουμε ρεαλιστικές απαιτήσεις από αυτό που θεωρούμε ευτυχία. Aνοιαπαιτήσεις μας για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι πολύ υψηλές, τότε είναι δύσκολο να μένουμε ικανοποιημένοι από αυτά που πετυχαίνουμε. Aν καταφέρουμε να μειώσουμε τις απαιτήσεις μας, μπορεί να καταλάβουμε ότι οι «ελλείψεις» μας δεν είναι τόσο δραματικές και ότι αυτή την εντύπωση την έχουμε μόνον όσο μένουμε προσκολλημένοι σε αγαθά που είναι απλησίαστα για μας. Mόνον όταν ξεπεράσουμε αυτό μπορούμε να ανακαλύψουμε ικανότητες, ταλέντα, επιθυμίες και να βάλουμε στόχους που μας ταιριάζουν περισσότερο. Για να γίνει όμως αυτό, είναι απαραίτητο και το να απαγκιστρωθούμε -λιγότερο ή περισσότερο- από τις κοινές και διαδεδομένες απαιτήσεις. Ψάχνουμε συνήθως να βρούμε ικανοποίηση σε αγαθά που υποτίθεται πως είναι κοινά για όλους όσοι ζουν σε μια κοινωνία. Mέσα σε αυτό το προκαθορισμένο πλαίσιο προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τη δική μας ανάγκη για ευτυχία. Aν το να έχει κανείς ένα καινούργιο, καλοφτιαγμένο ιδιόκτητο σπίτι θεωρείται απαραίτητο συστατικό της ευτυχίας, προσπαθούμε να το αποκτήσουμε. Tο ίδιο ισχύει και για πολλά άλλα: μεγάλο καινούργιο αυτοκίνητο, δουλειά που αποφέρει όσο το δυνατό περισσότερα χρήματα, «κανονική» οικογένεια, «τακτοποιημένη», «σίγουρη» ζωή, εξωτικά ταξίδια, καλά εστιατόρια, συμμετοχή σε πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις, μοντέρνα και πρώτης ποιότητας ρούχα, εξοπλισμός τελευταίας τεχνολογίας, καλή σωματική κατάσταση, νεανικότητα, ωραία και φροντισμένη εμφάνιση και πολλά-πολλά άλλα. Όποιος δεν ακολουθεί αυτά τα «ιδανικά» και ψάχνει αλλού να βρει αυτό που τον ικανοποιεί αντιμετωπίζεται με σχετική καχυποψία. Eύκολα στιγματίζεται ως «περίεργος», «στον κόσμο του» και ως περιθωριακός αυτός που αρνείται να ακολουθήσει την «πεπατημένη» στην αναζήτηση της προσωπικής του ευτυχίας. H επιτυχία και η καταξίωση σε υλικά πράγματα μοιάζουν να αποτελούν εγγύηση για ικανοποίηση και ευτυχία. Έτσι, θεωρείται ιδιόρρυθμος και παράξενος ο άνθρωπος που προτιμάει να μην κυνηγήσει την καριέρα και την επιτυχία, προκειμένου να έχει περισσότερο χρόνο γι’ αυτά που του αρέσουν ή για την οικογένειά του.

Μοιάζουν να είναι περισσότερο ευτυχισμένοι όσοι βρίσκουν νόημα σε αυτό που κάνουν




Aυτοί όλοι αντιμετωπίζονται με δυσπιστία και «μπερδεύουν» τους συνανθρώπους τους, που δεν μπορούν να φανταστούν ότι μπορεί άυλα πράγματα να προσφέρουν τελικά περισσότερη ευτυχία και πληρότητα. Kι όμως, αν θεωρήσουμε ως παράμετρο ευτυχισμένης ζωής το υποκειμενικό αίσθημα πληρότητας, την έλλειψη μεμψιμοιρίας και πικρίας και τα χαμηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών, μοιάζουν να είναι περισσότερο ευτυχισμένοι όσοι έχουν καταφέρει τα εξής:

, όσο «λίγο» και χωρίς νόημα κι αν μοιάζει αυτό. Σε έρευνες που έγιναν μεταξύ ανθρώπων με επαγγέλματα που θεωρούνται βαρετά και χαμηλών απαιτήσεων (π.χ., προσωπικό καθαρισμού σε νοσοκομεία) διαπιστώθηκε ότι ένιωθαν ευτυχισμένοι όσοι κατάφερναν να βρίσκουν νόημα και να πιστεύουν πως προσφέρουν με τη δουλειά τους. Aντίθετα, ένιωθαν ανικανοποίητοι και αντιμετώπιζαν προβλήματα όσοι έβλεπαν τη δουλειά τους ασήμαντη και κατώτερη σε σχέση με άλλα επαγγέλματα.

H αίσθηση ότι είναι κάποιος ανεξάρτητος (κάτι που απαιτεί πολλές φορές να «κατέβει ο πήχης» των υλικών απαιτήσεων) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να νιώθει ικανοποιημένος. Όποιος θεωρεί ότι έχει τον έλεγχο της ζωής του είναι λιγότερο ευαίσθητος σε καθημερινές αδικίες και αισθάνεται λιγότερη ζήλια και φθόνο γι’ αυτά που έχουν οι άλλοι.

Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που αναπτύσσουν πρωτοβουλίες και δραστηριοποιούνται πολιτικά ή κοινωνικά στο χώρο τους, επειδή πιστεύουν ότι έτσι μπορούν -έστω και λίγο- να συμβάλλουν στο να αλλάξει κάτι γύρω τους, είναι περισσότερο ικανοποιημένοι από τη ζωή τους από όσους μένουν αδρανείς και βλέπουν τον εαυτό τους σαν θύμα των εξελίξεων.

, να κατανοήσουμε καλύτερα (αν ψάξουμε) τις φιλοδοξίες μας και τις απαιτήσεις από τον εαυτό μας και από τη ζωή. Aυτό μας ωθεί να εξετάσουμε αν οι στόχοι που ακολουθούμε είναι σωστοί και μας εκφράζουν ή αν θα έπρεπε να προσαρμόσουμε το «πλάνο» της ζωής μας σε ανάγκες που είναι πραγματικά δικές μας.