Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Νέα επέμβαση για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας


Πριν από 4 χρόνια, η επιστημονική κοινότητα εξεπλάγη ευχάριστα από μία ανακοίνωση του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης σχετικά με τα αποτελέσματα μιας καινούργιας χειρουργικής μεθόδου για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Η γαστρική πτύχωση, που άρχισε να εφαρμόζεται κυρίως επειδή είχε μικρότερο κόστος από άλλες αντίστοιχες επεμβάσεις, παρουσίαζε πολύ καλά αποτελέσματα. Η επέμβαση αυτή, σύμφωνα με την οποία το στομάχι δεν κόβεται αλλά διπλώνεται τόσο όσο κρίνει ο ειδικός χειρουργός, εφαρμόζεται πια και στη χώρα μας και διεκδικεί μία θέση ανάμεσα στις πιο αποτελεσματικές επεμβάσεις κατά της παχυσαρκίας.

Πώς γίνεται
Το στομάχι αναδιπλώνεται με σκοπό να περιοριστεί η χωρητικότητά του και παίρνει μορφή σωλήνα χωρίς όμως να αφαιρεθεί κάποιο μέρος του. Η φυσιολογική χωρητικότητά του είναι γύρω στα 1.000-1.200 γρ., αλλά στους βουλιμικούς και στους παχύσαρκους συνήθως ξεπερνά τα 1.500 γρ. Με την επέμβαση δημιουργείται μία πιέτα που περιορίζει τη χωρητικότητά του στα 100-200 γρ. Με άλλα λόγια, μένει περίπου το 1/10 του αρχικού του μεγέθους. Έτσι, ο «ασθενής» χορταίνει με πολύ μικρότερη ποσότητα τροφής, ενώ αν προσπαθήσει να φάει περισσότερο από όσο χωράει το στομάχι του, θα νιώσει σίγουρα δυσφορία.

Τα πλεονεκτήματα της νέας επέμβασηςΠεριορίζει το μέγεθος του στομάχου, ανάλογα με την επιθυμητή απώλεια βάρους, μόνο με λίγες ραφές στο τοίχωμά του, χωρίς ξένα εμφυτεύματα ή γαστρεκτομή.

Γίνεται με λαπαροσκόπηση και διαρκεί ελάχιστα (περίπου 60 λεπτά).

Ο ασθενής χρειάζεται να μείνει στο νοσοκομείο μόνο 1-2 ημέρες.

Η μέθοδος είναι αναστρέψιμη (ο χειρουργός μπορεί -αν το κρίνει απαραίτητο- να κόψει τα ράμματα και το στομάχι να επανέλθει στην αρχική του μορφή). Επιπλέον, αν το στομάχι διαταθεί και πάλι, μπορεί να κριθεί απαραίτητο να γίνουν κι άλλες ραφές.

Η κύρια επιπλοκή της νέας επέμβασης είναι η ήπια ναυτία τις 2 πρώτες ημέρες.

Σε ποιους απευθύνεται Σε ανθρώπους με Δείκτη Μάζας Σώματος από 35 έως 45. Ωστόσο, μπορεί να γίνει με σχετική ασφάλεια ακόμα και σε άτομα ηλικίας 65 ετών. Θα μπορούσε, μάλιστα, να απευθύνεται ακόμα και σε άτομα που δεν έχουν τόσο μεγάλο πρόβλημα βάρους, αλλά πάσχουν από κρίσεις βουλιμίας.

Η πορεία μετά την επέμβαση Τις πρώτες 15 ημέρες -μέχρι να αποκατασταθεί η κινητικότητα του στομάχου- επιτρέπεται μόνο η λήψη υγρών. Στη συνέχεια, ο ασθενής μπορεί να τρώει ό,τι θέλει, αλλά σε μικρότερες ποσότητες. Μέσα στους επόμενους 8-12 μήνες, το στομάχι διατείνεται, ώσπου να φτάσει σε χωρητικότητα τα 200-300 γρ. Αν από τις εξετάσεις, που χρειάζεται να κάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα ο «ασθενής», προκύψει ότι υπάρχει πρόβλημα έλλειψης κάποιων θρεπτικών στοιχείων, χορηγούνται συμπληρώματα (π.χ. σίδηρος, βιταμίνες).

Οι άλλες μέθοδοι Το γαστρικό μπαλόνι μπαίνει εύκολα με μία γαστροσκόπηση. Έχει, όμως, το βασικό μειονέκτημα ότι μετά από 6 μήνες περίπου πρέπει να βγει. Το μπαλόνι έχει τη λογική ότι καταλαμβάνει κάποιο χώρο στο στομάχι, οπότε και δεν είναι δυνατό να φάμε πολύ μεγάλη ποσότητα σε ένα γεύμα, μπορούμε όμως να τσιμπολογάμε... Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι μπορεί να σπάσει. Σε αυτή την περίπτωση, αν μείνει στο στομάχι, αφαιρείται και πάλι με γαστροσκόπηση, αν όμως πάει στο έντερο και το αποφράξει, τότε χρειάζεται να γίνει ανοιχτό χειρουργείο. Επίσης, σε μερικούς ανθρώπους προκαλεί δυσανεξία και εμετούς και χρειάζεται να το βγάλουν άμεσα.

Με το δακτύλιο το στομάχι γίνεται σαν κλεψύδρα, με στόχο να γεμίζει γρήγορα το πάνω μέρος αλλά να αδειάζει δύσκολα, ώστε να μην μπορούμε να φάμε πολύ. Επιπλέον, δεν υπάρχει δραστική επέμβαση στην ανατομία, δεν αλλάζουν δηλαδή πολλά πράγματα στον οργανισμό, και έτσι την πρώτη μετεγχειρητική περίοδο υπάρχουν λιγότερες επιπλοκές. Το πρόβλημα με το δακτύλιο είναι ότι δεν επιτρέπει μεν να περάσουν στερεές τροφές, αλλά όλες οι μαλακές (κρέμες, παγωτά, αναψυκτικά, σιρόπια κλπ.) καταναλώνονται άνετα. Επίσης, υπάρχει ένα ξένο σώμα μέσα στον οργανισμό που σφίγγει το στομάχι, το οποίο μπορεί να ερεθιστεί ή ακόμα και να διαβρωθεί και να βρεθεί έτσι ο δακτύλιος μέσα στο στομάχι.

Στο γαστρικό μανίκι αφαιρείται ένα μέρος του στομάχου. Η επέμβαση είναι δραστική, γιατί μειώνεται σημαντικά η ποσότητα της τροφής που μπορεί να καταναλώσει ο ασθενής, καθώς περιορίζεται και η όρεξη επειδή επηρεάζονται οι ορμόνες της πείνας. Πρόκειται για μια μεγάλη επέμβαση, που δεν είναι αναστρέψιμη και έχει καλά αποτελέσματα για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Η γαστρική παράκαμψη είναι μια επέμβαση που συνδυάζει ένα βαθμό δυσαπορρόφησης των θρεπτικών συστατικών των τροφών με περιορισμό της όρεξης, καθώς και της χωρητικότητας του στομάχου, και άρα της τροφής που μπορεί να προσλάβει κανείς. Πρόκειται, όμως, για μια μεγάλη επέμβαση κατά την οποία κόβεται το στομάχι, δηλαδή δημιουργείται ένα μικρό στομάχι και το υπόλοιπο μένει εκτός κυκλοφορίας (δεν δέχεται τροφές). Επίσης, ενώνεται το μικρό αυτό στομάχι με το έντερο, και το φαγητό πάει κατευθείαν από αυτό στο λεπτό έντερο. Έχει περισσότερες επιπλοκές από τις άλλες επεμβάσεις, δεν είναι αναστρέψιμη, έχει όμως πολύ καλά αποτελέσματα, τα οποία και διαρκούν.

3 ερωτήσεις για τις επεμβάσεις παχυσαρκίας Τις επεμβάσεις αυτές τις καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία; Ναι, εφόσον υπάρχει αποδεδειγμένα νοσογόνος παχυσαρκία ή προβλήματα υγείας που προκαλούνται από το επιπλέον βάρος (π.χ. διαβήτης, υπέρταση κλπ.).

Οι γυναίκες που έχουν κάνει τέτοια επέμβαση μπορούν να φέρουν σε πέρας μια εγκυμοσύνη; Βεβαίως. Συνιστούμε, όμως, να περιμένουν να περάσει ο πρώτος χρόνος μετά την επέμβαση. Αυτό το λέμε επειδή στην αρχή χάνονται γρήγορα τα κιλά και μπορεί να υπάρχει πρόβλημα με την εγκυμοσύνη.

Γιατί ακούμε συχνά για ανθρώπους που έκαναν κάποια επέμβαση παχυσαρκίας και είχαν μετά προβλήματα; Αυτό συμβαίνει επειδή στην Ελλάδα κάνουμε δύο λάθη: Επιτρέπουμε, από τη μια πλευρά, σε ανθρώπους που δεν είναι νοσογόνα παχύσαρκοι να χειρουργηθούν και δεν έχουμε φροντίσει, από την άλλη πλευρά, να ενημερώσουμε καλά τους ανθρώπους που τελικά χειρουργούνται για το τι πρόκειται να τους συμβεί με τις επεμβάσεις αυτές.
 
  

Τεχνητοί κερατοειδείς χιτώνες προσφέρουν πλήρη αποκατάσταση της όρασης


Λονδίνο: Τεχνητοί κερατοειδείς χιτώνες κατάφεραν να βελτιώσουν αξιοσημείωτα την όραση 10 Σουηδών ασθενών με σοβαρή απώλεια όρασης, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Science Translational Medicine.
Οι κερατοειδείς χιτώνες παρήχθησαν αποκλειστικά από συνθετικό κολλαγόνο και η επιτυχής εμφύτευσή τους προσφέρει μια πολύτιμη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της έλλειψης μοσχευμάτων από ανθρώπους.
Τα τεχνητά μοσχεύματα λειτουργούν προάγοντας την αναγέννηση των νεύρων και των κυττάρων του οφθαλμού. Και πρόκειται για την πρώτη φορά που αποκαθίσταται η ανθρώπινη όραση με τεχνητά μέσα.
Όπως εξηγεί η Δρ Μάι Γκρίφιθ καθηγήτρια αναγεννητικής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Linkopings στην Σουηδία «η ικανότητα της όρασης εξαρτάται από τον κερατοειδή χιτώνα, το διάφανο στρώμα που καλύπτει την κόρη, την ίριδα και το εμπρόσθιο μέρος του οφθαλμού. Οι βλάβες του κερατοειδούς είναι η δεύτερη βασικότερη αιτία απώλειας όρασης, παγκοσμίως, επηρεάζοντας σχεδόν 10 εκατομμύρια ανθρώπους.
Σε χώρες όπου υπάρχουν τράπεζες μοσχευμάτων, η βλάβη του κερατοειδή αντιμετωπίζεται με μεταμόσχευση ιστών από ανθρώπινους δότες. Αλλά γενικά παγκοσμίως υπάρχει έλλειμμα τέτοιων μοσχευμάτων».
Τα βιο-συνθετικά μοσχεύματα έγιναν από συνθετική μορφή του ανθρώπου κολλαγόνου, ειδικά σχεδιασμένα να μιμούνται τον κερατοειδή χιτώνα. Η εταιρεία Fibrogen που δημιούργησε τα μοσχεύματα, χρησιμοποίησε μύκητα και αλληλουχίες ανθρώπινου DNA για να δημιουργήσει τους τεχνητούς κερατοειδείς χιτώνες.
Ο πάσχον ιστός αφαιρέθηκε από τους κερατοειδείς χιτώνες 10 ασθενών και αντικαταστάθηκε με μοσχεύματα. Στην συνέχεια ετέθησαν υπό διετή ιατρική παρακολούθηση για να καταγραφεί η ενσωμάτωση των μοσχευμάτων στο μάτι.
Σε έξι ασθενείς, η όραση βελτιώθηκε από 20/400 στο 20/100, δηλαδή οι ασθενείς που μπορούσαν να δουν αντικείμενα τέσσερις φορές πιο μακριά απo ότι πριν την μεταμόσχευση.
Η όραση αποκαταστάθηκε στο σύνολο των ασθενών, ωστόσο ορισμένοι χρειάστηκαν επιπρόσθετη βοήθεια, από ειδικούς φακούς.
Οι ασθενείς προέρχονταν από λίστα αναμονής στην Σουηδία για τη λήψη μοσχεύματος από δωρητές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιτυχία του εμφυτεύματος εξαρτάται από την ικανότητα του να επιτρέψει στους ιστούς του οφθαλμούς να αναπτυχθούν και πάλι. Τα κύτταρα και νεύρα του ασθενή που ξανα-αναπτύσσονται στο προκατασκευασμένο ικρίωμα, αναδημιουργούν τον κερατοειδή χιτώνα που μοιάζει με τον υγιή ιστό του ματιού. ’ρα σημαντική είναι η διαδικασία της αναγέννησης.
Εξάλλου η νευρική αναγέννηση ήταν ταχύτερη στους ασθενείς, από την αναμενόμενη μετά από μεταμόσχευση ιστού ανθρώπινου δότη.
Οι ασθενείς δεν απέρριψαν τα εμφυτεύματα και δεν χρειάστηκαν μακροχρόνια ανοσοκαταστολή, σοβαρές παρενέργειες που συνεπάγεται η χρήση κερατοειδών χιτώνων από δότες.
Επειδή ο κερατοειδής χιτώνας ευθύνεται για τον έλεγχο του φωτός που εισάγεται στο μάτι, πρέπει να είναι διάφανος χωρίς παροχή αίματος. Παίρνει οξυγόνο από τα δάκρυα. Όλοι οι βιο-συνθετικοί κερατοειδείς κατάφεραν να παράγουν φυσικά δάκρυα, καθώς και ευαισθησία στην αφή.
Ήδη εφαρμόζονται προσθετικοί κερατοειδείς χιτώνες από συνθετικό πλαστικό σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε αποτυχημένες μεταμοσχεύσεις, αλλά είναι δύσκολη η εμφύτευσή τους και μπορεί να προκαλέσουν μόλυνση, γλαύκωμα και αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Αυξημένη συχνότητα του καρκίνου του πρωκτού σε νεαρά άτομα

Νέα Υόρκη: Τα ποσοστά καρκίνου του πρωκτού παρουσιάζουν αυξητική τάση σε άτομα κάτω των 40 ετών, σύμφωνα με νέα αμερικανική μελέτη που εξέτασε δεδομένα των τελευταίων 30 ετών.
Όπως διαπιστώνεται από την έρευνα του Αντικαρκινικού Κέντρου Fox Chase της Φιλαδέλφεια, υπάρχει σταθερά ανοδική τάση των διαγνώσεων σε νεαρά άτομα από το 1984.
«Αν και τα ποσοστά είναι αυξητικά, ο καρκίνος του πρωκτού παραμένει σχετικά σπάνιος. Πάντως οι γιατροί θα πρέπει να είναι ενήμεροι των τάσεων και να προτρέπουν τους ασθενείς ανεξαρτήτου ηλικίας να υποβάλλονται στον σχετικό έλεγχο», σημειώνει ο Δρ Τζόσουα Μάγιερ που ηγήθηκε της έρευνας.
Οι ερευνητής και οι συνεργάτες του επεξεργάστηκαν στοιχεία που εντόπισαν σε εθνικό αρχείο καρκίνων που καλύπτει το ένα τέταρτο του αμερικανικού πληθυσμού, ως προς το σύνολο των πρωκτικών και καρκίνων του παχέος εντέρου που είχαν καταγραφεί σε άτομα κάτω των 40 ετών, την περίοδο 1973-2005. Οι καρκίνοι του πρωκτού και του παχέος εντέρου συχνά ομαδοποιούνται, καθώς έχουν και όμοιους παράγοντες κινδύνου.
Κατά την περίοδο που μελετήθηκε, εντοπίστηκαν 5.125 άτομα νεότερα των 40 ετών με καρκίνο του παχέος εντέρου και 1.922 με καρκίνο του πρωκτού.
Ενώ τα ποσοστά του καρκίνου του παχέος εντέρου είναι σταθερά την τελευταία 30ετία, τα ποσοστά του καρκίνου του πρωκτού έχουν αυξητική τάση, τάση που ξεκινά από το 1984 και έπειτα. Από τότε τα νεαρά άτομα που έχουν διαγνωστεί με τον συγκεκριμένο καρκίνο αυξάνονται κατά 4% ετησίως μέχρι και το 2005.
Η αυξητική τάση καταγράφεται σε όλες τις φυλετικές ομάδες, τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες.
Ο Δρ Ντάγκλας Ρεξ που έχει κάνει έρευνες για τον ορθοκολικό καρκίνο στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, εξηγεί ότι «η αύξηση του πρωκτικού καρκίνου επιβεβαιώνεται και από δικά μου ευρήματα. Και θα πρέπει να μελετήσουμε σοβαρά το ζήτημα.»
Ο Δρ Μάγιερ και οι συνεργάτες του δε μπορούν να εξηγήσουν την τάση αυτή, δεδομένου ότι οι παράγοντες κινδύνου είναι όμοιοι με αυτούς του ορθοκολικού καρκίνου, ο οποίος έχει σταθεροποιητική τάση.
Στους παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνονται, το οικογενειακό ιστορικό ή άλλες κληρονομικές παθήσεις που σχετίζονται με το παχύ έντερο, το προσωπικό ιστορικό άλλων καρκίνων, περιλαμβανομένου του μαστού και των ωοθηκών, στις γυναίκες.
Οι πάσχοντες από καρκίνο του πρωκτού που έχουν διαγνωστεί πριν τα 40 τείνουν να έχουν χειρότερο αποτέλεσμα από όσους διαγνώσκονται στην τρίτη ηλικία, εν μέρει διότι σε νεαρή ηλικία ο καρκίνος εντοπίζεται σε προχωρημένο στάδιο.
Οι ισχύουσες κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν την έναρξη του ελέγχου μεταξύ 45 και 50 ετών. Πάντως οι γιατροί μπορούν να υποβάλλουν σε έλεγχο και νεότερα άτομα, ειδικά όταν υπάρχουν ενδείξεις, όπως πρωκτική αιμορραγία. Η τελευταία συχνά θεωρείται σύμπτωμα των αιμορροΐδων.

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Πειραματικά φάρμακα επανακαθορίζουν τον ρυθμό του βιολογικού ρολογιού



Λονδίνο: Πειραματικά φάρμακα κατάφεραν να ανατάξουν και να επανεκκινήσουν το βιολογικό ρολόι ποντικιών σε εργαστηριακές συνθήκες, δίνοντας νέες πληροφορίες για διάφορες ανθρώπινες διαταραχές, περιλαμβανομένης της διπολικής διαταραχής και του τζετ λανγκ.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο Proceedings of the National Academy of Sciences, τα φάρμακα PF4800567 και PF670462, που δεν είναι προς το παρόν διαθέσιμα για χρήση σε ανθρώπους και θα χρειαστούν χρόνια για να καταστούν εμπορικά διαθέσιμα, λειτουργούν τροποποιώντας την δραστηριότητα ενός ενζύμου που βοηθά στον ορισμό της ταχύτητας του βιολογικού ρολογιού.
Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, το Βρετανικό Ιατρικό Ερευνητικό Συμβούλιο και την φαρμακοβιομηχανία Pfizer, ελπίζουν ότι θα μπορέσουν μελλοντικά να αποκαταστήσουν τον βιολογικό ρυθμό ανθρώπων που έχουν προβλήματα λόγω εργασίας σε βάρδιες ή από ψυχιατρικά προβλήματα όπως η κατάθλιψη και πιθανόν από μεταβολικά νοσήματα, όπως η παχυσαρκία.
«Διαπιστώσαμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε ένα από τα βασικά μόρια που εμπλέκονται στην ρύθμιση του ρυθμού λειτουργίας του ρολογιού, και επομένως είναι λογικό να ελπίζουμε ότι μπορούν να αλλάξουμε τον ρυθμό του βιολογικού ρολογιού», εξηγεί ο Δρ Αντριου Λουντον που πήρε μέρος στην έρευνα.
Και συνεχίζει «η έρευνα μας κάνει να πιστεύουμε ότι αν ένας άνθρωπος με σοβαρή διαταραχή του βιολογικού του ρυθμού κάνει θεραπεία με τα νέα φάρμακα που δοκιμάσαμε, τότε υπάρχει σοβαρή πιθανότητα επαναπρογραμματισμού του βιολογικού του ρολογιού».
Ο κιρκαδικός ρυθμός που καθορίζει την ύπνωση στα θηλαστικά, επηρεάζεται από το φως και το κύκλο ημέρας-νύχτας. Ο επαναπρογραμματισμός του βιολογικού ρολογιού ελέγχεται από την δραστηριότητα αρκετών ενζύμων, περιλαμβανομένης της κασεΐνης της κινάσης 1 (CK-1).
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα δύο πειραματικά φάρμακα επιβραδύνουν ή αναστέλλουν την CK-1, δίνοντας την δυνατότητα επανεκκίνησης του ρολογιού σε τρωκτικά που είχε σταματήσει ο κιρκαδικός ρυθμός τους.
Πολλές έρευνες έχουν εντοπίσει συσχετισμούς μεταξύ της εργασίας σε ασυνήθιστες ώρες (βραδινές ώρες) και της μεγαλύτερης πιθανότητας εκδήλωσης διαβήτη, καρδιαγγειακής νόσου και παχυσαρκίας, ενώ η διαταραχή του ύπνου σχετίζεται επίσης με ψυχικές παθήσεις όπως η κατάθλιψη και η διπολική διαταραχή.

Γενετικές μεταλλάξεις προδιαθέτουν σε καρκίνο του στομάχου και του οισοφάγου


Χονγκ Κονγκ: Ερευνητές ανακάλυψαν γενετικές μεταλλάξεις που σχετίζονται τόσο με τον καρκίνο του οισοφάγου όσο και με του στομάχου, σύμφωνα δύο ξεχωριστές μελέτες που έγιναν στην Κίνα, και δείχνουν ότι οι δυο μορφές καρκίνου έχουν κοινούς προκλητικούς παράγοντες.
Όπως αναφέρεται στο Nature Genetics, στην πρώτη έρευνα οι επιστήμονες του Ιατρικού Πανεπιστημίου Ξινξιανγκ, ανέλυσαν γονίδια 9.053 ασθενών με καρκίνο του οισοφάγου και 2.766 με καρκίνο του στομάχου. Επίσης είχαν συμπεριλάβει και μικρό αριθμό πασχόντων από καρκίνο του οισοφάγου που είχαν καταγωγή από τους Ουιγούρους-Καζάκους.
Δύο μεταλλάξεις, η PLCE 1 στο σημείο 10q23 και η C20orf54 στο σημείο 20p13, εμφανίζονταν διαρκώς σε όλους τους ασθενείς.
Αυτό κάνει τους ερευνητές να πιστεύουν ότι γενετικές μεταλλάξεις στα σημεία 10q23 και 20p13 συντελούν σε σημαντική αύξηση του κινδύνου καρκίνου του οισοφάγου και του στομάχου σε πληθυσμούς Κινέζων Χαν και Ουιγούρων-Καζάκων.
Στην δεύτερη μελέτη, ο Δρ Κρίστιαν Αμπνετ από το Εθνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο τις ΗΠΑ ανέλυσε το DNA 2.240 Κινέζων με καρκίνο του στομάχου και άλλων 2.115 με καρκίνο του οισοφάγου.
Η μετάλλαξη PLCE 1 ήταν διαρκώς παρούσα και στις δυο ομάδες ασθενών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Κίνα έχει τα περισσότερα κρούσματα των δύο μορφών καρκίνου, διότι εν μέρει υπάρχουν περιοχές της χώρας όπου γίνεται αυξημένη κατανάλωση παστών τροφίμων. Επίσης καταγράφεται ελάχιστη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών.
Ο καρκίνος του στομάχου γίνεται αιτία θανάτου 830.000 ατόμων ετησίως σε παγκόσμια κλίμακα, και ο καρκίνο του στομάχου 400.000.

Ιοί των ποντικών ύποπτοι για το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης


Το σύνδρομο χαρακτηρίζεται από μόνιμη, έντονη κόπωση και διαταραχές της μνήμης (Φωτογραφία: Associated Press)
Newsroom ΔΟΛ
Ουάσινγκτον: Κρατική αμερικανική μελέτη εντόπισε μια οικογένεια ιών που κανονικά πλήττουν τα ποντίκια σε ορισμένους ασθενείς με το μυστηριώδες σύνδρομο χρόνιας κόπωσης. Οι ερευνητές τονίζουν πάντως ότι είναι ακόμα νωρίς για να καταλήξουν σε σαφές συμπέρασμα.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι 32 από τους 37 ασθενείς που εξετάστηκαν ήταν μολυσμένοι με μια κατηγορία ιών (ιοί που σχετίζονται με τον MLV) οι οποίοι προκαλούν λευχαιμία και άλλους καρκίνους στα ποντίκια.

Τα αποτελέσματα δεν αποδεικνύουν ότι οι ιοί αυτοί ευθύνονται για το σύνδρομο, ή ότι βλάπτουν τον άνθρωπο με οποιοδήποτε τρόπο, τόνισε ο Χάρβεϊ ’λτερ των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Η μελέτη, στην οποία συμμετείχε και η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), δημοσιεύεται στο Proceedings of the National Academy of Sciences.

Στο μεταξύ, Γάλλοι και Καναδοί επιστήμονες εκτιμούν ότι είναι καιρός να εξεταστεί το κατά πόσο ορισμένοι τουλάχιστον ασθενείς θα βελτιώνονταν από αντι-ιικές θεραπείες, παρόμοιες με αυτές που χορηγούνται στους ασθενείς με ΗΙV.

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, για το οποίο δεν υπάρχει διαγνωστικό τεστ ούτε θεραπεία, χαρακτηρίζεται από έντονη κόπωση που διαρκεί τουλάχιστον έξι μήνες, διαταραχές της μνήμης και άλλα συμπτώματα.

Οι πρώτες ενδείξεις για σχέση του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης με ιούς ήρθαν το 2009, όταν Αμερικανοί ερευνητές εντόπισαν στα δύο τρίτα των ασθενών που εξετάστηκαν έναν διαφορετικό ιό των ποντικών που ονομάζεται XMRV. Τα ευρήματα, όμως, δεν επιβεβαιώθηκαν από επόμενες μελέτες.

Η νέα μελέτη και πάλι δεν εντόπισε τον XMRV, βρήκε όμως ιούς σαν τον MLV στο 86% των ασθενών. Οι ίδιοι ιοί, πάντως, βρέθηκαν και στο 7% των υγιών εθελοντών που εξετάστηκαν για λόγους σύγκρισης.

Διαγνωστικό τεστ για τους ιούς αυτούς δεν υπάρχει στην κλινική πράξη και ο έλεγχος μπορεί να γίνει μόνο από εξειδικευμένα εργαστήρια.

Ανοιχτό παραμένει το ενδεχόμενο να μην υπάρχει αιτιολογική σχέση με την ασθένεια αλλά μόνο έμμεση σύνδεση. Για παράδειγμα, είναι πιθανό οι ιοί MLV να μπορούν να μολύνουν ευκολότερα τα άτομα που ήδη πάσχουν από το σύνδρομο.

Οι υποψίες πάντως παραμένουν, και η αμερικανική κυβέρνηση ετοιμάζεται να χρηματοδοτήσει νέες μελέτες για το θέμα.

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Η ρευματοειδής αρθρίτιδα προστατεύει τον εγκέφαλο από τη νόσο Αλτσχάιμερ

Λονδίνο: Μια πρωτεΐνη που παράγεται κατά τη νόσηση του οργανισμού από ρευματοειδή αρθρίτιδα, φαίνεται να παρέχει προστασία από τη νόσο Αλτσχάιμερ, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Journal of Alzheimer's Research.
Η μελέτη έγινε σε ποντίκια με απώλεια μνήμης. Η χορήγηση της πρωτεΐνης συντέλεσε σε καλύτερες επιδόσεις στα τεστ μνήμης.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι μια συνθετική μορφή της πρωτεΐνης GM-CSF ήδη χρησιμοποιείται ως αντικαρκινική θεραπεία.
Στους πάσχοντες από ρευματοειδή αρθρίτιδα, το ανοσοποιητικό σύστημα υπερλειτουργεί και παράγει επιθετικές πρωτεΐνες, περιλαμβανομένης της GM-CSF.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν ήδη ότι οι ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα είναι λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν νόσο Αλτσχάιμερ, αλλά ο προστατευτικός δεσμός πίστευαν ότι είναι τα μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα που παίρνουν για την διαχείριση της πάθησης τους.
Σχετικές μελέτες απέδειξαν ότι η εικασία δεν ισχύει.
Έτσι λοιπόν, ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα τροποποίησαν γενετικά ποντίκια ώστε να έχουν προβλήματα μνήμης όμοια με αυτά που αντιμετωπίζουν οι πάσχοντες από νόσο Αλτσχάιμερ.
Στην συνέχεια τους χορήγησαν την πρωτεΐνη καθώς και σε ομάδα υγιών τρωκτικών. Δυο άλλες ομάδες τρωκτικών πήραν εικονικό σκεύασμα ανεξαρτήτως προβλημάτων μνήμης.
Μετά από 20 ημέρες, τα ποντίκια με νόσο Αλτσχάιμερ που είχαν πάρει την πρωτεΐνη GM-CSF είχαν καλύτερα αποτελέσματα στα τεστ μνήμης και μάθησης, και είχαν όμοιες επιδόσεις με τα συνομήλικα τρωκτικά που δεν είχαν εξαρχής νοητικά προβλήματα.
Ακόμη και τα υγιή ποντίκια που πήραν την πρωτεΐνη παρουσίασαν μικρές βελτιώσεις, συγκριτικά με τα πειραματόζωα που δεν έκαναν κανενός είδους θεραπεία.
Τα ποντίκια με νόσο Αλτσχάιμερ που είχαν πάρει εικονικό φάρμακα συνέχισαν να παρουσιάζουν επιδείνωση.
Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η πρωτεΐνη προσελκύει μαζικά τα μικρογλοία από την περιφερική ροή αίματος πέριξ του εγκεφάλου, τα οποία στην συνέχεια κάνουν επιθέσεις στις χαρακτηριστικές πλάκες που σχηματίζονται στους εγκεφάλους των πασχόντων από νόσο Αλτσχάιμερ.
Τα μικρογλοία μοιάζουν με τους φυσικούς «συλλέκτες απορριμμάτων» του οργανισμού που πηγαίνουν στις κατεστραμμένες ή νοσούντες περιοχές για να συλλέξουν τις τοξικές ουσίες.
Οι εγκέφαλοι των ποντικιών με νόσο Αλτσχάιμερ που είχαν πάρει την πρωτεΐνη GM-CSF είχαν άνω του 50% μείωση του β-αμυλοειδούς, συστατική ουσία των πλακών της νόσου.
Οι ερευνητές παρατήρησαν επίσης μια προφανή αύξηση στις νευροκυτταρικές συνδέσεις στους εγκεφάλους των πειραματόζωων που πήραν GM-CSF, γεγονός που εξηγεί την αναστροφή της απώλειας μνήμης.
Ο Δρ Χαντινγκτον Πόττερ που ηγήθηκε της μελέτης εξηγεί ότι «τα στοιχεία παρέχουν μια λογική εξήγηση γιατί η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι αρνητικός παράγοντας κινδύνου για τη νόσο Αλτσχάιμερ.»

Η συμπεριφορική θεραπεία δεν έχει επιπρόσθετα οφέλη στην ακράτεια ούρων


Νέα Υόρκη: Η συμπεριφορική εκπαίδευση συνδυαστικά με την φαρμακευτική θεραπεία δεν βελτιώνει το αποτέλεσμα των γυναικών με ακράτεια ούρων από έπειξη, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο Journal of Urology.
Όπως εξηγεί η Δρ Καθριν Μπουρτζιο από το Ιατρικό Κέντρο Βετεράνων του Μπίρμινγκχαμ στην Αλαμπάμα «η συμπεριφορική εκπαίδευση, δηλαδή η καταστολή της έπειξης, η εκπαίδευση των μυών της πυέλου και η αυτό-παρακολούθηση, είναι πολύ αποτελεσματική και συνήθως οι ασθενείς είναι πολύ ικανοποιημένοι. Αλλά γενικά δεν συνδυάζεται με την φαρμακευτική αγωγή.»
Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι επειδή οι δύο προσεγγίσεις μπορεί να χρησιμοποιούν διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης, μπορεί να έχουν επιπρόσθετες επιδράσεις, αλλά τελικά η μελέτη αποδεικνύει ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Όπως εξηγεί η ερευνήτρια όταν οι δυο θεραπείες ξεκίνησαν ταυτόχρονα δεν είχαν καλύτερα αποτελέσματα, συγκριτικά με την φαρμακευτική αγωγή μόνη της.
Η επιστημονική ομάδα με τυχαία επιλογή υπέβαλλε 64 γυναίκες σε ατομική θεραπεία με βραδείας αποδέσμευσης οξυβουτινίνη μόνο ή συνδυαστικά με συμπεριφορική θεραπεία.
Στις οκτώ εβδομάδες, η συχνότητα της ακράτειας ήταν μειωμένη κατά 88,5% στην ομάδα της μονοθεραπείας και 78,3% στην ομάδα της συνδυαστικής θεραπείας, διαφορά που δεν κρίνεται στατιστικά σημαντική.
Γενικά, το 91,5% της ομάδα που πήρε οξυβουτινίνη ολοκλήρωσε την μελέτη, συγκριτικά με το 78,3% της ομάδας συνδυαστικής θεραπείας, αλλά η επεξεργασία των δεδομένων από τα άτομα που ολοκλήρωσαν την έρευνα, δεν έδειξε σημαντικές διαφοροποιήσεις.
Δεδομένων των αποτελεσμάτων οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι κάθε θεραπευτικό σχήμα θα πρέπει να γίνεται ξεχωριστά και η συνδυαστική προσέγγιση να εφαρμόζεται σε επιλεγμένες ασθενείς.

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Τα αντιεπιληπτικά φάρμακα δεν αυξάνουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας

Βοστόνη: Ορισμένα αντιεπιληπτικά φάρμακα δεν αυξάνουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας στους πάσχοντες από επιληψία, αλλά διπλασιάζουν όμως τον κίνδυνο για τους πάσχοντες από κατάθλιψη.
Όπως αναφέρεται στο New England Journal of Medicine, ο Δρ Αλεχάνδρο Αράνα της Υπηρεσίας Φαρμακο-Επαγρύπνησης στην Σαραγόσα της Ισπανίας εντόπισε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία τα φάρμακα δεν καθιστούν πιθανότερη την αυτοκτονία για τους ασθενείς με επιληψία. Αλλά όσοι παίρνουν αντιεπιληπτικά φάρμακα για άλλες παθήσεις, διατρέχουν 65% υψηλότερο κίνδυνο αυτοχειρίας.
Το 2008 ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) είχε εκδώσει προειδοποίηση ότι τα φάρμακα κατά της επιληψίας μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας.
Στην ισπανική μελέτη ελέγχθηκαν 5 εκατομμύρια ασθενείς από τη Μ.Βρετανία που είχαν εξεταστεί το διάστημα Ιουλίου 1988-Μαρτίου 2008. Στα αρχεία περιλαμβάνονταν 8.212 απόπειρες αυτοκτονίας.
Η επεξεργασία των στοιχεία έδειξε ότι η θεραπεία με αντιεπιληπτικά φάρμακα δεν απονέμει επιπρόσθετο κίνδυνο επεισοδίων σχετικών με αυτοκτονία για τους πάσχοντες από επιληψία.
Ωστόσο παρατηρήθηκε ότι οι πάσχοντες από επιληψία, κατάθλιψη ή εναλλαγές διάθεσης που συνοδεύουν την διπολική διαταραχή και δεν έπαιρναν αντιεπιληπτικά φάρμακα είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες απόπειρας αυτοκτονίας ευθύς εξαρχής.
Η λήψη κάποιου φαρμάκου δεν αύξανε τον κίνδυνο αυτοκτονικού επεισοδίου για τους πάσχοντες από επιληψία και διπολική διαταραχή, ή για εκείνους που είχαν ταυτόχρονα επιληψία και κατάθλιψη.
Αρα η ισπανική μελέτη δεν επιβεβαιώνει τα ευρήματα πάνω στα οποία βασίστηκε η σύσταση του FDA.
Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύθηκε μελέτη, πάλι με δείγμα Βρετανούς ασθενείς που κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η απόπειρα αυτοκτονίας ή αυτοτραυματισμού εντοπίζεται σε ασθενείς με επιληψία που παίρνουν νεότερα φάρμακα που έχουν επίσης σχετιστεί με τον κίνδυνο κατάθλιψης.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο Neurology και αφορούσε 453 απόπειρες αυτοκτονίας ή περιστατικά αυτοτραυματισμού.

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Βρέθηκαν 95 γονίδια που επηρεάζουν την χοληστερίνη

gonidioΓια πρώτη φορά οι επιστήμονες έκαναν σημαντική πρόοδο στο να κατανοήσουν για ποιο λόγο μερικοί άνθρωποι γεννιούνται με ισχυρή προδιάθεση για καρδιοπάθεια, ενώ άλλοι τρώνε μεγάλες ποσότητες λιπαρών φαγητών, χωρίς να φαίνεται να κινδυνεύουν. Ο έλεγχος όλου του ανθρώπινου γενετικού κώδικα (DNA) από μια μεγάλη διεθνή ομάδα επιστημόνων από την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ασία αποκάλυψε 95 γονίδια (τα 59 για πρώτη φορά) που επηρεάζουν το επίπεδο της χοληστερίνης στο αίμα.
Η ανακάλυψη ρίχνει πλέον νέο -γενετικό - φως στον κίνδυνο που αντιμετωπίζουν αρκετοί άνθρωποι να εμφανίσουν καρδιαγγειακό πρόβλημα, την κυριότερη αιτία θανάτου στις ανεπτυγμένες χώρες. Μερικά γονίδια που ανακαλύφθηκαν, μπορεί να αποτελέσουν τη βάση για νέα φάρμακα, σύμφωνα με τους επιστήμονες.
Η κακή διατροφή, η έλλειψη σωματικής άσκησης, η κατάχρηση αλκοόλ, το κάπνισμα κ.α. παίζουν ρόλο στην αύξηση της χοληστερίνης στο αίμα, αλλά τώρα φαίνεται πως ο γενετικός παράγων παίζει επίσης σημαντικό ρόλο.
Η ανακάλυψη αναδεικνύει τη σημασία των γονιδίων και εξηγεί γιατί η ρύθμιση του επιπέδου της χοληστερίνης είναι ακόμα πιο πολύπλοκη υπόθεση από ό,τι θεωρούσαν οι επιστήμονες μέχρι τώρα. Η διεθνής μελέτη, που παρουσιάστηκε στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό και το BBC, εκτιμά ότι τα γονίδια που βρέθηκαν, ερμηνεύουν περίπου το ένα τέταρτο έως το ένα τρίτο της κληρονομικότητας, αναφορικά με τα επίπεδα της χοληστερίνης και των τριγλυκεριδίων.
Οι συνεργαζόμενοι περίπου 200 ερευνητές (μεταξύ αυτών και έλληνες επιστήμονες), υπό τον Σεκάρ Καθιρεσάν του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, «χαρτογράφησαν» το DNA περισσότερων από 100.000 ατόμων για να εντοπίσουν εκείνα τα γονίδια που επηρεάζουν τις διάφορες μορφές της χοληστερίνης, όπως την «καλή» (HDL), την «κακή» (LDL) και τα τριγλυκερίδια. Τα λιπίδια αυτά του αίματος είναι ζωτικά για τα κύτταρα, από την άλλη όμως μπορεί να φράξουν και να σκληρύνουν τις αρτηρίες, οδηγώντας σε έμφραγμα, εγκεφαλικό κ.α.
Οι γιατροί εδώ και καιρό γνωρίζουν ότι ορισμένοι άνθρωποι κληρονομούν υψηλά επίπεδα χοληστερίνης και τριγλυκεριδίων, ενώ άλλοι χαμηλά επίπεδα. Επίσης οι άνθρωποι διαφέρουν στο βαθμό που η τροφή τους αυξάνει (ή μειώνει) την χοληστερίνη. Από φαρμακευτικής πλευράς, τα γνωστότερα φάρμακα που ρίχνουν την χοληστερίνη, είναι οι στατίνες (όπως το Lipitor της Pfizer και το Crestor της AstraZeneca), που αποφέρουν δισεκατομμύρια κέρδη στις φαρμακοβιομηχανίες.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένας στους πέντε ανθρώπους (ποσοστό 20% περίπου) έχουν γενετική προδιάθεση για χαμηλή «κακή» χοληστερίνη, με συνέπεια να έχουν 40% μικρότερο κίνδυνο για έμφραγμα σε σχέση με τον μέσο όρο. Ομάδα ερευνητών, υπό τον καθηγητή Ντάνιελ Ρέιντερ της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα φάρμακο που θα μιμείται τη δράση του γονιδίου, το οποίο προσφέρει φυσική προστασία σε αυτά τα τυχερά άτομα.
Οι επιστήμονες αναγνώρισαν την ανάγκη, λόγω της πολυπλοκότητας της βιολογίας της χοληστερίνης, να κάνουν περαιτέρω έρευνες για να κατανοήσουν ακριβώς τι κάνει κάθε εμπλεκόμενο γονίδιο και πώς αυτά τα 95 γονίδια αλληλεπιδρούν. Ο βρετανός καθηγητής ιατρικής Πίτερ Γουάισμπεργκ έκανε λόγο για «το πρώτο βήμα σε ένα μακρύ δρόμο».

Διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ με ανάλυση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού


Σικάγο: Η εμφάνιση της νόσου Αλτσχάιμερ μπορεί να προβλεφθεί με ακρίβεια σχεδόν 100% αρκετά χρόνια πριν τα πρώτα σημάδια της, με την ανάλυση υγρών του νωτιαίου μυελού, σύμφωνα με μια νέα βελγική τεχνική, η οποία προσφέρει ελπίδες για την έγκαιρη διάγνωση της πάθησης που πλήττει τουλάχιστον 26 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Το επίτευγμα του Δρ Γκέερτ Ντε Μέγιερ του Πανεπιστημίου της Γάνδης στο Βέλγιο, παρουσιάστηκε στο Archives of Neurology.
Η βελγική μέθοδος μετρά το επίπεδο ορισμένων πρωτεϊνών στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό που περιβάλλει το νωτιαίο μυελό της σπονδυλικής στήλης. Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη για πρώτη φορά ενός αξιόπιστου τεστ διάγνωσης της πάθησης.
Οι ερευνητές συνέκριναν δεδομένα τριών ομάδων ατόμων, που ήταν υγιείς, είχαν μέτρα συμπτώματα νοητικής έκπτωσης (προβλήματα μνήμης κ.α.) ή είχαν νόσο Αλτσχάιμερ.
Με τον τρόπο αυτό, εντόπισαν μια συγκεκριμένη υπογραφή βιοχημικού δείκτη που είναι παρούσα σε άνω του 90% των περιπτώσεων της νόσου Αλτσχάιμερ, καθώς επίσης στο 72% όσων έχουν μέτρια νοητική υποβάθμιση και στο 36% όσων είναι υγιείς (οι τελευταίοι πιθανώς βρίσκονταν στα πρώτα στάδια εξέλιξης της νόσου).
Οι επιστήμονες κατάφεραν να διαγνώσουν έγκαιρα το 100% όσων ατόμων της δεύτερης ομάδας (με ορισμένα συμπτώματα) μέσα σε μια πενταετία θα εμφάνιζαν νόσο Αλτσχάιμερ.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι η νόσος Αλτσχάιμερ εξελίσσεται αθόρυβα και ότι μπορεί να περάσουν ακόμα και δέκα χρόνια πριν διαγνωστούν τα πρώτα συμπτώματά της. Όμως η νέα έρευνα προσφέρει ελπίδες ότι ίσως καταστεί δυνατή η έγκαιρη διάγνωσή της στο μέλλον.
Οι επιστήμονες αναζητούν αξιόπιστους διαγνωστικούς βιοχημικούς δείκτες από το τέλος της δεκαετίας του '90.
Ένα τεστ με βάση την βελγική μέθοδο φαίνεται ότι μπορεί να πληροί βασικά διαγνωστικά κριτήρια, όπως να είναι ακριβές σε ποσοστό άνω του 80%, να είναι απλό, σχετικά μη επεμβατικό και φθηνό.
Σήμερα, μόνο η εκ των υστέρων νεκροψία μπορεί να επιβεβαιώσει πέρα από κάθε αμφιβολία την ύπαρξη της νόσου Αλτσχάιμερ. Οι γιατροί, προς το παρόν, κάνουν διάγνωση της νόσου αποκλείοντας άλλες παθήσεις, όπως τα εγκεφαλικά ή οι όγκοι στο κεφάλι.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 37 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από άνοια, με το Αλτσχάιμερ να αποτελεί την αιτία για τα περισσότερα από αυτά τα περιστατικά.

Οδηγίες για τους επαγγελματίες υγείας σχετικά με την διάγνωση και αντιμετώπιση της λοίμωξης από τον ιό του Δυτικού Νείλου

Το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) εξέδωσε οδηγίες για τους επαγγελματίες υγείας, που θα τους βοηθήσουν στην έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της λοίμωξης από τον ιό του Δυτικού Νείλου.
Κύρια Σημεία
  • Ο ιός μεταδίδεται με το δήγμα μολυσμένου κοινού κουνουπιού και δεν μεταδίδεται από άτομο σε άτομο.
  • Περισσότερο από 80% των ατόμων που μολύνονται με τον ιό του Δυτικού Νείλου (ΔΝ) (West Nile virus-WNV) δεν εκδηλώνουν συμπτώματα και μόνο περίπου 20% εμφανίζουν ήπια αυτοπεριοριζόμενη νόσο που μοιάζει με γριπώδη συνδρομή. Λιγότερο από 1% των ατόμων που μολύνονται εμφανίζουν σοβαρή νόσο που προσβάλλει το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (εγκεφαλίτιδα/μηνιγγίτιδα).
  • Προς το παρόν δεν υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο για τον άνθρωπο, ούτε ειδική θεραπεία για τη λοίμωξη από τον ιό του ΔΝ.
  • Η διάγνωση σε κρούσματα σε ανθρώπους γίνεται προς το παρόν μόνο στο Κέντρο Αναφοράς Αιμορραγικών Πυρετών και Αρμποϊών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
  • Κριτήριο για την αποστολή δείγματος προς το εργαστήριο αναφοράς είναι η εμφάνιση εγκεφαλίτιδας/μηνιγγίτιδας χωρίς καθορισμένο αίτιο, ιδίως σε περιοχές όπου έχουν παρατηρηθεί επιβεβαιωμένα κρούσματα του ιού, λαμβάνοντας υπόψη ότι εγκεφαλίτιδα/μηνιγγίτιδα από τον ιό του ΔΝ εκδηλώνεται συνήθως σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας (>60 ετών).
  • Απαιτείται δήλωση στο ΚΕΕΛΠΝΟ των κρουσμάτων με θετική εργαστηριακή διάγνωση.
Ο Ιός του Δυτικού Νείλου
Ο ιός του Δυτικού Νείλου (ΔΝ) είναι RNA ιός και ανήκει στην οικογένεια των φλαβοϊών (flaviviridae). Συγγενεύει με τον ιό της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας, της εγκεφαλίτιδας του St. Louis και άλλους παρόμοιους ιούς που προκαλούν εγκεφαλίτιδες. Απομονώθηκε για πρώτη φορά στην επαρχία του ΔΝ στην Ουγκάντα το 1937, από όπου και πήρε το όνομά του.
Επιδημιολογία
Κρούσματα σε ζώα
Επιδημίες λοίμωξης από τον ιό του ΔΝ έχουν καταγραφεί σε πολλά είδη ζώων:
  • Aγρια πτηνά (κυρίως σε κοράκια και καρακάξες): τα πτηνά εμφανίζουν σημαντική θνητότητα από τη λοίμωξη, και οι θάνατοι πτηνών έχουν χρησιμοποιηθεί ως συστήματα έγκαιρης ανίχνευσης της κυκλοφορίας του ιού σε μία περιοχή
  • Aλογα: τα άλογα εμφανίζουν επίσης εγκεφαλίτιδα η οποία καταλήγει σε θάνατο περίπου στο 40% των περιπτώσεων. Τα άλογα όπως και ο άνθρωπος είναι περιστασιακοί ξενιστές του ιού, και δεν μεταδίδουν τον ιό.
  • Οικόσιτα ζώα (σκύλοι, γάτες): μολύνονται με τον ίδιο τρόπο όπως οι άνθρωποι μέσω του δήγματος μολυσμένου κοινού κουνουπιού. Είναι επίσης περιστασιακοί ξενιστές.
  • Aλλα άγρια θηλαστικά (σκίουροι, νυχτερίδες, λαγοί, κουνέλια) μολύνονται σε μικρότερη συχνότητα.
Κρούσματα σε Ανθρώπους
Επιδημίες σε ανθρώπους έχουν αναφερθεί στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη, την Αυστραλία και την Ασία. Στο Ισραήλ δηλώνονται ανθρώπινα κρούσματα κάθε χρόνο από το καλοκαίρι μέχρι το φθινόπωρο.
Το 1999 ο ιός ανιχνεύθηκε για πρώτη φορά στην Νέα Υόρκη και στη συνέχεια μεταδόθηκε σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ και στον Καναδά. Έκτοτε, χιλιάδες κρούσματα καταγράφονται κάθε χρόνο στη Β. Αμερική, όπου πλέον η νόσος θεωρείται ενδημική, ενώ από το 1999 έχουν καταγραφεί 1065 θάνατοι.
Στην Ευρώπη εκδηλώθηκε η πρώτη επιδημία το 1996 στη Ρουμανία, ενώ σποραδικά κρούσματα σε ανθρώπους έχουν καταγραφεί σε Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Τσεχία και Ουγγαρία. Συρροές κρουσμάτων λοίμωξης από τον ιό του ΔΝ με εκδηλώσεις εγκεφαλίτιδας εμφανίζονται στην Ευρώπη από το 2008, σε περιοχές της Ιταλίας, Ουγγαρίας και Ρουμανίας. Το 2010 πιθανά κρούσματα έχουν δηλωθεί μέχρι τώρα από την Πορτογαλία. Στην Ελλάδα οροεπιδημιολογικές μελέτες (δεκαετία 1980, 2007) έχουν αναδείξει την ύπαρξη αντισωμάτων κατά του ιού του ΔΝ σε περίπου 1% του υγιούς πληθυσμού από συγκεκριμένες περιοχές της Κεντρικής Μακεδονίας.
Πρωτεύοντες Τρόποι Μετάδοσης
  • Οι κύριοι ξενιστές του ιού είναι τα άγρια πτηνά και τα κουνούπια. Ο ιός προκαλεί ιαιμία στα πτηνά που διαρκεί για 1-4 ημέρες, μετά την οποία, αν το πτηνό επιβιώσει, αποκτά ανοσία.
  • Ο άνθρωπος μολύνεται κατά κύριο λόγο μέσω του δήγματος κυρίως από το κοινό κουνούπι (Culex spp.). Τα κουνούπια μολύνονται όταν τρέφονται από μολυσμένα πτηνά.
  • Δεν είναι ακριβώς γνωστό πώς ο ιός επιβιώνει τις ξηρές περιόδους και κατά τους χειμερινούς μήνες. Ένας από τους γνωστούς μηχανισμούς είναι η επιβίωση του ιού σε μολυσμένα θυληκά κουνούπια Culex, τα οποία πέφτουν σε χειμερία νάρκη.
  • Η λοίμωξη των ανθρώπων, των αλόγων και άλλων θηλαστικών δεν είναι συχνή και τα είδη αυτά δεν αναπτύσσουν υψηλά επίπεδα ιαιμίας. Για το λόγο αυτό ο ιός δεν μεταδίδεται περαιτέρω από αυτά.
  • Εκτός από την περίπτωση του τσιμπήματος από το κοινό κουνούπι, δεν έχει
  • αναφερθεί μετάδοση του ιού του ΔΝ από μολυσμένο ζώο στον άνθρωπο.
Aλλοι Τρόποι Μετάδοσης
Επιπλέον τρόποι μετάδοσης του ιού του ΔΝ έχουν επίσης περιγραφεί:
  • Μετάδοση μέσω μεταμοσχευθέντων οργάνων
  • Μετάδοση μέσω μετάγγισης μολυσμένου αίματος (μεμονωμένα περιστατικά)
  • Κάθετη μετάδοση από την μητέρα στο έμβρυο (μεμονωμένα περιστατικά)
  • Μετάδοση μέσω του θηλασμού (μεμονωμένα περιστατικά)
  • Επαγγελματική έκθεση σε εργαζόμενους σε Μικροβιολογικά Εργαστήρια (μεμονωμένα περιστατικά).
Κλινική Εικόνα και Αντιμετώπιση στον Aνθρωπο
Λοίμωξη από τον ιό του Δυτικού Νείλου
Η πλειοψηφία των ατόμων που μολύνονται με τον ιό του ΔΝ παραμένουν ασυμπτωματικοί. Το ποσοστό τους σύμφωνα με δεδομένα από επιδημίες στο Β. Ημισφαίριο ανέρχεται περίπου σε 80%.
Περίπου 20% των ατόμων που μολύνονται με τον ιό του ΔΝ εμφανίζουν την ήπια μορφή της νόσου, η οποία χαρακτηρίζεται συνήθως με τον όρο «Πυρετός του Δυτικού Νείλου».
Ο χρόνος επώασης της νόσου κυμαίνεται από 2-14 ημέρες, αν και μακρύτεροι χρόνοι επώασης έχουν αναφερθεί σε ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς.
Κλινικά συμπτώματα και σημεία λοίμωξης ήπιας μορφής από τον ιό ΔΝ
  • Πυρετός
  • Κεφαλαγία
  • Κακουχία
  • Κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα στον κορμό (λιγότερο συχνά)\
  • Διόγκωση λεμφαδένων (λιγότερο συχνά)
  • Οπισθοβοβλβικός πόνος (λιγότερο συχνά)
Λοίμωξη από ιό του Δυτικού Νείλου με επιπλοκές από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα (ΚΝΣ)
Όταν προσβάλλεται το ΚΝΣ, οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα εγκεφαλίτιδας ή/και άσηπτης μηνιγγίτιδας, με κλινική εικόνα παρόμοια με αυτή που προκαλείται από άλλους ιούς.
Η κεφαλαλγία είναι συχνό σύμπτωμα της ήπιας νόσου και δεν αποτελεί ειδικό εύρημα που υποδηλώνει τη συμμετοχή του ΚΝΣ.
60-75% των ασθενών που εμφανίζουν συμπτώματα από το ΚΝΣ εκδηλώνουν εγκεφαλίτιδα ή μηνιγγοεγκεφαλίτιδα, η οποία περιλαμβάνει διαταραχή του επιπέδου συνείδησης και εμφάνιση εστιακών νευρολογικών ευρημάτων.
25-35% των ασθενών που εμφανίζουν συμπτώματα από το ΚΝΣ εκδηλώνουν μηνιγγίτιδα χωρίς συνοδό εγκεφαλίτιδα.
Η μηνιγγίτιδα από τον ιό του ΔΝ εκδηλώνεται με πυρετό, κεφαλαλγία και μηνιγγισμό, καθώς και αυξημένα λευκοκύτταρα στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ).
Μπορεί να συνυπάρχει ήπια, συνήθως, διαταραχή του επιπέδου συνείδησης.
Η εγκεφαλίτιδα από τον ιό του ΔΝ είναι η σοβαρότερη μορφή επιπλοκής από το ΚΝΣ και εκδηλώνεται με πυρετό, κεφαλαλγία, διαταραχή του επιπέδου συνείδησης από λήθαργο έως κώμα. Μπορεί επίσης να συνοδεύεται από εστιακά νευρολογικά ευρήματα, όπως πάρεση περιφερικών νεύρων ή κρανιακών συζυγιών. Έχουν επίσης καταγραφεί τρόμος, διαταραχές της βάδισης και άλλες κινητικές διαταραχές.
Τέλος, έχει επίσης περιγραφεί χαλαρή παράλυση (εκδηλώσεις πολιομυελίτιδας) από τον ιό του ΔΝ, η οποία όμως εμφανίζεται πιο σπάνια από την εγκεφαλίτιδα και τη μηνιγγίτιδα. Το σύνδρομο αυτό εκδηλώνεται συνήθως με αιφνίδια ασύμμετρη χαλαρή πάρεση ή παράλυση των άκρων, χωρίς απώλεια της αισθητικότητας. Πόνος μπορεί να προηγηθεί της παράλυσης στα προσβεβλημένα άκρα, ενώ το σύνδρομο μπορεί να εμφανιστεί και χωρίς συνοδό πυρετό, κεφαλαλγία ή τα άλλα συχνά συμπτώματα της νόσου. Η συμμετοχή των αναπνευστικών μυών μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστική ανεπάρκεια.
Μακροχρόνιες διαταραχές μπορεί να παραμείνουν μετά την ανάρρωση από την οξεία φάση (τρόμος, χρόνια κόπωση, κατάθλιψη).
Κλινικά συμπτώματα και σημεία λοίμωξης από ιό του Δυτικού Νείλου με επιπλοκές από το ΚΝΣ
  • Πυρετός
  • Συμπτώματα από το γαστρεντερικό
  • Αταξία και εξωπυραμιδικά σημεία
  • Οπτική νευρίτιδα
  • Σπασμοί
  • Αδυναμία
  • Διαταραχές του επιπέδου συνείδησης
  • Μυελίτιδα και ριζίτιδα
  • Κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα σε τράχηλο, κορμό και άκρα (σπάνια)
  • Χαλαρή παράλυση
  • Μυοκαρδίτιδα, παγκρεατίτιδα και ηπατίτιδα έχουν επίσης περιγραφεί
Παράγοντες κινδύνου
Μέχρι στιγμής η ηλικία είναι ο μόνος παράγοντας κινδύνου που έχει συσχετιστεί με την εμφάνιση επιπλοκών από το ΚΝΣ. Από δεδομένα στις ΗΠΑ, η μέση ηλικία των ασθενών που εμφανίζουν εγκεφαλίτιδα κυμαίνεται μεταξύ 62-64 ετών, ενώ η μέση ηλικία θανάτου μεταξύ 78-80 ετών.
Εργαστηριακά ευρήματα σε σοβαρή νόσο

  • Περιφερική λευκοκυττάρωση, με αύξηση των λεμφοκυττάρων

  • Υπονατριαιμία, συνήθως στους ασθενείς με εγκεφαλίτιδα

  • ΕΝΥ: αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων, συνήθως λεμφοκυττάρωση, αυξημένη πρωτεΐνη, φυσιολογικές τιμές γλυκόζης.

  • Η αξονική τομογραφία δεν βοηθά στη διάγνωση, αλλά μπορεί να αποκλείσει άλλα αίτια μηνιγγοεγκεφαλίτιδας.

  • Η μαγνητική τομογραφία είναι συνήθως φυσιολογική, αλλά μπορεί να εμφανίσει σε μερικές περιπτώσεις αύξηση του σήματος των λεπτομηνίγγων ή αλλαγές στην εμφάνιση του παρεγχύματος.
Εργαστηριακή διάγνωση

  • Ορολογική εξέταση για την ανίχνευση ειδικών IgM και IgG αντισωμάτων στον ορό και στο ΕΝΥ. Η παρουσία αντισωμάτων IgM στο ΕΝΥ υποδηλώνει τη συμμετοχή του ΚΝΣ στη λοίμωξη, αφού αυτή η κατηγορία αντισωμάτων δεν περνά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό.
Σημαντική αύξηση του τίτλου ειδικών αντισωμάτων μεταξύ δειγμάτων ορού από την οξεία φάση και από τη φάση αποδρομής είναι επίσης διαγνωστική της οξείας λοίμωξης.
Ασθενείς που έχουν πιθανόν εμβολιαστεί στο αμέσως προηγούμενο χρονικό διάστημα με εμβόλια κατά άλλων φλαβοϊών (π.χ. κίτρινος πυρετός ή ιαπωνική εγκεφαλίτιδα) ή έχουν νοσήσει από αυτούς, μπορεί να εμφανίσουν ψευδώς θετικό αποτέλεσμα λόγω διασταυρούμενης ανοσολογικής απάντησης.

  • Αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (PCR): χρησιμοποιείται επίσης για την διάγνωση τη λοίμωξης, αλλά η χρησιμότητά της στη ανίχνευση γενετικού υλικού του ιού στον ορό περιορίζεται από τη βραχεία περίοδο ιαιμίας. Αντίθετα, σε 50% των ασθενών με συμμετοχή του ΚΝΣ επιτυγχάνεται η ανίχνευση γενετικού υλικού του ιού στο ΕΝΥ.

  • Καλλιέργεια του ιού: από αίμα, ΕΝΥ ή νεκροτομικό υλικό από τον εγκέφαλο ή από συμπαγή όργανα. Θεωρείται η εξέταση εκλογής, αλλά είναι σπάνια θετική. Νεκροτομικό υλικό μπορεί επίσης να εξεταστεί με τεχνικές ανοσοϊστοχημείας.
Δειγματοληψία και αποστολή δείγματος
Η διάγνωση του ιού στην Ελλάδα γίνεται προς το παρόν μόνο στο Εργαστήριο Αναφοράς Αρμποϊών στην παρακάτω διεύθυνση:
Aννα Παπά
Α' Εργαστήριο Μικροβιολογίας Ιατρική Σχολή
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
54124, Θεσσαλονίκη
Τηλ: 2310.999006/ 2310.999151
Κιν: 6945708450
Κριτήριο για την αποστολή δείγματος προς το εργαστήριο αναφοράς είναι η εμφάνιση εγκεφαλίτιδας/μηνιγγίτιδας χωρίς καθορισμένο αίτιο, ιδίως σε περιοχές όπου έχουν παρατηρηθεί επιβεβαιωμένα κρούσματα του ιού (βλ. Έκθεση Επιδημιολογικής Επιτήρησης), λαμβάνοντας υπόψη ότι εγκεφαλίτιδα/μηνιγγίτιδα από τον ιό του ΔΝ εκδηλώνεται συνήθως σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας (>60 ετών).
Για να διευκολυνθεί η διάγνωση, απαιτείται η αποστολή όλων των παρακάτω δειγμάτων:

  • ολικό αίμα (με EDTA)- ελάχιστη ποσότητα 1 ml

  • ορός (διαχωρισμένος μετά από φυγοκέντρηση)- ελάχιστη ποσότητα 1ml

  • ΕΝΥ (σε περίπτωση ΟΝΠ)- ελάχιστη ποσότητα 0,5ml
Τα δείγματα αποστέλλονται στο Εργαστήριο Αναφοράς κατόπιν συνεννόησης με το εργαστήριο.
Τα φιαλίδια μεταφοράς πρέπει να κλείνονται καλά με πώμα, ούτως ώστε να μην διαφύγει το υλικό κατά την μεταφορά του δείγματος.
Στη συνέχεια το φιαλίδιο τοποθετείται σε ειδικό δοχείο μεταφοράς (τριπλό κουτί) για βιολογικά δείγματα.
Σε όλα τα δείγματα τοποθετείται ετικέτα, όπου σημειώνονται τα στοιχεία του ασθενούς, η ημερομηνία λήψης του δείγματος και το Νοσοκομείο από το οποίο προέρχεται το δείγμα.
Τα δείγματα συνοδεύονται ΠΑΝΤΟΤΕ από το ειδικό «Συνοδευτικό δελτίο αποστολής κλινικού δείγματος» του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ (όχι τυλιγμένο γύρω από το δείγμα).
Αντιμετώπιση

  • Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τη λοίμωξη από τον ιό του ΔΝ.

  • Στις περιπτώσεις σοβαρής νόσου, η αντιμετώπιση συνίσταται κυρίως στην παροχή υποστηρικτικής θεραπείας με εισαγωγή στο νοσοκομείο, παροχή υγρών, υποστήριξη του αναπνευστικού και πρόληψη των δευτερογενών λοιμώξεων.

  • Κλινικές μελέτες για τη χρήση διαφόρων φαρμακευτικών παραγόντων (π.χ. α- ιντερφερόνης) βρίσκονται σε εξέλιξη.
Μέτρα Πρόληψης

  • Δεν υπάρχει προς το παρόν διαθέσιμο εμβόλιο κατά του ιού του ΔΝ για τον άνθρωπο.

  • Τα προληπτικά μέτρα στοχεύουν κυρίως στην ενημέρωση για την λήψη προσωπικών μέτρων προστασίας από τα κουνούπια και στη μείωση της έκθεσης στα κουνούπια.(Βλ. ΚΕΕΛΠΝΟ-Οδηγίες Προστασίας από τα Κουνούπια )
Προστασία Επαγγελματιών Υγείας

  • Η λοίμωξη από τον ιό του ΔΝ δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

  • Απαιτείται όμως, όπως πάντοτε η χρήση των βασικών μέτρων προφύλαξης.

  • Ο ιός του ΔΝ καταστρέφεται από το ηλιακό φως, τη θερμότητα και σε συνθήκες ξηρασίας. Δεν απαιτούνται ειδικά μέτρα για την απολύμανση και αποστείρωση των εργαλείων και του ιατρικού εξοπλισμού. Η απολύμανση και αποστείρωση τους θα πρέπει να γίνεται με τις συνήθεις διαδικασίες του νοσοκομείου και σύμφωνα με τις οδηγίες των κατασκευαστών.

  • Ο κίνδυνος μόλυνσης από το χειρισμό νεκρών σωμάτων ασθενών που απεβίωσαν από λοίμωξη ιού του ΔΝ θεωρείται πολύ μικρός. Ωστόσο, πρέπει να τηρούνται οι συνήθεις βασικές προφυλάξεις κατά το χειρισμό νεκρών σωμάτων.
Δήλωση Κρούσματος στο ΚΕΕΛΠΝΟ
Σε περίπτωση θετικής εργαστηριακής διάγνωσης λοίμωξης από τον ιό ΔΝ, σύμφωνα με τον ορισμό κρούσματος (βλ. Ορισμό κρούσματος), ο ιατρός/επαγγελματίας υγείας οφείλει να συμπληρώσει και αποστείλει με Φαξ το δελτίο δήλωσης ( βλ. Δελτίο Δήλωσης λοίμωξης από ιό του Δυτικού Νείλου ) στο:
Τμήμα Επιδημιολογικής Επιτήρησης και Παρέμβασης του ΚΕΕΛΠΝΟ τηλ: 210.8899.000, Φαξ: 210.8818868, 210.8842.011

Υπέρηχοι και μαγνητικά μικροσωματίδια αντιμετωπίζουν τους καρκινικούς εγκεφαλικούς όγκους


Χονγκ Κονγκ: Με τη χρήση υπερήχων και ισχυρών μαγνητών, ιατροί στην Ταϊβάν κατάφεραν να διοχετεύσουν αντικαρκινικά φάρμακα απευθείας σε εγκεφαλικούς όγκους ποντικιών και εργάζονται για την βελτίωση της τεχνικής ώστε να μπορέσουν κάποτε να την εφαρμόσουν και σε ανθρώπους.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο Proceedings of the National Academy of Sciences, ο Δρ Κουο-Τσεν Γουέι από το Νοσοκομείο «Τσανγκ Γκουνγκ» εξηγεί ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαχωρίζεται από την αιματική ροή από το φράγμα αίματος-εγκεφάλου, που τον προστατεύει από τις επιβλαβείς ουσίες που εμπεριέχονται στο αίμα. Αλλά αυτό σημαίνει ταυτόχρονα ότι είναι δύσκολη η διοχέτευση φαρμακευτικών ουσιών προς τον εγκέφαλο.
Ο ερευνητής προσπάθησε να ξεπεράσει το πρόβλημα με τη χρήση υψηλής εστίασης υπερήχων για να διακόψει προσωρινά το φράγμα αίματος-εγκεφάλου, ώστε τα μαγνητικά μικροσωματίδια που ήταν επικαλυμμένα με φαρμακευτικές ουσίες να φτάσουν στον εγκέφαλο.
Μόλις εισήλθαν στον εγκέφαλο, με ισχυρά μαγνητικά πεδία από συσκευή μαγνητικής απεικόνισης κατευθύνθηκαν προς τους όγκους.
Ο κύριος σκοπός της μεθόδου είναι η αύξηση της συγκέντρωσης των χημειοθεραπευτικών φαρμάκων στον εγκέφαλο.
Η τεμοζολομίδη, βασική δραστική ουσία που χρησιμοποιείται για την πιο κοινή μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, χορηγείται από το στόμα αλλά η ποσότητα που φτάνει στον εγκέφαλο ή στο σημείο του όγκου είναι τελικά πολύ μικρή.
Η ουσία διαπερνά το φράγμα αίματος-εγκεφάλου αλλά σε μικρές ποσότητες. Η συγκέντρωση είναι τόσο χαμηλή που τελικά οι όγκοι επανεμφανίζονται.
Τα αντικαρκινικά φάρμακα μπορούν επίσης να χορηγηθούν σε ενέσιμη μορφή, αλλά σε μεγάλες δόσεις, ώστε να διασφαλιστεί ότι η επαρκής ποσότητα θα φτάσει στις πάσχουσες περιοχές του εγκεφάλου. Οι ασθενείς επίσης μερικές φορές υποβάλλονται σε χειρουργική εκτομή του εγκεφαλικού όγκου.
Η απαίτηση για πιο αποτελεσματικές και λιγότερο επεμβατικές εγκεφαλικές αντικαρκινικές θεραπείες είναι μεγάλη, επειδή οι καρκινοπαθείς ζουν πλέον περισσότερο, κάτι που καθιστά την εξάπλωση των όγκων σε άλλα σημεία του εγκεφάλου, πιθανότερη.
Ο Ταϊβανός ερευνητής εφάρμοσε τους υπερήχους στον εγκέφαλο των ποντικιών αφού πρώτα τους είχε ενέσει τα μαγνητικά μικροσωματίδια.
Τα πειραματόζωα έζησαν περισσότερο από ομάδα ελέγχου που είχε υποβληθεί σε μονοθεραπεία με υπερήχους, μαγνητική στόχευση ή συμβατικές αντικαρκινικές αγωγές.
Η συνδυαστική θεραπευτική τεχνική αποδείχθηκε καλύτερη από τις μονοθεραπείες.
Ο ερευνητής ευελπιστεί η μέθοδός του κάποτε να μπορέσει να κατευθύνει τα φάρμακα στις σωστές περιοχές, μειώνοντας την έκθεση άλλων σημείων του σώματος στις δραστικές ουσίες, συντελώντας τελικά στη μείωση των παρενεργειών.

Κατανοώντας τα άτομα με νοητικές ή και κινητικές δυσκολίες

Συγγραφέας: specialeducation
Δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι που να είναι όμοιοι. Ακόμα και οι μονοζυγωτικοί δίδυμοι διαφέρουν σε πολλά, όπως στο πως αισθάνονται, στις προτιμήσεις και στις ικανότητες τους. Όλοι μας γνωρίζουμε ανθρώπους, που σε κάποια πράγματα τα καταφέρνουν καλύτερα από μας, ενώ άλλοι βρίσκουν δυσκολίες σε πράγματα που εμείς θεωρούμε εύκολα.
Οι άνθρωποι με νοητική υστέρηση δεν είναι όλοι ίδιοι. Διαφέρουν πολύ ο ένας από τον άλλο. Έχουν τις ίδιες ΑΝΑΓΚΕΣ, τα ίδια ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ και τα ίδια ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ με όλους τους άλλους ανθρώπους.
Παρόλα αυτά όμως έχουν την τάση να ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ πιο αργά από τους περισσότερους ανθρώπους και έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες σε ορισμένους τομείς, όπως π.χ. το να γίνουν κατανοητοί από τους άλλους, να μάθουν να διαβάζουν ή να γράφουν, να χρησιμοποιούν χρώματα ή να μαγειρεύουν.
Πολλοί άνθρωποι με νοητική υστέρηση είναι ικανοί να μάθουν αυτά και πολλά άλλα πράγματα εφόσον τους δοθεί ικανοποιητική υποστήριξη και εκπαίδευση.
Αιτίες νοητικής υστέρησης
Διάφορα γεγονότα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της κύησης, στον τοκετό ή αργότερα στην παιδική ηλικία μπορεί να προκαλέσουν νοητική υστέρηση. Για παράδειγμα, η φυσιολογική ανάπτυξη ενός μωρού ή ενός παιδιού μπορεί να επηρεαστούν από την ελλιπή διατροφή της μητέρας στη διάρκεια της κύησης, μία γενετική ανωμαλία, έλλειψη οξυγόνου στον τοκετό ή μηνιγγίτιδα στην παιδική ηλικία.
Σε πολλές περιπτώσεις, το αίτιο της νοητικής υστέρησης είναι άγνωστο και απλά περιγράφεται σαν ατύχημα κατά τον τοκετό.
Επίπτωση νοητικής υστέρησης
Περίπου 1% του πληθυσμού έχει νοητική υστέρηση. Ο βαθμός της νοητικής υστέρησης αναφέρεται στο σύνολο των νοητικών λειτουργιών και μετράται από διεθνώς καθορισμένα τεστ νοημοσύνης.
Τα άτομα με νοητική υστέρηση χωρίζονται σε 4 αδρές κατηγορίες σύμφωνα με τη βαρύτητα της αναπηρίας τους. Περίπου 3/4 όλων των ανθρώπων με νοητική υστέρηση έχουν ήπια (ελαφριά) νοητική υστέρηση.
Πολλοί άνθρωποι με ΕΛΑΦΡΑ νοητική υστέρηση δε φαίνεται ότι παρουσιάζουν νοητική υστέρηση, δεν λαμβάνουν υποστήριξη ή ειδική μεταχείριση και είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις της ζωής χωρίς πρόσθετη βοήθεια.
Οι άνθρωποι με ΜΕΤΡΙΑ, ΒΑΡΙΑ και ΒΑΘΙΑ υστέρηση θα χρειαστούν κάποια ειδική υποστήριξη και βοήθεια στους περισσότερους τομείς της ζωής τους.
Πώς μετριέται η νοητική υστέρηση
Παραδοσιακά, η διαπίστωση για το αν κάποιος έχει νοητική υστέρηση γίνεται με τη μέτρηση της νοημοσύνης του και με την εκτίμηση του κατά πόσο μπορεί να αντεπεξέλθει σε καθημερινές ασχολίες όπως το αν αυτοεξυπηρετείται, αν ψωνίζει, αν χρησιμοποιεί δημόσια συγκοινωνία και άλλα.
Πολλοί άνθρωποι με νοημοσύνη χαμηλότερη από το μέσο όρο, οι οποίοι έχουν δυσκολίες μάθησης, δεν θεωρούνται νοητικά υστερημένοι και ζουν απόλυτα ανεξάρτητα τη ζωή τους. Αλλοι όμως άνθρωποι με χαμηλότερο μέσο όρο νοημοσύνης και δυσκολίες στη μάθηση αναφέρονται «ως νοητικά υστερημένοι» επειδή εξαρτώνται από τη βοήθεια άλλων ανθρώπων στη βασική αυτοεξυπηρέτηση, όπως πλύσιμο, λούσιμο, ντύσιμο, φαγητό και άλλες καθημερινές δεξιότητες.
Για να θεωρηθεί ένα άτομο νοητικά υστερημένο πρέπει να πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις: χαμηλή νοημοσύνη, περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες και έναρξη αυτής της κατάστασης σε μικρή ηλικία (στην αρχή της ζωής).
Τα άτομα με νοητική υστέρηση μπορεί να έχουν πρόσθετα προβλήματα, όπως σωματική αναπηρία, προβλήματα όρασης ή ακοής.
Ποιο είναι το άτομο με εγκεφαλική παράλυση
Το άτομο με εγκεφαλική παράλυση παρουσιάζει διαταραχή στις κινητικές λειτουργίες του σώματος. Οφείλεται σε βλάβη ή ατελή ανάπτυξη κινητικών περιοχών του εγκεφάλου που ρυθμίζουν, ελέγχουν και συντονίζουν τις κινήσεις, εξασφαλίζοντας έτσι την ομαλή και αρμονική κινητικότητα.
Η εγκεφαλική παράλυση συνήθως εμφανίζεται στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Η βαρύτητα της κατάστασης διαφέρει από άτομο σε άτομο. Μερικοί έχουν πολύ ελαφρές κινητικές δυσκολίες και δεν παρουσιάζουν έκδηλη αναπηρία. Άλλοι όμως έχουν πολύ πιο σοβαρά κινητικά προβλήματα, στη βάδιση, στην ισορροπία, στην ομιλία, ενώ μερικοί γίνονται απόλυτα εξαρτημένοι.
Η εγκεφαλική βλάβη μπορεί να περιλαμβάνει και γειτονικές περιοχές, με αποτέλεσμα να συνυπάρχουν και άλλα προβλήματα, όπως ακοής και όρασης. Πολλά παιδιά με εγκεφαλική παράλυση έχουν δυσκολίες στη μάθηση, στην κατανόηση και στην έκφραση εννοιών, που τα εμποδίζουν να ωριμάσουν με κανονικό ρυθμό. Μερικές φορές μπορεί να θεωρηθούν νοητικά υστερημένα χωρίς να είναι.
Τα άτομα με εγκεφαλική παράλυση όμως έχουν συνήθως κανονική νοημοσύνη ή και υψηλότερη από το μέσο όρο. άτομα με πολύ βαριά κινητική αναπηρία έχουν συχνά καλά αναπτυγμένες νοητικές ικανότητες.
Μορφές εγκεφαλικής παράλυσης
Υπάρχουν τρεις κύριες μορφές εγκεφαλικής παράλυσης – η σπαστικού τύπου, η αθετωσικού και η αταξικού.
- Στη σπαστικότατα, το κύριο χαρακτηριστικό είναι η έντονη σύσπαση και η ελαττωμένη δύναμη ορισμένων μυών.
- Στην αθέτωση το κύριο χαρακτηριστικό είναι οι πολύ συχνές ακούσιες και ασυντόνιστες κινήσεις.
- Στην αταξία είναι η αστάθεια στο βάδισμα και η έλλειψη ισορροπίας του σώματος. προκαλείται η πάθηση
Η εγκεφαλική παράλυση δεν είναι ασθένεια – ούτε μεταδοτική ούτε κληρονομική πάθηση. Σπάνια εμφανίζονται δύο περιπτώσεις στην ίδια οικογένεια και για τη γέννηση ενός παιδιού με εγκεφαλική παράλυση δεν ευθύνονται οι γονείς του.
Τι φταίει;
Δεν είναι γνωστές όλες οι αιτίες. Ξέρουμε όμως πως η αναπηρία μπορεί να προκληθεί από ελαττωματική ανάπτυξη των κυττάρων του εγκεφάλου κατά την εγκυμοσύνη, από δύσκολο τοκετό που στερεί το νεογέννητο από οξυγόνο, από πυρηνικό ίκτερο, εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα, κακώσεις και άλλες αιτίες.
Πόσα άτομα με εγκεφαλική παράλυση υπάρχουν στην Ελλάδα
Σύμφωνα με στατιστικά δεδομένα, υπολογίζουμε πως στην Ελλάδα πρέπει να υπάρχουν 20.000 άτομα με εγκεφαλική παράλυση. Άλλα 400 γεννιούνται κάθε χρόνο, 8 κάθε εβδομάδα, τουλάχιστον 1 κάθε μέρα.
Πώς γίνεται η διάγνωση
Συνήθως η μητέρα είναι η πρώτη που αντιλαμβάνεται πως το μωρό της δε στηρίζει το κεφάλι του, πως δεν απλώνει το χέρι του να πιάσει ένα παιχνίδι, σαν τα άλλα παιδιά. Τα πρώτα ύποπτα συμπτώματα είναι η πολύ αργή ανάπτυξη του μυϊκού ελέγχου και του συντονισμού των κινήσεων του παιδιού.
Υπάρχουν όμως και συμπτώματα λιγότερο ευκρινή. Γι’ αυτό χρειάζεται μία έγκαιρη και ακριβής διάγνωση από παιδίατρο ή νευρολόγο. Η έγκαιρη διάγνωση αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες αποκατάστασης.
Τι είδους θεραπεία εφαρμόζεται σήμερα
Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος είναι απαραίτητη η συνεργασία πολλών ειδικοτήτων. Ειδικά εκπαιδευμένοι φυσικοθεραπευτές, εργασιοθεραπευτές και θεραπευτές λόγου συνεργάζονται με παιδίατρους, νευρολόγους, ορθοπεδικούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και εκπαιδευτικούς για να βοηθήσουν το παιδί με εγκεφαλική παράλυση να αξιοποιήσει όλες του τις δυνατότητες.
Απλοί κανόνες προσέγγισης ατόμων με νοητική υστέρηση
ΝΑ ΕΙΣΤΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΑΣ
Αντιδράτε με το συνήθη τρόπο, συστηθείτε, ρωτήστε το όνομα του και χρησιμοποιείστε το κατά τη συνομιλία σας μαζί του.
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΣ
Μιλήστε στο άτομο για τον εαυτό σας και τη δουλειά σας. Μη ρωτάτε συνέχεια και μη φοβάστε τη σιωπή. Είναι ευκολότερο να μιλάτε με κάποιον, όταν ασχολείστε και οι δύο με την ίδια δραστηριότητα.
ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΙ ΣΑΣ ΛΕΕΙ
Ζητείστε να επαναλάβει αυτό που είπε, να το πει με άλλο τρόπο, να σας δείξει σε τί αναφέρεται, να ζητήσει τη βοήθεια κάποιου φίλου/φίλη της. Μπορείτε ακόμη να κάνετε μία υπόθεση και μετά να ελέγξετε αν είναι σωστή. Είναι σημαντικό να προσπαθείτε να καταλάβετε τι εννοεί. Σύντομα θα αρχίσετε να συνηθίζετε και να καταλαβαίνετε τον τρόπο ομιλίας του. Αυτό που απαιτείται είναι απλώς λίγη παραπάνω συγκέντρωση στην αρχή.
ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΑΠΛΗ ΓΛΩΣΣΑ
Ένα άτομο με νοητική υστέρηση δεν έχει το ίδιο πλούσιο λεξιλόγιο με σας. Χρησιμοποιείστε το ίδιο επίπεδο λέξεων και εκφράσεων με το δικό του.
ΜΗΝ ΕΚΠΛΗΣΣΕΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟ ΤΟΥ
Πολλοί άνθρωποι με νοητική υστέρηση δρουν αυθόρμητα, δείχνουν τα συναισθήματα τους πιο άμεσα και πιο γρήγορα από τους άλλους.
Η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι ασυνήθιστη κάποιες φορές, μπορεί να ακούγονται υπερβολικά φιλικοί, να στέκονται πολύ κοντά, να κρατούν το χέρι σας ή να μιλούν υπερβολικά δυνατά. Αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως δεν έχουν πείρα στην επαφή ή δεν γνωρίζουν τους «κοινωνικούς κανόνες» που ισχύουν για όλους μας. Είναι σημαντικό να είστε ο εαυτός σας σε τέτοιες περιπτώσεις. π.χ. εάν αισθάνεστε άβολα όταν σας αγκαλιάζουν, απομακρυνθείτε ευγενικά, απαλά αλλά και σταθερά έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα.
Θετικά χαρακτηριστικά ατόμων με αναπηρίες
- Έμφαση στην ανάπτυξη του συναισθήματος
- Αυθορμητισμός στην εκδήλωση
- Ανταπόκριση στα συναισθήματα των άλλων και όχι στην κοινωνική τους θέση ή ρόλο.
- Αναγνώριση και ανταπόκριση της θετικής συμπεριφοράς των άλλων
- Γνήσιο ενδιαφέρον για το κοινό καλό
- Αγάπη όχι «υπό όρους»
- Δείχνουν εμπιστοσύνη στους άλλους και όταν ακόμη εκείνοι τους έχουν απογοητεύσει
- Δε δείχνουν ενδιαφέρον για χρήματα ή άλλα υλικά αγαθά
- Προκαλούν θετικά συναισθήματα στους άλλους (αλληλοβοήθεια, πραότητα κ.ά)
- Είναι ικανοί να χαίρονται με μικρά πράγματα
- Είναι ειλικρινείς
- Δε βαριούνται με στερεότυπες δουλειές ρουτίνας

Πνευμονική Εμβολή

Συγγραφέας: Μαρία Δαλαμάγκα
Ανάλογα με τη φύση του εμβόλου διακρίνεται σε : εμβολή από θρόμβο , αέρα , λιπώδης εμβολή , και εμβολή από αμνιακό υγρό.
Αποτελεί τη 2η αιτία αιφνιδίου θανάτου για όλες τις ηλικίες .Η θνητότητα ανέρχεται σε 17%.Το 10 -13% αναφέρεται σε ασθενείς που είναι κλινήρεις για περισσότερο από μια εβδομάδα και 20-26% σε ασθενείς με πνευμονική νόσο που είναι κλινήρεις περισσότερο από 3 ημέρες .Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας η θνησιμότητα ανέρχεται σε 27%.
Οι παράγοντες ανάπτυξης θρομβοεμβόλων είναι : 1) η στάση 2) η ενεργοποίηση του πηκτικού μηχανισμού και 3) η αγγειακή καταστροφή.
Τα αίτια είναι : ιδιοπαθείς 40% , συνεπεία χειρουργικής επέμβασης 43% , καρδιολογικής νόσου 12% , νεοπλάσματος 4% και συστηματικής νόσου 1%.
Στο 90% των ασθενών προκύπτει από θρόμβους στο εν τω βάθει φλεβικό δίκτυο των κάτω άκρων .Λιγότερο συχνές πηγές : το εν τω βάθει φλεβικό δίκτυο της πυέλου, οι νεφρικές φλέβες , οι μασχαλιαίες και η κάτω κοίλη φλέβα.
Τα κλινικά συμπτώματα περιλαμβάνουν: δύσπνοια, ταχύπνοια , κυάνωση , οξύ θωρακικό άλγος , βήχας , αιμόπτυση, διάταση των φλεβών του τραχήλου , υπόταση , ολιγουρία , ταχυκαρδία και διανοητική σύγχυση.
Η διάγνωση και η αντιμετώπιση παραμένει δύσκολη .Βασίζεται στη εκτίμηση των πιθανοτήτων περισσότερο από ότι σε κάποια συγκεκριμένη διαγνωστική μέθοδο. Οδηγά σημεία είναι το ιστορικό , η κλινική εξέταση , η ακτινογραφία θώρακος, το ηλεκτροκαρδιογράφημα και η μαγνητική τομογραφία .Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει : αντιπηκτική αγωγή , θρομβόλυση , τοποθέτηση ειδικού φίλτρου στη κάτω κοίλη φλέβα και σπάνια εμβολεκτομή .

ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ

Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Καλύβας
Ο ασθενής που πάσχει από δυσκοιλιότητα είτε αυτή είναι αιτία χρόνιου πυελικού άλγους είτε είναι ένα βασανιστικό σύμπτωμα για τον ασθενή στο Κέντρο του Χρόνιου Πυελικού Άλγους  μπορεί να αντιμετωπισθεί με υπευθυνότητα και με τις αρχές της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης.
Σαφής ορισμός της δυσκοιλιότητας δεν υπάρχει, αλλά  έχει να κάνει με την συχνότητα των κενώσεων και την σύσταση των κοπράνων. Γενικά όμως ένα άτομο που πάσχει από δυσκοιλιότητα μπορεί να την εμφανίσει με έναν από τους παρακάτω τρόπους:
  • Ελαττωμένη συχνότητα των εντερικών κενώσεων
  • Ξηρά και σκληρά κόπρανα
  • Έντονη προσπάθεια στην τουαλέτα
  • Ατελής κένωση
  • Αίσθημα φουσκώματος ή τάσης στην κοιλιά
Τα παραπάνω συμπτώματα οδηγούν συνήθως σε επιπρόσθετα προβλήματα, όπως:
  • Ναυτίας και εμέτου
  • Αίσθημα κόπωσης και νωθρότητας
  • Απώλειας όρεξης
  • Αίσθημα κατάθλιψης
Υπάρχει αποδεδειγμένη σχέση μεταξύ δυσλειτουργίας του ουροποιογεννητικού συστήματος στους άνδρες και στις γυναίκες, και της δυσκοιλιότητας.
Πολλές παθήσεις που προκαλούν πυελικό άλγος, τα συμπτώματα τους δημιουργούνται η επιδεινώνονται από την ύπαρξη της δυσκοιλιότητας.
Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε τις ουρολοιμώξεις, την δυσλειτουργική ούρηση,την κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση και την νευρογενή κύστη.
Η διάγνωση της δυσκοιλιότητας γίνεται μετά από τη λεπτομερή λήψη ιστορικού, αλλά η αιτία ανευρίσκεται μετά από ειδικευμένες ακτινολογικές η άλλες εξετάσεις.
Το Κέντρο διαθέτει ειδικά μηχανήματα η χρήση των οποίων μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα, όπως: Η μανομετρία του ορθού (Anorectal Manometry), με την οποία μπορούμε να μετρήσουμε τις πιέσεις στο τελικό τμήμα του εντέρου και το κατά πόσο ο σφικτήρας του πρωκτού λειτουργεί με τρόπο, που να επιτρέπει την ομαλή αφόδευση.
Η ηλεκτρομυογραφία του σφικτήρα του πρωκτού μπορεί να ανιχνεύσει παθολογικά ηλεκτρικά δυναμικά αυτού κατά την διάρκεια της αφόδευσης, βοηθώντας μας στη διάγνωση και θεραπεία της δυσκοιλιότητας. Η θεραπεία της δυσκοιλιότητας που προσφέρεται στο Κέντρο περιλαμβάνει οδηγίες για την δίαιτα και του τρόπου ζωής του ασθενούς, την φαρμακευτική αγωγή, την βιοανάδραση , και τέλος τη χειρουργική θεραπεία ειδικών μορφών δυσκοιλιότητας.
Σε δύσκολες περιπτώσεις  έχουμε εξασφαλίσει την συνεργασία εξειδικευμένων στο θέμα ιατρών, Γαστρεντερολόγου και Γενικού Χειρουργού.

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Μετά τη σεξουαλική κακοποίηση.....

Πολλά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης περιμένουν από άλλα άτομα να ξεκινήσουν τη σεξουαλική επαφή ή ακόμα και να κάνουν την πρώτη κίνηση για ραντεβού. Υπάρχει μέσα τους ο φόβος να ξεκινήσουν την σεξουαλική επαφή ή ακόμα και επαφή που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σεξουαλική. Υπάρχουν πολλές αιτίες γι' αυτό. Θα πρέπει να βρεις τις δικές σου. Κάποιες συνηθισμένες αιτίες είναι: Ο φόβος να συμπεριφερθεί ο σύντροφος όπως ακριβώς και το άτομο που σε κακοποίησε, ο φόβος ότι η σεξουαλική επαφή θα σου θυμίσει την κακοποίηση, ο φόβος της απόρριψης ή της μη αποδοτικότητας, ο φόβος ότι θα αποκαλυφθείς ή θα γίνεις το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Τέλος, ο φόβος να μην ελκύεις πλέον σεξουαλικά ή αισθηματικά.
Το να μπορέσεις να καταλάβεις την αιτία που σε απωθεί από τη σεξουαλική επαφή είναι το πρώτο βήμα για να μπορέσεις να μειώσεις το φόβο. Δούλεψε επάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα. Για παράδειγμα, βρες τρόπους για να αισθάνεσαι καλύτερα με τον εαυτό σου, το σώμα σου, τη σεξουαλικότητά σου και τη γοητεία σου. Μπορεί να θέλεις να θέσεις μικρούς στόχους, όπως το να ζητήσεις σε κάποιον να πάτε μαζί στο σινεμά χωρίς να αφήνεις περιθώρια για sex . Θα μπορούσες να αρχίσεις να αγγίζεις τα άτομα δίπλα σου κατά τη διάρκεια μίας συζήτησης, αν όχι τα άτομα που σε ελκύουν ξεκίνησε από υπόλοιπα άτομα στην παρέα για αρχή. Γιατί όχι, λίγο αργότερα να ζητήσεις από κάποιον να βγείτε ή ακόμα και να κάνετε sex ; Αν εμπιστεύεσαι κάποιο άτομο μπορείς να μοιραστείς τους προβληματισμούς σου.
Πολλά θύματα αισθάνονται ότι πρέπει να ενδώσουν σε κάθε τι σεξουαλικό ζητάει ο σύντροφος τους, χωρίς να δίνουν σημασία στη δική τους σεξουαλική απόλαυση. Λάθος. Το sex αφορά δύο πρόσωπα και όχι ένα. Έχεις και εσύ τα ίδια δικαιώματα κατά τη διάρκεια του sex . Μπορείς να μιλήσεις στον σύντροφο σου για τις ανάγκες σου, αρχίζοντας από άλλους τομείς της ζωής σου(π.χ. θέλεις περισσότερο χρόνο με την παρέα σου) και καταλήγοντας στις σεξουαλικές σου ανάγκες. Για να απολαύσεις το sex πρέπει να ξέρεις τι πραγματικά θέλεις και τι σε διεγείρει. Μόνο εσύ μπορείς να ξέρεις τι είναι καλό για εσένα.
Πολλά θύματα πρέπει να ξεπεράσουν το αίσθημα ντροπής και ενοχής για τη σεξουαλικότητα σου ώστε να μπορέσουν να νιώσουν άνετα όταν προβάλλουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες και επιθυμίες. Τα περισσότερα θύματα έχουν μάθει να κάνουν το αντίθετο, δηλαδή να σιωπούν, να υπομένουν και να ικανοποιούν τα άλλα πρόσωπα χωρίς να αναρωτιούνται για τις δικές τους ανάγκες.
Μάθε πώς να ικανοποιείς τα δικά σου αισθήματα ανακαλύπτοντας τι απολαμβάνεις, μιλώντας με τον σύντροφο σου, αρχίζοντας να ζητάς πράγματα που αφορούν τη ζωή σου γενικά και καταλήγοντας στη σεξουαλική σου ζωή. Κάποιοι βρίσκουν πιο εύκολο το να βασιστούν αποκλειστικά στον σύντροφο τους, ικανοποιώντας κάθε τους επιθυμία, παρά στους εαυτούς τους. Αποφεύγουν να παίρνουν τον έλεγχο στις καταστάσεις, ίσως από ένα αίσθημα ενοχής και έλλειψης αυτοπεποίθησης που έχουν καλλιεργήσει. Βρες τι είναι καλύτερο για εσένα και πάλεψε για να το κατακτήσεις.
Το κλειδί για να αισθανθείς τη σεξουαλικότητα σου είναι να διαχωρίσεις τη σεξουαλικότητα από την κακοποίηση και να δημιουργήσεις μία νέα, ασφαλή και διασκεδαστική εμπειρία ως σεξουαλικό ον που είσαι. Δεν χρειάζεσαι έναν σύντροφο για να το κάνει αυτό, παρόλο που στο τέλος μπορεί να θέλεις να συμπεριλάβεις κάποιον στη σεξουαλική σου πορεία. Μην απογοητεύεσαι στην πορεία. Κάθε προσπάθεια έχει τις δυσκολίες και τα εμπόδια της, μην εγκαταλείπεις. Με υπομονή και συμπάθεια για τον εαυτό σου η προσπάθεια σου θα έχει σίγουρα αποτελέσματα.

Αντισύλληψη

Θα πρέπει να ξέρετε ότι καμία αντισυλληπτική μέθοδος δεν είναι 100% αποτελεσματική. Ούτε ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη αντισυλληπτική μέθοδος η οποία είναι η καλύτερη. Το ποια μέθοδο θα χρησιμοποιήσετε εξαρτάται από τη χρονική στιγμή, την ηλικία, τον σύντροφο, τον οργανισμό σας. Αυτό που ενδιαφέρει σε σχέση με τα αντισυλληπτικά και προφυλακτικά είναι κατά πόσο προσφέρουν σιγουριά για την αντισύλληψη και τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες. Στον παρακάτω πίνακα μπορείτε να δείτε τα ποσοστά επιτυχίας για κάθε ξεχωριστή μέθοδο.
 
Μέθοδος
Ποσοστό αποτυχίας
Προστασία από Σεξουαλικά Μετ. Ασθένειες
Αντισυλληπτικά χάπια που λαμβάνονται από το στόμα
02-05%
Όχι
Προφυλακτικό
2-10 % (ανάλογα με το αν γίνεται σωστή ή όχι χρήση)
Ναι (προτιμότερο να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με σπερματοκτόνο)
Προφυλακτικό και σπερματοκτόνο
1-3%
Ναι
Διάφραγμα και σπερματοκτόνο
2-10%
Μερική
Τραχηλική κάψουλα
2-13%
Μερική
Τράβηγμα του συντρόφου πριν την εκσπερμάτωση
16-23%
Όχι
Ανίχνευση των γόνιμων ημερών
2-24%
Όχι

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

ΛΙΠΩΔΗΣ ΕΚΦΥΛΙΣΗ ΗΠΑΤΟΣ Η ΛΙΠΩΔΕΣ ΗΠΑΡ

Συγγραφέας: Αναστάσιος Ρούσσος
Η λιπώδης εκφύλιση του ήπατος ή ηπατικη στεάτωση όπως είναι ο επιστημονικος ορισμός της ορίζεται ως η κατάσταση εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση λίπους εντός των κυττάρων του ήπατος
Τα αίτια της ηπατικης στεάτωσης είναι τα ακόλουθα
Αλκοολ. Η συστηματικη κατανάλωση αλκοολ αποτελεί ένα από τα συνηθέστερα αίτια εναπόθεσης λίπους στο ήπαρ. Πρακτικά όλοι οι ασθενείς οι οποίοι αναφέρουν μακροχρόνια κατανάλωση αλκοόλ εμφανίζουν ηπατική στεάτωση.
Φάρμακα. Η κορτιζόνη, τα συνθετικά οιστρογόνα, τα αντισυλληπτικά, η αμιοδαρόνη (Αngoron), η ταμοξιφαίνη και οι τετρακυκλίνες όταν καταναλώνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσουν ηπατική στεάτωση.
Σακχαρώδης διαβήτης Οι πιθανότητες για εναπόθεση λίπους στο ήπαρ αυξάνονται σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ο σακχαρώδης διαβήτης παραμένει αρρύθμιστος
Παχυσαρκία. Για την ηπατική στεάτωση ενοχοποιείται κυρίως η κεντρικού τύπου παχυσαρκία η οποία χαρακτηρίζεται από αυξημένη εναπόθεση λίπους στην κοιλιακή χώρα
Απότομη απώλεια βάρους. Οι εξαντλητικές δίαιτες οι οποίες οδηγούν σε ταχεία απώλεια σωματικού βάρους μπορεί να προκαλέσουν και εναπόθεση λίπους στο ήπαρ
Σπάνια αίτια. Μία σειρά από σπάνια νοσήματα οπως είναι η ηπατίτιδα C, η νόσος του Crohn, η ελκώδης κολίτιδα, η νόσος του Wilson, η αβιταλιποπρωτειναιμία και τέλος η μακροχρόνια παρεντερική διατροφή θεωρούνται επίσης αίτια ηπατικής στεάτωσης.
Η λιπώδης εκφύλιση του ήπατος κατά κανόνα είναι ασυμπτωματική. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει ένα αίσθημα βάρους στο δεξιο πλάγιο της κοιλιακής χώρας
Ο εργαστηριακός έλεγχος μπορεί να μην παρουσιάζει παθολογικά ευρήματα. Συχνά όμως μπορεί να υπάρχει μια αύξηση των τρανσαμινασών. Η λιπώδης εκφύλιση του ήπατος αποτελεί το συχνότερο αίτιο αύξησης των τρανσαμινασών σε προσυμπτωματικο εργαστηριακό έλεγχο (check-up). Η διάγνωση συνήθως τίθεται με το υπερηχογράφημα ήπατος, εξέταση στην οποία παρατηρείται διάχυτη αύξηση της ηχογένειας του ήπατος
Η αποψη η οποία επικρατούσε εδώ και πολλά χρόνια ήταν ότι η
λιπώδης εκφύλιση του ήπατος αποτελούσε μία αθώα κατάσταση για την οποία δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη αντιμετώπιση. Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Συγκεκριμένα, πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η λιπώδης εκφύλιση του ήπατος μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να προκαλέσει χρόνια ηπατική βλάβη ή ακόμα και κίρρωση του ήπατος. Οι παράγοντες εκείνοι οι οποίοι αυξάνουν την πιθανότητα χρόνια ηπατικής βλάβης σε ασθενείς με λιπώδη εκφύλιση του ήπατος είναι η προχωρημένη ηλικία, η παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης και τα αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων στο αίμα.
Σε κάθε περίπτωση κατά την οποία τίθεται η διάγνωση της λιπώδους εκφύλισης του ήπατος, ή λιπώδους ήπατος, ή λίπους στο συκώτι ο ασθενής πρέπει να απευθύνεται σε ειδικό ηπατολόγο ο οποίος και θα καθορίζει τις περαιτέρω εξετάσεις οι οποίες πρέπει να γίνουν για την εκτίμηση της βαρύτητας της ηπατικής βλάβης. Στη συνέχεια ο ασθενής πρέπει να παρακολουθείται σε τακτά χρονικά διαστήματα για την εκτίμηση της εξέλιξης της νόσου και πιθανής θεραπευτικής παρέμβασης

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Ονυχομυκητίαση

Συγγραφέας: Νικόλαος Αθανασάκης
Τα κλασικά συμπτώματα της ονυχομυκητίασης είναι η υπερκεράτωση του υπονυχίου, η αλλοίωση του χρωμάτων των νυχιών και η καταστροφή αυτών. Τα δερματόφυτα, τα οποία σχετίζονται με τους μύκητες του γένους Trichophyton, Epidermophyton, Microsporum και Candida είναι οι πλέον συχνοί τύποι των μυκήτων της ονυχομυκητίασης και ευθύνονται για το 90% των λοιμώξεων των ονυχιών του ποδιού.
Σήμερα, υπάρχουν δύο διαφορετικοί τύποι φαρμακευτικών αγωγών για την αντιμετώπιση της ονυχομυκητίασης, οι τοπικές θεραπείες (π.χ. λάκες) και από του στόματος θεραπείες (π.χ. χάπια). Η θεραπεία εξαρτάται από την βαρύτητα της λοίμωξης και μπορεί να είναι μόνο τοπική, εάν η μήτρα του νυχιού δεν είναι προσβεβλημένη, ή συνδυασμός τοπικής και από του στόματος θεραπεία εάν η μήτρα του νυχιού είναι προσβεβλημένη.
Οι ακόλουθες συμβουλές μπορούν να βοηθήσουν:
• Μη χρησιμοποιείτε το ίδιο ψαλίδι και λίμα για τα υγιή και για τα μολυσμένα νύχια για να μη μεταφέρετε τα μικρόβια από τα μολυσμένα στα υγιή νύχια και δάκτυλα. Εάν πηγαίνετε σε επαγγελματίες για τη φροντίδα των νυχιών σας είναι καλό να παίρνετε τα δικά σας ψαλίδια και λίμες
• Σε περίπτωση που πρέπει να εργάζεστε σε υγρό περιβάλλον (πλύσιμο πιάτων, σφουγγάρισμα πατώματος), είναι προτιμότερο να φοράτε αδιάβροχα γάντια.
• Να φοράτε κάλτσες που είναι 100% βαμβακερές. Να αλλάζετε κάλτσες όταν νιώθετε ότι έχουν βραχεί από τον ιδρώτα ή εάν νιώθετε υγρασία στα πόδια. Να αλλάζετε καθημερινά κάλτσες. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν πούδρα εναντίον των μυκήτων μέσα στις κάλτσες που βοηθούν να μένουν τα πόδια στεγνά
• Να φοράτε παπούτσια που να έχουν αρκετό χώρο μπροστά, για τα δάκτυλα. Να αποφεύγετε τα παπούτσια με στενό μυτερό μπροστινό μέρος, που μπορεί να πιέζει τα δάκτυλα το ένα πάνω στο άλλο
• Αποφεύγετε να περπατάτε με γυμνά πόδια σε κοινούς δημόσιους χώρους όπως για παράδειγμα σε αποδυτήρια και πισίνες.

Ενδομητρίωση


Τι είναι η ενδομητρίωση;
Το εσωτερικό της μήτρας, που λέγεται ενδομήτριο, αποτελείται από κύτταρα που σε φυσιολογικές συνθήκες υπάρχουν μόνο μέσα στην κοιλότητα της μήτρας. Αν όμως με κάποιο τρόπο, και κυρίως μέσω των σαλπίγγων, τα κύτταρα του ενδομητρίου μεταφερθούν έξω από την κοιλότητα της μήτρας, τότε μπορεί να προσκολληθούν σε άλλα όργανα της κοιλιάς, να αναπτυχθούν και να εξελιχθούν στην ενδομητρίωση.
Πως προκαλείται;
Οι γυναίκες που εμφανίζουν ενδομητρίωση ενδεχομένως να έχουν κάποια γενετική προδιάθεση, καθώς, σύμφωνα με έρευνες, όσες γυναίκες έχουν συγγενείς πρώτου βαθμού με ενδομητρίωση παρουσιάζουν 7 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν τη νόσο κατά τη διάρκεια της ζωής τους σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό. Πέρα όμως από τη γενετική προδιάθεση άλλοι μηχανισμοί πρόκλησης της νόσου είναι:
α) Η παλίνδρομη έμμηνος ρήση, που αποτελεί και βασικό μηχανισμό πρόκλησης ενδομητρίωσης. Κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης στις περισσότερες γυναίκες κάποια ποσότητα από το αίμα της περιόδου μαζί με κύτταρα ενδομητρίου μεταφέρεται μέσω των σαλπίγγων στην περιοχή της κοιλιάς. Σε φυσιολογικές συνθήκες τα κύτταρα αυτά καταστρέφονται, αν όμως παραμείνουν δημιουργείται ενδομητρίωση.
β) Η διαφοροποίηση εμβρυϊκών κυττάρων, τα οποία φυσιολογικά υπάρχουν στην περιτοναϊκή κοιλότητα, σε κύτταρα του ενδομητρίου.
γ) Η μεταφορά κυττάρων από το ενδομήτριο σε άλλα απομακρυσμένα όργανα μέσω των αιμοφόρων αγγείων και των λεμφαγγείων.
Ενδοπυελική ή εξωπυελική
Η κοιλότητα της πυέλου, δηλαδή η περιοχή των γεννητικών οργάνων, αποτελεί την πιο συχνή περιοχή εμφάνισης της ενδομητρίωσης. Όμως, η νόσος εμφανίζεται και σε πολλές άλλες περιοχές της περιτοναϊκής (το εσωτερικό της κοιλιάς) και της θωρακικής κοιλότητας. Αυτό συμβαίνει όταν τα κύτταρα του ενδομητρίου μεταφέρονται μέσω των αγγείων σε οποιοδήποτε άλλο όργανο του σώματος. Ανάλογα με την περιοχή που εντοπίζεται, η ενδομητρίωση χαρακτηρίζεται ενδοπυελική ή εξωπυελική.
3 Ενδοπυελική: Περιλαμβάνει όλες τις αλλοιώσεις που αφορούν τα αναπαραγωγικά όργανα (μήτρα, σάλπιγγες, ωοθήκες).
3 Εξωπυελική: Περιλαμβάνει αλλοιώσεις του ουροποιητικού, του γαστρεντερικού, της θωρακικής κοιλότητας και των πνευμόνων, καθώς επίσης όλες τις αλλοιώσεις εκτός περιτοναϊκής και θωρακικής κοιλότητας.
Πώς εκδηλώνεται;
Η ενδομητρίωαη σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν παρουσιάζει συμπτώματα και διαγιγνώσκεται τυχαία σε γυναίκες που υποβάλλονται σε ανοιχτό χειρουργείο για άλλους λόγους. Τα πιο συχνά συμπτώματα που μπορεί να παρουσιαστούν είναι:
3 Πόνος πριν και κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρήσης. Πρόσφατες μελέτες αναφέρουν ότι η δυσμηνόρροια συνδέεται άμεσα με τον αριθμό των εστιών ενδομητρίωσης.
3 Δυσπαρευνία (πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή). Η δυσπαρευνία είναι πολύ συχνή σε γυναίκες με ενδομητρίωση και περιγράφεται ως ένας βαθύς πόνος κατά τη διάρκεια της παλινδρόμησης του πέους.
3 Υπογονιμότητα.
3 Αίσθημα κούρασης.
3 Επώδυνη κινητικότητα του εντέρου κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρήσης.
3 Γαστρεντερικές διαταραχές όπως διάρροια, δυσκοιλιότητα. Ο πόνος της ενδομητρίωσης περιγράφεται ως ένας βαθύς πόνος στην πύελο που αντανακλά χαμηλά στην οσφυϊκή χώρα (το κάτω μέρος της πλάτης) και αρκετά συχνά επεκτείνεται στην περιοχή του ορθού (το κάτω τμήμα του εντέρου). Επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου και διαρκεί περισσότερες μέρες κατά τη διάρκεια του έμμηνου κύκλου.
Ενδομητρίωση & Υπογονιμότητα
Πρόσφατες μελέτες επιβεβαιώνουν τη δυσμενή επίπτωση της ενδομητρίωσης στην αναπαραγωγή τόσο στο αρχικό όσο και στο προχωρημένο στάδιο της νόσου.
Στα αρχικά στάδια της νόσου, ενδέχεται να μην έχουν ακόμη «μπλοκαριστεί» ανατομικά οι σάλπιγγες, όμως αυτό δεν αποκλείει την αποτυχία της αναπαραγωγικής διαδικασίας. Αυτό συμβαίνει γιατί λόγω της ενδομητρίωσης παράγονται τοξικές ουσίες που επηρεάζουν είτε τα ωάρια είτε το σπέρμα.
Στα προχωρημένα στάδια της νόσου, η δημιουργία συμφύσεων (ινώδης ιστός που κολλάει τα όργανα μεταξύ τους) παίζει έναν επιπλέον ρόλο στην αποτυχία της αναπαραγωγικής διαδικασίας, εμποδίζοντας την ομαλή διακίνηση τόσο του ωαρίου όσο και του σπερματοζωαρίου.
Διάγνωση της ενδομητρίωσης
Μερικές εργαστηριακές και απεικονιστικές μέθοδοι μπορεί να βοηθήσουν στη διάγνωση της νόσου, όμως καμία από αυτές δεν μπορεί από μόνη της να διαγνώσει την ενδομητρίωση. Τις περισσότερες φορές η διάγνωση γίνεται βάσει του συνδυασμού τυπικών συμπτωμάτων και κλινικών ευρημάτων. Μελέτες έχουν δείξει ότι η διάγνωση της ενδομητρίωσης γίνεται νωρίτερα στις γυναίκες που εξετάζονται για στειρότητα από ό,τι σε αυτές που παρουσιάζουν πυελικό πόνο, στις οποίες η νόσος διαγιγνώσκεται σε πιο προχωρημένα στάδια, κυρίως λόγω της καθυστερημένης επίσκεψης στον γυναικολόγο.
3 Πυελικό υπερηχογράφημα: Από τις διαθέσιμες απεικονιστικές τεχνικές, το πυελικό υπερηχογράφημα έχει αποδειχτεί χρήσιμο στη διάγνωση πυελικής ενδομητρίωσης, κυρίως σε σοβαρές μορφές της νόσου στις οποίες συνυπάρχουν κύστες ενδομητρίωσης στις ωοθήκες.
3 Μαγνητική τομογραφία: Σε αμφιλεγόμενες περιπτώσεις μπορεί να επιβεβαιώσει τη διάγνωση της ενδομητρίωσης και να αποκλείσει άλλες παθήσεις των γεννητικών οργάνων.
3 Διαγνωστική λαπαροσκόπηση με βιοψία ιστού: Παραμένει η πιο αξιόπιστη διαγνωστική μέθοδος καθώς ο σύγχρονος λαπαροσκοπικός εξοπλισμός εξετάζει όλη την πύελο κάτω από μεγέθυνση. Δυστυχώς όμως πολλές φορές η λήψη βιοψιών δεν είναι εφικτή. Επιπλέον, υπάρχουν μορφές ενδομητρίωσης που δύσκολα μπορούν να διαγνωστούν ακόμη και από έμπειρους γιατρούς.
Κλινικά ευρήματα
Γυναίκες με ενδομητρίωση ενδέχεται κατά τη γυναικολογική εξέταση να μην παρουσιάσουν κανένα κλινικό εύρημα. Συχνά όμως παρουσιάζουν:
1) πόνο κατά τη μετατόπιση της μήτρας και των ωοθηκών.
2) έντονο πόνο κατά την ψηλάφηση στο σημείο που συνδέεται η μήτρα με την πύελο (ιερομητρικοί σύνδεσμοι).
3) πόνο στα εξαρτήματα (ωοθήκες, σάλπιγγες).
4) οπίσθια κλίση της μήτρας.
5) μειωμένη κινητικότητα μήτρας ή/και εξαρτημάτων.
6) μικρές συμπαγείς μάζες.
Θεραπεία
Οι θεραπευτικές επιλογές στην αντιμετώπιση της ενδομητρίωσης εξαρτώνται από την έκταση της νόσου, τις ανάγκες της ασθενούς και την επιθυμία για διατήρηση της αναπαραγωγικής ικανότητας. Αυτές οι επιλογές περιλαμβάνουν:
1) απλή παρατήρηση,
2) χειρουργική αντιμετώπιση,
3) φαρμακευτική αντιμετώπιση και
4) συνδυασμένη θεραπεία.
Απλή παρατήρηση
Στο παρελθόν η απλή παρατήρηση χωρίς καμία παρέμβαση είχε θεωρηθεί κατάλληλη για τα αρχικά στάδια της νόσου, όταν δεν εμφανίζονται συμπτώματα ή αυτά είναι απλώς περιορισμένα. Σήμερα η θεραπευτική παρέμβαση μετά τη διάγνωση της ενδομητρίωσης είναι απαραίτητη καθώς οι αλλοιώσεις της νόσου αυξάνονται με την πάροδο του χρόνου.
Συντηρητική χειρουργική αντιμετώπιση
Εφαρμόζεται σε ασθενείς που επιθυμούν να διατηρήσουν την αναπαραγωγική τους ικανότητα και μπορεί να περιλαμβάνει αφαίρεση ή καταστροφή (εξάτμιση με laser, ηλεκτροκαυτηριασμό, θερμική πήξη) επιφανειακών αλλοιώσεων ή ενδομητριωμάτων (κύστες), η οποία συνδυάζεται με καθαρισμό των συμφύσεων και αποκατάσταση της φυσιολογικής ανατομίας. Η χειρουργική αντιμετώπιση της νόσου γίνεται είτε λαπαροσκοπικά είτε λαπαροτομικά (ανοιχτό χειρουργείο). Ανεξάρτητα από τη χειρουργική τεχνική (λαπαροσκόπηση ή λαπαροτομία), η αφαίρεση όλων των ενδομητρικών αλλοιώσεων με προσεκτικό καθαρισμό των συμφύσεων είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση του πυελικού πόνου και της στειρότητας σε γυναίκες που επιθυμούν να διατηρήσουν την αναπαραγωγική τους ικανότητα.
Οριστική χειρουργική αντιμετώπιση
Εφαρμόζεται σε ασθενείς που δεν επιθυμούν τη διατήρηση της αναπαραγωγικής τους ικανότητας και περιλαμβάνει: 1. ολική αφαίρεση της μήτρας μαζί με ή χωρίς τα εξαρτήματα (σάλπιγγες, ωοθήκες), 2. εξάλειψη όλων των αλλοιώσεων στην περιοχή της κοιλιάς, 3. λύση των συμφύσεων και 4. αποκατάσταση άλλων ανατομικών αλλοιώσεων. Η διατήρηση μιας ή μέρους της ωοθήκης ως μια «φυσική» πηγή οιστρογόνου έως την εμμηνόπαυση μπορεί να οδηγήσει σε υποτροπή της νόσου. Γι’ αυτό η «ημι-οριστική» διαδικασία δεν ακολουθείται εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις.
Φαρμακευτική θεραπεία
Θεωρητικά, η φαρμακευτική αντιμετώπιση θα ήταν ιδεώδης στην αντιμετώπιση της ενδομητρίωσης. Στην πράξη όμως, η φαρμακευτική θεραπεία από μόνη της συνοδεύεται από μια προσωρινή βελτίωση του πόνου, καθώς μετριάζονται μεν τα συμπτώματα αλλά με την πάροδο του χρόνου αυτά συνήθως επανέρχονται. Μπορεί βέβαια να μειωθεί το μέγεθος των ενδομητριωμάτων και να διευκολυνθεί η χειρουργική τους αφαίρεση. Τα αντισυλληπτικά χάπια αποτελούν μία από τις κύριες φαρμακευτικές θεραπείες, καθώς προκαλούν μείωση της ποσότητας του αίματος της εμμήνου ρήσης και οδηγούν σε μείωση του πόνου που προκύπτει από εστίες της ενδομητρίωσης. Η αποτελεσματικότητα της φαρμακευτικής θεραπείας στη βελτίωση της αναπαραγωγικής ικανότητας είναι αμφίβολη. Γι’ αυτό η φαρμακευτική θεραπεία δεν συνιστάται ως αποκλειστική θεραπεία γυναικών με ενδομητρίωση, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις στις οποίες η χειρουργική αντιμετώπιση δεν είναι δυνατή ή παρουσιάζει σημαντικό κίνδυνο για τη ζωή της ασθενούς.
Συνδυασμένη θεραπεία
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος θεραπείας της ενδομητρίωσης είναι ο συνδυασμός της χειρουργικής αφαίρεσης όλων των ορατών ενδομητρικών αλλοιώσεων και της φαρμακευτικής αγωγής.
Υποτροπιάζουζα / επίμονη ενδομητρίωση
Ένα σοβαρό πρόβλημα στη θεραπεία της ενδομητρίωσης είναι το μεγάλο ποσοστό υποτροπής / επιμονής της νόσου μετά από επιμελή θεραπεία. Δύο βιολογικοί μηχανισμοί έχουν ενοχοποιηθεί για την υποτροπή της νόσου. Σύμφωνα με τον πρώτο, ενδομητρικά κύτταρα μπορεί να επιζήσουν στην περιοχή που εμφυτεύτηκαν ακόμα και μετά από εμφανή ολική αντιμετώπιση της νόσου, ενώ, σύμφωνα με το δεύτερο, η αφαίρεση των ωοθηκών δεν αποκλείει τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων του ενδομητρίου καθώς οι ορμόνες στις ωοθήκες δεν είναι ο μόνος παράγοντας που εμπλέκεται στον πολλαπλασιασμό τους. Η πιθανότητα υποτροπής της νόσου μειώνεται ανάλογα με την επιτυχία της αρχικής αντιμετώπισης. Οι θεραπευτικές επιλογές στην αντιμετώπιση της υποτροπιάζουσας νόσου δεν διαφέρουν από την αρχική αντιμετώπιση.
Ενδομητρίωση και καρκίνος ωοθηκών
Πιθανόν να υπάρχει συσχέτιση μεταξύ ενδομητρίωσης και ωοθηκικού καρκίνου. Σε μια σουηδική μελέτη στην οποία συμμετείχαν 20.000 γυναίκες με ενδομητρίωση που τέθηκαν υπό παρακολούθηση για μια μέση περίοδο 11,4 ετών παρατηρήθηκε αυξημένη συχνότητα ωοθηκικού καρκίνου (1,9 φορές μεγαλύτερη από τον γενικό πληθυσμό). Επιπλέον ο κίνδυνος καρκίνου ήταν 4,2 φορές μεγαλύτερος σε γυναίκες με ιστορικό ωοθηκικής ενδομητρίωσης.