Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Aλτσχάιμερ

Με τον όρο άνοια εννοούμε την έκπτωση των νοητικών ικανοτήτων του ατόμου, κατ’ αρχήν της μνήμης, της κρίσης, του λόγου, της προσωπικότητας και την έκπτωση της καθημερινής λειτουργικότητας. Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι η συχνότερη μορφή άνοιας (60 % του συνόλου) από την οποία πάσχουν 150.000 άνθρωποι στην Ελλάδα, 7.300.000 στην Ευρώπη και 28.000.000 σ' όλο τον κόσμο. Εκδηλώνεται συνήθως σε άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, ενώ είναι πολύ σπάνια σε ηλικίες μικρότερες των 50 ετών. Προκαλεί βαθμιαία εκφύλιση του εγκεφάλου και έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή έκπτωση των νοητικών ικανοτήτων του ατόμου στα προχωρημένα στάδια, της κινητικότητας και της καθημερινής λειτουργικότητας.

Άνοια, επίσης, μπορούν να προκαλέσουν τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, μεγάλα και μικρά, οι όγκοι του εγκεφάλου, το AIDS, διάφορες εγκεφαλίτιδες, μεταβολικά νοσήματα, νοσήματα του θυρεοειδούς, διάφορα φάρμακα κ.ά.

Τα τελευταία χρόνια, η διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ, νόσου που αφορά κυρίως στην Τρίτη Ηλικία, γίνεται με ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς.

Δύο είναι οι αιτίες αυτού του φαινομένου:

1. η αύξηση του μέσου όρου ζωής, ιδιαίτερα στις αναπτυγμένες χώρες.

2. η ευαισθητοποίηση του κοινού, των συγγενών των ασθενών και των γιατρών σχετικά με το μεγάλο αυτό ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα.

Στα αρχικά στάδια της νόσου, τα συμπτώματα είναι ιδιαίτερα ελαφρά (διαταραχές της μνήμης: ξεχνά τα πρόσφατα γεγονότα ενώ συνήθως θυμάται με λεπτομέρειες τα παλιά). Πολλές φορές η κατάσταση θεωρείται φυσιολογική γήρανση. Αυτό κάνει δύσκολη την πρώιμη διάγνωση. Καθώς η νόσος Αλτσχάιμερ εξελίσσεται, ο ανοϊκός άρρωστος οδηγείται σε πλήρη αποδιοργάνωση της ζωής και της προσωπικότητάς του, γίνεται ανίκανος να φροντίσει τον εαυτό του και καταλήγει να εξαρτάται ολοκληρωτικά από τους συγγενείς του, για τους οποίους αποτελεί τεράστιο πρακτικό και ψυχικό φορτίο.

Οι αναπτυγμένες χώρες ξοδεύουν σημαντικά ποσά για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ολοένα περισσότερων ανοϊκών ασθενών και την υποστήριξη των φροντιστών τους. Επίσης, τα τελευταία χρόνια σημαντικά ποσά επενδύονται στην έρευνα για τις αιτίες και τη θεραπεία της νόσου Αλτσχάιμερ.

Η έγκαιρη διάγνωση της άνοιας έχει μεγάλη σημασία για τους εξής λόγους:

Καθώς η νόσος αυτή επηρεάζει όχι μόνο τον ασθενή, αλλά και ευρύτερα την οικογένειά του, η πρώιμη διάγνωση δίνει τα χρονικά περιθώρια αποδοχής της κατάστασης, διατήρησης της ποιότητας ζωής και προγραμματισμού για το μέλλον όλων αυτών των ατόμων.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει ριζική θεραπεία, έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας φάρμακα που ανακόπτουν την εξέλιξη της νόσου. Όσο νωρίτερα γίνει η διάγνωση και χορηγηθούν τα σκευάσματα αυτά, τόσο ουσιαστικότερα είναι τα αποτελέσματά τους.

Όχι σπάνια, συμπτώματα όπως αυτά της νόσου Αλτσχάιμερ προκαλούνται και από άλλες σωματικές ή ψυχικές παθήσεις. Για παράδειγμα, από άλλα είδη ανοϊκών συνδρόμων, κατάθλιψη, νόσους του θυρεοειδούς ή από την επίδραση φαρμάκων στον εγκέφαλο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ακριβής και έγκαιρη διάγνωση έχει σημασία, καθώς η κατάσταση είναι αναστρέψιμη.

Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι μία πραγματικότητα. Πολλοί άνθρωποι νοσούν και πολύ περισσότεροι θα νοσήσουν στο μέλλον.

ΠΟΛΥΚΥΣΤΙΚΕΣ ΩΟΘΗΚΕΣ


Πως μπορεί μία νέα κοπέλα να αντιληφτεί ότι πάσχει από το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών; Τα συμπτώματα δεν είναι πάντα ιδιαίτερα εμφανή και συχνά μπορεί να είναι παραπλανητικά. Ας δούμε την Μαρία. Στην εφηβεία παρουσίασε ελαφρά ακανόνιστο κύκλο (30-35 ημερών) και λιπαρό δέρμα, που επιδεινωνόταν με ακμή πριν την περίοδό της κάθε μήνα. Φαινομενικά, επρόκειτο για τα συνήθη συμπτώματα πολλών εφήβων κοριτσιών. Επισκέφτηκε τον δερματολόγο της, ο οποίος της χορήγησε μία φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση της ακμής. Σύντομα όμως, εμφάνισε ελαφρά τριχοφυΐα στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να επισκεφτεί ένα ειδικό κέντρο για λέιζερ. Η τριχοφυΐα όμως επανερχόταν. Η Μαρία αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω συμπτώματα μεμονωμένα αλλά η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι και τα 25 της χρόνια, όπου και παντρεύτηκε. Όπως τα περισσότερα ζευγάρια, η Μαρία και ο άνδρας της αποφάσισαν να κάνουν ένα παιδί. Οι προσπάθειες τους όμως για τα επόμενα δύο χρόνια απέβησαν άκαρπες. Στην αρχή το απέδωσαν στο άγχος τους, αλλά στη συνέχεια αποφάσισαν να ζητήσουν την γνώμη ενός γυναικολόγου. Η Μαρία διαγνώστηκε με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, μετά από έναν απλό υπέρηχο και μία εξέταση αίματος. Κανένας από τους προηγούμενους γιατρούς που είχε επισκεφτεί δεν απέδωσε αυτά τα συμπτώματα σε πιθανή ύπαρξη πολυκυστικών ωοθηκών. Η Μαρία όμως είχε χάσει πολύτιμο χρόνο, χωρίς να γνωρίζει τα ακριβή αίτια της κατάστασης που την ταλαιπωρούσε.

Αν έχετε ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω συμπτώματα, είναι πιθανόν ότι πάσχετε από πολυκυστικές ωοθήκες:
Κύκλους με χρονική διάρκεια μεγαλύτερης των 30 ημερών και ελαφρά ακανόνιστους
Προβλήματα ωορρηξίας ή προβλήματα υπογονιμότητας
Αποβολές
Αύξηση του σωματικού βάρους, κυρίως στην κοιλιακή χώρα
Αυξημένη τριχοφυΐα, τριχόπτωση, λιπαρό δέρμα, ακμή
Ακόμη, εάν κάποιο μέλος της οικογένειάς σας πάσχει από υψηλή πίεση, σακχαρώδη διαβήτη, υπογονιμότητα, αποβολές ή παχυσαρκία, τότε, είναι πιθανόν να έχετε πολυκυστικές ωοθήκες.

Οι πολυκυστικές ωοθήκες μπορούν να διαγνωστούν με ένα υπερηχογράφημα και με ορμονικό προσδιορισμό συγκεκριμένων ορμονών μέσω μίας εξέτασης αίματος στην αρχή του κύκλου. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν μέχρι σήμερα οι γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες, είναι ότι οι περισσότεροι γιατροί προσπαθούν να θεραπεύσουν ένα σύμπτωμα, π.χ. την ακμή, το λιπαρό δέρμα, την ανωορρηξία, κ.λ.π., και όχι την ίδια την ασθένεια.

Σε τι οφείλονται όμως οι πολυκυστικές ωοθήκες;
Οι πολυκυστικές ωοθήκες κληρονομούνται. Οι γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες, εκτός των προβληματικών συμπτωμάτων που παρουσιάζουν, εάν δεν ακολουθήσουν την κατάλληλη θεραπεία, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν υπέρταση, καρδιοπάθειες, σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ, καθώς επίσης και άλλες παθήσεις, που είναι άμεσα εξαρτώμενες από το ορμονικό τους σύστημα, όπως ινομυώματα, υπερπλασία του ενδομητρίου και ενδομητρίωση.

Τι μπορεί να γίνει;
Σήμερα, υπάρχει τρόπος θεραπείας για τις πολυκυστικές ωοθήκες, με φάρμακα ή χειρουργική επέμβαση. Για τις γυναίκες που προσπαθούν να επιτύχουν μία εγκυμοσύνη, η επίτευξή της, με ή χωρίς πρόκληση ωορρηξίας, είναι ότι χρειάζεται. Για τις γυναίκες που ταλαιπωρούνται από τα παραπάνω συμπτώματα, η ενδεδειγμένη θεραπεία θα αποφασιστεί μετά από την διεξαγωγή εργαστηριακών και αιματολογικών εξετάσεων.

13 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΠΟΛΥΚΥΣΤΙΚΕΣ ΩΟΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΟΥΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ

Οι πολυκυστικές ωοθήκες είναι η πιο κοινή αιτία υπογονιμότητας στις γυναίκες που δεν κάνουν ωορρηξία. Εάν μία γυναίκα νομίζει ότι έχει πολυκυστικές ωοθήκες, ή έχει ακανόνιστους κύκλους περιόδου, συνιστάται να μην περιμένει π.χ. 1 χρόνο, για να αποδειχθεί ότι πάσχει από υπογονιμότητα. Ας ζητήσει βοήθεια συντομότερα.
Οι γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες πρέπει να συζητήσουν με το γιατρό τους, πριν επιχειρήσουν μία εγκυμοσύνη, σχετικά με τα διάφορα ιατρικά προβλήματα, τα οποία είναι συνυφασμένα με τις πολυκυστικές ωοθήκες, έτσι ώστε να μεγιστοποιήσουν τις πιθανότητές τους για μία φυσιολογική και χωρίς προβλήματα εγκυμοσύνη.
Εάν μία γυναίκα έχει σταματήσει το αντισυλληπτικό χάπι, μπορεί να προσπαθήσει για μία εγκυμοσύνη από τον πρώτο κιόλας μήνα.
Είναι σημαντικό για μία γυναίκα με πολυκυστικές ωοθήκες να διατηρεί ένα ιδανικό σωματικό βάρος. Όσο πιο αδύνατη είναι στην αρχή της εγκυμοσύνης, τόσο πιο εύκολη και υγιής θα είναι η ίδια και το έμβρυο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Εάν οι μηνιαίοι κύκλοι μίας γυναίκας διαρκούν περισσότερο από 35 ημέρες, ή δεν κάνει ωορρηξία, ή η ωορρηξία είναι τόσο καθυστερημένη όπου η ποιότητα των ωαρίων είναι, κατά πάσα πιθανότητα, χαμηλή και άρα ο κίνδυνος για μία αποβολή είναι μεγαλύτερος, θα χρειαστεί θεραπεία που θα διευκολύνει την εγκυμοσύνη. Η χρήση ταμπλετών κλομιφαίνης για παραπάνω από 3-6 μήνες, σπάνια είναι αποτελεσματική και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται.
Η θεραπεία με ενέσεις γοναδοτροφινών μπορεί να είναι απαραίτητη μετά από 3 – 6 κύκλους ατυχούς προσπάθειας για την επίτευξη μίας εγκυμοσύνης.
Ο κίνδυνος αποβολής είναι ελαφρά υψηλότερος σε γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες, ανεξαρτήτως εάν η εγκυμοσύνη έχει επιτευχθεί μετά από θεραπεία ή χωρίς. Ο κίνδυνος που διατρέχει μία γυναίκα για αποβολή είναι της τάξεως περίπου του 10-15% σε κάθε εγκυμοσύνη. Ο κίνδυνος που αυξάνεται ελαφρώς σε γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες έχει άμεση σχέση και με την ηλικία.
Η εξέταση σπέρματος δεν πρέπει να παραλείπεται αφού, ακόμα και όταν δεν υπάρχουν πολυκυστικές ωοθήκες, δεν αποκλείεται η παρουσία ενός άλλου προβλήματος από την πλευρά του συζύγου.
Πολλές φορές ο λόγος της υπογονιμότητας δεν είναι απολύτως γνωστός. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, η υπογονιμότητα είναι πολύ - παραγοντική. Έτσι, μία κοπέλα, η οποία δεν έχει πολύ καλή ωορρηξία μπορεί να είναι κατά 60% γόνιμη. Εάν και ο σύντροφός της δεν έχει ιδιαίτερα γόνιμο σπέρμα, τότε ένα μικρό πρόβλημα, που τυχόν θα δημιουργηθεί, μπορεί να εξελιχθεί σε μεγαλύτερο. Εάν λάβουμε υπόψη και άλλα μικρά προβλήματα, όπως αυτό της έλλειψης τραχηλικής βλέννας ή συχνής επαφής, κ.λ.π., ένα ζευγάρι μπορεί να είναι υπογόνιμο χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο.
Είναι αρκετά σύνηθες, η 2η –3η εγκυμοσύνη να επιτυγχάνεται χωρίς καμία θεραπεία σε γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες, παρά την ανάγκη θεραπείας για την επίτευξη της 1ης. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην ευεργετική επίδραση της 1ης εγκυμοσύνης στον ορμονικό μηχανισμό.
Η πρόκληση ωορρηξίας σε γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες ενέχει κινδύνους. Η κατάλληλη προετοιμασία των ωοθηκών πριν από την εξωσωματική θεραπεία είναι απαραίτητη για την αποφυγή του συνδρόμου υπερδιέργεσης των ωοθηκών. Ο ορμονικός έλεγχος και η υπερηχογραφική παρακολούθηση της ασθενούς, καθώς και η εμπειρία του ιατρού σε θέματα πολυκυστικών ωοθηκών, είναι απαραίτητα για μία καλή και ασφαλή έκβαση.
Οι γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες πρέπει να έχουν ελπίδα και να συνεχίζουν την προσπάθειά τους. Ο δρόμος μπορεί να είναι σκληρός, αλλά οι περισσότερες γυναίκες με πολυκυστικές ωοθήκες, κατά 90%, θα μείνουν έγκυες, εκτός εάν υπάρχουν άλλοι πιο σοβαροί παράγοντες που συμβάλουν.

Συγγραφέας: Ευριπίδης Μαντούδης

Ομαλός Λειχήν


Ενα χρόνιο φλεγμονώδες κι ενοχλητικό νόσημα.
Εισαγωγή
Πρόκειτα για χρόνιο νόσημα, που προσβάλλει δέρμα και βλεννογόνους. Χαρακτηρίζεται από στίλβουσες ιωδείς βλατίδες, από διαβρώσεις αλλά και από έλκη. Τα κύρια χαρακτηριστικά των βλατίδων είναι κυρίως το χρώμα (ιώδες) και το σχήμα (πολυγωνικό). Εμφανίζεται αιφνίδια σε ηλικία από 30 εεως 60 χρονών. Παρατηρείται μια υπεροχή στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες. Η αιτιολογία είναι άγνωστη αλλά εικάζεται η φλεγμονή αφορά το μοντέλο της κυτταρικής επιβραδυνόμενης αντίδρασης τύπου ΙV. Η πλειοψηφία των λεμφοκυττάρων στην φλεγμονώδη διήθηση είναι CD8+ και CDRO+ (κύτταρα μνήμης). Φάρμακα, μέταλλα (χρυσός, υδράργυρος),λοιμώξεις όπως η ηπατίτις C, ο ιός HCV, συμβάλλουν στην μεταβολή της κυτταρικής ανοσίας, κι επομένως είναι εκλυτικοί παράγοντες. Πιθανόν να συνδυάζεται ευπάθεια του συστήματος HLA-σχετικά σε κάποια άτομα γονίδια με προδιάθδεση.
Μέσα σε μερικές μέρες ή εβδομάδες εμφανίζε αιφνίδια το εξάνθημα. Οι πρωτογενείς βλάβες διαρκούν για μήνες ή χρόνια και συνοδεύονται με έντονο κνησμό. Το κύριο υποκειμενικό χαρακτηριστικό αυτού του νοσήματος είναι ο κνησμός, ο οποίος είναι βασανιστικός για τους περισσότερους ασθενείς. Η προσβολή των βλεννογόνων είναι ένας άλλος σημαντικός παράγων του νοσήματος, διότι οι βλάβες είναι πολύ επώδυνες.

Κατά την φυσική εξέταση παρατηρούνται οι βλατίδες μεγέθους από 1 – 10 mm, που καθορίζονται οξέως και έχουν γυαλιστερό χρώμα. Μερικές είναι ωοειδείς και άλλες είναι πολυγωνικές. Παίρνουν συνήθως δακτυλιοειδές σχήμα, αλλά μπορεί να έχουν ευθεία πορεία. Στο μαύρο δέρμα μπορεί να παρατηρηθούν μεταφλεγμονώδεις αλλοιώσεις που διαρκούν επι μακρόν. Οι θέσεις που συνήθως εμφανίζονται είναι οι εκτατικές επιφάνεις των καρπών, η οσφυική μοίρα, οι μηροί, το τριχωτό, το πέος και το στόμα.

Οι κλινικές εκδηλώσεις που παρατηρούνται ταξινομούνται σε διαφορετικές ομάδες ανάλογα με τις βλάβες που επικρατούν.
Υπερτροφικές βλάβες, χαρακτηρίζονται από μεγάλες και παχειές πλάκες, που ξεκινούν συνήθως στα κάτω άκρα (κνήμες και στους μηρούς.) Αυτή η κλινική εικόνα εμφανίζεται κυρίως στους μαύρους.
Θυλακικές βλάβες. Θυλακικές μεμονωμένες βλατίδες, που συρρέουν και σχηματίζουν πλάκες, εμφανίζονται συνήθως στο τριχωτό, οι οποίες χωρίς θεραπεία καταλήγουν σε ουλωτική αλωπεκία.
Φυσαλλιδώδεις βλάβες ή πομβολυγώδεις. Αναπτύσσονται μεμονομένες ή σχηματίζουν ομάδες, χαρακτηριστικό των οποίων είναι η ανατολή τους επι υγειούς δέρματος.Ο άμεσος ανοσοφθορισμός βοηθάει στη διάγνωση του πομφολυγώδους πεμφιγοειδούς, ενός νοσήματος με διαφορετική αιτιολογία και θεραπευτική αντιμετώπιση.
Ο ακτινικός βλατιδώδης λειχήν εμφανίζεται σε ηλιο-εκτεθειμένες περιοχές, ιδίως στις ράχες των άνω άκρων και των αντιβραχίων.
Ελκη, εμφανίζονται στους βλεννογόνους και στο δέρμα κι είναι δυσίατα, ιδίως αν εμφανίζονται εμφανίζονται ελκώδεις βλάβες στα πέλματα.
Βλάβες στους βλεννογόνους. Ενα ποσοστό 40-60% των ατόμων με βλάβες ομαλού λειχήνα είναι βέβαιο οτι θα παρουσιάσει βλάβες στο στόμα και στον φάρυγγα.
Αλλες κλινικές εικόνες
Α) Δικτυωτές βλάβες. Μοιάζουν με δίκτυο μέσα στο βλεννογόνο και δίνουν την εντύπωση φτέρης ή δαντέλας. Οι άσπρες γραμμωτές βλάβες προσβάλλουν το στοματιό βλεννογόνο των παρειών, τα χείλια, την γλώσσα, τα ούλα.
Β) Διαβρωτικές ή ελωτικές βλάβες. Είνα χαρακτηριστικές και πολύ επώδυνες. Εμφανίζονται κυρίως στο στοματικό βλεννογόνο και στα ούλα. Πολλές φορές αυτή η κατάσταση είναι αφόρητη για τον ασθενή και ένας από τους λόγους που οδηγηθήκαμε σε αυτή την μελέτη ήταν κι αυτός.
Γ) Βλάβες γεννητικών οργάνων. Εχουν την μορφή βλατίδων, δακτυλιδιού ή έλκους. Προσβάλλουν κυρίως το πέος, το όσχεο, τα μικρά και μεγάλα χείλη του αιδείου αλλά κα τον κόλπο.
Δ)Βλάβες στα νύχια και στις τρίχες. Στο τριχωτό, όπως προαναφέρθηκε, είναι δυνατόν το νόσημα να οδηγήσει σε ουλωτικές μη θεραπεύστιμες αλωπεκίες. Στα νύχια η καταστροφή είναι ολοσχερής, διότι καταστρέφεται η κοίτη των νυχιών με αποτέλεσμα να εμφανίζονται κατακόρυφες άσπρες γραμμές. Είναι πιθανό όμως να έχουμε έντονες υπερκερατώσεις με αποτέλεσμα την πλήρη παραμόρφωση των νυχιών.

Εργαστηριακές εξετάσεις. Να τονισθεί οτι η κλινική διάγνωση του νοσήματος είναι καθοριστική και σπάνια οι κλινικοί γιατροί οδηγούνται σε έρευνα ιστολογικής εξέτασης, ωστόσο είναι ωφέλιμο να αναφερθούν τα σημαντικότερα σημεία της ιστολογικής εικόνας. Η φλεγμονώδης διήθηση στο δέρμα έχει ταινιοειδή διάταξη και παρατηρείται κατά μήκος του δερμο-επιδερμιδικού ορίου. Ενα άλλο σημαντικό σημείο είναι η υδρωπική εκφύλιση των βασικοκκυτάρων της επιδερμίδας. Εδώ, η ιστολογική εξέταση πρέπει να γίνει από ένα άλλο αυτοάντοσο νόσημα, τον δισκοειδή ερυθηματώδη λύκο. Υπάρχουν όμως αρκετές διαφορές και είναι μεγάλη η συμβολή της ανοσο-ιστοχημείας. Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα κολοειδή σωμάτια, τα οποία είναι κατεστραμμένα κετατινοκύτταρα μέσα στην επιδερμίδα.
Ο βιοχημικός κι ο αιματολογικός έλεγχος δεν βοηθάει στην διάγνωση του νοσήματος.
Η πορεία του νοσήματος συνήθως έχει χρόνια διάρκεια και επιμένει για μήνεςή ακόμα και για χρόνια. Να τονισθεί οτι οι υπερτροφικές βλάβες στα άκρα και οι διαβρωτικές- ελκώδεις στο στόμα επιμένουν ακόμα και για δεκαετίες. Η επίπτωση του ακανθοκυτταρικόυ καρκίνου στο στόμα μπορεί να φτάσει το 5%.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

ΤΟΠΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Γλυκοκορτικοστεροειδή. Τοπικά σκευάσματα με αυτές τις δραστικές ουσίες είναι η ρουτίνα στη θεραπεία του λειχήνα του δέρματος. Ορισμένοι χρησιμοποιούν την κλειστή περίδεση. Ενδοβλαβικές εγχύσεις είναι χρήσιμες στο λειχήνα του τριχωτού αλλά και στο στοματικό λειχήνα.

Διαλύματα κυκλοσπορίνης.

Διαλύματα και κρέμες Tacrolimus , Picrolimus.
Δίνονται δοκιμαστικά αλλά με πολύ καλά αποτελέσματα.

ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Γλυκοκορτικοειδή. Πρεδνοζολόνη από του στόματος είναι αποτελεσματική για άτομα με έντονο κνησμό, με ελκώδεις επώδυνες βλάβες στο στόμα, με δυσφαγία ή έντονο αντι-αισθητικό πρόβλημα από το δέρμα. Συνιστάται μια δόση των 70 mg αρχικά η οποία μειώνεται σταδιακά.

Συστηματική χορήγηση ρετινοειδών. ( Acitretin ) Δίνεται 1mg/kg είναι χρήσιμο στον έλεγχο του στοματικού λειχήνα και σε υπερτροφικές βλάβες. Ωστόσο, δίνεται παράλληλη αγωγή με κορτικοστεροειδή.

PUVA
Προτείνεται αυτή η θεραπεία σε γενικευμένες μορφές η σε σοβαρές περιπτώσεις που ανθίστανται στην τοπική θεραπεία.

Αλλα φάρμακα
Mycophenolate mofetil, heparin ανάλογα ( enoxaparin) σε μικρέ δόσεις έχουν δράση κατά του πολ/σμού των κυττάρων και είναι ανοσορυθμιστικά.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αξιολόγηση θεραπευτικής γραμμής στον Ο. Λ.

Πρώτη Γραμμή
Τοπικά κορτικοστεροειδή
Ασφαλή και αποτελεσματικά. Χαμηλό κόστος.

Τοπικά ρετινοειδή
Δρουν σε συνδυασμό με κορτικοστεροειδή.

Δεύτερη Γραμμή
Ασιτρετίνη
Χορηγείται σε ανθεκτικές περιπτώσεις.

Δαψόνη,
Υδροξυχλωροκίνη
Μόνο σε μελέτες.
Αποτελεσματική σε συνδυασμό με τοπική θεραπεία. Χορηγείται για μήνες.

Ανοσοκατασταλτικά
Κορτικοστεροειδή από το στόμα.
Αζαθειοπρίνη αντι των κορτικοστεροειδών.
Κυκλοσπορίνη όπως και τα κορτικοστεροειδή, αλλά είναι ακριβή.

Ερευνητικά
Φωτοθεραπεία PUVA

ηπαρίνη

Η Κυκλοσπορίνη στη θεραπευτική στρατηγική του ομαλόυ λειχήνα.

Εισαγωγή. Ο δερματικός ομαλός λειχήνας με συνοδές στοματικές βλάβες απαντάται στο 30% με 70% των νοσούντων ενώ ο στοματικός ομαλός λειχήν μπορεί να ευρεθεί μόνος στο 15-35 % των περιστατικών. Μολονότι περί το 65% των ασθενών με δερματικό λειχήνα περνούν σε αυτόματη ύφεση μετά την πάροδο ενός έτους, τέτοιες υφέσεις είναι εξαιρετικά σπάνιες και δεν ξεπερνούν το 3% των περιπτώσεων. Πρόσφατα διατυπώθηκε η υπόθεση οτι η η τοπική χρήση της κυκλοσπορίνης μπορεί να βελτίωσει τις βλάβες του στοματικού λειχήνα.
Ο Στόχος μας ήαν να εκτιμήσουμε αν το στοματικό διάλυαμμα βοηθεία στην στρατηγική της θεραπείας του στοματικού λειχήνα.

Ασθενείς και μεθοδολογία. 11 ασθενείς με στοματικές βλάβες εξετάσθηκαν στο Ε Ι του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός. 3 από αυτούς ήταν άνδρες με μέση ηλικία τα 42 έτη. Οι υπόλοιπες ήταν γυναίκες και συμφωνούμε με ταδιεθνή πρότυπα της επιδημιολογίας. Ολοι οι ασθενείς έλαβαν οδηγίες να ξεπλένουν το στόμα τους με 5 ml πόσιμου διαλύματος κυκλοσπορίνης (100mg/ml), 2 φορές ημερησίως. Οι ασθενείς μετά την έκπλυση, όφειλαν να πτύουν το απόπλυμα. Κλινική εκτίμηση λάμβανε χώρα πριν την εφαρμογή της θεραπείας και εβομαδιαίως μετά από την έναρξη.

Αποτελέσματα. Τα συμπτώματα και οι στοματικές βλάβες οι οποίες ήταν διαβρωτικές και ελκωτικές ελαττώθηκαν μετά από ένα μήνα θεραπείας, με πλήρη υποχώρηση μετά από τρεις μήνες θεραπεία. 5 από τους 11 ασθενείς εμφάνισαν σημεία έξαρσης μέσα στον επόμενο χρόνο. Ωστόσο οι βλάβες ήταν ηπιότερες και υποφερτές, χωρίς να δείχνουν έντονο πόνο.
Επειδή η θεραπεία του στοματικού λειχήνα είναι δύσκολη και πολλά από τα συνιστώμενα φάρμακα είναι δεν βοηθούν, θεωρούμε οτι το πόσιμο διάλυμα της κυκλοσπρίνης μπορεί να επφέρει οφέλη στην αντιμετώπιση του στοματικού λειχήνα.

Η εργασία δημοσιεύθηκε στο δερματολογικό περιοδικό «εν χρω»
Συγγραφέας: Χρήστος Ναούμ