Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

30 Οδηγίες για την πρόληψη των παιδικών ατυχημάτων

1. Τα βρέφη και τα νήπια δεν πρέπει να μένουν χωρίς επίβλεψη ενηλίκου ούτε ένα λεπτό. Υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι στο σπίτι που δεν μας περνάνε από το νου παρά μόνο αφού γίνει ατύχημα.

2. Επειδή για να βάλει το παιδί κάτι στο στόμα του ή να τραυματισθεί είναι ζήτημα δευτερολέπτων, αξίζει τον κόπο να επιθεωρούμε συνεχώς το οικιακό περιβάλλον και να βεβαιωνόμαστε ότι δεν αφήσαμε κοντά του: α)πράγματα μικρά, μικρότερα των 5 εκατοστών, τα οποία μπορεί να σφηνωθούν στο λαιμό του και να του προκαλέσουν ασφυξία, όπως λουκούμι, κρέας, κομμάτια παιχνιδιών, βώλοι, κέρματα, β)πράγματα κοφτερά ή μυτερά ή πολύ βαριά (ψαλίδι, μαχαίρι, ξυραφάκι, σουβλί, άλλα εργαλεία), γ)σπίρτα δ) φάρμακα (ιδίως χάπια χρωματιστά) ε)ποτήρια, βάζα, γυαλικά.

3. Οι παιδικές δηλητηριάσεις είναι συχνότατες. Τα παιδιά συχνά πίνουν υγρά χωρίς δισταγμό: χλωρίνη, νέφτι, πετρέλαιο, ούζο και άλλα που υπάρχουν στις κουζίνες. Αυτά πρέπει να κλειδώνονται, επειδή τα μικρά, και όταν ακόμα τα βάζουμε ψηλά, σκαρφαλώνουν. Κάτι φοβερό που μπορεί να συμβεί είναι να πιει ένα παιδί υγρό που αποφράζουν τους νιπτήρες. Αν αυτί είναι καυστικό νάτριο και το παιδί επιζήσει, θα καταδικασθεί σε σειρά εγχειρήσεων. Καλλίτερα τέτοια πράγματα να μην υπάρχουν στο σπίτι.
Η μεταφορά ενός χημικού υγρού (π.χ. χλωρίνης ή βενζίνης) από το δικό του μπουκάλι σε άλλο, όπου υπήρχε υγρό λιγότερο επικίνδυνο, είναι μεγάλο σφάλμα.
Οι ετικέτες με το όνομα και το περιεχόμενο υγρού και οι σχετικές προειδοποιήσεις με σήματα, νεκροκεφαλές κλπ είναι πολύ χρήσιμες, αφορούν όμως τους μεγαλύτερους και όχι τα μικρά παιδιά. Καλό είναι τα μπουκάλια με χημικά και απορρυπαντικά να έχουν ειδικό σχήμα. Και να κλείνουν με πώματα που δεν μπορεί να ανοίξει ένα παιδί, όπως τα ειδικά βουλώματα φιαλιδίων φαρμάκων που έχουν επιβληθεί σε άλλες χώρες.

4. Τα παιδιά μπορούν να πνιγούν:
- με τις πλαστικές σακούλες που καμιά φορά φορούν στο κεφάλι τους παίζοντας (οι μεγαλύτερες πρέπει να έχουν στο κάτω μέρος τους τρύπες).
- με μακρύ κορδόνι δεμένο στο κρεβάτι του ή με οποιαδήποτε κορδέλα ή σπάγκο που μπορούν να τυλιχτούν τη νύχτα στο λαιμό του παιδιού και να πάθει ασφυξία σε τρία λεπτά.
- με πολύ μαλακά μεγάλα μαξιλάρια.
Ας επιθεωρούμε λοιπόν το κρεβάτι, το πάρκο, τα παιχνίδια του παιδιού για να απομακρύνουμε προληπτικά αυτόν τον κίνδυνο.

5. Αν σας χρειάζεται ψηλό καρεκλάκι, για το μωρό, προσέξτε:
α) να μπορεί να δεθεί το μωρό σ' αυτό γερά με τρόπο που δεν θα μπορεί να γλυστρίσει κάτω από τη ζώνη
β) να μη βρίσκεται το μωρό καθισμένο κοντά στο τραπέζι, γιατί μπορεί κλωτσώντας να πέσει μαζί με το καρεκλάκι του
γ) να είναι υπό την επίβλεψη ενηλίκου.

6. Όταν κάνετε μπάνιο το μωρό και χτυπήσει το τηλέφωνο ή το κουδούνι της πόρτας ή μην απαντήσετε ή πάρτε το μωρό μαζί σα, γιατί ο πνιγμός είναι ζήτημα ελάχιστου χρόνου και δεν χρειάζεται πολύ νερό. Για τον ίδιο λόγο μην αφήνετε κουβάδες με νερό στο πάτωμα ή λεκάνες γεμάτες.
Στο μπάνιο θα βάζετε πρώτα το κρύο νερό και μετά το ζεστό, για να μην προλάβει κανένα παιδί και χωθεί στη μπανιέρα όταν έχει μόνο ζεστό νερό και πάθει έγκαυμα.

7. Τα παιδιά παθαίνουν εγκαύματα όταν καθήσουν στο τζάκι, επειδή δεν έχουμε βάλει μπροστά μια προστατευτική σχάρα. Επίσης όταν φοράνε φορέματα ή νυχτικά από εύφλεκτο τούλι και περάσουν μπροστά απο φορητή σόμπα ή άλλη φωτιά ή όταν κρατάνε αναμμένη λαμπάδα με τούλι. Τα πιο συχνά εγκαύματα παιδιών είναι από καφέ ή τσάι ή λάδι ή σούπα καυτή, που ρίχνουμε εμείς επάνω τους σκοντάφτοντας ή όταν πίνουμε κάτι ζεστό ενώ κρατάμε ένα μικρό στην αγκαλιά μας.
Το χέρι της κατσαρόλας ή του μπρικιού όπου βράζει κάτι να το στρέφουμε πάντα προς τα πίσω. Τα μικρά παιδιά συχνά το τραβάνε και περιχύνονται. Όταν πάρει φωτιά το λάδι του τηγανιού, να το σβήσουμε ψύχραιμα με ένα καπάκι ή κάτι που θα πνίξει τη φλόγα. Κάθε τι άλλο είναι πολύ επικίνδυνο, όπως το να πάμε το τηγάνι φλεγόμενο προς το νεροχύτη!

8. Οι ηλεκτροπληξίες αντιμετωπίζονται άριστα με τον ειδικό διακόπτη ασφαλείας που πρέπει όλα τα σπίτια να έχουν στον πίνακα ηλεκτροδότησης. Αυτός διακόπτει το ρεύμα και με ελάχιστη διαρροή και σώζει ζωές. Οι άλλες λύσεις (καπάκι ασφαλείας στις πρίζες με κλειδί ή χωρίς) δεν είναι τόσο ασφαλείς, γιατί προϋποθέτουν κάτι δύσκολο: πως δεν θα βρεθούμε ποτέ αφηρημένοι. Άλλωστε τα μεγαλύτερα παιδιά κάποτε θα δοκιμάσουν αυτό που τους έχει απαγορευθεί: να βγάλουν το καπάκι.

9. Στη θάλασσα προλαβαίνουμε τους πνιγμούς των παιδιών
- μαθαίνοντας κολύμπι κι εμείς κι εκείνα
- όταν κολυμπάμε σε γνωστές ακτές κι έχουμε υπόψη ότι η θάλασσα βαθαίνει απότομα σε ορισμένα σημεία
- όταν κάνουμε μπάνιο δύο ώρες μετά το κύριο γεύμα
- όταν δεν απομακρύνονται πολύ τα παιδιά από την ακτή
- όταν υπάρχουν κάποια ναυαγοσωστικά μέσα (σχοινιά, σωσίβια)
- όταν γνωρίζουμε να κάνουμε τεχνητή αναπνοή.
Στις βουτιές θα προλάβουμε τις δυσάρεστες κακώσεις της κεφαλής ή παραλύσεις από βλάβη της σπονδυλικής στήλης αν προειδοποιήσουμε τα παιδιά ότι το βάθος της θάλασσας στο σημείο της βουτιάς πρέπει να είναι γνωστό και να είναι ανάλογο με το ύψος από το οποίο πέφτουν.
Εκτός από τους πνιγμούς υπάρχουν και οι κακώσεις που προκαλούν σε λουόμενους τα κρις-κραφτ. Οσοι πλησιάζουν την ακτή με βενζινάκατο πρέπει να μηνύονται και να διώκονται πριν κάνουν κακό σε λουόμενους, εμάς ή τα παιδιά μας.

10. Να μην αφήνουμε στη μέση έπιπλα γιατί τα παιδιά τρέχουν αστόχαστα και χτυπούν ή σκοντάφτουν. Ιδίως πρέπει να ρυθμίζουμε έτσι το καλώδιο του σίδερου ή άλλα καλώδια ώστε να μην αιωρούνται στη μέση του δωματίου και σκοντάφτουν τα παιδιά.

11. Να ελέγχουμε τα φρένα των ποδηλάτων των παιδιών.

12. Να βάζουμε ένα πορτάκι στο επάνω μέρος της σκάλας, εάν υπάρχει νήπιο και όπου μπορεί να γίνει, και αυτό να ανοίγεται δύσκολα, γιατί κάποια φορά θα ξεφύγει το νήπιο και θα κατρακυλίσει από εκεί.

13. Όταν έχουμε τζαμόπορτες μεγάλες, π.χ. στα μπαλκόνια να βάζουμε κάποιο αυτοκόλλητο επάνω (π.χ γραμμή ή βούλες), ώστε να φαίνεται ότι η πόρτα είναι κλειστή. Πολλά τραύματα και μερικοί θάνατοι νέων ανθρώπων συνέβησαν, γιατί κάποιος νόμισε ότι η πόρτα είναι ανοικτή και έπεσε με ορμή επάνω της με αποτέλεσμα να σπάσει το τζάμι.

14. Τα παιδιά συνηθίζουν να βάζουν τα δάχτυλά τους στις πόρτες των σπιτιών και των αυτοκινήτων. Έτσι μαγκώνουν τα δάχτυλά τους ή τους τα μαγκώνουμε εμείς οι μεγάλοι όταν δεν έχουμε το νου μας σ' αυτόν τον κίνδυνο.

15. Πολλές φορές τραβάμε απότομα ένα παιδί από το χέρι για να το προστατεύσουμε π.χ. στο δρόμο με αποτέλεσμα να πάθει εξάρθρωση ώμου. Ας έχουμε υπ' όψη μας αυτό το ενδεχόμενο.

16. Συχνά τα αγόρια μπαίνουν σε οικοδομές για εξερεύνηση ή για παιχνίδι. Εκεί πατούν σανίδες που έχουν επάνω πρόκες και τραυματίζονται. Είναι συχνή περίπτωση στη χώρα μας, γιατί οι εργολάβοι δεν έχουν αποκτήσει τη συνήθεια να βγάζουν τις πρόκες το συντομότερο δυνατό.

17. Τα άσχημα αστεία στο σχολείο, η επίδειξη δύναμης και η έλλειψη επίβλεψης στο διάλειμμα δημιουργούν πιο πολλά ατυχήματα απ' όσα συμβαίνουν στο οικιακό περιβάλλον αν μετρήσουμε τα ατυχήματα των παιδιών 5-15 ετών. Σπρώξιμο στην αυλή και στη σκάλα, τρικλοποδιές και φάρσες είναι αιτίες καθημερινών ατυχημάτων με θλιβερές συνέπειες που μπορεί να υπερβαίνουν τη σκέψη ενός παιδιού. Οι γονείς πρέπει να σκεφθούν τι μπορούν και αυτοί να κάνουν για το θέμα.

18. Στο σχολείο επίσης οι δάσκαλοι και οι γυμναστές - και στους άλλους χώρους οι γονείς - πρέπει να προσέχουν ώστε τα παιδιά να μην παίζουν με μεγάλες μπάλες, βαριές και σκληρές που δεν αντιστοιχούν στην ηλικία τους γιατί έτσι παθαίνουν κατάγματα, διαστρέμματα και άλλες βλάβες των δακτύλων. Και αυτό φάνηκε από την ευρωπαϊκή έρευνα EHLASS στα νοσοκομεία, όπου προσέρχονται για θεραπεία οι παθόντες, εν προκειμένω παιδιά 6-12 ετών ή και μεγαλύτερα.

19. Στις παιδικές χαρές χρειάζεται εκλογή των οργάνων από ειδικούς και κατάλληλες προδιαγραφές για τη συντήρησή τους. Μια τσουλήθρα πλαστική π.χ. μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη όταν σπάσει και δεν το προσέξει κανείς. Ένας υπάλληλος του Δήμου, που επιβλέπει τα παιδιά (όσα δεν έχουν εκεί τους γονείς τους) αξίζει το μισθό του και δεν πρέπει να λείπει από τέτοιους χώρους. Στο παράδειγμα της τσουλήθρας π.χ. είναι πολλά τα παιδιά που ανεβαίνουν σ' αυτήν ανάποδα με κίνδυνο να προκαλέσουν ατύχημα στον εαυτό τους ή σε άλλα παιδιά.

20. Όταν τα παιδιά ανεβαίνουν σε δέντρα πρέπει να επαγρυπνούμε. Είναι μια επικίνδυνη άσκηση. Ιδίως οι συκιές έχουν γίνει αιτία πολλών καταγμάτων από πτώση, επειδή τα κλαδιά τους σπάνε εύκολα και πολλοί - μικροί ή μεγάλοι - δεν το ξέρουν.

21. Οταν τρώμε φρούτα εμείς ή τα παιδιά μας δεν πρέπει ποτέ να πετάμε τα φλούδια κάτω, όχι μόνο για λόγους καθαριότητας, αλλά και για την πρόληψη γλιστρήματος και πτώσεως που στην περίπτωση αυτή έχει ιδιαίτερα βαριές συνέπειες.

22. Οι σκύλοι όταν γυρίζουν ελεύθεροι δαγκάνουν συχνά ή φοβίζουν τα παιδιά. Οι φιλόζωοι πρέπει να συνοδεύουν τα σκυλιά τους στο δρόμο και τα αδέσποτα πρέπει να συγκεντρώνονται.

23. Τα μπαλκόνια πρέπει να έχουν τα κατάλληλα προστατευτικά κάγκελα και να μην αφήνουμε καρέκλες ή άλλα πράγματα κοντά στα κάγκελα, γιατί τα παιδιά ενστικτωδώς ανεβαίνουν επάνω και σκύβουν. Κατάλληλα κάγκελα είναι όσα έχουν ύψος 80 εκ και κάθετα κάγκελα χωρίς στολίδια. Τα οριζόντια κάγκελα γίνονται σκάλα για το παιδί, το ίδιο και τα διακοσμητικά σχέδια. Η απόσταση μεταξύ τους πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να μη χωράει ένα παιδικό κεφάλι.

24. Ολα τα μεγάλα ψυγεία (για κρέας, για γούνες, για λαχανικά κλπ) πρέπει να ανοίγουν οπωσδήποτε και από μέσα, ακόμα και όταν δεν λειτουργούν, εφόσον χωράει μέσα άνθρωπος ή μικρό παιδί. Αν αυτό δεν συμβαίνει πρέπει οι πόρτες τους να μην μπορούν να κλείσουν πριν θρηνήσουμε κι άλλους θανάτους από την αιτία αυτή.

25. Αναφέρθηκαν περιπτώσεις που κάποιο παιδί έριξε οινόπνευμα για να ενισχύσει τη φωτιά μιας ψησταριάς πιέζοντας ένα πλαστικό μπουκάλι. Από την ακτίνα της συνεχούς ροής γύρισε πίσω η φωτιά και μεταδόθηκε στο μπουκάλι με αποτέλεσμα το παιδί να πάθει σοβαρά εγκαύματα. Και στο σημείο αυτό οι ενημερωμένοι γονείς θ' αποφύγουν αυτή την πρακτική ή καλλίτερα δεν θ' αγοράζουν πλαστικά μπουκάλια με οινόπνευμα.

26. Τραγικά συχνό είναι δυστυχώς ακόμα στην Ελλάδα ένα είδος ατυχήματος που έχει σχέση με την ευθύνη των κυνηγών και οι συνθήκες κάθε φορά είναι παρόμοιες: είναι οι πυροβολισμοί και οι ανθρωποκτονίες με δράστες νήπια ή παιδιά που περιεργάζονται κυνηγετικά όπλα, που τα βρίσκουν κρεμασμένα, γεμάτα και ανασφάλιστα. Μεγάλη είναι και η ευθύνη των γονέων. Τελευταία συχνά είναι και τα ατυχήματα με δράστες ή θύματα παιδιά, των οποίων ο πατέρας αστυνομικός άφησε ακλείδωτο και γεμάτο το υπηρεσιακό του περίστροφο στο σπίτι.

27. Πολλά εγκαύματα και ακρωτηριασμοί έχουν γίνει από πυροτεχνήματα. Μερικά απ' αυτά είναι εκρηκτικά και κατασκευάζονται πρόχειρα και παράνομα από δυναμίτιδα. Τις ημέρες του Πάσχα ας προσέχουμε τι κρατούν τα παιδιά και τι βάζουν στην τσέπη τους.

28. Οταν ανεβαίνει παιδί σε καρέκλα αυτό αποτελεί σήμα κινδύνου. Αλλά και μεις όταν ανεβαίνουμε σε σκάλα ή καρέκλα χωρίς βοήθεια άλλου προσώπου για να κρεμάσουμε την κουρτίνα ή να πάρουμε κάτι από το πατάρι ή ν' αλλάξουμε ένα γλόμπο πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτός είναι ένας από τους συχνότερους τρόπους που πέφτει κανείς στο σπίτι και παθαίνει άσχημα κατάγματα. Και ότι έτσι δίνουμε κακό παράδειγμα στα παιδιά μας, τα οποία περισσότερο προσέχουν τι κάνουμε παρά τι τους λέμε.

29. Ολοι μπορούμε να γλιστρήσουμε στο σπίτι όταν το πάτωμα είναι γυαλισμένο ή όταν υπάρχουν μικρά χαλάκια ή όταν υπάρχει ένα σκαλοπάτι μεταξύ δύο δωματίων ή μεταξύ λουτρού και διαδρόμου. Τα παιδιά υπόκεινται στον ίδιο κίνδυνο. Επίσης κινδυνεύουμε όλοι από απότομο πέσιμο και κάταγμα όταν γλιστράει ο πυθμένας της μπανιέρας. Ωσότου η βιομηχανία φτιάξει μπανιέρες με επιφάνεια που δεν γλιστράει, χρήσιμες είναι κάποιες λαστιχένιες προσθήκες για τη μπανιέρα (χταπόδια)

30. Αλλο δυστύχημα τραγικό, που μοιάζει με τροχαίο, έχει γίνει κοντά στο σπίτι κάποιου που έχει φορτηγό αυτοκίνητο και το έχει αφήσει απ' έξω, ως εξής: Ξεκινάει ο οδηγός απ' το σπίτι του και βάζει μπρος το φορτηγό χωρίς να κοιτάξει μήπως ένα νήπιο -δικό του ίσως παιδί - είναι κάτω από το φορτηγό...

Αυτά είναι τα συχνότερα στατιστικώς ατυχήματα και δη σε αστικό περιβάλλον. Δίνουν όμως αφορμή να σκεφτούμε και μεις άλλες πιθανότητες προληπτικά, έχοντας στο νου ο καθένας το δικό του σπίτι και περιβάλλον, και να λάβουμε τα αντίστοιχα μέτρα.

Βλαστικά κύτταρα οδηγούν σε βιολογικό μπαϊπάς

Αμερικανοί ερευνητές εντόπισαν βλαστικά κύτταρα που έχουν την ικανότητα να αναπτύσσουν νέες στεφανιαίες αρτηρίες, εύρημα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέους τρόπους αντιμετώπισης της αρτηριοσκλήρυνσης.

Ο Dr. Piero Anversa, του Πανεπιστημίου Brigham and Women's στη Βοστόνη, δήλωσε ότι εντόπισε τη νέα ομάδα πρωτόγονων κυττάρων και τα ονόμασε στεφανιαία αγγειακά προγονικά κύτταρα (CVPC).

Αυτά τα κύτταρα κατέχουν όλες τις βασικές ικανότητες των βλαστικών κυττάρων και διασκορπίζονται μεταξύ εσοχών στο τοίχωμα των αγγείων του ανθρώπινου κυκλοφορικού συστήματος.

Για να εξετάσουν τη δραστηριότητα αυτών των κυττάρων, οι επιστήμονες μπλόκαραν μια στεφανιαία αρτηρία σε σκυλιά και ενέχυσαν ανθρώπινα CVPC στην αρτηρία. Μετά από ένα μήνα τα σκυλιά εμφάνισαν βελτίωση στη ροή αίματος και στη λειτουργικότητα της καρδιάς. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι είχαν αναπτυχθεί μεγάλες, μεσαίες και μικρές ανθρώπινες στεφανιαίες αρτηρίες στα σκυλιά.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η καρδιά περιλαμβάνει απόθεμα CVPC που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία βιολογικού μπαϊπάς σε ασθενείς με χρόνια στεφανιαία νόσο και ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια, που προκύπτουν όταν μπλοκάρονται αρτηρίες που παρέχουν αίμα και οξυγόνο στην καρδιά.

Ο Dr. Piero Anversa, δήλωσε πως η παρούσα θεραπευτική στρατηγική θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά το στόχο της θεραπείας με βλαστικά κύτταρα, για την καρδιά που πάσχει από ισχαιμία και πως στόχος της θα γίνει η πρόληψη της βλάβης του μυοκαρδίου παρά η μερική αποκατάσταση της βλάβης που έχει εγκατασταθεί.

Η έρευνα δημοσιεύεται στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού ‘Proceedings of the National Academy of Sciences’.

Γρίπη

  • Είναι μία λοιμώδης, δηλ. κολλητική (μεταδοτική) αρρώστια που οι γιατροί την κατατάσσουν στις επιδημίες και αυτό γιατί έχει μεγάλη μεταδοτικότητα και ο χρόνος που επωάζεται το μικρόβιο μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό είναι πολύ μικρός (από μερικές ώρες μέχρι 1 ή 2 εικοσιτετράωρα), έτσι ώστε να προσβάλλονται την ίδια εποχή πολλοί άνθρωποι.

    Ορισμένες μορφές γρίπης είναι θανατηφόρες. Στη μεγάλη επιδημία του 1889 βρήκαν το θάνατο χιλιάδες άνθρωποι. Ιδιαίτερα η επιδημία της ισπανικής γρίπης του 1918-1919 επεκτάθηκε σχεδόν σ΄ ολόκληρο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να προκαλέσει πάνω από ένα εκατομμύριο θανάτους.

    Η ιατρική, ανάλογα με το πώς εκδηλώνεται, ξεχωρίζει πολλές μορφές γρίπης. Από αυτές άλλες είναι ελαφριάς μορφής και άλλες βαριάς.

    Η γρίπη οφείλεται σε ιό (ένα είδος μικροβίου) που υπάρχει μέσα στη βλέννα της κοιλότητας της μύτης και του φάρυγγα. Έτσι ένας άρρωστος με το βήχα, το φτάρνισμα ακόμη και με την ομιλία εκτοξεύει σταγονίδια που φέρουν τον ιό και μόλις αυτά τα εισπνεύσει ένας υγιής, αμέσως μολύνεται.

    Βασική αφορμή για την εκδήλωση της γρίπης και την εξάπλωσή της είναι οι μετεωρολογικές συνθήκες, όπως η απότομη αλλαγή του καιρού, η υγρασία. Η ελαφρότερη μορφή γρίπης είναι το συνάχι, που φέρνει καταρροή στη μύτη. Άλλη μορφή γρίπης προσβάλλει το φάρυγγα, το λάρυγγα, την τραχεία αρτηρία και αν δεν γίνει αμέσως κατάλληλη θεραπεία, είναι δυνατό να οδηγήσει σε σοβαρότερες επιπλοκές στο αναπνευστικό σύστημα, όπως πνευμονία, βρογχοπνευμονία πυώδη πλευρίτιδα.

    Η εικόνα της γρίπης χαρακτηρίζεται από ξαφνικό ρίγος, πονοκέφαλο, πόνους σε όλο το σώμα καταρροή στη μύτη, βήχα, πόνο στο λαιμό, βραχνάδα και η θερμοκρασία του σώματος ανεβαίνει στους 38°-39°. Η αρρώστια διαρκεί 3-7 μέρες αλλά περνάει ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μέχρι ο οργανισμός να γίνει τελείως καλά.

    Στο αίμα όσων έχουν περάσει τη γρίπη παράγονται ουσίες που προστατεύουν τον οργανισμό από τον ιό και έτσι προκαλούν ανοσία για λίγο χρόνο. Η προφύλαξη από τη γρίπη είναι αρκετά δύσκολη, αλλά μεγάλης αξίας. Πρέπει να αποφεύγουμε τα κρυολογήματα και τις συγκεντρώσεις σε κλειστούς χώρους την εποχή που υπάρχει επιδημία. Πρέπει ακόμα να απολυμαίνουμε το φάρυγγα, τη μύτη, τα χέρια και το πρόσωπο. Απαραίτητη είναι η καλή διατροφή, η ζέστη και η παραμονή στο κρεβάτι. Η θεραπεία δεν είναι ακριβώς καθορισμένη. Συνήθως αντιμετωπίζεται με αντιβιοτικά, απολυμαντικά του φάρυγγα και της μύτης και βιταμίνες. Το ουσιαστικό όμως είναι να αποφεύγουμε την κούραση και τη συναναστροφή με αρρώστους, γιατί η γρίπη, όταν δεν την προσέξουμε από τα πρώτα συμπτώματα, μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για την υγεία μας.

  • Πηγή:
  • www.live-pedia.gr

Υπέρταση

  • Τι είναι η αρτηριακή πίεση Η αρτηριακή πίεση είναι η πίεση που ασκεί το αίμα στις αρτηρίες. Εκφράζεται με δύο αριθμούς, π.χ. 12 και 8. Οι αριθμοί αυτοί αντιστοιχούν σε 120 και 80 χιλιοστόμετρα ή mm υδραργύρου, που αποτελεί τη διεθνή μονάδα μέτρησης της πίεσης. Ο μεγαλύτερος αριθμός, ο οποίος ονομάζεται συστολική πίεση, αντιστοιχεί στην πίεση του αίματος στις αρτηρίες όταν η καρδιά συστέλλεται και αδειάζει το αίμα. Ο μικρότερος αριθμός, ο οποίος ονομάζεται διαστολική πίεση, αντιστοιχεί στην πίεση του αίματος όταν η καρδιά διαστέλλεται και ξαναγεμίζει με αίμα. Τι είναι η υπέρταση Η υπέρταση είναι μια κατάσταση, στην οποία η αρτηριακή πίεση είναι αυξημένη. Συνήθως δεν έχει συμπτώματα και συχνά την ανακαλύπτουμε μετά από τυχαίες μετρήσεις. Ένα άτομο θεωρείται υπερτασικό όταν η συστολική του πίεση είναι πάνω από 140mmHg και η διαστολική του πίεση πάνω από 90mmHg. Όταν η συστολική πίεση κυμαίνεται σε επίπεδα άνω των 120mmHg έως 140mmHg και η διαστολική στα επίπεδα των 80mmHg με 90mmHg, το άτομο ανήκει σε προ-υπερτασικό στάδιο. Κάτω από αυτά τα επίπεδα η αρτηριακή πίεση είναι φυσιολογική. Ωστόσο, δεδομένου ότι η αρτηριακή πίεση παρουσιάζει αξιόλογες διακυμάνσεις, πριν το χαρακτηρισμό ενός ατόμου ως υπερτασικού και την έναρξη θεραπείας, πρέπει να γίνουν επανειλημμένες μετρήσεις μέσα σε μια μεγάλη περίοδο, ώστε να επιβεβαιωθεί η αυξημένη τιμή της αρτηριακής πίεσης. Η υπέρταση αποτελεί σημαντικό κίνδυνο για την υγεία. Όπως ήδη τονίστηκε, στην Ελλάδα 1 στα 4 άτομα είναι υπερτασικό. Από τους υπερτασικούς:

    το 37% δε γνωρίζει ότι πάσχει από υπέρταση το 11% δεν ακολουθεί θεραπεία το 37% ακολουθεί ανεπαρκή θεραπεία και μόνο το 22% είναι σωστά ρυθμισμένο.

    Από την υπέρταση κινδυνεύουν κυρίως η καρδιά, ο εγκέφαλος και τα νεφρά. Η λειτουργία της καρδιάς δυσκολεύεται στα άτομα εκείνα που έχουν υψηλή πίεση, με αποτέλεσμα την κόπωση του ζωτικού αυτού οργάνου, και την εμφάνιση καρδιακής ανεπάρκειας. Επίσης η υψηλή πίεση ευνοεί την εναπόθεση λίπους στα τοιχώματα των στεφανιαίων αγγείων, που αιματώνουν την καρδιά. Έτσι αυξάνει ο κίνδυνος στεφανιαίας νόσου και εμφράγματος. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι ο κίνδυνος εμφάνισης καρδιοπάθειας σε άτομα με αρτηριακή πίεση πάνω από 160 mmHg είναι 2,3 φορές μεγαλύτερος, απ΄ ότι σε άτομα με αρτηριακή πίεση κάτω από 140mmHg. H βλάβη που προκαλείται στα αγγεία του εγκεφάλου μπορεί να γίνει η αιτία ενός εγκεφαλικού επεισοδίου ή μιας σταδιακής καταστροφής των κυττάρων του εγκεφάλου με πολύ σημαντικές συνέπειες για τη σωματική και ψυχική υγεία. Η υπέρταση μπορεί επίσης να προκαλέσει και βλάβη στις νεφρικές αρτηρίες, με συνέπεια τη σταδιακή καταστροφή των νεφρών και τη νεφρική ανεπάρκεια. Υπάρχουν παράγοντες που δημιουργούν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσει ένα άτομο υπέρταση. Οι παράγοντες αυτοί είναι η παχυσαρκία, η αυξημένη κατανάλωση αλατιού, το αλκοόλ, η καθιστική ζωή, καθώς και η κληρονομικότητα. Επίσης ο κίνδυνος της υπέρτασης αυξάνει με την ηλικία και ιδίως μετά τα 50 χρόνια. Για κάποιον λοιπόν που είναι υπερτασικός και δεν έχει διαγνωστεί, ώστε να ξεκινήσει θεραπεία, αυξάνει ο κίνδυνος εμφάνισης στεφανιαίας νόσου, εμφράγματος, εγκεφαλικού επεισοδίου και νεφρικής ανεπάρκειας. Παράγοντες που συντελούν στην εμφάνιση υπέρτασης Υπάρχουν παράγοντες που δημιουργούν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσει ένα άτομο υπέρταση. Οι παράγοντες αυτοί είναι:

    το οικογενειακό ιστορικό αυξημένης υπέρτασης η παχυσαρκία η υπερβολική πρόσληψη αλατιού το αλκοόλ η καθιστική ζωή το άγχος η ηλικία (ο κίνδυνος της υπέρτασης αυξάνει με την ηλικία)

    Με εξαίρεση λοιπόν την ηλικία και την κληρονομικότητα, τους υπόλοιπους παράγοντες μπορούμε να τους ελέγξουμε σχετικά εύκολα και να προλάβουμε την εμφάνιση της υπέρτασης. Η θεραπεία της υπέρτασης έχει σαν στόχο να φέρει την αρτηριακή πίεση στα φυσιολογικά επίπεδα μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο των επιπλοκών. Αυτό γίνεται συνήθως σχετικά εύκολα εάν ακολουθήσουμε την σωστή αγωγή. Ο στόχος μας είναι ο περιορισμός της αρτηριακής πίεσης σε επίπεδα κάτω από 14 για τη συστολική και κάτω από 9 για τη διαστολική. Υπάρχουν δύο τύποι αντί-υπερτασικής αγωγής, η υγιεινοδιαιτητική και η φαρμακευτική αγωγή. Υγιεινοδιαιτητική αγωγή: Διαιτητικές αλλαγές, αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, περιορισμός κατανάλωσης αλατιού και οινοπνεύματος, αύξηση της σωματικής άσκησης, έλεγχος των ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων και του άγχους. Η τροποποίηση των συνθηκών ζωής είναι απαραίτητη, τόσο στην πρόληψη όσο και στη θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης. Φαρμακευτική αγωγή: Η επιλογή του κατάλληλου φαρμάκου και της σωστής δοσολογίας πρέπει να γίνεται πάντα από γιατρό. Η φαρμακευτική αγωγή πρέπει να εφαρμόζεται σταθερά και να μην αλλάζει ή να διακόπτεται χωρίς ιατρική συμβουλή. Τέλος, τα υπερτασικά άτομα θα πρέπει να ελέγχουν τη χοληστερίνη και το σάκχαρο αίματος και να μην καπνίζουν. Οι παράγοντες αυτοί επιδεινώνουν σημαντικά τις συνέπειες της υπέρτασης. Οδηγίες Πρόληψης:

    Ελέγχετε τακτικά την αρτηριακή σας πίεση

    Σε φυσιολογικούς (<120/80>

    Τρώτε περισσότερα φρούτα και λαχανικά

    Οι πατάτες, τα καρότα, τα βερίκοκα, οι μπανάνες και τα μήλα είναι πλούσια σε κάλιο, το οποί μειώνει την αρτηριακή πίεση • Μειώστε την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ γιατί συχνά προκαλεί αύξηση της πίεσης

    Κόψτε το κάπνισμα Μάθετε να χαλαρώνετε και αποφύγετε το υπερβολικό άγχος

    • Αθλείσθε τακτικά. Η σωματική άσκηση είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους μείωσης της υπέρτασης

Το κάπνισμα επιταχύνει την πρόοδο της πολλαπλής σκλήρυνσης

  • Οι πάσχοντες από πολλαπλή σκλήρυνση που είναι καπνιστές έχουν ταχύτερη πρόοδο της ασθένειας, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Archives of Neurology.

    Ο Δρ Αλμπέρτο Ασέριο της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι οι καπνιστές με πολλαπλή σκλήρυνση είναι πιθανότερο να έχουν προοδευτική μορφή της νόσου, όπου τα συμπτώματα επιδεινώνονται με σταθερό ρυθμό, αντί της διαλείπουσας-υποτροπιάζουσας μορφής όπου ο πάσχων έχει διακεκομμένη συμπτωματολογία.

    Τα άτομα που καπνίζουν είναι γνωστό ότι διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης σκλήρυνσης κατά πλάκας, αλλά η έρευνα για το κατά πόσο το κάπνισμα επηρεάζει την πορεία της νόσου έχει παρουσιάσει αντικρουόμενα αποτελέσματα.

    Οι ερευνητές παρακολούθησαν 1.465 πάσχοντες από πολλαπλή σκλήρυνση, το 17,5% των οποίων ήταν ενεργοί καπνιστές, για κατά μέσο όρο τρία χρόνια.

    Εκ των 891 ατόμων που οι επιστήμονες μελέτησαν την συγκεκριμένη περίοδο για να καθορίσουν τον ρυθμό προόδου της ασθένειας από τη μια μορφή στην άλλη, οι 72 τελικά παρουσίασαν πρόοδο προς την διαλείπουσα-υποτροπιάζουσα μορφή: 20 εκ των 154 καπνιστών, 20 εκ των 237 πρώην καπνιστών και 32 εκ των 500 ατόμων που δεν είχαν καπνίσει ποτέ.

    Αυτό σημαίνει ότι οι καπνιστές έχουν πάνω από διπλάσιες πιθανότητες (συγκριτικά με τους μη καπνιστές) να έχουν πρωτοπαθή προοδευτική πολλαπλή σκλήρυνση και όσοι έχουν διαλείπουσα-υποτροπιάζουσα ασθένεια έχουν 2,5 φορές επιπλέον πιθανότητες από τους μη καπνιστές να εκδηλώσουν δευτεροπαθή προοδευτική σκλήρυνση κατά πλάκας.

    Στην αρχή της μελέτης, οι καπνιστές είχαν περισσότερη ανικανότητα, πιο σοβαρή μορφή και περισσότερη ατροφία στον εγκέφαλο. Με την πάροδο του χρόνου, είχαν επίσης πιο ταχεία αύξηση του συνολικού αριθμού των τραυματισμένων εγκεφαλικών ιστών και του βαθμού της εγκεφαλικής ατροφίας.

    Ο μηχανισμός μέσω του οποίου το κάπνισμα επιδεινώνει την πολλαπλή σκλήρυνση δεν είναι ξεκάθαρος. Το κάπνισμα έχει σχετιστεί με άλλες αυτοάνοσες παθήσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, αλλά όχι άλλες, έτσι οι επιδράσεις του τσιγάρου στο ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να είναι ένας παράγοντας που θα πρέπει να μελετηθεί. Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι ότι το κάπνισμα είναι τοξικό για το νευρικό σύστημα.

    Επί του παρόντος δεν υπάρχουν αποδεδειγμένοι παράγοντες κινδύνου για την πολλαπλή σκλήρυνση που να μπορεί ο ασθενής να ελέγξει.

    Μέχρι λοιπόν να αποδειχθεί η ύπαρξη αιτιολογικής σχέσης οι ασθενείς που πάσχουν από πολλαπλή σκλήρυνση και διακόπτουν το κάπνισμα μπορεί να μειώνουν εκτός από τον κίνδυνο εκδήλωσης παθήσεων σχετικών με το τσιγάρο και την πρόοδο της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

    Πηγή : doctors.in.gr

Εκκριτική ωτίτιδα και αδενοειδείς εκβλαστήσεις

Η εκκριτική ωτίτιδα είναι μία ιδιαίτερα συχνή πάθηση που αφορά στα μικρά παιδιά κυρίως κάτω των επτά ετών, αποτελόντας την πιο συχνή αιτία βαρηκοΐας σαυτή την ηλικία. Πρόκειται για συλλογή υγρού στην κοιλότητα του μέσου ωτός, ενώ αυτή θα έπρεπε να περιέχει αέρα.
Στο μέσο ούς, πίσω από το τύμπανο, βρίσκονται τα οστάρια της ακοής, η σφύρα, ο άκμονας και ο αναβολέας, που πρέπει να κινούνται ελεύθερα για να μεταδίδουν τον ήχο στον κοχλία. Ο αέρας φτάνει πίσω από το τύμπανο από τη μύτη μέσω ενός λεπτού σωλήνα που λέγεται ευσταχιανή σάλπιγγα.
Μόνιμη απόφραξη της ευσταχιανής σάλπιγγας είναι ιδιαίτερα συχνή στην παιδική ηλικία και οφείλεται στην παρουσία αδενοειδών εκβλαστήσεων (τα γνωστά σε όλους κρεατάκια). Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις αποτελούνται από τον ίδιο λεμφικό ιστό με τις αμυγδαλές και βρίσκονται στο πίσω μέρος της μύτης, στην οροφή του ρινοφάρυγγα εκεί δηλαδή που η μύτη μεταπίπτει στο στόμα. Σκοπό έχουν να προστατεύουν τον οργανισμό από διάφορους ιούς και μικρόβια με την παραγωγή αντισωμάτων.
Οι υπερτροφικές αδενοειδείς εκβλαστήσεις προκαλούν εκτός από εκκριτική ωτίτιδα και δυσκολία στη ρινική αναπνοή, τα παιδιά αναπνέουν μόνο από το στόμα, ροχαλίζουν στον ύπνο, δυσκολεύονται στο φαγητό και πάσχουν από συχνές ή μόνιμες καταρροές. Έχουν μια χαρακτηριστική έκφραση στο πρόσωπο που ονομάζεται αδενοειδές προσωπείο, με μισάνοιχτο στόμα, απαθές ύφος, μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και συχνά ανωμαλίες της οδοντοστοιχίας, που αν αφορά στα μόνιμα δόντια επιβάλλει ακόμα και την παρέμβαση ορθοδοντικού.
Οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις δεν είναι ορατές από το στόμα όπως συμβαίνει με τις αμυγδαλές. Τις βλέπουμε μόνο με καθρεφτάκι ή ενδοσκόπιο, που δεν είναι συνήθως εφικτό σε μικρά παιδιά. Η ακτινογραφία που συνηθίζουν πολλοί συνάδελφοι, επιβεβαιώνει μεν τη διάγνωση, αλλά δεν βοηθάει στην απόφαση παρέμβασης επιβαρύνοντας όμως τα παιδιά με περιτή ακτινοβολία. Έτσι αν υπάρχει μόνιμα υγρό στ΄ αυτιά, οι αδενοειδίς εκβλαστήσεις πρέπει να αφαιρούνται, ακόμα κι αν δεν είναι ορατές στην ακτινογραφία, ενώ υπερβολικές αδενοειδείς εκβλαστήσεις στην ακτινογραφία δεν είναι απαραίτητο να αφαιρούνται, αν δεν προκαλούν συμπτώματα.
Με την πάροδο της ηλικίας οι αδενοειδείς εκβλαστήσεις συρρικνώνονται και καθώς το κρανίο αναπτύσσεται, δεν δημιουργούν συνήθως προβλήματα σε μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες.
Η βαρηκοΐα της εκκριτικής ωτίτιδας κυμαίνεται μεταξύ 15-35 ντέσιμπελ και όταν εμμένει για μεγάλο διάστημα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην εκμάθηση της ομιλίας και στις επιδόσεις των μικρών μαθητών στο σχολείο. Οι πρώτοι που παρατηρούν πως τα παιδιά δεν ακούν καλά είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι. Το παιδί μπορεί να αυξάνει την ένταση της τηλεόρασης, να είναι ατίθασο και αφηρημένο την ώρα του μαθήματος διότι δεν μπορεί να ακούσει καλά τη δασκάλα.
Τα παλιά χρόνια οι δάσκαλοι συνήθιζαν να τιμωρούν αυτή τη συμπεριφορά με το να στέλνουν αυτά τα παιδια στο τελευταίο θρανίο. Αυτό επιδείνωνε φυσικά την κατάσταση γιατί καθιστούσε αδύνατη την οποιαδήποτε συμμετοχή τους στο μάθημα.
Το μόνιμο υγρό στο μέσο ούς που προκαλεί μόνο βαρηκοΐα μπορεί εύκολα να μολυνθεί, προκαλόντας πυώδη ωτίτιδα με ψηλό πυρετό και πόνο.
Κατά την ωτοσκόπηση την εξέταση δηλαδή των αυτιών με το μικροσκόπιο παρατηρείται η συλλογή υγρού πίσω από την τυμπανική μεμβράνη και μπορεί να επιβεβαιωθεί με το τυμπανόγραμμα, μία ειδική εξέταση πολύ απλή και ανώδυνη, κατά την οποία δεν απαιτείται καν η ενεργή συμμετοχή των παιδιών για την εκτέλεση της. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη και σε παιδιά κάτω του ενός έτους .
Η θεραπεία μπορεί αρχικά να είναι συντηρητική, με σταγόνες για τη μύτη και πλύσεις με φυσιολογικό ορρό και είναι συμπτωματική δεν αντιμετωπίζει δηλαδή την αιτία του προβλήματος. Εάν όμως παρατηρήσουμε ότι το υγρό δεν απορροφάται, άρα η βαρηκοΐα παραμένει ή έχουμε συχνές υποτροπές, τότε θα πρέπει να προχωρήσουμε στη χειρουργική θεραπεία.
Η χειρουργική αντιμετώπιση της εμμένουσας ή υποτροπιάζουσας εκκριτικής ωτίτιδας έγκειται στη μυριγγοτομή και αδενοτομή. Υπό γενική αναισθησία γίνεται χειρουργική αφαίρεση των αδενοειδών εκβλαστήσεων από το στόμα, χωρίς εξωτερική τομή και μία μικρή τομή στην τυμπανική μεμβράνη ( παρακέντηση) για να αναρροφηθεί το υγρό. Σε μερικές περιπτώσεις που το υγρό αυτό είναι πολύ πηκτό ( κολλώδες) είναι απαραίτητη και η τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού. Αυτά τα μικρά σωληνάκια τοποθετούνται μέσα στην τομή του τυμπάνου και εξασφαλίζουν καλό αερισμό του μέσου ωτός για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, βοηθώντας το έτσι να επανέλθει γρηγορότερα. Παραμένουν για μερικούς μήνες κατά του οποίους δεν επιτρέπεται να μπεί νερό στο συγκεκριμένο αυτί και αποβάλλονται σιγά- σιγά.Εάν το πρόβλημα λυθεί χωρίς τοποθέτηση σωληνίσκων αερισμού τότε τα πράγματα είναι πιο απλά και η τομή κλείνει από μόνη της μέσα σε λίγες μέρες.

Η επέμβαση είναι πολύ σύντομη διάρκειας συνολικά 20 λεπτών και το παιδί φεύγει την ίδια μέρα από το νοσοκομείο.

TEST ΠΑΠ και HPV

Τι πρέπει να γνωρίζουμε, τι πρέπει να μας ανησυχεί.

Από τον Dr. Στέφανο Χανδακά MD MBA PHD

Το τεστ παπ

Το τεστ Παπανικολάου είναι μια εξέταση ρουτίνας, την οποία πρέπει να πραγματοποιούν
όλες οι γυναίκες από την έναρξη της σεξουαλικής τους ζωής και κατόπιν ετησίως. Αποτελεί μια από τις εξετάσεις ρουτίνας και screening για τον καρκίνο του τράχηλου (όπως η μαστογραφια για τον καρκίνο μαστού), που εφαρμόζονται σήμερα με σκοπό τον εντοπισμό πιθανών παθολογικών κυττάρων ή μη φυσιολογικών κυττάρων πάνω στο τράχηλο ενώ παράλληλα αποτελεί την πρώτη γραμμή εντοπισμού του ιού HPV ο οποίος πλέον τείνει να αποκτήσει εικόνα επιδημίας αφού αγγίζει πάνω από 40 με 45 % του γυναικείου πληθυσμού σήμερα.
Eπιπλέον, πέρα από τον εντοπισμό τυχόν παθολογικών ή μη φυσιολογικών κυττάρων στον τράχηλο και στον ενδοτράχηλό της γυναίκας με το τεστ Παπανικολάου μπορούμε να εντοπίσουμε ελαφριές κολπίτιδες, τραχηλίτιδες ή πιθανές μυκητιασικές μολύνσεις, αυτό όμως που μονοπωλεί το ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια και αποτελεί έναν επιστημονικό προβληματισμό τόσο για τους ιατρούς όσο και για τις ασθενείς, αποτελεί ο ιός HPV.

Εχω HPV, τι σημαινει αυτό;

Ο ιός HPV (human papilloma virus), ο οποίος συνήθως εντοπίζεται σε ένα τεστ Παπ ρουτίνας και αυτό γιατί δεν έχει κλινικά συμπτώματα, είναι ένας σεξουαλικά μεταδιδόμενος ιός, ο οποίος μεταφέρεται από τον ερωτικό σύντροφο στη γυναίκα, δυστυχώς χωρίς ο άνδρας να έχει κλινικά συμπτώματα. Ο ιός αυτός, όπως και κάθε άλλος ιός στο σώμα της γυναίκας μένει πλέον μέσα στον οργανισμό της και αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι δεν μπορεί να αφαιρεθεί. Οι θεραπείες από εκεί και στο εξής -είτε αυτές είναι απλή παρακολούθηση, καυτηριασμός, loop διαθερμία ή το εμβόλιο που πιθανότατα θα βγει στην αγορά σε ένα με ενάμιση περίπου χρόνο- απλά καταστέλλουν τα συμπτώματά του, αλλά δεν τον αφαιρούν από τον οργανισμό. Αυτός ο ιός παραμένει πλέον στον οργανισμό μας δια βίου, όπως για παράδειγμα παραμένει ένας ερπητοιός και απλά εμφανίζεται σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μας σε συνδυασμό με άλλα γεγονότα όπως για παράδειγμα άγχος, κόπωση κτλ.


Τι κανω μετα;

Στην περίπτωση, λοιπόν, που το τεστ Παπ μας δείξει HPV αμέσως, το επόμενο στάδιο είναι αυτό που λέμε κολποσκόπηση. Η κολποσκόπηση είναι μια γυναικολογική εξέταση η οποία διαρκεί λίγο παραπάνω, είναι πιο αναλυτική. Κατά τη διάρκεια της, ο γυναικολόγος με τη βοήθεια ενός μικροσκοπίου -το λεγόμενο κολποσκόπιο- βλέπει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια, χρησιμοποιώντας μια συγκεκριμένη διαδικασία τις αλλοιώσεις που έχει κάνει ο ιός στον τράχηλο και στον ενδοτράχηλο της γυναίκας. Στη συγκεκριμένη, λοιπόν, περιοχή όπου το λεγόμενο κυλινδρικό επιθήλιο μεταπίπτει στο πλακώδες και στη ζώνη μετάπτωσης πραγματοποιούνται κάποιες αλλοιώσεις από τον ιό. Με βάση το μέγεθος, τον τύπο και τον βαθμό αυτών των αλλοιώσεων θα αποφασιστεί αν χρειάζεται θεραπεία για το συγκεκριμένο ιό, σε περίπτωση που οι αλλοιώσεις είναι πιθανής δυσπλασίας low grade ή high grade (CIN I, CIN II, CIN III) ή LG-SIL, HG-SIL, όπως για παράδειγμα loop διαθερμία, κωνοειδής εκτομή ή απλός καυτηριασμός και βιοψία.



Βιοψία Τραχήλου Φυσιολογικός Τράχηλος Παθολογικός Τράχηλος


Κονδυλωματα

Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί ότι αρκετοί τύποι κονδυλωμάτων οφείλονται επίσης στον ιό HPV και παρόλο που δεν υπάρχει θεραπεία για τον συγκεκριμένο ιό, υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης αυτών των κονδυλωμάτων. Η θεραπεία μπορεί να είναι φαρμακευτική ή να περιλαμβάνει διαθερμία και καυτηριασμό. Πάλι χρησιμοποιούνται οι ίδιες μορφές ενέργειας όπως laser, loop κτλ. Από εκεί και πέρα επειδή υπάρχει μια άμεση σχέση συγκεκριμένων τύπων HPV (16, 18) και καρκίνου του τραχήλου, βεβαίως πάντοτε μετά από πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους, αποτελεί δηλαδή το HPV έναν παράγοντα που προδιαθέτει για καρκίνο του τραχήλου, υπό ορισμένες συνθήκες.


Follow up-Facts

Πιθανότατα θα σας ζητηθεί να γίνονται τα τεστ Παπ συχνότερα (κάθε 3-6 μήνες). Επίσης μέσω κάποιων ειδικών εξετάσεων DNA η λεγόμενη ταυτοποίηση του ιού τα Loop
μπορούμε να δούμε τους συγκεκριμένους τύπους οι οποίοι έχουν μεγαλύτερη προδιάθεση και μεγαλύτερη συσχέτιση με πιθανή εμφάνιση καρκίνου του τραχήλου πάντοτε σε 20 -25 χρόνια. Αυτό που επίσης πρέπει να γνωρίζουμε για τον ιό HPV είναι ότι μεταδίδεται σεξουαλικά. Μπορεί όμως να μεταδοθεί και με επαφή δέρμα με δέρμα στα γεννητικά όργανα και στην γεννητική περιοχή με αποτέλεσμα, υπό ορισμένες συνθήκες, τα προφυλακτικά να μην επαρκούν και αυτό γιατί μπορεί η μόλυνση να βρίσκεται στην περιγεννητική περιοχή. Ωστόσο, αποτελούν τη σημαντικότερη και τη μόνη μορφή προστασίας που έχουμε απέναντι σε αυτό τον ιό. Αυτό που πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε είναι ότι ο HPV είναι πλέον πάρα πολύ συχνός, όπως προαναφέραμε, σχεδόν 40 με 45% του γυναικείου πληθυσμού είναι φορέας. Περισσότεροι ενεργώς σεξουαλικοί άνθρωποι πλέον έχουν μολυνθεί, δεν έχει καμία κλινική εκδήλωση στον άνδρα πράγμα που το κάνει πιο εύκολο στο να μεταδοθεί, ενώ παραμένει δυστυχώς στο σώμα χωρίς ωστόσο να εμφανίζει κάποια συμπτώματα.
Το κάπνισμα θεωρείται ότι συμβάλλει στην εμφάνιση καρκίνου του τραχήλου και αποτελεί άλλον ένα παράγοντα που προδιαθέτει για αυτή την κατάσταση.


Το εμβόλιο

Τα τελευταία χρόνια, ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες έρευνας είναι η προσπάθεια ανάπτυξης ενός εμβολίου το οποίο θα εμποδίσει τη μόλυνση με τον ιό HPV και αυτό γιατί ο ιός αποτελεί έναν από τους πιο βασικούς παράγοντες για τον καρκίνο του τραχήλου. Δυο χιλιάδες γυναίκες το χρόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο λαμβάνουν διάγνωση με αυτό τον τύπο καρκίνου. Έχουμε πάνω από 100 τύπους HPV οι οποίοι έχουν Η δεύτερη φάση των συγκεκριμένων μελετών το Μάιο του 2005 έδειξε τα πρώτα σημάδια ότι πιθανότατα ένα εμβόλιο κατά του HPV θα μπορούσε, υπό συνθήκες, να μειώσει τη μόλυνση από HPV.

Η μελέτη που ονομάζεται Future II έβγαλε τα πρώτα αποτελέσματα τον Οκτώβριο του 2005. Αυτή η 3η φάση της μελέτης, η οποία περιλάμβανε πάνω από 12 χιλιάδες γυναίκες ηλικίας 16-26 ετών, έδειξε τα εξής:
Οι συγκεκριμένες γυναίκες δεν είχαν HPV και χωρίστηκαν σε 2 ομάδες. Η πρώτη πήρε το εμβόλιο το οποίο ονομάζεται GARDASIL και η δεύτερη πήρε ένα φάρμακο placebo – δηλαδή ένα δείγμα το οποίο δεν είχε καμία σχέση με το φάρμακο. Οι συγκεκριμένες 2 ομάδες των 12 χιλιάδων γυναικών παρακολουθήθηκαν τα επόμενα 2 χρόνια, έχοντας μια φυσιολογική ερωτική ζωή, για το αν θα εμφάνιζαν ή όχι τον ιό ή οποιαδήποτε άλλη μορφή δυσπλασίας ή οποιασδήποτε άλλης προκαρκινικής κατάστασης στον τράχηλο τους. Η ομάδα, λοιπόν, που είχε εμβολιαστεί δεν εμφάνισε κανένα τέτοιο σύμπτωμα ενώ από τις 5.258 χιλιάδες που είχαν πάρει την ένεση placebo, οι 21 εμφάνισαν κάποια μορφή παθολογίας την επόμενη διετία δηλαδή ένα ποσοστό 0,4%. Τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν επίσης ότι έχουμε μια μείωση κατά 1% σε νέες μολύνσεις από ιούς HPV και πιθανή προστασία από τον ιό τύπου 6, 11, 16, 18. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν και άλλες μελέτες για ένα δεύτερο εμβόλιο, το οποίο πιθανότατα θα βγει στην αγορά, το cervarix. Η συγκεκριμένη μελέτη περιλαμβάνει 18 χιλιάδες γυναίκες και ονομάζεται μελέτη PATRICIA (PAPILOMA TRIAL TO PREVENT CERVICAL CANCER IN YOUNG ADULTS – Δοκιμή papiloma για την πρόληψη καρκίνου του τράχηλου σε νεαρές ενήλικες γυναίκες)

H 2η μελέτη του cervarix ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2006.
Αυτή τη στιγμή δε φαίνεται να υπάρχουν κάποιες παρενέργειες από τα συγκεκριμένα εμβόλια ενώ τα αποτελέσματα στη μελέτη είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικά ότι ένας πιθανός μελλοντικός συστηματικός εμβολιασμός απέναντι στον HPV μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες μόλυνσης από το συγκεκριμένο ιό σε γυναίκες οι οποίες δεν έχουν μολυνθεί. Τα ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα του εμβολίου και η πιθανή ανάγκη των γυναικών να εμβολιαστούν στο μέλλον, αφορά καταρχήν γυναίκες οι οποίες δεν έχουν μολυνθεί από τον ιό. Επίσης, πέρα από τον συγκεκριμένο ιό, υπάρχουν μια σειρά παθολογικών καταστάσεων, δυσπλασίες κτλ. οι οποίες θα καθιστούν το τεστ Παπ απαραίτητο σε ετήσια βάση, που γίνεται σήμερα και παρόλο τον εμβολιασμό των γυναικών από το συγκεκριμένο εμβόλιο. Συνεπώς, το συγκεκριμένο εμβόλιο δεν θα αντικαταστήσει το τεστ Παπ, το οποίο αποτελεί και την καλύτερη μέθοδο screening για πιθανές παθολογικές καταστάσεις του τραχήλου. Θα αποτελέσει, όμως, ένα μέσο ελαχιστοποίησης της μόλυνσης από HPV χωρίς βέβαια να έχει καμία άλλη σχέση με τις άλλες μορφές παθολογίας που έχει ο τράχηλος, γεγονός που κάνει το τεστ Παπ ένα αναντικατάστατο εργαλείο για την πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου.
Επίσης, το συγκεκριμένο εμβόλιο δεν φαίνεται να βοηθά τις γυναίκες οι οποίες έχουν ήδη μολυνθεί από τον ιό. Πρέπει ακόμα να τονιστεί ότι τα εμβόλια τα οποία βρίσκονται υπό μελέτη και θα κυκλοφορήσουν πιθανότατα στην αγορά σε 12 με 16 μήνες θα είναι για τους τύπους 6, 11, 16 και 18. Συνεπώς, υπάρχει ένα μεγάλο μέρος των HPV οι οποίοι βρίσκονται ακόμα υπό κλινική έρευνα. Αυτή τη στιγμή έχουν ξεκινήσει και μελέτες εμβολιασμών γυναικών οι οποίες έχουν ήδη μολυνθεί από τον ιό.

ΑΓΧΟΣ

Άγχος και εκδήλωση επώδυνων οργανικών συμπτωμάτων

Από τον Νικόλαο Βακόνδιο
Ψυχολόγος
Πτυχιούχος Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης

Πόνος ή δυσφορία στο στέρνο, δύσπνοια ή αίσθημα πλακώματος στο στήθος, ταχυκαρδίες (σε σημείο που να νιώθει κάποιος την καρδιά του ότι πάει να «σπάσει»), είναι συμπτώματα που νιώθουν καθημερινά, αμέτρητοι άνθρωποι.
Επίσης ο κόμπος στον λαιμό ή ένα αίσθημα πνιγμού, ναυτία ή δυσφορία και πόνος στο στομάχι, είναι επίσης συμπτώματα εξίσου συχνά, όσο και τα αισθήματα ζάλης, αστάθειας ή λιποθυμίας, τα ρίγη, ή τα ξαφνικά αισθήματα ζέστης.


Παρά το γεγονός ότι τα συμπτώματα αυτά, εμφανίζονται σε υπερβολικά μεγάλο αριθμό ανθρώπων, νιώθουν, και δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε, ότι η περίπτωσή τους είναι μοναδική, και γυρνούν συχνά από γιατρό σε γιατρό, αναζητώντας βοήθεια για αρρώστιες για τις οποίες δεν μπορεί να βρεθεί «οργανική» βάση.


Αν και επανειλημμένα τους ανακοινώνεται ότι «δεν έχουν τίποτα οργανικά», οι άνθρωποι αυτοί παραμένουν πεπεισμένοι ότι τα σωματικά τους συμπτώματα και ο πόνος είναι πραγματικά.

Εκεί όμως, βρίσκεται και το λεπτό σημείο, το οποίο κάθε κλινικός ψυχολόγος θα πρέπει να γνωρίζει, διατηρώντας στενή συνεργασία με διάφορες ειδικότητες ιατρών. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί, ουσιαστικά έχουν δίκιο.


ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ, ΤΟΣΟ, ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΟΡΓΑΝΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ.

Αφού όμως οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ασθενείς, ούτε όμως και «κατά φαντασία» ασθενείς, αφού πραγματικά πονούν και παρουσιάζουν ή νιώθουν διάφορα άλλα σωματικά συμπτώματα, τι εξήγηση δίνουμε σε αυτά τα συμπτώματα?

Αρχικά, αν και δεν είναι εύκολο να γίνει άμεσα παραδεκτό από τον άνθρωπο που ταλαιπωρείται από μία τέτοια κατάσταση, εξηγούμε ότι ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΘΟΥΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΒΛΑΒΗ»

Είναι λογικό ότι για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει ιατρική, και ο οποίος βιώνει κάτι πολύ ρεαλιστικό, η εξήγηση αυτή να μην μπορεί να γίνει μεμιάς αποδεκτή. Ο κλινικός ψυχολόγος

Α) είναι καλό να εξηγεί σταδιακά στο άτομο, με απλούς ιατρικούς όρους, πως ο νους, μέσω του νευρικού συστήματος, μπορεί λόγω άγχους για παράδειγμα, να «δημιουργήσει» αισθήματα πόνου , τα οποία το άτομο, τα νιώθει ως πραγματικά, χωρίς όμως να υπάρχει καμία οργανική βλάβη.

Πως για παράδειγμα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έχει τη δυνατότητα, μέσω των νεύρων με τα οποία «επικοινωνεί» με τα όργανα του σώματος μας (μέσω του νωτιαίου μυελού και του λεγόμενου «συμπαθητικού συστήματος νεύρων), να «προκαλέσει» ένα σφίξιμο ή πόνο στο στομάχι ή αμέτρητα διάφορα άλλα σωματικά συμπτώματα.

Σε αυτό το σημείο φαίνεται πόσο απαραίτητη είναι η γνώση ιατρικής και η καλή συνεργασία του ειδικού ψυχικής υγείας με τους γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων, οι οποίοι αφότου αποκλείσουν με ιατρικές εξετάσεις την πιθανή «οργανική» αιτιολογία των συμπτωμάτων του ατόμου, πρέπει να το βοηθήσουν να βγει, από τον κυκεώνα των συνεχών ιατρικών εξετάσεων.

Καθώς το άτομο βιώνει συχνά ιδιαίτερα επώδυνους σωματικούς πόνους, είναι απόλυτα φυσιολογικό ότι αναπτύσσει έναν φόβο ότι πάσχει από κάποια ασθένεια, την οποία οι ιατρικές εξετάσεις ή οι γιατροί τους οποίους επισκέπτεται, δεν μπορούν να την διαγνώσουν.

Ο φόβος αυτός συχνά εξελίσσεται σε φόβο του ατόμου ότι μπορεί να πεθαίνει και απλά οι γιατροί κάνουν λάθος, λέγοντας του ότι δεν έχει «τίποτα».


Οι αμέτρητες ιατρικές εξετάσεις, στις οποίες μπορεί να «ενδίδουν» οι γιατροί, με την σκέψη ότι μπορεί τελικά το άτομο να πειστεί ότι δεν πάσχει από κάτι «οργανικό», ουσιαστικά, «ρίχνουν περισσότερο λάδι στην φωτιά», χωρίς βεβαίως να υπάρχει τέτοια πρόθεση, μια και ο άνθρωπος συνεχίζει να «αναζητά» μια «οργανική» αιτιολογία των συμπτωμάτων.


Σε αυτό το σημείο φαίνεται πόσο σημαντικό είναι να εξηγήσει ένας γιατρός στο άτομο, ότι παρ ότι τα τόσο επώδυνα σωματικά του συμπτώματα, δεν έχουν «οργανική» βάση, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι το άτομο «τρελαίνεται», αλλά ότι πρόκειται για μια «ικανότητα» του ανθρώπινου νου, να «μετατρέπει» και να «εκφράζει»το άγχος ή την στενοχώρια από διάφορα γεγονότα και σκέψεις του ατόμου, σε σωματικά συμπτώματα.

Πρόκειται μάλιστα για μια διαδικασία που συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους, αρκεί να σκεφτούμε πόσες φορές νιώσαμε πονοκέφαλο, επειδή είχαμε αγχωθεί για κάτι. Αυτό που ποικίλλει μεταξύ των ανθρώπων, είναι κυρίως το είδος, η ένταση και η συχνότητα των σωματικών συμπτωμάτων.

Β) Ο ειδικός ψυχικής υγείας , έχοντας εξηγήσει στο άτομο πως ο νους μας μπορεί και «εκφράζεται» μέσω σωματικών συμπτωμάτων, «υποδεικνύει», σε συνεργασία με τον άνθρωπο που έχει μπροστά του, την πολλές φορές μη ορατή «πραγματική» πηγή αυτών, όπως για παράδειγμα, διάφορα στρεσογόνα γεγονότα στα οποία ο νους μας «αντιδρά» κατ αυτόν τον τρόπο.

Καλό θα ήταν λοιπών όταν παρατηρήσουμε τέτοια συμπτώματα να μην τρέχουμε ξανά και ξανά για εξετάσεις αλλά να απευθυνθούμε στον ειδικό ψυχολόγο που θα μπορέσει με την σωστή καθοδήγηση να βοηθήσει στην αντιμετώπιση κ επίλυσή τους.