Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Το φαινόμενο του αιφνίδιου θανάτου από καρδιά

Το φαινόμενο του αιφνίδιου θανάτου από καρδιά

Τη μια στιγμή κάποιος 40χρονος με αξιοζήλευτο επίπεδο χοληστερίνης χαίρεται τη ζωή του. Την επόμενη στιγμή είναι ξαφνικά νεκρός από την καρδιά του. Οι γιατροί αποδίδουν τον αιφνίδιο θάνατο σε μια ανωμαλία του ηλεκτρικού συστήματος της καρδιάς. Τώρα, μια νέα έρευνα αποδίδει σε γενετικά αίτια το πρόβλημα και εξηγεί έτσι γιατί δεν προϋπάρχουν εξωτερικά συμπτώματα, ούτε ίχνη κάποιου προβλήματος στις εξετάσεις αίματος.

Μια ομάδα Αμερικανών ερευνητών από την Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς, υπό τον καθηγητή Νταν Άρκινγκ, σε συνεργασία με ερευνητές από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου και άλλους, ανακάλυψε εννέα νέα γονίδια που κάνουν ένα άτομο ευάλωτο σε αιφνίδιο θάνατο από καρδιά και επιβεβαίωσε το ρόλο ενός ακόμα γονιδίου (Nos1ap). Η σχετική επιστημονική εργασία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature Genetics", σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ.

"Περίπου τα μισά από αυτά τα γονίδια μάς ξάφνιασαν. Κανείς δεν περίμενε ότι θα σχετίζονται με τη βιολογία της καρδιάς", δήλωσε ο Άρκινγκ. Τα συγκεκριμένα γονίδια τροποποιούν τον χρονισμό των συστολών της καρδιάς (γνωστό ως "διάστημα QT"), που αντιστοιχεί στην συνολική διάρκεια της κοιλιακής εκπόλωσης και επαναπόλωσης.

Το διάστημα QT εντοπίζεται μέσω ενός κοινού ηλεκτροκαρδιογραφήματος. Οι άνθρωποι που εμφανίζουν επιμήκυνση του "διαστήματος QT, έχουν υψηλότερο κίνδυνο αιφνίδιου θανάτου. "Ο αιφνίδιος καρδιακός θάνατος είναι πραγματικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για έναν άνθρωπο", δήλωσε ο Άρκινγκ.

Σύμφωνα με την έρευνα, που βασίστηκε σε περίπου 16.000 άτομα, όσα πιο πολλά από τα δέκα επίμαχα γονίδια έχει ένας άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες αιφνιδίου θανάτου. Ένα έμφραγμα μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο να αποκτήσει κάποιος αυτό τον ανώμαλο καρδιακό ρυθμό (επιμήκυνση διαστήματος QT), όμως όσοι κληρονομούν αυτό το γενετικό ρίσκο, συχνά ποτέ δεν το μαθαίνουν.

"Το πρόβλημα με αυτούς τους ανθρώπους", δήλωσε ο Άρκινγκ, "είναι ότι δεν εμφανίζουν γνωστούς παράγοντες κινδύνου. Δεν έχουν υψηλή χοληστερίνη, ούτε είναι υπέρβαροι". Τελικά, ο στόχος της ερευνητικής ομάδας είναι η ανάπτυξη νέων φαρμάκων με βάση τα ευρήματα των νέων γονιδίων.

Τι είναι ο εκφυλκισμός της ωχράς κηλίδας;

Τι είναι ο εκφυλκισμός της ωχράς κηλίδας;

Ο εκφυλκισμός της ωχράς κηλίδας είναι μια ασθένεια που πλήττει ολοένα και περισσότερο κόσμο με το πέρασμα του χρόνου. Η ασθένεια δεν θεραπεύεται και οδηγεί τελικά στην τύφλωση, υπάρχει όμως η δυνατότητα της πρόληψης ώστε να μη φθάσει η νόσος στο τελικό στάδιο που σημαίνει απώλεια της όρασης. Αρχικά θα πρέπει κάθε άνθρωπος μετά τα 55 του χρόνια να εξετάζεται για τη νόσο. Μεγαλύτερες πιθανότητες εμφάνισής της έχουν άτομα με προδιάθεση - αν υπάρχει κάποιος πρόγονος ή κοντινός συγγενής τους που την έχει εκδηλώσει, αν είναι καπνιστές και αν πάσχουν από καρδιοπάθεια.

Μερικές απλές κινήσεις μπορεί να σας βοηθήσουν να διαπιστώσετε αν υπάρχει πρόβλημα προτού ακόμα πάτε στον οφθαλμίατρο. Αφού καλύψετε με το χέρι σας το ένα μάτι, εντοπίστε αν έχετε τα παρακάτω συμπτώματα και στη συνέχεια επαναλάβετε την εξέταση στο άλλο μάτι:

- Θολή όραση.
- Παραμόρφωση ευθειών, όπως για παράδειγμα η κάσα μιας πόρτας.
- Μαύρα σημάδια (σαν μυγάκια).
- Απώλεια κεντρικής όρασης (βλέποντας ευθεία μπροστά).
- Ευαισθησία στις λάμψεις.
- Μειωμένη όραση το βράδυ.
- Δυσχρωματοψία.
- Λάμψεις, φώτα ή σημάδια τα οποία δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα.

Αν έχετε κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, πρέπει να επισκεφθείτε αμέσως τον οφθαλμίατρό σας καθώς υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να έχετε προσβληθεί από εκφυλισμό της ωχράς κηλίδας.


Οι 8+1 (απλές) συμβουλές για την προστασία των ματιών σας

Οπως είναι γνωστό, η πρόληψη (για κάθε πιθανό και απίθανο πρόβλημα υγείας που μπορεί να αντιμετωπίσετε) αποτελεί την καλύτερη θεραπεία, γι’ αυτό κρατήστε στο... αρχείο σας τις παρακάτω εννέα συμβουλές ώστε να διατηρήσετε την όρασή σας σε καλή κατάσταση.

1. Σταματήστε το κάπνισμα: Τα χημικά που υπάρχουν στον καπνό καταστρέφουν τις φλέβες στην κηλίδα του ματιού, αυξάνοντας έτσι τρεις με τέσσερις φορές τις πιθανότητες εμφάνισης εκφυλισμού της ωχράς κηλίδας.

2. Μην επιτρέπετε το κάπνισμα στο σπίτι: Αν κάποιος από το περιβάλλον σας καπνίζει, υποχρεώστε τον να βγαίνει έξω. Το παθητικό κάπνισμα διπλασιάζει τις πιθανότητες να εμφανίσετε την ασθένεια.

3. Προστατεύστε τα μάτια σας από τον ήλιο: Οι ακτίνες του ήλιου καταστρέφουν την ωχρά κηλίδα. Φοράτε πάντα γυαλιά ηλίου με απορροφητικούς ή έστω πολωτικούς φακούς. Ποτέ όμως γυαλιά που τα πήρατε από το περίπτερο, για παράδειγμα, επειδή ήταν φθηνά ή όμορφα.

4. Τρώτε λαχανικά: Πέντε μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα δεν βοηθούν μόνο τη συνολική σας υγεία, αλλά και την υγεία των ματιών σας. Σκουρόχρωμα λαχανικά, όπως το σπανάκι και το σγουρό λάχανο, είναι πλούσια σε ωχρίνες και περιέχουν αντιοξειδωτικά, που προστατεύουν την υγεία των ματιών.

5. Μειώστε τα λίπη: Αποφύγετε τις πλούσιες σε κεκορεσμένα λίπη τροφές. Βούτυρο, πλήρη γαλακτοκομικά και λιπαρά κρέατα θα πρέπει να τα αποφεύγετε. Προτιμήστε ψάρια πλούσια σε έλαια, όπως ο σολομός και η σαρδέλα. Ετσι προστατεύετε τις αρτηρίες σας από σκλήρυνση και θρόμβωση, ενώ καθυστερείτε την πρόοδο της εκφύλισης αν ήδη έχει εκδηλωθεί.

6. Χάστε βάρος: Η ασθένεια πλήττει περισσότερο και συχνότερα τα παχύσαρκα άτομα. Αν είστε ένα απ’ αυτά, είναι καλύτερο να χάσετε βάρος. Ετσι θα βοηθήσετε όχι μόνον τα μάτια σας, αλλά τον οργανισμό σας γενικότερα.

7. Μετράτε την πίεσή σας: Εκτός του ότι η υπέρταση μπορεί να προκαλέσει καρδιαγγειακές βλάβες, καταστρέφει τις φλέβες στον αμφιβληστροειδή. Κι όταν ο αμφιβληστροειδής δεν αιματώνεται, καταστρέφεται, με αποτέλεσμα την απώλεια της όρασης.

8. Συμπληρώματα: Αν ο γιατρός σας πει ότι έχετε αυξημένο κίνδυνο να νοσήσετε από εκφυλισμό της ωχράς κηλίδας, ίσως κάποια συμπληρώματα διατροφής βοηθήσουν να το αποφύγετε. Μην πάρετε όμως κάτι από μόνοι σας. Ζητήστε συγκεκριμένη ιατρική συμβουλή, γιατί όλα τα συμπληρώματα δεν κάνουν για όλους τους ανθρώπους.

Μία φορά το χρόνο στον οφθαλμίατρο!

Ο οφθαλμίατρός σας όχι μόνο θα εντοπίσει έγκαιρα τα σημάδια της ασθένειας, αλλά θα βρει πιθανόν κι άλλα προβλήματα που ενδέχεται να έχετε και να μην τα έχετε εντοπίσει. Για παράδειγμα, τα μάτια μπορεί να προειδοποιήσουν για διαβήτη, καρδιοπάθεια, υπέρταση, ακόμα και κάποιες μορφές καρκίνου. Αν δεν έχετε άλλο πρόβλημα όρασης, θα πρέπει να κάνετε οφθαλμολογική εξέταση μία φορά στα δύο χρόνια. Αν πάλι υπάρχει κάτι άλλο, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο

Διαβητικό πόδι

Επιπτώσεις του σακχαρώδη διαβήτη στα αγγεία και τα νεύρα των ποδιών
  • Αποφρακτικές αγγειοπάθειες των κάτω άκρων.
  • Διαβητική μικροαγγειοπάθεια (πάχυνση της βασικής μεμβράνης των τριχοειδών). Όλοι οι διαβητικοί παρουσιάζουν αλλοιώσεις στα τριχοειδή (μικροαγγειοπάθεια). Σε σημαντικό ποσοστό οι διαβητικοί παρουσιάζουν αποφρακτικές αλλοιώσεις στις αρτηρίες των κάτω άκρων.
  • Διαβητική νευροπάθεια. Το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, τα κινητικά και αισθητικά νεύρα παρουσιάζουν αλλοιώσεις. Συμπτώματα και κλινικά σημεία διαβητικής αγγειοπάθειας και νευροπάθειας:
    • Παραισθησία
    • Υπαισθησία
    • Υπερευαισθησία
    • Ριζιτικό άλγος
    • Ανιδρωσία
    • Απώλεια τριχών
    • Τροφικά έλκη
    • Τοπική λοίμωξη
    • Μυϊκή ατροφία
Αποτέλεσμα των επιπτώσεων του σακχαρώδη διαβήτη είναι το : Διαβητικό πόδι

Χαρακτηριστικά διαβητικού ποδιού
  • Παρουσιάζει αγγειοπάθεια και νευροπάθεια.
  • Είναι ευαίσθητο στην ανάπτυξη τροφικών αλλοιώσεων.
  • Είναι ευαίσθητο στις τοπικές λοιμώξεις.
Θεραπεία διαβητικού ποδιού
Η θεραπευτική προσέγγιση του διαβητικού έλκους περιλαμβάνει τον έλεγχο των εξής παραμέτρων:
  • Ρύθμιση του σακχαρώδη διαβήτη
  • Έλεγχος περιφερικής νευροπάθειας
  • Απώλεια βάρους
  • Επιμελής φροντίδα άκρων
  • Φροντίδα τραυμάτων
  • Έλεγχος τοπικών λοιμώξεων (καλλιέργειες – αντιβιογράμματα – συστηματικά αντιβιοτικά)
  • Αφαίρεση νεκρωμένων ιστών – ακρωτηριασμοί

Σεξουαλικά νοσήματα

  • Κονδυλώματα
  • Κονδυλώματα και ιός HPV στους άντρες
  • AIDS και ηπατίτιδα: Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα
  • AIDS
  • Ηπατίτιδα Β
  • Ηπατίτιδα C

Αποτελεσματικό φάρμακο κατά της ημικρανίας

Τα αποτελέσματα έρευνας που διεξήχθη σε 81 νοσοκομεία της Ευρώπης και της Αμερικής έδωσαν ελπίδες σε αυτούς που πάσχουν από ημικρανίες.

Οι ασθενείς ακολούθησαν μια θεραπεία που βασίζεται στο φάρμακο Telcagepant, το οποίο αν και νέο αποδείχτηκε ότι είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση του πόνου σε σχέση με τα υπάρχοντα φάρμακα. Μάλιστα δεν δημιουργεί και παρενέργειες.
Οι έρευνες οδήγησαν στην ανάπτυξη του νέου φαρμάκου που ενεργεί στο ανθρώπινο σύστημα με διαφορετικό τρόπο από τις υπόλοιπες θεραπείες.

Το νέο φάρμακο διακόπτει την ακολουθία των χημικών αντιδράσεων που προκαλούν τους έντονους πόνους σε διαφορετικό σημείο από εκείνο στο οποίο επεμβαίνουν τα υπόλοιπα φάρμακα.

Στο τέλος της έρευνας ανακαλύφθηκε ότι το νέο φάρμακο όχι μόνο μειώνει τον πόνο αλλά εμποδίζει ολοκληρωτικά την επανεμφάνισή του.

συμπτώματα της ΣΚΠ

Κόπωση.
Ακράτεια.
Δυσκολία συγκέντρωσης.
Κυκλοθυμία.
Ευαισθησία στη ζέστη.

ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΚΠ

Όλοι όσοι πάσχουν από ΣΚΠ, άσχετα από το βαθμό αναπηρίας, μπορούν να ωφεληθούν από την άσκηση. Στην εποχή μας που όλοι ασχολούνται με την φυσική τους κατάσταση, η άσκηση αναγνωρίζεται σαν ένα αναπόσπαστο μέρος ενός ολιστικού προγράμματος αποκατάστασης.

Μετάφραση από τα Αγγλικά: Κοτσιρίλου Δέσποινα
Επιστημονική επιμέλεια: Γιάννης Σιούτης, φυσίατρος

Πριν ξεκινήσετε οποιαδήποτε άσκηση, διαβάστε το εγχειρίδιο προσεκτικά.

Διαιρείται σε 4 τομείς.

1. Παθητικές ασκήσεις: Ασκήσεις που απαιτούν την ύπαρξη άλλου προσώπου.
2. Ενεργητικές ασκήσεις και ασκήσεις υπό αντίσταση: Ασκήσεις που θα κάνουμε μόνοι μας ή με αντίσταση από άλλο πρόσωπο ή βάρος.
3. Ασκήσεις ισορροπίας και συντονισμού: Ασκήσεις που θα βοηθήσουν άτομα με προβλήματα ισορροπίας και συντονισμού στις κινήσεις τους.
4. Ασκήσεις για την σπαστικότητα: Τεχνικές που έχουν σχεδιαστεί να μειώσουν την σπαστικότητα.

Ένα πρόγραμμα άσκησης με την επίβλεψη του ειδικού μπορεί

1. Να αυξήσει τη μυϊκή δύναμη
2. Να διατηρήσει ή να αυξήσει την αντοχή
3. Να διατηρήσει ή να αυξήσει το εύρος κίνησης και την ελαστικότητα των αρθρώσεων
4. Να μειώσει την σπαστικότητα
5. Να δυναμώσει τη λειτουργία της καρδιάς και των αγγείων.
6. Να προλάβει προβλήματα από τις κατακλίσεις
7. Να προλάβει δευτερογενή συμπτώματα της ΣΚΠ, π.χ.: Μυϊκή ατροφία, συσπάσεις των μυών
8. Να βοηθήσει στον έλεγχο του βάρους
9. Να μειώσει την τάση για δυσκοιλιότητα
10. Να προάγει μια εσωτερική αίσθηση επιτεύγματος και ευεξίας

Συμβουλευτείτε το γιατρό σας να σας συστήσει ένα φυσίατρο και μαζί του να σχεδιάσετε ένα εξατομικευμένο πρόγράμμα ασκήσεων που θα κάνετε μόνοι σας ή με τη βοήθεια του φυσιοθεραπευτή σας.

Μερικές συμβουλές πριν ξεκινήσετε:

Επειδή οι ΑμΣΚΠ παρουσιάζουν διαφορετικά συμπτώματα που ποικίλουν αρκετά από καιρό σε καιρό, δεν είναι δυνατό να κάνουμε ένα πρόγραμμα ασκήσεων κατάλληλο για όλους. Έτσι μια άσκηση που είναι σωστή για κάποιο διάστημα μπορεί να αποδειχτεί ακατάλληλη για καποιο άλλο. Επομένως ένα πρόγραμμα ασκήσεων για τη ΣΚΠ πρέπει να είναι εξατομικευμένο και μπορεί να χρειαστεί να τροποποιηθεί εάν αλλάξουν οι επιπτώσεις της ασθένειας.

Σας συστήνουμε να συμβουλεύεστε το γιατρό για οποιοδήποτε πρόγραμμα άσκησης θέλετε να κάνετε. Μπορείτε να δείξετε αυτό το εγχειρίδιο στον γιατρό σας και τον φυσίατρο ή τον φυσιοθεραπευτή σας. Ζητήστε οδηγίες, για το ποιες ασκήσεις είναι πιο κατάλληλες για εσάς.
Μην ξεκινήσετε κάποιο πρόγραμμα ασκήσεων κατά την διάρκεια μιας ώσης, εκτός και εάν ο γιατρός σας συμβουλέψει διαφορετικά.

Η αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος κατά την διάρκεια της άσκησης μπορεί να αυξήσει την σπαστικότητα και/ ή την κούραση. Η ενεργητική άσκηση με μικρή αντίσταση και αργό ρυθμό προκαλεί μικρότερη αύξηση της θερμοκρασίας από ότι ασκήσεις με μεγάλη αντίσταση. Ανεπαρκείς περίοδοι ξεκούρασης μπορεί να έχουν σαν αποτέλεσμα την υπερκόπωση. Μάθετε τα όρια σας και να στοχεύετε σε ένα αργό αλλά σταθερό κέρδος.

Όταν ασκήστε, να φοράτε ρούχα που δεν εμποδίζουν την κίνηση.

Πειραματιστείτε σε διαφορετικές ώρες της ημέρας ώστε να βρείτε το χρονικό διάστημα που είναι περισσότερο άνετο/ ξεκούραστο για σας. Μερικοί ΑμΣΚΠ προτιμούν να χωρίζουν το πρόγραμμα άσκησης τους σε δύο μέρη: ένα το πρωί και ένα το βράδυ.

Εάν αισθανθείτε πόνο ή δυσφορία κατά τη διάρκεια της άσκησης, σταματήστε αμέσως. Μετά συμβουλευτείτε το γιατρό σας πριν ξανακάνετε αυτή την άσκηση.

Ξεκινήστε με αργό ρυθμό το πρόγραμμα των ασκήσεων. Μη ζορίζετε οποιοδήποτε μέρος του σώματος ή μην ξεπερνάτε τα όριά σας.

Επεξήγηση Ειδικών Όρων

Ο γιατρός ή φυσιοθεραπευτής σας, μπορεί να χρησιμοποιήσει τους παρακάτω τεχνικούς όρους, όταν σχεδιάζει ένα πρόγραμμα ασκήσεων για σας.

1. Εύρος κίνησης:
Το μέγεθος της κίνηση που μπορούμε να κάνουμε σε μία άρθρωση.

2. Παθητικό εύρος κίνησης:
Το μέγεθος της κίνηση που μπορεί να γίνει με βοήθεια (π.χ. από τον θεραπευτή ή από κάποιο μηχάνημα)

3. Ενεργητικό εύρος κίνησης:
Το μέγεθος κίνησης που μπορούμε να κάνουμε σε μία άρθρωση χωρίς βοήθεια

4. Σπαστικότητα:
“Σφίξιμο” των μυών λόγω αυξημένου μυϊκού τόνου και υπερβολική αντίδραση στο “τέντωμα” (=στην διάταση) των μυών.

5. Σύγκαμψη:
Ένα συγκεκριμένο όριο στο εύρος κίνησης μιας άρθρωσης

6. Μυϊκή ατροφία:
Οι μυϊκές ίνες που δεν έχουν κινηθεί για κάποιο χρονικό διάστημα, χάνουν δύναμη και μέγεθος

7. Βασικές κινήσεις ασκήσεων

Κάμψη
Είναι η κίνηση που κάνει η άρθρωση όταν διπλώνει

Έκταση
Είναι η κίνηση που κάνει η άρθρωση όταν τεντώνει

Προσαγωγή
Είναι η κίνηση που απομακρύνει τα άκρα από το σώμα

Απαγωγή
Είναι η κίνηση που φέρνει τα άκρα κοντά στο σώμα.

ΣΕΞ ΚΑΙ ΣΚΠ

Όταν η απόλαυση γίνεται δύσκολη

Οι σεξουαλικές διαταραχές είναι συχνές στα άτομα που πάσχουν από Σκλήρυνση Κατά Πλάκας(ΣΚΠ) πολύ συχνά όμως υποβαθμίζονται. Στη κλινική εικόνα της ΣΚΠ, οι σεξουαλικές διαταραχές, σπάνιες στην αρχή, συχνές στην πορεία της εξέλιξής της, υποβαθμίζονται τόσο από τον ίδιο τον ασθενή, όσο και από τον γιατρό του, είτε γιατί δεν αναφέρονται (από μια κακώς εννοούμενη συστολή), είτε γιατί δεν αξιολογούνται δεδομένου ότι θεωρούνται μικρότερης σημασίας σε σύγκριση με τα υπόλοιπα συμπτώματα.

Στην πραγματικότητα όμως μπορεί να είναι πηγή θλίψης και απογοήτευσης και να επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή του ασθενούς ή/και του ζευγαριού. Συχνά οι σεξουαλικές διαταραχές αναπτύσσονται ταυτόχρονα με την προσβολή των αισθητηρίων οργάνων και των κυστικών και εντερικών λειτουργιών και λιγότερο με την εμφάνιση κινητικών προβλημάτων. Αντίθετα, η ηλικία, η κλινική κατάσταση και η διάρκεια της ασθένειας φαίνεται ότι δεν επηρεάζουν τόσο πολύ.

Στον άνδρα, οι διαταραχές που αναφέρονται πιο συχνά είναι η μείωση της σεξουαλικής επιθυμίας (λίμπιντο) και η ανικανότητα να φτάσει σε οργασμό και αυτές ακολουθούν δυσκολίες μερικής ή ολικής στύσης και πιο σπάνια η αδυναμία εκσπερμάτισης.

Στη γυναίκα, στη μείωση της επιθυμίας και στην αδυναμία να φτάσει σε οργασμό, προστίθενται η μείωση της ευαισθησίας στην περιοχή των γεννητικών της οργάνων, μείωση της ύγρανσης του κόλπου και δυσπαρεύνεια (οδυνηρή συνουσία).

Η ΣΚΠ μπορεί να προκαλέσει κατ’ ευθείαν σεξουαλικές δυσλειτουργίες όταν οι απομυελινωτικές βλάβες εντοπίζονται στα μυελικά κέντρα που εποπτεύουν τη σεξουαλική λειτουργία ή στα ανώτερα νευρικά κέντρα που οργανώνουν τη συγκέντρωση των εξωτερικών και ψυχογενών ερεθισμάτων, που καθορίζουν τη σεξουαλική ανταπόκριση.

Άλλα συμπτώματα της ΣΚΠ όπως η κόπωση, οι αισθητηριακές διαταραχές, οι δυσκολίες συγκέντρωσης, οι κυστικές δυσλειτουργίες, μπορούν από τη πλευρά τους να επηρεάσουν τη σεξουαλική δραστηριότητα.

Από μια άλλη πλευρά, οι φυσικές αλλαγές που προκαλεί η ΣΚΠ όχι μόνο μπορούν να προκαλέσουν μείωση της αυτονομίας, καταστάσεις εξάρτησης και κατάθλιψης, αλλά συχνά παρεμβαίνουν αρνητικά και στη διαμόρφωση της εικόνας του εαυτού, στην αυτοεκτίμηση και στην αποδοχή από την πλευρά του συντρόφου.

Μπροστά σε μια σεξουαλική διαταραχή, θα πρέπει πρώτα να αποκλειστεί μία ορμονική ανεπάρκεια (υπογοναδισμός, υπερπρολακτιναιμία) ή μία δυσλειτουργία του αγγειακού συστήματος μέσω των κατάλληλων εργαστηριακών ερευνών (ορμονικοί προσδιορισμοί, ντόπλερ σε κατάσταση ηρεμίας και μετά χορήγηση φαρμάκων).

Μετά είναι ανάγκη να διερευνηθούν οι επιπτώσεις που έχουν μερικά φάρμακα που χορηγούνται για τη ΣΚΠ, για παράδειγμα το μπακλοφέν μπορεί να μειώσει την ερωτική επιθυμία, η βενζοδιαζεπίνη μπορεί να επηρεάσει την εκσπερμάτιση, τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά τη στύση και την ύγρανση του κόλπου.

Τέλος οι νευροφυσιολογικές έρευνες ανάμεσα στις επικαλούμενες γεννητικές και κινητικές θα επιτρέψουν να διακρίνουμε αν η προέλευση είναι ψυχογενούς ή οργανικής δυσλειτουργίας. Αν η αιτία της διαταραχής είναι μόνο ψυχογενής, μπορεί να είναι χρήσιμη μία ψυχοθεραπευτική παρέμβαση που θα καθοδηγεί το ζευγάρι και που θα στοχεύει στο να βελτιώσει τη στάση του για την αποδοχή της ασθένειας, τη δυνατότητα επικοινωνίας και τη μεταξύ τους κατανόηση.

Ο ψυχολόγος και ο σεξολόγος έχουν ένα βασικό ρόλο σε αυτή τη φάση.

Ο νευρολόγος πρέπει να εξατομικεύει τα φάρμακα που μπορούν να επηρεάζουν αρνητικά τη σεξουαλική ανταπόκριση και να τα αντικαταστήσει όταν είναι δυνατόν ή να τροποποιήσει τη δοσολογία τους.

Ο ουρολόγος και ο ανδρολόγος, προσφέρουν τις συμβουλές τους πάνω στις διαγνωστικές έρευνες και θεραπείες.

Στον άνδρα, για την ελλιπή στύση, αποδείχτηκαν αποτελεσματικά τα αγγειοδιασταλτικά φάρμακα (παπαβερίνη, φεντολαμίνη, προσταγλανδίνη Ε1) χορηγούμενα ενδομυϊκώς από τον ασθενή ή την σύντροφό του μετά από κατάλληλη εκπαίδευση. Υπάρχουν σαφείς κανόνες που πρέπει να σεβαστούμε για να αποφύγουμε επιπλοκές όπως ο πριαπισμός, (οδυνηρή συνεχόμενη στύση) αιματώματα, μολύνσεις και ίνωση. Πολύ ενθαρρυντική φαίνεται να είναι η από τους στόματος χορήγηση του σιλντεναφίλ (Βιάγκρα) που ενισχύει τη στύση και δυναμώνει τους λείους μύες των σηραγγωδών σωμάτων του στυτικού ιστού του πέους.

Σε μια πειραματική έρευνα πάνω σε 178 ασθενείς με μερική ή ολική ανικανότητα από τραυματική βλάβη της σπονδυλικής στήλης, αποδείχτηκε αποτελεσματική στο 64 και 78 % των περιπτώσεων.

Για περιπτώσεις αυστηρά επιλεγμένες, μπορεί να είναι χρήσιμα τα μηχανικά βοηθήματα, όπως προθέσεις και χρήση αντλίας κενού.

Δυστυχώς, για την αδυναμία εκσπερμάτισης, δεν υπάρχουν προς το παρόν διαθέσιμες αρκετά αποτελεσματικές πρακτικές.

Για την τεκνοποίηση, μπορεί να επιτευχθεί ή να διευκολυνθεί η εξαγωγή του σπέρματος με ηλεκτροδιέγερση ή με ενέσεις φισοστιγμίνης.

Στη γυναίκα το πρόβλημα της ξηρότητας του κόλπου μπορεί να ξεπεραστεί με ειδικού τύπου λιπαντικές αλοιφές, αλλά δεν υπάρχουν φάρμακα για τη μειωμένη ευαισθησία ή τη μειωμένη δυνατότητα να φτάσει σε οργασμό.

Μπορεί να είναι ωφέλιμο να αναπτύξει και να ενεργοποιήσει με το σύντροφό της εναλλακτικές τεχνικές διερεύνησης του σώματός της, έτσι ώστε να καταφέρει να φτάσει στην ευχαρίστηση (ηδονή)

Ανδρική ανατομία και φυσιολογία
Στον άνδρα η διάταξη των αισθητηρίων νεύρων στο γεννητικό σύστημα (αποτελούμενο από τον προστάτη, τους όρχεις, την επιδιδυμίδα, τον σπερματικό πόρο και το πέος) φτάνει στο μυελό της ιεράς μοίρας της σπονδυλικής στήλης S2-S4 δια των νεύρων των γεννητικών οργάνων. Η διάταξη των επαγωγών νεύρων απαρτίζεται από αγγειοδιασταλτικές (S2-S4 και αγγειοσυσταλτικές (Τ12-L2) ίνες και κατευθύνεται προς τα σηραγγώδη σώματα του στυτικού ιστού μαζί με αρτηρίες και φλέβες που αποτελούν το πέος. Οι μύες της βάσης της πυέλου (ισχιακού και βολβοσηραγγώδους) νευρώνονται από κινητικά νεύρα (S2-S4). Η στύση είναι ψυχογενής και πυροδοτείται σαν απάντηση σε ερεθίσματα φαντασιωσικά, οπτικά, αφής, όσφρησης και αντανακλαστικά κατόπιν ερεθισμού των γεννητικών οργάνων. Η εκσπερμάτiση (έξοδος του σπερματικού υγρού) προκαλείται από τις συσπάσεις των μυών της πυελικής βάσης και προωθούν το σπερματικό υγρό στην ουρήθρα. Ο οργασμός προκαλείται από την εγκεφαλική διεργασία των ερεθισμάτων που προέρχονται από την περιοχή των γεννητικών οργάνων και των μυών κατά τη διάρκεια της εκσπερμάτισης.

Το γυναικείο γεννητικό σύστημα
Το γυναικείο γεννητικό σύστημα αποτελείται από τις σάλπιγγες, τη μήτρα, τον κόλπο, τα μικρά και μεγάλα χείλη, την κλειτορίδα τους βαρθολίνειους αδένες (αδένες της σεξουαλικότητας) με νευρικές ίνες της παρασυμπαθητικής ιεράς μοίρας, που μεταφέρονται από τα νεύρα της πυελικής βάσης. Η απάντηση σε ερεθίσματα ψυχογενή και αντανακλαστικά, είναι η αγγειοδιαστολή του σηραγγώδους ιστού της κλειτορίδας, των μικρών χειλέων και της κατώτερης πλευράς του κόλπου, οι εκκρίσεις των αδένων και η ύγρανση του πλακώδους επιθηλίου του κόλπου.

Έρως και ψυχή
Η άποψη της ψυχολόγου Laura Mancuso

Από όλα τα συμπτώματα της ΣΚΠ, τα σεξουαλικά είναι από τα πιο δύσκολα να συζητηθούν ανοιχτά. Συχνά λόγω αμηχανίας, ή λόγω ελλιπούς πληροφόρησης, οι άνθρωποι έχουν τη τάση να υποβαθμίζουν αυτή τη σημαντική πλευρά της ζωής τους και οι γιατροί επίσης έχουν κάποια συστολή στην αντιμετώπιση του θέματος. Η τεχνολογική εξέλιξη παρουσιάζει διάφορες λύσεις για τα σεξουαλικά προβλήματα, αλλά το πιο αποτελεσματικό φάρμακο βρίσκεται στην ενότητα των φυσικών και συναισθηματικών πλευρών του κάθε ανθρώπου. Για να αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε ένα πρόβλημα σχετικό με τη σεξουαλικότητα, βασικό είναι η ποιότητα της σχέσης των συντρόφων και η δυνατότητά τους να ανοίγονται σε καινούργιες ιδέες που αφορούν τη σεξουαλική απόλαυση. Η αλλαγή μπορεί να είναι δύσκολη γιατί θέτει σε αμφισβήτηση τους ρόλους αρσενικό - θηλυκό όπως έχουν βιωθεί για χρόνια στη ζωή του ζευγαριού. Η συνάντηση με τον ψυχολόγο και οι ομάδες συζήτησης (ομάδες αλληλοβοήθειας) βοηθούν τους ανθρώπους στο να επικοινωνήσουν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις σε μια ήρεμη ατμόσφαιρα, να διευρύνουν και να εμπλουτίσουν με καινούργιους τρόπους, τη δική τους προσωπική σεξουαλική ζωή.

ΔΥΣΦΑΓΙΑ

Ένα πρόβλημα που δεν έχει αξιολογηθεί

Η ΔΥΣΦΑΓΙΑ, η δυσκολία δηλαδή κατάποσης της τροφής (υγρής και στερεής) είναι μια καθημερινή λειτουργική δυσκολία στην οποία δεν δίνουμε μεγάλη σημασία αν και συχνά οι ΑμΣΚΠ παρουσιάζουν τέτοιο πρόβλημα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι προσβάλλεται το μέρος του εγκεφάλου που ρυθμίζει τη λειτουργία της κατάποσης της τροφής ή τα νεύρα που συνδέονται με αυτή.


Η μορφή της δυσφαγίας και ο βαθμός δυσκολίας ποικίλουν και μπορούν να προσβάλουν όλες τις φάσεις της κατάποσης.

Παλαιότερα η δυσφαγία θεωρείτο σύμπτωμα του προχωρημένου σταδίου της ΣΚΠ αλλά μπορεί να παρουσιαστεί και νωρίτερα. Υπολογίζεται ότι το 50% των ΑμΣΚΠ παρουσιάζουν δυσκολία στη κατάποση και συχνά οι ασθενείς δεν γνωρίζουν ότι έχουν πρόβλημα.

Η ανάγκη για έγκαιρη διάγνωση

Η διαδικασία της κατάποσης είναι σύνθετη, δυναμική και αποτελείται από 4 στάδια:
1. Ο βλωμός (μπουκιά) σπρώχνεται με την γλώσσα προς τον φάρυγγα.
2. Η υπερώα σηκώνεται και φράζει την είσοδο προς τις ρινικές κοιλότητες.
3. Η επιγλωττίδα φράζει την είσοδο του λάρυγγα.
4. Η τροφή προωθείται στον οισοφάγο με περισταλτισμό (σκωληκοειδή κίνηση).

Το πρόβλημα της δυσφαγίας δυστυχώς δεν αντιμετωπίζεται στο αρχικό του στάδιο γιατί οι ΑμΣΚΠ πολλές φορές δεν συνειδητοποιούν ότι έχουν κάποιο πρόβλημα και έτσι οι γιατροί τους δεν ενημερώνονται εγκαίρως. Είναι απαραίτητο να ενημερωθούν οι ΑμΣΚΠ και οι οικογένειές τους ότι η δυσφαγία δεν περιορίζεται μόνο σε ανθρώπους με μεγάλες κινητικές δυσκολίες. Με την έγκαιρη διάγνωση και τη σωστή θεραπεία αυξάνονται οι πιθανότητες επιτυχημένης αντιμετώπισης.

Τα κυριότερα προβλήματα δυσφαγίας είναι:

· Δυσκολία στο μάσημα
· Τροφή που στέκεται στον οισοφάγο
· Δυσκολία προώθησης της τροφής προς τα πίσω
· Βήχας και τραύλισμα κατά τη διάρκεια του φαγητού και μετά από αυτό
· Ανησυχία
· Σιελόρροια
· Πνιγμονή

Εάν η δυσφαγία δεν αντιμετωπιστεί οι ΑμΣΚΠ κινδυνεύουν από κακή διατροφή, αφυδάτωση και ανορεξία. Μπορεί ακόμη να πάθουν αναρρόφηση όταν υγρή ή στερεά τροφή αντί του οισοφάγου εισέλθει στους πνεύμονες.

Η αναρρόφηση είναι πολλές φορές τόσο μικρή που οι άνθρωποι δεν την καταλαβαίνουν πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονία από εισρόφιση, ένα είδος πνευμονικής λοίμωξης. Επίμονες και επανειλημμένες λοιμώξεις του αναπνευστικού πρέπει να ερευνούνται περαιτέρω και να μην αντιμετωπίζονται με καινούργιες δόσεις αντιβιοτικών κάθε φορά. Η δυσφαγία είναι μια πλευρά της αντιμετώπισης των προβλημάτων της σκλήρυνσης στην οποία οι γιατροί δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία και για αυτό χρειάζεται να γίνει το θέμα γνωστό και να πάρουμε μέτρα για την αντιμετώπισή του.

Ομαδική προσπάθεια

Όταν υπάρχει υπόνοια δυσφαγίας, η διάγνωση και η θεραπεία είναι μια ομαδική προσπάθεια ακτινολόγου, λογοθεραπευτή, διαιτολόγου, του ΑμΣΚΠ, της οικογένειάς του και των βοηθών.

Ο λογοθεραπευτής μπορεί να μας παραπέμψει σε ένα ακτινολόγο για σεριογράφημα κατάποσης. Αυτό είναι ένα είδος ακτινογραφίας που παρακολουθεί το βλωμό (μπουκιά) από το στόμα μέχρι τον οισοφάγο για να εντοπιστεί ακριβώς το πρόβλημα και η αιτία του. Μπορεί ακόμα ο λογοθεραπευτής να επισκεφθεί τον ΑμΣΚΠ στο σπίτι του για να παρατηρήσει τον ασθενή στο καθημερινό του περιβάλλον, την ώρα που πίνει και τρωει, και να καταγράψει τις διαφορές από το φυσιολογικό τρόπο κατάποσης. Για παράδειγμα μερικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν δυσκολία να γυρίσουν την τροφή μέσα στο στόμα και να την προωθήσουν ή να έχουν κακή στάση καθίσματος. Άλλοι μπορεί να έχουν πρόβλημα στο φαρυγγικό στάδιο της κατάποσης και να εμφανίζεται πνίξιμο επειδή αργεί να αρχίσει η διαδικασία της κατάποσης. Αυτό μπορεί να είναι ένδειξη ότι η τροφή συλλέγεται στον φάρυγγα πράγμα που αυξάνει τον κίνδυνο αναρρόφησης.

Στρατηγικές κατάποσης

Μετά την αξιολόγηση των σταδίων της διαδικασίας κατάποσης, ο λογοθεραπευτής μπορεί να μας δείξει στρατηγικές κατάποσης και ο διαιτολόγος να μας δώσει οδηγίες για την παρασκευή των φαγητών έτσι ώστε να γίνει η κατάποση ασφαλής με μια ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή.
Μία από τις στρατηγικές είναι να βάζουμε το σαγόνι προς τα μέσα όταν καταπίνουμε για να βοηθάμε να κλείνουν οι αεραγωγοί και έτσι να μειώνεται η πιθανότητα αναρρόφησης. Ακόμη μια αλλαγή σε τροφές μαλακές ή αλεσμένες μπορεί να βοηθήσει στην κατάποση και να μειώσει το συναίσθημα τροφής “κολλημένης” στο λαιμό και την πιθανότητα πνιξίματος. Ακόμη μπορούμε να κάνουμε τα υγρά παχύρρευστα με την πρόσθεση αραποσιτάλευρου γιατί η παχύρρευστη μάζα καταπίνεται αργότερα και έτσι ελέγχεται καλύτερα η διέλευση της τροφής.

Είναι αναγκαίο να ζητήσετε τη βοήθεια λογοθεραπευτή αν έχετε προβλήματα στην κατάποση.

Άλλες στρατηγικές που μειώνουν το πρόβλημα:

· Να έχετε καλή στάση σώματος
· Να υπάρχει χαλαρή ατμόσφαιρα την ώρα του φαγητού
· Να μην βιάζεστε
· Να μασάτε πολύ καλά την τροφή και να περιμένετε λίγο ανάμεσα στη κάθε μπουκιά
· Να εναλλάσσετε υγρή και στερεά τροφή
· Να προσθέτετε υγρά σε ξηρές τροφές π.χ. σάλτσα σε στεγνό κρέας, βρεγμένο παξιμάδι
· Να αποφεύγετε να μιλάτε κατά τη διάρκεια του φαγητού
· Να πίνετε νερό στο τέλος του φαγητού και να βήχετε επίτηδες για να καθαρίσει το στόμα
· Να μένετε σε όρθια στάση για τουλάχιστο μισή ώρα μετά το γεύμα και να ξαπλώνετε αν θέλετε μετά

Η τροφή “μετράει” από μόνη της

Η κατάποση της τροφής είναι κάτι μεγαλύτερο από μια απλή φυσική διαδικασία. Αρχίζει πολύ πριν βάλουμε στην τροφή στο στόμα μας. Με τις αισθήσεις της όσφρησης και της όρασης αρχίζουμε να προσδοκούμε την γεύση της και τη δική μας ευχαρίστηση.

Με την αλλαγή σε αλεσμένη τροφή είναι απαραίτητο να λάβουμε υπόψη μας τον τρόπο με τον οποίο θα επηρεαστεί αυτή η προσδοκία. Αν κάποιος πρέπει να αλλάξει τη διατροφή του εξυπακούεται ότι οι τροφές πρέπει να είναι εύγευστες. Υπάρχουν πολλές ουσίες που κάνουν τις αλεσμένες τροφές εύγευστες αλλά μερικές φορές θα μπούμε και στον πειρασμό να φάμε κανονικό φαγητό. Είναι απαραίτητο να μάθουν όλοι στην οικογένεια και οι βοηθοί τις πρώτες βοήθειες για την περίπτωση αναρρόφησης (μέθοδο Heimlich).

ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ

ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ: δεν αρκεί να γίνεται , αλλά πρέπει να γίνεται και σωστά . Για την απόλαυση στον έρωτα. Για την αποφυγή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης.Παχαίνει το «χάπι»; Πόσο αποτελεσματικό είναι το σπιράλ ; Σκοτώνει το προφυλακτικό την ηδονή ; Πως εφαρμόζει αντισύλληψη ο γιατρός ...κατόπιν εορτής, μετά από μια κρίσιμη συνουσία; Ο φόβος της εγκυμοσύνης θα σβήσει μια για πάντα, όταν έρθει το γυναικείο προφυλακτικό και στην Ελλάδα;
Λίγες οι αξιόπιστες μέθοδοι
«ΜΕΘΟΔΟΙ αντισύλληψης υπάρχουν πολλές, λίγες, όμως, είναι οι αξιόπιστες.Εκείνη που σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μέθοδο αντισύλληψης αλλά «λύση» της τελευταίαςκαταφυγής είναι η έκτρωση που εκτός από ψυχολογικές και κοινωνικές αναστολές μπορεί ναγεννήσει στη γυναίκα και κινδύνους υγείας (στείρωση, διακοπή της περιόδου , ενδομητρίωσηκ.λπ.)».Η σύγχρονη γυναίκα , που έχει δικαίωμα στη χαρά του έρωτα , μπορεί να επιλέξει τη μέθοδο αντισυλληπτικής προστασίας που της ταιριάζει. Ποια τα υπέρ και τα κατά του κάθε τρόπου.
Διακεκομμένη συνουσία:
«Εφαρμόζεται κατά κόρον από τα ζευγάρια αλλά δεν ενδείκνυται γιατί έχει υψηλότερα ποσοστά αποτυχίας (1530%)και επιπλέον, μειώνει τη σεξουαλική απόλαυση σε σημείο που η γυναίκα να μη φθάνει σε οργασμό. Μπορεί να υπάρξει πρόωρη εκσπερμάτιση έξω από τον κόλπο και να μείνει έγκυος η γυναίκα».
Προγραμματισμένη συνουσία:
«Άλλη μια μέθοδος με υψηλό ποσοστό αποτυχίας (1530%). Η γυναίκα ξέρει ότι η ωορρηξία γίνεται στο μισό του κύκλου των 28 ημερών, δηλαδή των 14η ημέρα. Δεν έχει, λοιπόν, επαφές 5 μέρες πριν και 5 μέρες μετά από την «επικίνδυνη» αυτή ημέρα. Ο κύκλος, όμως, σπάνια λειτουργεί «ρολόι» και όλα μπορούν να συμβούν, ακόμα και μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη , όταν δεν είναι σταθερός».
ΘΕΡΜΟΜΕΤΡΙΚΗ μέθοδος:
«Το ποσοστό αποτυχίας κυμαίνεται σε 23%. Η γυναίκα μετρά κάθε πρωί τη θερμοκρασία της. Την ημέρα της ωορρηξίας η θερμοκρασία θα αυξηθεί κατά μισό βαθμό και η γυναίκα , επομένως, θα αποφύγει την επαφή . Μέθοδος που δημιουργεί εκνευρισμό και μόνιμη εξάρτηση από το ...θερμόμετρο, χωρίς πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα αντισύλληψης».
Σπιράλ:
«Μέθοδος που συνιστάται γιατί είναι ασφαλής και, επιπλέον, αφήνει «ελεύθερη» τη γυναίκα δύο χρόνια μετά την τοποθέτησή του στη μήτρα, από το γυναικολόγο. Το ποσοστό αποτυχίας κυμαίνεται σε 23% και το μόνο μειονέκτημα του σπιράλ είναι ότι μερικοί οργανισμοί δεν το «δέχονται», οπότε ο γιατρός θα το αφαιρέσει αμέσως. Το σπιράλ μπορεί να βγει από το γυναικολόγο ανά πάσα στιγμή η γυναίκα αποφασίσει να διακόψει την αντισύλληψη».

Προφυλακτικό:
«Συνιστάται όχι μόνο ως ασφαλής μέθοδος αντισύλληψης αλλά και
ως ασπίδα προστασίας από το AIDS. Τα πλεονεκτήματά του είναι πολλά: αποκλείει τον κίνδυνο πρόωρης εκσπερμάτισης, δεν επιβαρύνει τον οργανισμό της γυναίκας με ουσίες, αποτρέπει τους κινδύνους μολύνσεων ενώ δεν «σκοτώνει» την απόλαυση του έρωτα, όπως συμβαίνει στη διακεκομμένη συνουσία. Μάλιστα, τώρα, κυκλοφορούν στο εμπόριο εξαιρετικά λεπτά προφυλακτικά που δεν μειώνουν, όπως τα
παλαιότερα, τη σεξουαλική ευχαρίστηση».
«Χάπι»:
«Με μηδαμινό ποσοστό αποτυχίας (0,20,5%) το «χάπι» χορηγείται από το
γυναικολόγο σε νέες, σχετικά, γυναίκες, που δεν καπνίζουν, ύστερα από εξέταση της κατάστασης του κόλπου, τεστ Παπανικολάου, καλλιέργεια , εξετάσεις αίματος. Τα νέα αντισυλληπτικά χάπια περιέχουν λιγότερες ορμόνες, είναι πιο ασφαλή και δεν προκαλούν παρενέργειες. «Μύθος» ότι το «χάπι» συνεπάγεται αναγκαστικά αύξηση του βάρους της γυναίκας. Η νέα κοπέλα, που προσέχει τη διατροφή της, μπορεί να μην παχύνει καθόλου όταν θα πάρει αντισυλληπτικά». «Όταν όμως το «χάπι» συνδυαστεί με τσιγάρο μπορεί να προκαλέσει ακόμα και θρομβοεμβολικά επεισόδια. Γι΄ αυτό καπνίστριες, προσοχή!».
ΣΤΕΙΡΩΣΗ της γυναίκας:
«Με τρόπο λαπαροσκοπικό ή χειρουργικό τίθενται «εκτός λειτουργίας» οι σάλπιγγες. Το αποτέλεσμα δεν είναι κατ΄ ανάγκη μόνιμο και η λειτουργία των σαλπίγγων μπορεί να αποκατασταθεί ως ένα βαθμό».

Στείρωση του άνδρα ή βαζεκτομή:
«μέθοδος που εφαρμόζεται κατά κόρον στην Αμερική και σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται απώλεια ανδρισμού αλλά προϊόν ώριμης σκέψης του άνδρα που απέκτησε παιδιά και θέλει πλέον να απολαύσει άφοβα τον έρωτα με τη σύντροφό του».

Γυναικείο προφυλακτικό:
«Το νέο στην αντισύλληψη! Μοιάζει με το ανδρικό προφυλακτικό. Κάλυμμα από καουτσούκ που μπαίνει ως καμπύλη στον κόλπο και καλύπτει το εσωτερικό του, εμποδίζοντας την είσοδο σπερματοζωαρίων στον τράχηλο. Η γυναίκα το τοποθετεί αμέσως πριν και το αφαιρεί αμέσως μετά την σεξουαλική πράξη. Το γυναικείο προφυλακτικό βρίσκεται σε ερευνητικό στάδιο και δεν έχει έρθει ακόμα στην Ελλάδα»

Μετασυνουσιακή αντισύλληψη: Και για τις απρόσεκτες, υπάρχει ελπίς. Μετά από μια συνουσία χωρίς προφύλαξη ή όταν υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι τα προφυλακτικά μέτρα απέτυχαν , η γυναίκα μπορεί να αποφύγει την έκτρωση, αρκεί να καταφύγει μέσα στα 3 πρώτα 24ωρα στο γυναικολόγο της . Ο γιατρός θα χορηγήσει αντισυλληπτικά δισκία ή ενδομυϊκή ένεση μέσα στις πρώτες ώρες μετά την ύποπτη συνουσία, αποτρέποντας στην αρχή της μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη . Το κλειδί είναι να τρέξει αμέσως η γυναίκα στο γιατρό.

Mου είναι δύσκολο να καταπιώ τα χάπια, μπορώ να τα λιώσω;

Ερώτηση:

Mου είναι δύσκολο να καταπιώ τα χάπια, μπορώ να τα λιώσω;

Απάντηση:

Aποφύγετε να λιώνετε τα χάπια, γιατί δεν έχουν σχεδιαστεί να λαμβάνονται σε μορφή σκόνης. Γι’ αυτό, αν δεν μπορείτε να καταπιείτε ένα χάπι, αναζητήστε το σε σιρόπι ή σε υπόθετο. Ωστόσο, επιτρέπεται να λιώσετε ένα δισκίο, π.χ. ασπιρίνης. Nα πιείτε όμως αρκετό νερό μετά, για να μην «κολλήσει» η ασπιρίνη στον οισοφάγο (το σωλήνα που οδηγεί από το στόμα στο στομάχι) και τον ερεθίσει. Eπιπλέον, αν θέλετε να κόψετε στη μέση ένα χάπι, μπορείτε να το επιχειρήσετε μόνο με τα διχοτομούμενα δισκία, που διαλύονται στο στομάχι και τα οποία έχουν μια χαρακτηριστική εγκοπή, όπου τοποθετείτε το μαχαίρι. Tα δισκία χωρίς την εγκοπή είτε διαλύονται στο έντερο είτε διαλύονται με αργό ρυθμό στο στομάχι και απαγορεύεται να κόβονται ή να λιώνονται, ούτως ώστε να μην καταστρέφεται το υμένιο που τα επικαλύπτει και τα προστατεύει από το όξινο περιβάλλον του στομάχου!

Mε ποια φάρμακα επιτρέπεται να πίνω αλκοόλ και με ποια όχι;

Ερώτηση:

Mε ποια φάρμακα επιτρέπεται να πίνω αλκοόλ και με ποια όχι;

Απάντηση:

Σεβαστείτε το σημαντικότερο ίσως κανόνα της σωστής λήψης φαρμάκων, σύμφωνα με τον οποίο τα φάρμακα δεν συνδυάζονται με το αλκοόλ. O κανόνας αυτός είναι ιδιαίτερα αυστηρός όσον αφορά τα αντιαλλεργικά φάρμακα (αντιισταμινικά), τα φάρμακα που δρουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα (π.χ. τα ηρεμιστικά) και ορισμένα αντιβιοτικά (π.χ. μερικές κεφαλοσπορίνες). Tο αλκοόλ μπορεί να αλλοιώσει το μεταβολισμό και τη δράση των φαρμάκων εξαιτίας του ότι και το ίδιο επηρεάζει πολύπλευρα το κεντρικό νευρικό σύστημα. Η ιδιομορφία του αλκοόλ είναι ότι αρχικά δρα διεγερτικά στο κεντρικό νευρικό σύστημα αλλά στη συνέχεια έχει κατασταλτική δράση. Αποφεύγετε, λοιπόν, την κατανάλωση αλκοόλ όταν λαμβάνετε φάρμακα.

Tι θα συμβεί αν πιω αλκοόλ με ένα αντιβιοτικό;

Ερώτηση:

Tι θα συμβεί αν πιω αλκοόλ με ένα αντιβιοτικό;

Απάντηση:

Ένα ποτηράκι κατά λάθος πιθανότατα δεν θα σας βλάψει. Όμως, η χρήση αλκοόλ με τα αντιβιοτικά κατά κανόνα απαγορεύεται, όχι μόνο επειδή μπορεί να αλλοιωθεί ο μεταβολισμός και η δράση του αντιβιοτικού, αλλά κυρίως επειδή το αλκοόλ σε συνδυασμό με ορισμένα αντιβιοτικά μπορεί να σας προκαλέσει συμπτώματα εφάμιλλα του εμφράγματος. Πρόκειται για την αντίδραση της δισουλφιράμης, όπου ο ασθενής νιώθει ένα έντονο αίσθημα βάρους στο στήθος, η πίεσή του μπορεί να μειωθεί σε ανησυχητικά επίπεδα και το αποτέλεσμα να είναι μοιραίο.

Πυρετός ένας γνωστός εχθρός ; ή ένας άγνωστος φίλος ;

Πώς ρυθμίζεται η θερμοκρασία στον άνθρωπο;

Ο άνθρωπος ανήκει στους «ομοιόθερμους» οργανισμούς, εκείνους δηλαδή που διατηρούν τη μέση θερμοκρασία σώματος αμετάβλητη παρά τις αλλαγές στη θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Η θαυμαστή αυτή λειτουργία επιτυγχάνεται χάρη στην ύπαρξη του θερμορρυθμιστικού κέντρου του οργανισμού που βρίσκεται στον υποθάλαμο του εγκεφάλου.

Ο βιολογικός αυτός «θερμοστάτης» συντονίζει την ισορροπία των μηχανισμών παραγωγής θερμότητας (στο ήπαρ και στους μυς) και εκείνων της αποβολής της (με την ακτινοβολία από το σώμα, την άδηλη αναπνοή και την εφίδρωση / εξάτμιση του ιδρώτα).

Έτσι οι μόνες μεταβολές της θερμοκρασίας που συμβαίνουν συνήθως στον ανθρώπινο οργανισμό είναι εκείνες που αφορούν έναν πάγιο ρυθμό ημερήσιας διακύμανσης, με τις χαμηλότερες τιμές το πρωί και τις υψηλότερες το βράδυ.

Ποια είναι τα φυσιολογικά επίπεδα θερμοκρασίας;

Οι ανώτερες και κατώτερες ημερήσιες τιμές εξαρτώνται, βέβαια, από το σημείο μέτρησής τους. Έτσι η θερμοκρασία φυσιολογικά κυμαίνεται :

Στο ορθό : από 36,1ο C νωρίς το πρωί - έως 37,4ο C αργά το απόγευμα

Στο στόμα : από 35,9ο C νωρίς το πρωί - έως 37,2ο C αργά το απόγευμα

Στη μασχάλη : από 35,6ο C νωρίς το πρωί - έως 37,0ο C αργά το απόγευμα

Τι είναι ο πυρετός και πώς δημιουργείται;

Ο όρος «πυρετός», που προέρχεται από τη ρίζα πυρ (=φωτιά), σημαίνει την αύξηση της θερμοκρασίας σώματος πάνω από τα φυσιολογικά όρια.

Πρακτικά ως πυρετό εννοούμε την αύξηση της θερμοκρασίας σώματος πάνω από 37ο C στη μασχάλη, ή μια αντίστοιχη αύξηση στο στόμα και το ορθό.

Αυτή συντελείται μέσω της «ανόδου» του σημείου ρύθμισης (set point) του βιολογικού «θερμοστάτη» του οργανισμού, ο οποίος λειτουργεί σαν να είχε ελαττωθεί η κεντρική θερμοκρασία σώματος και κινητοποιεί τους μηχανισμούς συντήρησης θερμότητας (αγγειοσύσπαση, αναστολή της εφίδρωσης) και παραγωγής της (μυϊκό ρίγος), με τελικό αποτέλεσμα την αύξηση της θερμοκρασίας (=πυρετός).

Η απορρύθμιση αυτή του «θερμοστάτη» μας προκαλείται από τη δράση των ενδογενών πυρετογόνων, μικρομοριακών δηλαδή ουσιών που παράγονται είτε α) στα κύτταρα ανοσίας του οργανισμού, ως απάντηση στα εξωγενή πυρετογόνα, μακρομοριακές δηλαδή ουσίες που προέρχονται συνήθως από βακτήρια ή ιούς είτε β) σε κάποια είδη νεοπλασματικών κυττάρων.

Πότε η αυξημένη θερμοκρασία σώματος είναι πραγματικά πυρετός;

Ο συγκεκριμένος μηχανισμός αύξησης της θερμοκρασίας επί πυρετού διαχωρίζει την έννοια του «πυρετού» από αυτή της «υπερθερμίας», που είναι η αύξηση της θερμοκρασίας σώματος λόγω της επίδρασης άλλων παραγόντων.

Έτσι, δεν θα πρέπει να εκλαμβάνουμε ως πυρετό τις - συνήθως μικρές - αυξήσεις της θερμοκρασίας σώματος (0,3-0,6ο C) που συνδέονται με :

  • Τη λήψη πλούσιου γεύματος (θερμιδογόνος δράση τροφής)
  • Τη λήψη ζεστών ροφημάτων
  • Ένα πολύ θερμό λουτρό
  • Τη φάση του κύκλου στις γυναίκες (απότομη αύξηση κατά 0,2-0,4ο C αμέσως μετά την ωορρηξία και διατήρηση στα ίδια επίπεδα μέχρι την επόμενη έμμηνο ρύση)
  • Την υψηλή θερμοκρασία περιβάλλοντος (όπου η ανεπάρκεια και των μηχανισμών αποβολής θερμότητας μπορεί να ανεβάσει τη θερμοκρασία σώματος σε επικίνδυνα υψηλά επίπεδα - θερμοπληξία!)

Η διαφορά με τον πυρετό είναι ότι σε όλες τις παραπάνω καταστάσεις ο βιολογικός θερμοστάτης λειτουργεί καλά και κινητοποιεί τους μηχανισμούς αποβολής θερμότητας, μόνο που αυτοί δεν επαρκούν για να ελαττώσουν τη θερμοκρασία, η οποία παραμένει, συνεπώς, ανεξέλεγκτα υψηλή.

Ποια είναι τα συνήθη αίτια του πυρετού;

Ο πυρετός, αν και «θορυβώδες» σύμπτωμα, δεν παύει να αποτελεί μια μη ειδική εκδήλωση και η εμφάνισή του δεν παραπέμπει σε συγκεκριμένη ομάδα νόσων. Κάτι που θα πρέπει, ωστόσο, κατά προτεραιότητα να διαγνωστεί ή να αποκλεισθεί είναι κάποια λοίμωξη, μια και οι λοιμώξεις αποτελούν μακράν το συχνότερο αίτιο πυρετού. Πρώτα, επίσης, θα πρέπει να αποκλείονται οι κοινές λοιμώξεις (λοιμώξεις αναπευτικού, ουρολοιμώξεις, ιογενή νοσήματα, λοιμώξεις χοληφόρων) και δευτερευόντως, επί αρνητικού ελέγχου για τις πρώτες, να αναζητούνται σπανιότερες λοιμώδεις νόσοι (όπως η ενδοκαρδίτιδα, ο μελιταίος πυρετός, η φυματίωση ή το AIDS). Μη λοιμώδη νοσήματα που μπορούν να προκαλέσουν πυρετό είναι:

  • οι νόσοι του συνδετικού ιστού (συστηματικές αρθρίτιδες ή αγγειίτιδες),
  • νοσήματα του αίματος (όπως η αιμόλυση)
  • κακοήθη νεοπλασματικά νοσήματα (όπως τα λεμφώματα ή οι συμπαγείς όγκοι),
  • μεταβολικά νοσήματα και ενδοκρινικές παθήσεις (όπως οι θυρεοειδίτιδες) ,καθώς επίσης και
  • φάρμακα ή άλλοι παράγοντες που προκαλούν αντίδραση υπερευαισθησίας.

Πώς μπορούμε να καθοδηγηθούμε στη διάγνωση του ακριβούς αίτιου του πυρετού;

Όπως και για τα περισσότερα συστηματικά νοσήματα, ιδιαίτερα σημαντικής βαρύτητας για την ορθή διάγνωση είναι τα στοιχεία του ιστορικού, που θα πρέπει να εκτεθούν στο θεράποντα γιατρό με κάθε λεπτομέρεια. Έτσι δεν θα πρέπει να παραληφθεί η αναφορά :

(α) των συνοδών συμπτωμάτων πολλά από τα οποία, βέβαια, δεν είναι ειδικά (όπως η ταχυκαρδία, η κεφαλαλγία, η κακουχία), άλλα όμως είναι καθοριστικής σημασίας (όπως ο βήχας με παχύρρευστη σκουρόχρωμη απόχρεμψη για τις μικροβιακές λοιμώξεις του αναπνευστικού ή ο τύπος του εξανθήματος για τη διάγνωση των λοιμωδών εξανθηματικών νόσων - ιλαρά, ερυθρά, ανεμοβλογιά κλπ).

(β) των χαρακτήρων του πυρετού (Δεκατική πυρετική κίνηση ή υψηλότερος του 38ο C πυρετός, εισβολή με ρίγος ή χωρίς ρίγος, αυτόματη πτώση ως την απυρεξία σε κάποιες στιγμές του 24ωρου, ή μερική ύφεσή του, μικρή ή μεγάλη εφίδρωση, κλπ).

(γ) λήψη φαρμάκων προ και μετά την έναρξη του πυρετού μια και αυτά μπορεί να έχουν είτε προκαλέσει ή επηρεάσει την εξέλιξη της νόσου (πχ αντιπυρετικά, αντιβιοτικά).

(δ) ιδιαίτερες συνήθειες ή ασχολίες που συνεπάγονται έκθεση σε ειδικούς λοιμώδεις παράγοντες (πχ έκθεση σε ζώα και προϊόντα της - μελιταίος πυρετός, γρίπη πουλερικών), πρόσφατα ταξίδια σε ενδημικές περιοχές με κρούσματα λοιμωδών νόσων, μεταδοτικά νοσήματα στο οικογενειακό ή επαγγελματικό περιβάλλον, κλπ.

Τι θα πρέπει να κάνουμε όταν έχουμε πυρετό; Να περιμένουμε μήπως μας περάσει, να επισκεφθούμε το γιατρό αμέσως ή να πάρουμε μόνοι μας θεραπεία;

Ας ξεκινήσουμε από το τι δεν πρέπει να κάνουμε. Ο πανικός δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση, όπως επίσης και η αδιαφορία. Είναι καλό από το πρώτο κιόλας 24ωρο να αναφέρουμε την ακριβή συμπτωματολογία μας στο οικογενειακό / προσωπικό μας γιατρό, έστω και τηλεφωνικώς.

Εάν ο γιατρός κρίνει πως πρέπει να μας εξετάσει, καλό θα ήταν να μην αναβάλλουμε την επίσκεψη, ώστε να μη διαφύγει με την επιμελή αντικειμενική εξέταση η ανίχνευση ειδικών κλινικών σημείων (πχ ακροαστικά ή ψηλαφητικά ευρήματα) που θα οδηγήσουν σε συντομότερη αιτιολογική διάγνωση και θεραπεία, πιθανώς και μετά από διενέργεια ειδικών εργαστηριακών ή απεικονιστικών εξετάσεων.

Εάν από τα λεγόμενα μας δεν προκύπτει κάποιο ανησυχητικό σύμπτωμα και ο πυρετός αποδοθεί σε κάποια κοινή (πχ ιογενή γριπώδη) συνδρομή, ο ιατρός θα συστήσει το πιθανότερο ανάπαυση, καλή ενυδάτωση (άφθονα υγρά) και λήψη κατάλληλων αντιπυρετικών.

Το να πάρουμε μόνοι μας θεραπείες (όπως αυθαίρετη λήψη αντιβιοτικών) εγκυμονεί κινδύνους όπως :

  • Η προσωρινή κάλυψη των συμπτωμάτων χωρίς στόχευση σε ειδικό αίτιο (σημειώνεται ότι τα αντιβιοτικά δεν θα πρέπει να λαμβάνονται ως αντιπυρετικά, και τα αντιπυρετικά μόνο μετά από τακτική θερμομέτρηση) με πιθανότητα να διαφύγει η επιδείνωση της υποκείμενης νόσου.
  • Η ασυμβατότητα με τα άλλα φάρμακα της έως τώρα αγωγής μας με αυξημένη πιθανότητα για εκδήλωση φαρμακευτικών περενεργειων.
  • Η αναίτια έκθεσή μας σε αντιβιοτικούς παράγοντες με συνέπεια την ανάδυση ανθεκτικών στελεχών μικροβίων.

Επισφαλής είναι επίσης, και θα πρέπει να αποφεύγεται, η διενέργεια εργαστηριακών εξετάσεων «στα τυφλά», χωρίς καθοδήγηση από μια αρχική πιθανή ιατρική διάγνωση. Κι αυτό γιατί, τις περισσότερες φορές οι εξετάσεις αίματος επηρεάζονται κατά μη ειδικό διαγνωστικό τρόπο ώστε, αν δεν εκτελεστούν με σωστό προγραμματισμό ή δεν ερμηνευθούν σωστά, περισσότερη ανησυχία επιφέρουν παρά ουσιαστική βοήθεια.

Κι αν ο πυρετός επιμένει; Μήπως είμαι κάτι πιο σοβαρό;

Σημείο κλειδί στην αναγκαιότητα ανίχνευσης σπάνιων λοιμωδών ή άλλων συστηματικών νοσημάτων είναι η διάρκεια της νόσου και η ανταπόκριση στην χορηγηθείσα αγωγή.

Έτσι, ο πυρετός που διαρκεί πχ πάνω από μια εβδομάδα ή που δεν ανταποκρίνεται στην αρχική (εμπειρική ή αιτιολογική) αντιβιοθεραπεία, σπάνια θα πρέπει να αποδοθεί σε ιογενή ή κοινή μικροβιακή λοιμώδη συνδρομή. Θα πρέπει τότε να αναζητηθεί με μια σειρά διαδοχικών διαγνωστικών χειρισμών άλλο αίτιο (πχ ανοσοκαταστολή, απόστημα, συστηματική λοίμωξη όπως ο τυφοειδής πυρετός, η βρουκέλλωση ή η φυματίωση) ή πιθανόν και κακοήθη νεοπλασματικά νοσήματα.

Σημειώνεται πως ακόμη και στη σύγχρονη εποχή με την πληθώρα των διαγνωστικών εξετάσεων ή εργαλείων, υπάρχει (ολοένα και μειωμένο βέβαια) ποσοστό ασθενών που δεν διαγιγνώσκεται το αίτιο του πυρετού τους («πυρετός αγνώστου αιτιολογίας») και που είτε θα δώσουν περισσότερα διαγνωστικά σημεία στη μακροχρόνια πορεία παρακολούθησής τους είτε θα υφεθεί ο πυρετός τους χωρίς τελική αιτιολογική διάγνωση.

Τελικά ο πυρετός είναι χρήσιμος; Είναι σύμμαχος ή εχθρός μας;

Με βάση τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, φαίνεται παράδοξο το να διατηρηθεί ο πυρετός ως ένας μηχανισμός απάντησης του οργανισμού σε εξωτερικούς βλαπτικούς παράγοντες, χωρίς αυτός να έχει πρακτική σημασία και να επιδρά ευεργετικά στην άμυνά του. Ωστόσο, δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να βρούμε τις αποδείξεις γι΄ αυτή την υπόθεση.

Οι βλαπτικές συνέπειες του πυρετού στον οργανισμό, από την άλλη, αν αυτός αφεθεί ανεξέλεγκτος, είναι δεδομένες : αυξάνει το βασικό μεταβολισμό και απαιτεί αυξημένο καρδιακό έργο που, σε ακραίες συνθήκες, μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμία μυοκαρδίου, καρδιακή ανεπάρκεια ή και shock ή να προκαλέσει άμεση βλάβη σε όργανα όπως ο εγκέφαλος, οι μύες, η καρδιά ή τα αγγεία.

Μάλλον, λοιπόν, η οριστική απάντηση στο αρχικό μας ερώτημα για την ευεργετικά ή μη δράση του πυρετού, θα πρέπει να περιμένει. Μέχρι τότε όμως δεν θα πρέπει να ξεχνούμε τη σημασία του πυρετού ως σύμπτωμα που χτυπά το καμπανάκι για τη λήψη άμεσων μέτρων για την αποκατάσταση της διατηρούμενης ισορροπίας της υγείας μας.

Οταν η φλόγα σβήνει...

Είστε αρκετό καιρό με τον καλό σας και έχετε αρχίσει να αισθάνεστε ότι το μυστήριο και το παιχνίδι απουσιάζουν από τη σχέση σας. Πριν αρχίσετε να κάνετε διάφορες υποθέσεις για το μέλλον σας μαζί του, σκεφτείτε ότι δεν έχετε χάσει το ενδιαφέρον σας για εκείνον, αλλά ότι έχετε περάσει στο επόμενο στάδιο της σχέσης.Στην αρχή, υπάρχει το φλερτ, το παιχνίδι και το μυστήριο. Πρόκειται για το πρώτο στάδιο της σχέσης όπου όλοι δείχνουμε τον καλύτερο μας εαυτό και όλες μας οι κινήσεις και πράξεις κατευθύνονται προς αυτόν τον στόχο.

Στη συνέχεια, αρχίζουμε να χαλαρώνουμε και να νιώθουμε άνετα με το σύντροφό μας. Τότε, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά ο ένας για τον άλλο και βάζουμε τις βάσεις της σχέσης μας περιορίζοντας το παιχνίδι και το φλερτ σε ρόλο κουμπάρσου. Στο σημείο αυτό, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι η σχέση μας αλλάζει και ότι έχει βαλτώσει.
Αποτέλεσμα; Αφήνουμε τη ρουτίνα να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν κάνουμε καμία προσπάθεια για να την ανανεώσουμε και χωρίζουμε γιατί δεν περνάμε καλά μαζί. Τι μπορούμε να κάνουμε για να σώσουμε τη σχέση μας; Να πάμε διακοπές μαζί ή να φύγουμε ένα σαββατοκύριακο. Οχι μόνο θα ξεφύγουμε από την καθημερινότητα, αλλά θα έχουμε και την ευκαιρία να αφιερώσουμε χρόνο για να ικανοποιήσουμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Επίσης, μπορούμε να κάνουμε μία συζήτηση εφ' όλης της ύλης για τη σχέση μας και για ό,τι μας προβληματίζει. Η ειλικρίνεια είναι το πρώτο βήμα για να σώσουμε τη σχέση μας.
Όμως, ακόμη και αν δεν αναζωπυρωθούν η φλόγα και το πάθος, αξίζει να δώσουμε σε εμάς και στον ταίρι μας μία ευκαιρία!